Μπλα-μπλαμπλά, μπλαμπλά-μπλά!

Χαχόλοι όλης της Ελλάδος πανηγυρίστε. Μας αγάπησε ως κι ο Σόιμπλε!

  

   Είχα την υπομονή ν’ αντέξω την παρακολούθηση της κοινής συνέντευξης τύπου των Υπουργών Γερμανίας και Ελλάδος και ανακουφίστηκα καθ’ όσον δεν υπήρξε ρήξη -όπως φοβόταν το πανελλήνιο- αφού δεν υπέπεσε στην αντίληψή μου καμία μπουνιά και ουδεμία κλωτσιά κάτω από το τραπέζι. Ούτε καν απλό σπρώξιμο! 

   Πέραν της αμηχανίας του κ. Σόιμπλε και της βαρεμάρας του κ. Βαρουφάκη, τα μόνα που συγκράτησα, από μιά ακατάσχετη κι ανούσια φλυαρία, είναι το ξεκάθαρο: «Συμφωνήσαμε πως διαφωνούμε», του Γερμανού και το: «Διαφωνήσαμε πως δεν συμφωνούμε», ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων -καθαρά εικαστικής λογικής και φιλοσοφίας- του δικού μας. Κατά τα λοιπά, δόξα τω Θεώ, καλά τα πήγαμε!

   Η συνέχεια αναμένεται στις αρλουμπολογίες και αναλύσεις των εξώνητων σφουγγοκωλάριων των βραδινών δελτίων ειδήσεων. 

   Ουφ, πάει κι αυτό! Στα δικά μας τώρα.

   Όσοι μπορούν να διαβάζουν πίσω από τις γραμμές και να ανατρέχουν στην κεκτημένη κακή πείρα, σίγουρα περιμένουν συνταρακτικά γεγονότα μετά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων του Πρωθυπουργού και την άρση του επιβληθέντος εμπάργκο λόγων και κινήσεων στους Υπουργούς του. Η παταγώδης αποτυχία των φιλόδοξων προεκλογικών εξαγγελιών στο εξωτερικό, θα επιχειρηθεί να διασκεδαστεί από τους φανατικούς ρεβανσιστές της Αριστεράς, (και της Προόδου), με μνημειώδεις ενέργειες λαϊκισμού και χαϊδολογήματος χαχόλικων αυτιών στο εσωτερικό. Με πρώτο-πρώτο το άγριο πογκρόμ των αντιφρονούντων και το συλλήβδην ξήλωμα όλων των διαταγμάτων, εγκυκλίων, οδηγιών, κ.λπ. των προηγουμένων.

   Να μην το δω και να το πιστέψω!   

«Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του ‘81»!

Η τρόικα είναι το μείζον, ή το «κούρεμα»; Σαν πολύ «δούλεμα» μυρίζει!

Η Ψωροκώσταινα στη Downing street!

  Μέχρι να βρεθεί ο νέος Παλαμάς, καθώς ο μέγας «κοτσιδάκιας» ποιητής μας, καθ’ οδόν προς το βραβείο… Πούλιτζερ, ασχολείται με τα αιδοία και δεν ευκαιρεί γιά επικές δημιουργίες, ας βολευτούμε εκ των ενόντων. 

   Θα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τον Μάιο του ’10, ο μικρόνους Γιωργάκης - που είχε λυσσάξει να γίνει κι αυτός Πρωθυπουργός- βλέποντας μόνο τυρί και όχι φάκα, αλλά και χωρίς συνειδητοποίηση του τί κάνει, έσπευσε από το Καστελόριζο να χώσει τη χώρα στη σωτήρια αγκαλιά των ΔΝΤ και ΕΕ. Όψιμα πανικόβλητος από την επερχόμενη άτακτη χρεοκοπία, υπέγραφε -ομοίως άτακτα- ό,τι του σερβίριζαν. Εκατοντάδες σελίδες σε μιά μέρα! Χωρίς διαβούλευση, χωρίς διαπραγμάτευση, χωρίς παζάρι, χωρίς καν ανάγνωση! Εκείνο που τον ενδιέφερε ήταν ο… παράς. Όλη αυτή η ιστορία του «πάρε-δώσε» με τους Ευρωπαίους δανειστές, που δέσμευσε τη χώρα γιά γενιές, αποκαλείται «μνημόνιο».

   Μετά από λίγο φάνηκε πως ο… κορσές ήταν κομμάτι στενός και το δόλωμα που μας έριξαν μας κάθισε στο λαιμό. Έτσι… άρχισαν τα όργανα, αλλά… «ουκ έστι μετάνοια εν Άδη» και οι Έλληνες θα πρέπει τώρα να πιούν το ποτήρι μέχρι πάτου! Το «καλό κουράγιο» του Όλι Ρεν, τότε το κατάλαβαν λίγοι, τώρα μας τσούζει όλους. 

   Μέσα στους όρους της συμφωνίας -το «μνημόνιο» που λέγαμε- πολύ φυσικό και επόμενο, ήταν να στηθεί από τους δανειστές -γενόμενο αποδεκτό από μας-  ένας μηχανισμός εποπτείας και ελέγχου της τήρησης των συμφωνηθέντων. Ας πούμε κάτι σαν τα λουριά του… κορσέ.  Ο μηχανισμός αυτός λέγεται «τρόικα» γιατί αποτελείται από τρία μέλη, εξουσιοδοτημένα αρμοδίως. Ένα από το ΔΝΤ, ένα από την Ε.Ε. και ένα από την ΕΚΤ. Αυτοί ασκώντας έλεγχο, επιτήρηση και συνεννοήσεις μαζί μας, θα συντάσσουν περιοδικές εκθέσεις και εισηγήσεις προς τους εντολείς τους, ανάβοντας αναλόγως πράσινο ή κόκκινο φως γιά τις αντίστοιχες εκταμιεύσεις των συμφωνηθεισών δόσεων. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Ήσαν απλοί λογιστές υψηλού επιπέδου και απλοί εισηγητές. Την ευθύνη των αποφάσεων, γιά μεν τα μέτρα -δημοσιονομικά και άλλα- την είχαν οι ελληνικές Κυβερνήσεις, γιά δε τις εκταμιεύσεις των χρημάτων, οι πολιτικοί προϊστάμενοι των τροϊκανών. Συνεπώς τα λεγόμενα Τσίπρα περί «μη δημοκρατικής νομιμοποίησης της τρόικα», απλά είναι… ακατανόητες μπαρούφες.

   Η μετά μανίας πολεμική της νέας Κυβέρνησης κατά του τελευταίου τροχού της αμάξης, που στην υπόθεσή μας λέγεται «τρόικα», θεωρητικά σημαίνει κάτι από τα εξής τρία ενδεχόμενα.

    - Δεν της αρέσουν τα πρόσωπα της τρόικα και θέλει άλλα.

   - Επιθυμεί έλεγχο από άλλου είδους μηχανισμό. 

   - Δεν θέλει κανέναν έλεγχο!

   Προσωπικά πιστεύω πως η κατά τρόικα πολεμική είναι τελείως προσχηματική και αποπροσανατολιστική. Και μιά θαυμάσια ευκαιρία εξαπάτησης του λαού με στάχτη στα μάτια και ευκαιρία πανηγυρισμού των χαχόλων: «Διώξαμε την τρόικα. Ζήτω!» Λες και το κινίνο χάνει την πίκρα του αν του αλλάξεις συσκευασία. 

   Έτσι ρίξαμε το βάρος στην κακή… τρόικα και χτυπάμε το σαμάρι γιά να πονέσει ο γάιδαρος. Διότι:

   -Η αλλαγή προσώπων -όχι ο Α, θέλω τον Β- δεν αλλάζει την ουσία του προβλήματος. Ο έλεγχος των υπεσχημένων παραμένει. 

   -  Η αλλαγή μηχανισμού και μεθόδων ελέγχου δεν επηρεάζει ουσιαστικά την όλη υπόθεση. Έλεγχος θα υπάρχει πάντα.

   - Η κατάργηση κάθε εξωτερικού ελέγχου και αντικατάσταση με… αυτοέλεγχο, (το άκουσα κι αυτό από κάποιο ανόητο φανατισμένο «στέλεχος»), είναι αστείο σαν αίτημα. Σαν να θέλεις ποδοσφαιρικό ματς χωρίς διαιτησία, ή οδική κυκλοφορία χωρίς Τροχαία και φανάρια. 

   Το κύριο πιάτο στη διαπραγμάτευση με τους εταίρους πιστωτές -αρέσει δεν αρέσει- είναι το κολοσσιαίο χρέος μας και κύριο αίτημά μας το κούρεμα του. Αιώνιο χαρακτηριστικό της ελληνικής Αριστεράς ήταν η αιθεροβασία, η ουτοπία, η ρήξη με τον ρεαλισμό και ο πόλεμος με τους ανεμόμυλους. Και την ώρα της προσγείωσης στην πραγματικότητα επιστρατεύεται η μπουρδουκλολογία, οι τσανακογλείφτες σφουγγοκωλάριοι των ΜΜΕ και οι πρόθυμοι χαχόλοι πανηγυριστές. Ποιός δεν θυμάται τα πανηγύρια γιά το διώξιμο των αμερικανικών βάσεων, ακριβώς την ημέρα που υπογράφτηκε η εικοσάχρονη παραμονή τους. Ή εκείνες τις ανεκδιήγητες πινακίδες στη Λεωφ. Βουλιαγμένης που μας ανακοίνωναν πως η Δάφνη έγινε πλέον… αποπυρηνικοποιημένη περιοχή!!!

   Το μεγάλο πρόβλημα-αίτημα όλων των ελληνικών Κυβερνήσεων και ευχή όλων των Ελλήνων είναι η μείωση -γράφε «κούρεμα»- του δημόσιου χρέους. Δηλαδή να χάσουν τα λεφτά τους κάποιοι άλλοι και να τα επωφεληθούμε… εμείς! Σαν να λέμε πως αύριο ο ήλιος θ’ ανατείλει από τη Δύση! Επειδή αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, άρχισε να καλλιεργείται κλίμα ευφορίας με «επιτυχίες» σε ελάσσονος σημασίας ζητήματα και διάφορες μετονομασίες. (π.χ. όχι μνημόνιο, νέα συμφωνία, δηλαδή, «άλλαξε ο Μανωλιός…). Στο… «περιτύλιγμα» του μνημονίου που λέγεται τρόικα, αυτό θα μπορεί να τροποποιηθεί κάπως και πολύ πιθανόν να περάσουν κάποιες ελληνικές θέσεις ώστε να ικανοποιηθεί… ο όχλος του Κολοσσαίου. (Να΄, βάλαμε κι εμείς ένα γκολ στη… μέγαιρα Μέρκελ! Αν, τώρα, έχουμε φάει, ήδη, επτά, δεν έχει και πολλή σημασία. Ας είναι καλά ο «εσσέντρικ» νεοαριστερός ήρωας… Baroufakis. Ο Υπουργός του «λιτού βίου» και της «αλιτόβιας» εμφάνισης).

   Ήδη ανακοινώθηκε πως… δήλωσε σε αγγλική εφημερίδα την «εγκατάλειψη της επικεφαλίδας διαγραφής του χρέους»! Δεν πειράζει, θα βολευτούμε με την επιμήκυνση αποπληρωμής και μείωση των επιτοκίων δανεισμού. Κούρεμα είναι κι αυτό! Όμως μόνο όταν το επιτυγχάνει η Αριστερά. 

   Κοντολογίς και δυστυχώς. Ο λαϊκισμός και η υπανάπτυξη, όσο αυτή η χώρα παραμένει κυκλοθυμική, άφρων, παρορμητικό έρμαιο δημαγωγίας και ουσιαστικά αμόρφωτη, δεν θα εκλείψουν ποτέ. Με ένα ωραίο και πιασάρικο σύνθημα, (Αλλαγή, Επανίδρυση του κράτους, Ελπίδα), λίγο συναίσθημα, αρκετή κολακεία του... σοφού λαού και μπόλικη μπαρούφα, το δόλωμα καταπίνεται αμάσητο. 

   Ζήτω η… ελπίδα, κάτω ο ρεαλισμός. Και δεν βαριέσαι, σε λίγους μήνες ποιός θα θυμάται τί λέγαμε πριν…

Σκληρές διαπραγματεύσεις!

Με τον «αέρα» της λαϊκής βούλησης.

-Vinceremo,... "ανυποδέμος" και "αγραββατοδέμος"! Ole!

    Από όσο αντιλαμβάνομαι η κατάσταση, σε γενικές γραμμές, έχει ως εξής:
   Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας και αγκάθι στις διαπραγματεύσεις με τους Ευρωπαίους εταίρους, είναι το τεράστιο δημόσιο χρέος. (Ως γνωστόν «οι ωραίοι έχουν χρέη» κι εμείς, εκτός από έξυπνος -ο εξυπνότερος του κόσμου- είμαστε και ωραίος λαός).
   Αυτός ο λαός σήμερα -ο εξυπνότερος και ωραιότερος- διά της νέας Κυβέρνησης που εξέλεξε με σημαντική πλειοψηφία, προσέρχεται στις διαπραγματεύσεις με σθένος και απαιτεί τα δίκια του. Ήτοι:

   - Γενναίο κούρεμα του αβάσταχτου κι επονείδιστου χρέους του. (Π.χ. «Σου χρωστάω 300, πάρε 60 και… πολλά σου»!
   - Κατάργηση όλων των δεσμεύσεων που οι κακές προηγούμενες Κυβερνήσεις του υπέγραψαν και οδήγησαν τον αθώο λαό στην εξαθλίωση και τη μιζέρια. (Ενδεικτικά σταχυολογώ: Όλες οι ταβέρνες κλείνουν, η μία πίσω από την άλλη. Οι αστακοί πεθαίνουν υπερήλικες στα καφάσια τους, αφήνοντας ορφανή τη μακαρονάδα. Τα επιδόματα τυφλότητος ακυρώνονται, καθώς κι εκείνα των ανήλικων τέκνων που οδεύουν στην πρόωρη σύνταξη χωρίς επίδομα πλέον -πιάστε το υπονοούμενο που έλεγε κι ο πολιτικά «μακαρίτης» γιός του σανοπώλη, πριν κλείσει το πολιτικό μαγαζί και ξαναγυρίσει στο πατρικό σανοπωλείο, και τόσα άλλα!).
   - Ανάκληση όλων των απολύσεων και -γιά πείσμα και κόντρα- πρόσληψη κι άλλων τόσων!
   - Ακύρωση όλων των αποκρατικοποιήσεων. («Όξω κου… λες σχιστομάτηδες από τον Πειραιά!).
   - Αύξηση μισθών και συντάξεων.
   - Κατάργηση φόρων -κυρίως του μισητού ΕNΦΙΑ- και «εμφιάλωση» αφορολόγητου ορίου 12000 ευρώ.
   - Θα καλέσουμε όσους λαθρομετανάστες δεν πρόλαβαν να έρθουν, πειναλέοι, από τις χώρες τους, θα τους κάνουμε πακέτο και θα σας τους στείλουμε πεσκέσι στις τοκογλύφες... εταίρες.
   -Τρόικα όξω! Στον αγύριστο. Του λοιπού θα εφαρμόζουμε… αυτοέλεγχο!
   - Θέλετε δε θέλετε, θα μας σκάσετε και όλες τις υπόλοιπες δόσεις, κάπου 11 δις.
   - Μετά βλέπουμε. Είμαστε κυρίαρχος λαός και θα κάνουμε ό,τι μας γουστάρει και ό,τι κατεβάσει η γκλάβα μας στην πορεία. Και όσα δεν προλάβαμε να υποσχεθούμε προεκλογικά!

   Αυτά, στο περίπου, αποτελούν, από όσο αντιλαμβάνομαι, τα ελληνικά αιτήματα στα οποία -σταθερή διαπραγματευτική μας θέση- είναι αδύνατον οι κωλοευρωπαίοι τοκογλύφοι να μην ενδώσουν, αφού πίσω από την Κυβέρνηση που τα προβάλλει, κρύβεται η  βούληση 2,25 εκατομμυρίων ψηφοφόρων, η οποία θα σαρώσει -σαν μία τεράστια… αεριούχος δύναμη, στοχεύουσα «χαμηλά» και αρμοδίως- κάθε απαράδεκτη και φαύλη αντίδραση των μισητών… ανθελλήνων τοκογλύφων, σε περίπτωση αποτυχίας των… διαπραγματεύσεων.

   Όχι παίζουμε!

   ΥΓ. Και γιά να σοβαρευτούμε. Βλέπω στη νέα Κυβέρνηση κάποια σοβαρά πρόσωπα, (π.χ. Δραγασάκης), και διαβλέπω μιά διάθεση, σε εσωτερικό επίπεδο, ρήξης με την μακρόχρονη διαφθορά που εγκατέστησαν οι Κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, με την οποία όλες είχαν διατηρήσει σχέσεις αλληλοτροφοδοσίας, επί ζημία του κοινωνικού συνόλου. (ημέτεροι, χαριστικές συμβάσεις, προνόμια, διορισμοί αργομισθίας, φορολογική ασυλία, κ.λπ.). Κι αυτό είναι πολύ καλό μήνυμα! Μπορεί να κάνει πολλά επ' αυτού, αντί να σπαταλήσει τη δυναμική της σε άσφαιρους λεονταρισμούς στο εξωτερικό επίπεδο, όπου οι μαξιμαλιστικές και άδικες απαιτήσεις συναντούν τείχος ανένδοτο κι απόρθητο. 
   Στο εσωτερικό πεδίο δεν πρέπει να διαλύσει ό,τι θετικό επετεύχθη μέχρι τώρα, (διάβολε, υπάρχουν και θετικά πεπραγμένα!),  κατεδαφίζοντας τα πάντα. Γιατί άν επανέλθουμε στην κρατική λειτουργία του 2009, τότε τί θα έχει αλλάξει στις συνθήκες που μας πτώχευσαν τότε; Γιά ποιές μεταρρυθμίσεις θα μιλάμε, αν όλα μένουν... αμεταρρύθμιστα. Εντάξει με τις καθαρίστριες και τους αργόμισθους σχολικούς φύλακες. Πάει στα κομμάτια! Η οικονομική ζημιά από την επαναπρόσληψή τους είναι μικρή και το κοινωνικό μήνυμα τεράστιο. Όμως οι λαϊκισμοί να μείνουν μέχρις εκεί και να μην ακυρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις που αποθαρρύνουν επενδύσεις -ντόπιες και ξένες- κι ανάπτυξη, με εμμονές στη λογική ενός παγκόσμια αποτυχημένου αριστερού κρατισμού.
   Η στήλη δεν θα έχει κανέναν ενδοιασμό στο να επιδοκιμάζει ό,τι καλό γίνεται, οποθενδήποτε προερχόμενο. Άλλωστε, διακηρυγμένη χρόνια η θέση της,  διαθέτει οικονομικές μόνο, και όχι πολιτικές, πεποιθήσεις. 
   Θέλει τη γάτα να πιάνει ποντίκια κι ας έχει ό,τι χρώμα θέλει! (Ντενγκ Σιάο Πινγκ. Κομμουνιστής ηγέτης αστρονομικού διαμετρήματος).   

Η νέα μάχη των Θερμοπυλών

Η Ιστορία διδάσκει -μόνο τους καλούς μαθητές- και όποιος καταλάβει, κατάλαβε!

Allons enfants... "Delapatrides"!

  Γενικώς η Αριστερά δεν τα πάει και πολύ καλά με την Ιστορία. Την ερμηνεύει, ή την «κατασκευάζει», κατά το δικό της δοκούν και το συμφέρον του… προλεταριάτου και της κρατούσης νομενκλατούρας. Τελευταίο ελληνικό παράδειγμα ο… συνωστισμός στην παραλία της Σμύρνης! (Α΄, Ρεπούσ… η μου ξύλο που θέλεις). Παλαιότερα δείγματα, πρόχειρα σταχυολογημένα, η άρνηση των συμφωνιών της Γιάλτας, οι μετέπειτα διαστρεβλωθείσες οδηγίες του έγκλειστου, τότε, Ζαχαριάδη στην  έκρηξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου, η ερμηνεία του ιστορικού ΟΧΙ και η -από προσωπική διαπίστωση αυτό- απόλυτη διαγραφή του τελευταίου Αλβανού βασιλιά, του Άχμετ Ζώγου, από την ύπαρξη στη ζωή(!), κατά τα οργουελικά πρότυπα, (μυθιστόρημα 1984). 

   Στην ιστορική μάχη των Θερμοπυλών (Αύγουστος 480 π.Χ.), τριακόσιοι Σπαρτιάτες υπό τον βασιλιά Λεωνίδα, (ή πρόεδρο Λεωνίδα κατά τους «πούρους» αριστερούς της κουλτούρας και της προόδου) και 700 Θεσπιείς -καμιά χιλιάδα νοματαίοι δηλαδή- τα έβαλαν με εκατοντάδες χιλιάδες του Πέρση βασιλιά, του Ξέρξη. (Ιστορικές πηγές τους ανεβάζουν από 300 έως 800 χιλιάδες). Φυσικά έπεσαν όλοι και «οι Μήδοι στο τέλος διάβηκαν», όπως γράφει ο τεράστιος Καβάφης. Από την ηρωική αντίσταση και τον περήφανο θάνατο του Λεωνίδα, δεν παρέμεινε τίποτα το ουσιαστικό. Μόνον ηθικά διδάγματα αυτοθυσίας, φιλοπατρίας και άλλα τέτοια ωραία, αλλά άχρηστα στην πράξη. Άντε και μιά εμπνευσμένη και συγκινητικότατη επιγραφή του Σιμωνίδη. («Ω΄ ξειν, αγγέλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι»).

   Γιά να ηττηθούν οι Πέρσες, ένα μήνα αργότερα, χρειάστηκε μιά ναυμαχία στη Σαλαμίνα και μιά μάχη στις Πλαταιές, όπου οι ευνοϊκότερες συνθήκες και ο καλύτερος συσχετισμός δυνάμεων βοήθησαν αποφασιστικά τους Έλληνες να κατατροπώσουν τους Πέρσες. Χωρίς να παραγνωριστεί η ιδιοφυΐα του Αθηναίου «ναύαρχου» Θεμιστοκλή και η, σπάνια γιά τα ελληνικά κρατούντα, επιδειχθείσα σύμπνοια  των Ελλήνων στην αντιπαράταξη κατά του κοινού εχθρού, υπό τον Σπαρτιάτη Παυσανία. 

   Σήμερα η κυβέρνηση της χώρας, υπό τον κ. Τσίπρα, είναι ταμπουρωμένη σε νέες Θερμοπύλες, αυτοπαγιδευμένη σε λεονταρισμούς, μεγαλοστομίες και ακατάσχετη υποσχεσιολογία που την οδήγησαν μαθηματικά στην εξουσία. Μεθυσμένη  από την εκπλήρωση πολιτικών φιλοδοξιών -τουλάχιστον αυτό διακηρύσσει πως θα πράξει- ετοιμάζεται να το «παίξει»: "Ο Λεωνίδας και η παρέα του", εκμεταλλευόμενη τον άκριτο ενθουσιασμό και τον αέρα που τους δίνει η υποστήριξη των μη ορθοφρονούντων συμπατριωτών μας, (που ορμούν να κατακτήσουν το Τσάμπιονς Λινγκ, ως Ολυμπιακός κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης. Μέσα στο Μπερναμπέου, αλλά με τον αέρα της νοερής στήριξης εκατομμυρίων οπαδών του!). 

   Δυστυχώς, η λογική περνάει από εντελώς αντίθετους δρόμους και κατευθύνσεις και όσο η ρητορική της… «πρωτότυπης λεβεντιάς» εντείνεται, τόσο η αναπόφευκτη «κωλοτούμπα» θα γίνει οδυνηρότερη. Εναπόκειται στη μαστοριά των επικοινωνιολόγων της να βρουν πως θα την καλοσερβίρουν, αλλά και τα «ευήκοα ώτα» τον χαχόλων, να την… καταπιούν αμάσητη. Σε ενάντια περίπτωση, το σημερινό φούσκωμα των μυαλών θα ακολουθήσει το φούσκωμα της κοιλιάς -τέζα από την πείνα- και μετά… ο γκρεμός! 

   Η στήλη, ειλικρινά, ταλαντεύεται στο τί να υποθέσει γιά το πού, τελικά, θα «κάτσει η μπίλια». Μιά επικρατεί μέσα της η άποψη της αυτοσυντήρησης, αυτό που οι παλιοί αριστεροί σερβίριζαν κουτοπόνηρα, γιά να δελεάσουν τον κοσμάκη: «better red, than dead»!, δηλαδή «καλύτερα «κόκκινος» παρά νεκρός». Και μιά κλείνει στην άποψη της ηρωικής έξόδου, αλά Μεσολόγγι, μέσω δημοψηφίσματος. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, οι Ευρωπαίοι ισχυροί δεν θ’ αφήσουν τη μικρή Ελλάδα να γίνει το κακό παράδειγμα, ξεσηκώνοντας και τους μεγαλύτερους. Αν ανοίξει ο ασκός του Αιόλου με το να ενδώσουν στις μαξιμαλιστικές απαιτήσεις της χώρας μας -που στο κάτω-κάτω είναι και άδικες και παράλογες- άντε μετά να μαζευτούν τα αντίστοιχα αιτήματα των ισχυρότερων, (Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία), που είναι πολλαπλάσιου οικονομικού κόστους και οι οποίες, (οι χώρες), παρακολουθούν καιροφυλακτώντας.  

   Εικάζω, πάντως, πως τελικά η «κακή» Ιφιγένεια οδηγείται σούμπιτη στο θυσιαστήριο, παρά τις προσπάθειες του ιδιόρρυθμου «εστέτ» των εικαστικών, κατά λάθος οικονομολόγου και αριστοκράτη νεοαριστερού, Mr. Baroufaki, ο οποίος έδωσε, ήδη, το καλό παράδειγμα και εγκαινίασε «λιτό βίο», κόβοντας ένα νι από το μικρό του όνομα!!