MASKARA GRECO, MASKARA!

Ιστορικές αναδρομές και συνάφειες με το απόμακρο… 1990!

  

   Η Κυβέρνηση πανηγυρίζει γιά το πρωτογενές πλεόνασμα, που δεν ξέρει σε ποιόν να το πρωτοδώσει! Πάρε κόσμε!

   Και μαζεύτηκε κι η κουτσή Μαριά με απλωμένο χέρι και αιτήματα… αποκατάστασης αδικίας. Με πρώτους τους… ένστολους και πρώτους των πρώτων τους… δικαστικούς, που έβγαλαν, οι αθεόφοβοι, και δικαστική απόφαση υπέρ τους!

   Ανατρέχοντας στο απώτατο παρελθόν θυμάμαι πως, κάπου μεταξύ 8 και 10 χρόνων, είχα ντυθεί τσολιάς στις Απόκριες και σκέφτομαι να ζητήσω αποκατάσταση της κατακρεουργημένης μου σύνταξης, ως… ένστολος!

   Κατά τα λοιπά, οι πενιχρές μου γνώσεις περί τα οικονομικά δεν μπορούν να χωνέψουν πως γίνεται, αφ’ ενός να ανακάμπτουμε οικονομικώς και από την άλλη να… κάμπτουμε την οσφύ, (με γυμνά κι ακάλυπτα τα νώτα), προς τις απαιτήσεις της «τρόικα» γιά «προαπαιτούμενα», «απαιτούμενα» και «μεταπαιτούμενα», προκειμένου να μας δώσουν εκείνο το ρημάδι το υπόλοιπο, που άνευ αυτού…. τσού!

   Ωσαύτως, θα βγούμε, λέει, πάλι στις αγορές γιά να ξαναδανειστούμε! Αλλά με πολύ συμφέροντες όρους, κάπου 2,9% επιτόκιο,… λέει!

   Και πάλι τα κουτσοοικονομικά μου «κλωτσάνε», αφού ξέρω καλά πως όποιος γίνεται -επί τέλους- αυτάρκης δεν… δανείζεται, αλλά κάνει το κουμάντο του μ’ αυτά που έχει και τα οποία του αρκούν. Δανείζεται μόνο, όποιος με όσα έχει δεν την βγάζει και χρειάζεται κι άλλα!

   Κατά τα λοιπά οι γνωστοί «μπαχαλάκηδες» αναστατώνουν τη χώρα από τα διάφορα μετερίζια που είναι τοποθετημένοι. Οι δήθεν φοιτητές ξεχαρβαλώνουν την παιδεία καταστρέφοντας κτιριακές πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις και εξοπλισμούς και τρομοκρατώντας με σφαλιαρίσματα καθηγητές και προσωπικό.  Οι καλοβολεμένοι, αλλά  «ευαισθητοποιημένοι» γιά το δημόσιο (μάααααστα) συμφέρον τραμπούκοι της ΓΕΝΟΠ, ανεβοκατεβάζουν κατά βούληση τους διακόπτες του… τσιφλικιού του παππού τους που λέγεται ΔΕΗ και οι εξουσιομανείς συριζάριοι, ξερογλειφόμενοι επί τη προοπτική της εξουσίας, υποθάλπουν και ενισχύουν κάθε κίνηση κι ενέργεια που συμβάλλει στην κατεδάφιση της κυβέρνησης, αδιαφορώντας γιά την συνημμένη καταστροφή που προκαλούν και στη χώρα, τώρα που κάτι θετικό πάει να γίνει.

   Ο Μηλιώκας πιό επίκαιρος τώρα από το 1990, τότε που πρωτοεμφάνισε αυτό το τραγούδι, μου ξανάρθε στο νου!

Η νέα απεργία της ΔΕΗ

Άντε πάλι τα ίδια!

Βρε καλώστον! Που χάθηκες τόσον καιρό;

   Από ετών βασάνιζε τη στήλη ένα ερώτημα. Τί γίνεται άραγε με τη ΔΕΗ; Τί γίνεται εκειό το παλληκάρι, το αρειμάνιο με το άγριο γερακίσιο βλέμμα και τον αλήτικο τσαμπουκά στη συμπεριφορά, όπου πορπατεί και κατουριούνται οι Μπιρμπιλοϋπουργίνες της πράσινης ανάπτυξης και των "πράσινων αλόγων", και που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του;

   - Πογιά ωρέ το πεζεβέγκ! Πούντος ωρέ εκειός ο νέος Βεληγκέκας της ΓΕΝΟΠ; Αυτός που κουλαντρίζει την κατ’ εξοχή φαύλη ΔΕΚΟ με τον πιό διεφθαρμένο συνδικαλισμό που εγκαταστάθηκε ποτέ στη χώρα και ζει πλουσιοπάροχα μέχρι τώρα -τσιμπούρι στη πλάτη του λαού- δημιουργώντας συνεχώς ελλείμματα στη μαμά ΔΕΗ, που τα πληρώνουμε τελικά όλοι εμείς οι πολίτες; Ο ηγέτης του συνδικαλισμού των άπειρων σωματείων, (με τα ακαταλαβίστικα αρχικά συνδυασμών ολόκληρου του ελληνικού αλφαβήτου, που τοποθετημένα κατά τυχαίο τρόπο συνιστούν κι από ένα συντεχνιακό σινάφι που δουλεύει γιά πάρτη του!); Και γιά χρόνια αναρωτιόμουν, γιατί δεν μπαίνει χέρι και σε δαύτους;

   Φαίνεται πως τώρα ήρθε, επί τέλους, η ώρα της ΔΕΗ! Και όπως ήταν αναμενόμενο, άρχισαν τα όργανα! Εκβιασμοί, κραυγές, διαμαρτυρίες, κινητοποιήσεις και καλοκαιριάτικα… κατεβάσματα του διακόπτη στο... τσιφλίκι του παππού τους! 

   Όλα, βέβαια, γιά το καλό του… λαού και την προστασία του δημόσιου συμφέροντος τα οποία οι συνδικαλισταρέοι δηλώνουν στεντόρια και προς πάσα κατεύθυνση πως θα προασπίσουν με το… αίμα τους! Γι’ αυτόν τον ρημάδη λαό κόπτονται οι… έντιμοι λεβεντοσυνδικαλισταράδες της «Μεγάλης του Γένους Σχολής των… «Σταμουλοκολλάδων», πρόθυμοι να πέσουν, αυτοχειριαζόμενοι, στο ποτάμι σαν τα... μαραπούντα γιά... χάρη μας και μόνο!

   Όμως η κατ’ όψιν, και μόνο, παρατήρηση των ακραιφνών Ηρακλέων του… δημόσιου συμφέροντος, αρχής γενομένης από τον «Γιαγκούλα» γενικό γραμματέα της ΓΕΝΟΠ, που συνεχώς περιερχόμενος πολιτικές αγκαλιές, καταφεύγει πάντοτε σ’ εκείνη που προσδίδει άσυλο στη φαυλότητά του, προδίδοντας ταυτόχρονα και την αντίστοιχη φαυλότητα της… θερμής αγκαλιάς, αρκεί γιά την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Άμα δε, συνοδευτεί κι από το ιστορικό της δράσης του -έργα και ημέρες- με το αμαρτωλό ιδιοτελές φαγοπότι και την κατασπατάληση του χρήματος των κορόιδων συνδρομητών της ΔΕΗ, δηλαδή αυτών γιά τους οποίους κόπτεται τώρα, όλοι αντιλαμβάνονται την αλήθεια, το δέον γενέσθαι και τη σκοπιμότητα των υποκινουμένων αντιδράσεων!

   Ίσως επέστη ο καιρός αναθεώρησης ολόκληρου του νομικού πλαισίου των απεργιών και την τοποθέτηση του όλου θέματος σε άλλη βάση. Είναι απαράδεκτο απειροελάχιστες αριθμητικά συντεχνιακές ομάδες να παίζουν με τη ζωή και την περιουσία ολόκληρου του λαού.

   Σκουπιδιάρηδες, νοσοκομειακοί γιατροί, φαρμακεία, νεκροθάφτες, δεητζήδες και όσοι δεν μου έρχονται τώρα στο μυαλό, αλλά αποτελούν κομβικά σημεία βασικής λειτουργίας της κοινωνίας, θα πρέπει να μην δικαιούνται απεργίας, ούτε καν σκέψης γιά κάτι τέτοιο! Να υπογράφουν σχετική υπεύθυνη δήλωση κατά την πρόσληψη ή την αδειοδότησή τους και η απόλυση να είναι αυτόματη με κάθε απεργιακή κινητοποίηση. Μιά απεργία π.χ. στις συγκοινωνίες, τις λαϊκές αγορές, τα μπακάλικα και χίλια δυό άλλα επαγγέλματα μπορεί να δυσκολεύει τη ζωή μας, αλλά δεν την αφαιρεί, ούτε εγκυμονεί κινδύνους μαζικής καταστροφής ή επιδημίας, οπότε ας γίνεται. Και εκεί με φειδώ και σύνεση.

   Η κρίση και η προσπάθεια πραγματικής ανασύστασης του κράτους θα πρέπει να ξεκαθαρίσει τα όρια μεταξύ ελευθερίας και ελευθεριότητος και να αναπροσδιορίσει τους ρόλους και το εύρος δράσεως της πλειοψηφίας και της κάθε μαχητικής μειοψηφίας. Επί αιώνες η ζωή προχώρησε, έστω με ατέλειες, στον πλανήτη χάριν στον Νόμο και την εφαρμογή του, (Dura lex, sed lex).  Όπου αυτός χαλάρωσε ή η εφαρμογή του παραβλέφτηκε από λαϊκίστικες σκοπιμότητες, οι κοινωνίες παρήκμασαν και κατέρρευσαν, έστω κι αν αποτελούσαν πριν κραταιές αυτοκρατορίες.

   Το πανθομολογούμενο χάλι της πανεπιστημιακής παιδείας μας, π.χ. με τις 9 εβδομάδες λειτουργίας και μοναδικό στόχο… τις εξετάσεις(!), (επί ποίας άραγε διδαχθείσης ύλης;), είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της παθογένειας της ελληνικής κοινωνίας, που βαίνει σε πλήρη αποσύνθεση ένεκα του τέως ψευτοευδαιμονισμού με δανεικά και της «ήσσονος προσπάθειας» στους χώρους εκπαίδευσης και μόρφωσης του βασικού της κυττάρου που είναι η νεολαία της.

   Όντες στην κόψη του ξυραφιού σε μιά περίοδο ριζικών αλλαγών στο παγκόσμιο «γίγνεσθαι», και με δεδομένο την οικονομική κρίση, απαιτείται καθαρό μυαλό στο σχεδιασμό των ορθών αποφάσεων και τόλμη στην εφαρμογή τους. Με παράλληλη κώφευση και αδιαφορία στις καταστροφικές ασυναρτησίες των Σειρήνων της γλυκόλαλης, πλην επικίνδυνης, αριστεράς του «όχι σε όλα»! Όμως πάνω απ’ όλα χρειάζεται περιφρόνηση στο καταραμένο «πολιτικό κόστος». 

   Ζητούμενο λοιπόν, το «βγάλσιμο» μπροστά πραγματικών πολιτικών ανδρών, με ήθος, κότσια, ικανότητα και αποφασιστικότητα, και όχι πολιτικών μορμολυκείων που ερχόμενοι στην «καρέκλα» γλείφουν όπου έφτυναν και χαϊδεύουν αυτιά που άλλοτε τραβούσαν, με πομπώδεις «σαπουνόφουσκες», προκειμένου να φανούν αρεστοί στους λωτοφάγους οπαδούς, εξασφαλίζοντας την επανεκλογή τους!

   Εκτός από κουτοπονηριά, μιζέρια και ιδιοτέλεια, περίσσεψε, άραγε, λεβεντιά, αίσθημα ευθύνης και αυτοθυσίας σ’ αυτόν τον τόπο; Ίδωμεν.

Η Αριστερά και το χιούμορ.

Σαν να λέμε Αφγανός… τουρίστας!

Δεν ήξερες, δεν ρώταγες;

 

   Το χιούμορ, ανέκαθεν, ήταν μέγεθος άγνωστο στην αριστερή ατζέντα. Αποτελούσε ένα, κατ’ εξοχήν, απεχθές και ασόβαρον εργαλείον του μισητού αστικού χώρου. Της… «μπουρζουαζίας», να πούμε.

   Διότι αν διέθετε, έστω ψήγματα από δαύτο, δεν θα φοιτούσαν οι ανυπότακτοι ηττημένοι θιασώτες της, τουλάχιστον στο μέγιστο ποσοστό τους, στα κολλέγια της Μακρονήσου, του Άι Στράτη και των λοιπών αιγαιοπελαγίτικων νησιωτικών παραδείσων. Τους ζητιόταν, τότε, μιά απλή υπογραφούλα μετανοίας και η επιστροφή στο σπιτάκι τους ήταν ζήτημα ωρών. Και αυτοί δεν την έβαζαν! Μπας και τους πέσει το… γόητρο! Η σε εγκληματικό βαθμό ηλίθια ηγεσία τους, αφού τους παρέσυρε στον άνευ ουδεμίας τύχης πουλημένο ένοπλο αγώνα, (λέγε με συμφωνία Γιάλτας), τους κρατούσε μετά πεισματικά όμηρους μιάς επί πλέον ανόητης ταλαιπωρίας. Ενώ με δυό γραμμάρια μυαλό και μία σταγόνα χιούμορ, μπορούσε να διατάξει την πιστή της αγέλη σε ομαδικές υπογραφές.

   - Τί; Θέλετε υπογραφή μετανοίας; Ευχαρίστως! Όχι μία, αλλά τρεις! Να ’χετε και περίσσεμα γιά ώρα ανάγκης!

 Και σιγά που μιά υπογραφή θα τους άλλαζε τα φρονήματα! Έτσι θα γελοιοποιούσαν και το «σύστημα» και τους νικητές επινοητές του! Αλλά που μυαλό και πού χιούμορ, μπροστά στο κατευθυνόμενο γινάτι.

   Αυτό το αριστερό… κεκτημένο της άκαμπτης σοβαροφάνειας, (κατανοητή πιστεύω η διαφορά με τον όρο «σοβαρότης»), φαίνεται πως, λίγο-λίγο, αρχίζει και αποβάλλεται και σαν τα νεογέννητα γατιά η ηγεσία της ανοίγει μάτι προς την κατεύθυνση του χιούμορ.

   Έτσι μετά την εκπληκτική συριζαρέϊκη αντίδραση στην πρώτη, δειλή, έξοδο της χώρας στις αγορές με 4, 9% επιτόκιο, όπου η κυβέρνηση καταγγέλθηκε γιατί άφησε το συμφερότερο 2% του μνημονίου, που ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τρελαθεί να καταγγέλλει, και δανείστηκε με διπλάσιο επιτόκιο, ήρθε η υποστήριξη του Γιουνκέρ από τον… Τσίπρα. Και σαν κερασάκι στην τούρτα, αποκηρύσσουν το σφαλιάρισμα του Μαραντζίδη από τους βαλτούς τραμπούκους τους!

- Βαράτε εσείς κι άσ’ τε εμάς να σας… αποκηρύσσουμε!

   Τελικά, να δείτε που το άνοιγμα της Αριστεράς στο χιούμορ θα μας βγει σε κακό. Με το νέο της λουκ θα μας μπερδέψει και δεν θα την αναγνωρίζουμε από μίλια, όπως παλιά! Φύλακες γρηγορείτε. Έρχεται χιούμορ, εξ αριστερών!

Η πίκρα του χαμένου πέναλτυ και η ανοησία του κριτηρίου.

Γιατί «δέκα ξυλιές σε ξένο πισινό πονούν λιγότερο από μία στον δικό σου»!

Κορώνα ή γράμματα;

 

   Καμιά δεκαριά χρόνια πριν είχα βομβαρδίσει τις εφημερίδες με επιστολές σχετικά με την ηλίθια και «αντιποδοσφαιρική» διαδικασία των πέναλτυς. Μιά βλακώδης και άδικη ρουλέτα όπου η τύχη των ισοπάλων ομάδων κρίνεται από μία στραβοκλωτσιά ή μία καλή έμπνευση κι εκτίναξη του τερματοφύλακα. Δύο την δημοσίευσαν τότε αλλά δεν «άκουσε» κανείς και τίποτε δεν έγινε.

   Τώρα που αυτή η καταφανώς «λοταριακή» διαδικασία έπληξε την ελληνική ομάδα, επαναλαμβάνω την ιδέα ως απαρχή προβληματισμού και αφετηρία περαιτέρω επεξεργασίας, γιά  μιά εντελώς αντιπροσωπευτική ποδοσφαιρική λύση σε περίπτωση ανεπιθύμητης ισοπαλίας στην κανονική διάρκεια ενός αγώνος. Με την συμμετοχή όλης της ομάδος σ’ αυτή τη διαδικασία ανάδειξης νικητού. 

   Ίσως τώρα, με τις συνθήκες ωριμότερες, κάποιο αυτί ν’ ακούσει και κάποιο μάτι να δει, να προβληματιστεί και να εισηγηθεί έναν δικαιότερο, λογικότερο και ποδοσφαιρικότερο τρόπο άρσεως της… ισοπαλίας, στη βάση της κατωτέρω προτεινόμενης διαδικασίας ή κάποιας ανάλογης.

   «Με τη λήξη του κανονικού αγώνος θα δίνεται δεκάλεπτη παράταση με την αφαίρεση 2 παικτών από κάθε ομάδα. Δηλαδή θα παίζουν δέκα λεπτά 9 με 9. (Εννοείται με 8 η ομάδα που έχει έναν αποβληθέντα παίκτη στον κανονικό αγώνα, κ.ο.κ.).

   Αν πάλι εξακολουθεί να υπάρχει ισοπαλία, θα δίνεται νέα δεκάλεπτη παράταση με αφαίρεση άλλων 2 παικτών. Ήτοι αγώνας 7 με 7!

   Αν η ισοπαλία εξακολουθεί να υφίσταται τότε θα δίνεται τρίτη δεκάλεπτη παράταση με αφαίρεση ενός ακόμη παίκτου ανά ομάδα, (6 με 6),  και το ματς να λήγει με την πρώτη επίτευξη τέρματος.

    Με λιγότερους παίκτες στο γήπεδο θεωρείται απίθανο, στις 3 διαδοχικές παρατάσεις, να μην υπάρξει νικητής και μάλιστα ο πραγματικά καλύτερος, αφού ο απλωμένος χώρος, η κόπωση και οι σωματικές και ψυχικές αρετές των ποδοσφαιριστών θα βγάλουν νικήτρια σίγουρα την επικρατέστερη ομάδα.

   Στην άκρως απίθανη περίπτωση παραμονής μέχρι τέλους της ισοπαλίας, ε΄, τότε, οι 6 τελευταίοι αγωνιζόμενοι ας μπουν στη διαδικασία των πέναλτυς, ως έσχατο σημείο απόλυτης ισοδυναμίας όπου η τύχη θα κληθεί να δώσει τη λύση»!

   

   Με βάση κάποια τέτοια διαδικασία οι προπονητές θα διαμορφώνουν και ανάλογη στρατηγική συντήρησης δυνάμεων και αλλαγής παικτών.

   Άραγε, ακούει κανείς;

   ΥΓ. Αν εφαρμοζόταν κάτι σαν το προτεινόμενο, αμφιβάλλει κανείς πως η Ελλάδα θα προχωρούσε έναν γύρο ακόμη, αντί της Κόστα Ρίκα;