Λιάπης, Πολύδωρας και τα ενδιάμεσα... ποντικάκια!

Το μεγάλο «Ναι», το μεγάλο «Όχι» κι η μεγάλη… πλάκα.

Το τσίρκο "Μεντράνο" σε ελληνική version!

   Αν ζούσε σήμερα ο Αϊνστάιν, προσπαθώντας να δώσει τον ορισμό του απείρου, δεν θα προβληματιζόταν καθόλου μεταξύ βλακείας και Σύμπαντος. Δείχνοντας τον «Μισέλ» θα παρουσίαζε  ένα απτό παράδειγμα συμπυκνωμένης άπειρης βλακείας, ζωντανά σ’ ένα άτομο. Oπότε θα μπορούσε να φτιάξει κι άλλη μία εξίσωση, σαν κι αυτή που συνδέει τη μάζα με την ενέργεια, συσχετίζοντας το άπειρο με την βλακεία. Με τον Λιάπη, βεβαίως, ως «παγκόσμιο σταθερά», αυτής της εξίσωσης.

   Αυτά γιά τους έχοντας στοιχειώδεις φυσικομαθηματικές γνώσεις. Γιά τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς, η προφανής ασυνέπεια της αριστερής κουτοπονηριάς του πάμπλουτου παιδιού του «μπαμπά», με την ψιλή φωνή πριμαντόνας, -(λές, να ’χουμε και... «τέτοιο»;)- και του συνδικαλισταρά με τα θηριώδη εφ' άπαξ και τη μηδαμινή εργασία, θα πρέπει να προβληματίσει τους νοσταλγούς του ανύπαρκτου... «υπαρκτού». Ο Ιούλιος Καίσαρ έδειξε τον δρόμο, όταν πλάκωσε στις σφαλιάρες τη γυναίκα του καθώς την είδε να κυκλοφορεί στην παραλία με…. στριγκάκι!

   - Είπαμε, «και να φαίνεσαι τίμια», μωρή! Όχι να σου… «φαίνεται»!

   Αξιοπρόσεκτη, γιά όσους το μυαλό λειτουργεί ακόμη, η… «ομοφυλοφιλίστικη» τακτική κάποιων κουτοπόνηρων τρωκτικών που περνούν τον κόσμο γιά…. «χαλβαδόπιτες». Κουνιούνται στα παράθυρα των καναλιών και στα «μαρκούτσια», ώστε να μπορούν να εμφανιστούν στα καφενεία του χωριού:

   - Τους τα ’χωσα χοντρά! Τους τα ’πα έξω απ’ τα δόντια! Με έδειξε κι ο Αντένα στις 8!

   Βέβαια η ψηφοδόχος στη Βουλή δείχνει άλλα. Όμως αυτά είναι ψιλολεπτομέρειες.

   Γι’ αυτό ακόμη κλαίει ο Σαμαράς. Κι ο χοντρός κολαούζος έχασε ολόκληρα πέντε κιλά από τη σκασίλα του!

  

   Συμπερασματικά  όμως και ανεξάρτητα του τί παράταξη πιστεύει και ψηφίζει ο καθένας, αν ξαναδώ στη Βουλή τύπους σαν τον παλιό Κρητικομυτηλινιό πρώην σφουγκοκωλάριο της Μιμής, κάτι  Ντόλιους, Τζαμτζήδες, Κακλαμάνηδες, την αριστερή πλουτοκρατική ελίτ και όσους άλλους καραγκιόζηδες μου διαφεύγουν τώρα, (είναι τόσοι πολλοί, άλλωστε, πού να τους προλάβει κανείς), θα σας παραπέμψω όλους, γιά χαρακτηρισμό, στον…. Λεβέντη!

   Ο μόνος από τον παρόντα πολιτικό θίασο της Βουλής, που μαζί με τον Γεωργιάδη, τιμά τα παντελόνια που φοράει και τη βαριά Harley που οδηγεί, αφού απέδειξε πως διαθέτει τσαγανό και τα κατάλληλα... «όργανα» συνεπούς πλοηγήσεως στη ζωή και την πολιτική, είναι ο Βύρωνας. Και όποιος πάει να πει κάτι κακό γι’ αυτόν, ας το ξανασκεφτεί!    

Η «ύπουλη» προσφορά του Σόρος και η αθάνατη ελληνική λεβεντιά!

   Εν όψει Πρωτοχρονιάς άρχισε το....31! 

Λαός παγωμένος, ποτέ νικημένος!

   Με τεράστια κατάπληξη υποδέχτηκα στις ειδήσεις την μεγάλη είδηση. Την αναβίωση του ιστορικού ΟΧΙ, σε μιά επίσης δύσκολη ιστορική στιγμή, όπως η σημερινή!

   Ο υπερήφανος Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων της Νάουσας, ως νέος Παπαφλέσσας, απέκρουσε με ελληνοπρεπέστατη λεβεντιά, καθώς αρμόζει σε ελληναράδες απόγονους του Λεωνίδα, του Παλαιολόγου, αλλά και σε σύγχρονους «ανένδοτους» κι «ανυπότακτους»…. συντρόφους, όπως το μικρό Γιωργάκη και ο Τσίπρας, την υστερόβουλη προσφορά του Ιδρύματος Σόρος. Το καπιταλιστικό, άρα μιαρό, Ίδρυμα Σόρος, από τον… σωρό των κατεψυγμένων σχολείων της χώρας διάλεξε αυτά της Νάουσας κι επεχείρησε, το άθλιο, να τα βγάλει από την κατάψυξη προσφέροντάς τους το πετρέλαιο που απαιτούν τα σχολικά καλοριφέρ γιά όλη τη χρονιά. Όμως ο παμπόνηρος μεγαλοπλούσιος γύρευε τί θα μπορούσε να ζητήσει, μετά, ως αντάλλαγμα! Μπορεί τον ουρανό με τ’ άστρα, μπορεί και κ…, που λέει ο λόγος! Γι’ αυτό και ο ατσίδας, φιλότιμος και ευγενής Σύλλογος, κρατώντας… πισινή,  αφού θεώρησε πως σε μιά τέτοια περίπτωση, δεν θα μπορούσε να αρνηθεί το «αντίδωρο», ιδίως τώρα που σέρνονται και τα «συμβόλαια συμβιώσεως», απέρριψε την προσφορά, την οποία είχε αποδεχθεί, ήδη, ο... προσκυνημένος Δήμαρχος Ναούσης.

   - Άσε καλύτερα. Να ’χουμε το κεφάλι μας ήσυχο (και τον ποπό μας),  θα σκέφτηκαν!

   Η υπόθεση θυμίζει μιά ιστοριούλα παλιού μου αναγνωστικού, όπου ένα φτωχό και ρακένδυτο ελληνόπουλο ταξίδευε μετανάστης, με υπερωκεάνιο προς την Αμερική. Στο πλοίο, εύποροι και πονόψυχοι συνταξιδιώτες που το είδαν, ελεεινό και τρισάθλιο, (κάτι σαν τον Πειναλάκη του Μποστ), έκαναν έρανο και του μάζεψαν κάποια χρήματα. Όμως εκείνο διαβλέποντας στο βλέμμα τους οίκτο και ειρωνεία γιά την καταγωγή του, σηκώθηκε μέσα του λάβρα η πληγωμένη εθνική υπερηφάνεια και τους πέταξε τα λεφτά στα μούτρα! Ακριβώς  σαν τον ευφυή Σύλλογο των Ναουσαίων!

   - Κοροϊδεύετε την πατρίδα μου, έ ! Δεν τα θέλω τα λεφτά σας, παλιομπαγάσηδες!

   Ζήτω, ζήτω, και πάλι ζήτω! Χίλιες φορές ζήτω και  Ολέ!

   Πιθανότατα, τα άρρενα μέλη του Συλλόγου να θεώρησαν πως η θερμότητα που αναπτύσσεται από την τριβή, κατά τη σχετική παλινδρομική κίνηση χειρός επί αντίστοιχου… μορίου,  είναι ικανή γιά να θερμάνει τα σχολεία τους. Στους…. 31 βαθμούς, που σατιρίζαμε μικροί τους… οργανοπαίχτες. ( Φτούουουου, 31!). Εάν μάλιστα το σύστημα δουλέψει υπερεντατικά, όπως δείχνει και η λεβέντικη άρνησή τους, τα μικρά θα κυκλοφορούν στην τάξη με… φανελάκια! Και δικαίως στους μπαμπάδες θα απονεμηθεί, επάξια, ο τίτλος του «λεβεντομ….»!

   Συμπέρασμα:

   Όταν σε μιά πενόμενη και δυστυχούσα χώρα, ένα ευάριθμο τμήμα των πολιτών της θυσιάζει την υγεία και διακυβεύει τη ζωή των παιδιών του στο βωμό πολιτικών ιδεολογιών και κομματικών επιδιώξεων, προκειμένου να αντιπολιτευτεί και να χτυπήσει την κυβέρνηση, η κοινωνία της χώρας δεν έχει μέλλον, ελπίδα και προοπτική. Είναι καταδικασμένη σε σήψη, βλακεία και διάλυση. Όχι από τρόικες, μνημόνια και δανειστές, αλλά από τα μυαλά που κουμαντάρει. Η μόνη μοίρα που της αξίζει είναι αυτής της Βορ. Κορέας. Γιά να μάθει ο λαός της το πώς χρησιμοποιείται σωστά το… μαγκάλι! Και να μην θρηνεί σαν Κλυταιμνήστρα, υποκριτικά, πάνω στο κορμί της αδικοχαμένης Σέρβας Ιφιγένειας, αλλά πάνω στο πτώμα στη δικής του αμυαλιάς και αφροσύνης.      

Τα διαμάντια της Πολεοδομίας

Καθυστερημένη αλλά όχι ξεχασμένη απόδοση τιμής 

Άσχετο! Όμως έτσι που καταντήσαμε, η μόνη φωτό που ταιριάζει!

   

   Διαβάζω, βλέπω και ακούω γιά κάποιους «λεβέντες» των Πολεοδομιών που τους τσακώνουν να τα «τσακώνουν», ή να διαθέτουν κάτι εκατομμυριάκια καταθέσεις στις Τράπεζες αλλά με κάτι ψωροκατοστάρικα μισθό!

   Χωρίς να το θέλω, αναλογίζομαι τα 36 χρόνια της δικής μου επαγγελματικής δράσεως, που κυκλοφορούσα, σχεδόν καθημερινά, στην Πλατεία Θεάτρου. Γιά κάμποσα χρόνια εκεί στεγαζόταν το μοναδικό Πολεοδομικό Γραφείο της Αττικής, μέχρις ότου  -κάμποσα χρόνια  αργότερα-  σπάσει  στα τέσσερα, στην αρχή, και μετά γίνει … χίλια κομμάτια! «Κάθε πόλη και Στάδιο, κάθε χωριό και Γυμναστήριο και κάθε γειτονιά και…. Πολεοδομικό»!

   

    Δεν ξέρω αν, τότε, κάποιοι τα «πιάνανε», ξέρω όμως πως εγώ ποτέ δεν… τα «έδωσα». Εκτός από… ευχές στα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά, το Πάσχα και την ονομαστική γιορτή του κάθε υπαλλήλου, τον οποίον όλοι οι μηχανικοί που συναλλάσονταν με την Πολεοδομία γνωρίζαμε με το μικρό του. Φιλικά και άδολα!

   Στην καριέρα μου γνώρισα πλήθος υπαλλήλων, αληθινά διαμάντια, που με το ήθος, τις γνώσεις, την εμπειρία, την φιλοτιμία και την διάθεση εξυπηρέτησης που τους διέκρινε, κοσμούσαν την Υπηρεσία τους.

   Η φυσιολογικά, λόγω χρόνου, εξασθενημένη μνήμη, δεν με εμποδίζει να αναφέρω μερικά ονόματα βαθύτατα χαραγμένα σ’ αυτήν. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπήρξαν και άλλοι. Και πολλοί και έντιμοι.

    

   Κατ’ αρχήν η Προϊσταμένη των Αθηνών κ. Κοτζιά. Επιβλητική, σοβαρή, δίκαιη. Μιά φορά που της αναφέρθησαν, παρουσία μου, τα «άθλα» κάποιου υπαλλήλου της, (υπήρχαν και μερικοί τέτοιοι), γιά πενταροδεκάρες μιλάμε τώρα, γούρλωσε τα μάτια κι αναφώνησε:

   - Καλά το διαισθανόμουνα εγώ πως αυτός είναι μούτρο! 
   Και βέβαια, αυτόν τον «έφαγε» το σκοτάδι.

    

   Ο Θανάσης Παπανικολάου, αν και μη μηχανικός, αλλά του φορολογικού ελέγχου, έπαιζε όλους τους Γ.Ο.Κ. που ίσχυσαν στην υπαλληλική του θητεία, στα δάχτυλα! Σου έδινε, δε, πληροφορίες ακόμη κι από το τηλέφωνο!

    

   Και μιά και μιλάμε γιά τηλέφωνο, η γλυκιά, πάντοτε γελαστή κι ευγενική Κατερίνα Τραχανά, το τσακάλι του ΥΠΕΧΩΔΕ, αν και υπομηχανικός, διόρθωνε και τους… «μεγάλους» του Υπουργείου. Όποια ερμηνεία κι αν έδινε σε νόμο, άρθρο, παράγραφο κι εδάφιο ο οιοσδήποτε, στο τέλος η άποψη της Κατερίνας προέκυπτε ως η σωστή! Αυτή με προέτρεπε:

   - Βρε κουμπάρε, έτσι με προσφωνούσε, δεν χρειάζεται να έρχεσαι εδώ, γιά ψύλλου πήδημα. Παίρνε με τηλέφωνο. Ακόμη και στο σπίτι!

   Ο άθλιος εγώ, αυτού του τελευταίου δικαιώματος, του έκανα χρήση πάμπολλες φορές τα απογεύματα, ψάχνοντας αρχιτεκτονική λύση σε δύσκολα οικόπεδα. Και πάντα η Κατερίνα με εξυπηρετούσε!

    

   Διασταυρώθηκα, επίσης, και γνώρισα την ποιότητα, το ήθος και την επιστημονική επάρκεια της κ. Βασ. Γρύλλη, σπουδαίας υπαλλήλου. Με εμπιστεύθηκε και, πιστεύοντας σε λόγο τιμής, μου υπέγραψε οικοδομική άδεια που έπρεπε οπωσδήποτε να πάρω εκείνη την ημέρα, έχοντας ξεχασμένο στο γραφείο μου ένα καίριο έγγραφο που θα έπρεπε να υπάρχει στον φάκελο, αλλά έλειπε. Αν δεν το πήγαινα ποτέ, θα είχε σοβαρές συνέπειες ως υπάλληλος. Και όμως, με εμπιστεύτηκε!

    

   Άλλη εξαίρετη υπάλληλος, η αριστοκρατική και φίνα κυρία, Προϊσταμένη κι αυτή, η Καίτη Δούση. Αργότερα συνδεθήκαμε περισσότερο λόγω της εκλιπούσης, πλέον, αδελφής της, της Κικής Δούση, η οποία ασχολήθηκε με την καλλιτεχνική βιβλιοδεσία και διέπρεψε διεθνώς.

   

    Γιά το τέλος αφήνω την περίπτωση, που αν και απίστευτη, είναι πέρα γιά πέρα αληθινή. Ήταν Αύγουστος, αρχές του ’70. Τότε οι Πολεοδομίες δεν έκλειναν γιά διακοπές Αύγουστο. Σε κάποια οικοδομή που ο πελάτης μου, ξενιτεμένος μάγερας στη Γερμανία, ήταν με άδεια στην Ελλάδα και λαχταρούσε, πριν φύγει πίσω, να δει τα "κόπια" του, χτισμένα έστω μέχρι τα τούβλα. Κάποιο τυπικό μπέρδεμα προκάλεσε διακοπή εργασιών της οικοδομής, άρα καθυστέρηση, και κατά τον Νόμο η  συνέχιση θα δίδονταν κατόπιν αυτοψίας της Υπηρεσίας. Γραφειοκρατική διαδικασία οπωσδήποτε χρονοβόρα. Εξήγησα τον καημό του πελάτη στην αρμόδια υπάλληλο που είχε χρεωθεί την υπόθεση. Εκείνη συγκινήθηκε και μου είπε ευγενικά:

   - Θα μπορούσατε με το σχόλασμα, (κάπου 2 το μεσημέρι!), να με πετάξετε στην οικοδομή; Να κάνουμε την αυτοψία και αύριο να σας δώσω τη συνέχιση; Έμεινα κάγκελο και στη συνέχεια, μ' αυτό που άκουσα, παρ’ ολίγο να πέσω κάτω ξερός!

   - Μόνο που θα σας παρακαλούσα, (!) μετά να με πάτε σπίτι μου. Σύμφωνοι; Λες και περίμενε πως, μετά τέτοια χάρη που μου έκανε, να δουλέψει γιά χάρη μου εκτός ωραρίου, υπήρχε καμία περίπτωση  να την παρατούσα σε κάποια στάση λεωφορείου!

   Εννοείται πως όλα τέλειωσαν πολύ απλά! Τον όνομα αυτής της ΚΥΡΙΑΣ, είναι Κούλα Σταυροπούλου. Συνταξιοδοτήθηκε ως Προϊσταμένη του Πολεοδομικού Γραφείου Ανατολ. Αττικής.

    

   Ελπίζω και εύχομαι, όλοι όσους ανέφερα να ζουν. Γιά όσους, τυχόν όχι, την  οφειλόμενη προς αυτούς τιμή την απονέμω δημοσίως, έστω μετά θάνατον. Κάλλιο αργά.....

    

   Πάντως όλων αυτών των σπουδαίων υπαλλήλων και ανθρώπων, αλλά και όσων ξεχνώ τώρα, η εντιμότητα που τους συνόδευσε στην καριέρα τους, θα τους συνοδεύει τιμητικά, ως εύφημος μνεία, και πολύ πέρα από τον θάνατο. Στη μνήμη, τη συνείδηση και τις αφηγήσεις όσων είχαν την ευκαιρία και την τιμή να τους γνωρίσουν και να συνεργαστούν μαζί τους.
   
   Δυστυχώς οι επόμενοι, οι σημερινοί, δεν προκύπτουν ανάλογοι. Και αυτή η σύγκριση με τα σημερινά αντίστοιχα και συμβαίνοντα προκαλεί νοσταλγία, ντροπή και θλίψη. O tempora, o mores!