Ο εκπλειστηριασμός των ακινήτων

Μύθοι και πραγματικότητες 

   Από την παλιά καλή εποχή, της αλήστου μνήμης «αστακομακαρονάδας», του glamour, των πολιτιστικών κέντρων της Συγγρού και αλλαχού, των κολωνακιώτικων αγροτικών 4Χ4 με τις σχάρες του σκι στην οροφή, (άμα λάχει να…ούμε!) και των πάσης φύσεως «…..δάνεια», όπως «διακοποδάνεια», «εορτοδάνεια», κ.λπ., πλείστα από δαύτα μας προκύπτουν, λόγω και του ναυτικού χαρακτήρα της χώρας, ως ….θαλασσοδάνεια! Πριν, «πάρε μπάρμπα δάνειο κι ας κλαίει που τα ’χει», τώρα, «σώσον ΣΥΡΙΖΑ τον λαόν σου»!

   

    Οι χρεώστες ποικίλουν. Από καλοπληρωτές, αλλά μη έχοντες, νοικοκυραίους, έως τυχάρπαστους και έχοντες αλλά μη πληρώνοντες, μπαγάσηδες κακοπληρωτάδες. Και άντε εσύ να βρεις τη διαχωριστική γραμμή!

   Οι τράπεζες είναι «μαγαζιά» που εμπορεύονται το χρήμα. Σπέρνουν δανείζοντας και θερίζουν μαζεύοντας τα δανεικά, με κέρδος το «διάφορο». Και ο τροχός γυρίζει συνέχεια, με στόχο την οικονομική ανάπτυξη της χώρας και την ευημερία όλων. Αυτά στην περίοδο των παχιών αγελάδων.  

   Κάθε δάνειο υπόκειται στον σοφό και πανάρχαιο νόμο: « Όταν παίρνεις τα λεφτά και κάνεις τη δουλειά σου, αυτά είναι μέλι και μαλακά, σαν φρέσκο μαρουλάκι. Όταν όμως καλείσαι να τα ξεχρεώσεις, τότε γίνονται αγγούρι ζόρικο. Στις δύσκολες, μάλιστα, εποχές μπορεί και…. καλυβιώτικο»!

    

   Τα τραπεζικά δάνεια έχουν πάντοτε όρους, αφού οι τράπεζες ούτε κορόιδα είναι, ούτε φιλόπτωχα ταμεία. Διαθέτουν δε, ολόκληρα νομικά επιτελεία που με σχολαστικά «ψιλά γράμματα» σε δένουν χεροπόδαρα και κατοχυρώνουν τα συμφέροντά τους. Κατά τη λήψη του δανείου κανείς δεν τα προσέχει αυτά τα «ψιλά», το μάτι είναι στραμμένο στα… ψιλά του Ταμείου!

   Όμως τώρα γύρισε το φύλλο, παρήλθε η εποχή της… ευφορίας και ήρθε ο καιρός  των ισχνών αγελάδων, του ζορίσματος, της ανέχειας και της… εφορίας. Η συγκομιδή των τραπεζών, σε σχέση με όσα έσπειραν, είναι πενιχρή και σε αρκετές περιπτώσεις προβληματική έως αδύνατη.

    

   Αν εξαιρέσουμε τους κατά σύστημα μπαταξήδες, που ως λύκοι χαίρονται σε κάθε αναμπουμπούλα, πάμπολλοι έντιμοι και αυθεντικοί νοικοκυραίοι, αντιμετωπίζοντας σοβαρότατο πρόβλημα επιβιώσεως, αφήνουν ως τελευταία προτεραιότητα την πληρωμή των δανειακών τους υποχρεώσεων. Και σωστά κάνουν αφού… «prima vivere e poi… όλα τα άλλα»!

   

   Περιττό να επαναληφθεί πως η όλη κατάσταση αποτελεί γέννημα και επακόλουθο πολυετούς γενικής και άφρονος κραιπάλης που επέτρεψαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, προκειμένου να είναι αρεστές στον λαό και να του υποκλέπτουν την ψήφο, διαιωνίζοντας την εξουσία τους. Όμως τώρα τί γίνεται;

   Το ερώτημα πιεστικό και αμείλικτο και το πρόβλημα άλυτο! Γιατί όλοι έχουν δίκιο!

   - Οι Τράπεζες λένε: Δώσαμε τα λεφτά μας, κανονικά και νόμιμα, βάσει γραπτής συμφωνίας. Άμα δεν τηρηθεί, και δεν τα πάρουμε πίσω,  μπατιρίσαμε χωρίς να φταίμε. Γιατί; Συνεπώς, θα εφαρμόσουμε τη συμφωνία και θα βγάλουμε το σπίτι στο σφυρί!

   - Οι οφειλέτες λένε: Αναγνωρίζουμε την οφειλή, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε συνεπείς, αφού ήρθαν τα πάνω-κάτω στη ζωή μας, χωρίς να φταίμε! Είναι άδικο να χάσουμε το σπίτι μας.  Και έχουν, κι αυτοί, δίκιο.

   

    Τελικά, η λύση των πλειστηριασμών δεν είναι καλή λύση γιά κανένα, αφού:

   - Οι φτωχοί θα γίνουν φτωχότεροι, και μάλιστα θα μείνουν και άστεγοι! Τραγωδία!

   - Οι Τράπεζες, (ακόμη και όσες ξένες αγοράσουν, μπιρ παρά, τα δανειακά δικαιώματα), βγάζοντας στο σφυρί χιλιάδες ακίνητα δεν πρόκειται να κερδίσουν, αφού οι ήδη χαμηλές τιμές των ακινήτων θα γίνουν χαμηλότερες λόγω της αθρόας προσφοράς. Όλοι έχοντας δώσει χρυσό, θα πάρουν πίσω, τελικά, μπρούντζο, καθ’ όσον:

A΄: Ποιός Έλληνας θα έχει λεφτά να πάρει σπίτι από δημοπρασία, αφού ήδη τα σπίτια «βρωμάνε» στην ελεύθερη αγορά. Πουλιούνται, κανονικά και «οκαζιόν», σε εξευτελιστικές τιμές, χωρίς όμως να αγοράζονται! Ποιός και  τί να προσδοκήσει καλύτερο σε ένα τριάρι φουκαριάρη που θα το βρει στο σφυρί, από το πλήθος που του προσφέρεται απλόχερα!

Β΄: Ποιός νουνεχής ξένος θα έλθει να επενδύσει σε μιά χρεωκοπημένη χώρα. Να πάρει ακίνητο στην Καλλιθέα, στην Κυψέλη, στο Περιστέρι; Να το κάνει τί; Ποιός αγοράζει και ποιός νοικιάζει σήμερα; Μήπως να έλθει να το κατοικήσει; Αστειότητες!  Όσα λέγονται γιά τις στρατιές των ξένων που περιμένουν, τάχα, στα σύνορα τον αφέτη γιά να… μπουκάρουν και να μας αγοράσουν, στην «ξεφτίλα», είναι μπούρδες.

   

    Εδώ πραγματικά δημόσια φιλέτα, όπως π.χ. το Ελληνικό, μένει στα αζήτητα. Ο δε Αστέρας της Βουλιαγμένης, παρ’ όλες τις αιθεροβασίες της αριστεράς,  που καταλαβαίνει μόνο από κλήρινγκ και ονειρεύεται με τα λεφτά… των άλλων, έπιασε μόνο 400 εκατομμύρια! Τόσα έδωσαν οι πλειοδότες από τον τεράστιο αριθμό των…. τεσσάρων μουστερήδων που έσπευσαν να…. λεηλατήσουν τον θησαυρό της πολύφερνης κόρης. Αν άξιζε πολλαπλάσια, όλο και κάποιος,  πιό μάγκας, θα έσπευδε να επωφεληθεί!

   Όσο γιά τα ιδιωτικά φιλέτα που πιθανόν να ενδιαφέρουν την παγκόσμια αγορά, αυτά είτε δεν βαρύνονται με δάνεια, ή τα δάνειά τους εξυπηρετούνται κανονικά από τους «έχοντες» ιδιοκτήτες τους. Κάποιες ελάχιστες «μωρές παρθένες», αν υπάρχουν, ας χάσουν. Δεν θα στάξει δα κι ουρά του ποντικού, ούτε η γάτα μας θα κλάψει γι’ αυτές.

  

    Όλος ο θόρυβος λοιπόν, ακολουθεί τη γνωστή καταστροφολογική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και των παραθύρων των καναλιών, που με τις γνωστές μοιρολογίστρες των 8, ψαρεύουν στα θολά νερά της AGB. Τα πράγματα είναι απλούστερα από όσο φαίνονται και το παραμύθι στερείται… δράκου. Μαζικοί πλειστηριασμοί δεν πρόκειται να γίνουν.

   

    Όμως, θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως τα λεφτά που βγήκαν από τα ταμεία των Τραπεζών και δεν επιστρέφονται, δημιουργούν ένα έλλειμμα που κάποιος θα πρέπει να το πληρώσει. Η ύλη δεν χάνεται, ανακυκλώνεται. Όπως ο «μουτζούρης» στο σχετικό παιχνίδι, που κάπου «κάθεται» στο τέλος. Ερώτημα σε ποιόν θα «κάτσει»! Και η απάντηση είναι μία. Σαφής και καθαρή: «Ή σ’ αυτόν που τα πήρε, ή στον  λαό. Δηλαδή, θα πληρώσουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι». Διότι:

  - Αν οι τράπεζες φαλιρίσουν, ή καταποντιστούν, κάποιοι θα χάσουν χρήματα και κάποιοι, εν προκειμένω το κράτος, θα πρέπει να τις αναχρηματοδοτήσει. Το ίδιο, έστω κι αν κλείσει τις υπάρχουσες και ανοίξει άλλες. Ζωή χωρίς οξυγόνο, αίμα, νερό, φαγητό, τράπεζες δεν νοείται! Όμως τα χρήματα από πού θα τα βρει το κράτος; Ένα κράτος μπατιριμένο που υπολειτουργεί κουτσαίνοντας; Προφανώς από εμάς. Είτε βάζοντας φόρους, είτε παίρνοντας δανεικά, που πάλι εμείς θα ξεπληρώσουμε. Εμείς είμαστε το κράτος και οι φόροι το αίμα του. Το αίμα μας, είναι αίμα του!

   

    Λαϊκισμοί περί «μονομερούς διαγραφής του χρέους» αποτελούν δημαγωγικές παπαρδέλες  με αποδέκτες αφελείς. Όσοι τις εκστομίζουν ξέρουν, πρώτοι απ’ όλους,  πως κάτι τέτοια δεν στέκουν. Φανταστείτε πως μπαίνετε σ’ ένα σούπερ μάρκετ, φισκάρετε το καρότσι και στην έξοδο ανακοινώνετε στην ταμία την… «μονομερή διαγραφή του χρέους» σας και πάτε να φύγετε σαν κύριοι! Ή στο τμήμα θα καταλήξετε, ή στο τρελάδικο.

    

   Το πρόβλημα της κατάργησης των πλειστηριασμών είναι δύσκολο, πολύπλοκο και με πολλές αντανακλαστικές επιπτώσεις. Πρέπει να γίνει αντιληπτό πως όποιο δάνειο δεν πληρωθεί από τον υπόχρεο, θα το πληρώσουμε όλοι μας. Όπως γίνεται και με κάθε λεβέντικη κοινωνική παροχή. Π.χ. η δωρεάν παροχή ρεύματος στους αδυνατούντες να το πληρώσουν, η επιδότηση του πετρελαίου, η μαζική παροχή δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στα λεφούσια των μεταναστών και τόσα άλλα.

   

   Καλός ο «πονοψυχισμός», αλλά έχει και κόστος. Κι αυτό το πληρώνουμε πάντα εμείς! Τουλάχιστον να το ξέρουμε, να το πάρουμε απόφαση και να μην διαμαρτυρόμαστε, ακούγοντας  σαπουνόφουσκες πολιτικάντηδων που γλυκολαλούν σαν Σειρήνες, αλλά υπολογίζουν πάντοτε στα λεφτά κάποιων…. άλλων.

   ΥΓ.  Επί Γης τίποτα δεν υπάρχει «ως εστί και ευρίσκεται». Όλα παράγονται με ένα κόστος και παρέχονται με κάποιο τίμημα. 

    

H εικονική πραγματικότητα στη... "μάσα"!

«Καιρός φέρνει τα λάχανα…. καιρός φέρνει τα ζάπινγκ»! 

Η σύγχρονη παροιμία.

Φάτε μάτια... ψάρια! Και μάλιστα κατά βούληση!

 

    Χθες το απόγευμα, ξεθεωμένος από τη φροντίδα του ζωικού μου βασιλείου, είπα ν’ ανοίξω λίγο χαζοκούτι. Ν’ ακούσω κομματάκι Τσίπρα, καμιά Κωνσταντοπούλου, ή τίποτα σοπράνο Τσακαλώτο, τώρα που ο χαβαλές γιά τον προϋπολογισμό είναι στο φόρτε του και να φτιαχτώ λιγάκι σαν άνθρωπος, τέλος πάντων. 

   Στην ανάγκη και ολίγος διασκεδαστικός Πελεγρίνης, δεν θα με χάλαγε καθόλου. Ίσα-ίσα, καλό θα ήτανε. Απ’ ολότελα κάτι θα έκανε κι αυτό. Θα με έφτιανε «κουλτουριαρικοπολιτικώς»!  Λόγω ηλικίας, το ξεθέωμα δεν είναι δα και σπουδαία δουλειά, έρχεται και με πολύ λίγη ενασχόληση, οπότε η αποφόρτιση καθίσταται αναγκαία.

    

   Περιπλανώμενος κυριακάτικα στα κανάλια, παρατήρησα πως αρκετά είχαν εκπομπές μαγειρικής. Μάλιστα και κάποιο, την μία κατόπιν της άλλης. Αναζήτησα το εβδομαδιαίο πρόγραμμα και… τρελάθηκα. Μέτρησα οκτώ εμφανείς και προφανείς τέτοιες, χωρίς να υπολογίσουμε τις συνταγές που παρουσιάζουν ένθετες τα διάφορα κρυόμπλαστρα πρωινάδικα, μεσημεριανάδικα, ή απογευματάδικα, με τις ξανθιές «γλάστρες», που χοροπηδάνε σαχλά και κακόγουστα. Κάτι μεταξύ ζόμπι και γκρέμλιν! Υπό τη χαζοχαρούμενη μπαγκέτα του, ή της παρουσιάστριας. Π.χ. …. ο Φώτης! 

   Ακόμη κι ο δυστυχής αριστοκρατικός, τέως «ζεν πρεμιέ» και νυν «ζεν ντερνιέ», Πέτρος, παρ’ όλη τη…. Νιτρο-γλυκερίνη που του κατακαίει τα μπατζάκια, καθώς αν και χρωστάει τα μαλλιοκέφαλά του, (τα εφηβικά, όχι τα λιγοστά τωρινά), και σέρνεται με βραχιόλια στην Ευελπίδων, χοροπηδάει σαν καλικάντζαρος στο γυαλί, αντί να κλαίει και να οδύρεται στο σπίτι του.  Το «γέλα παλιάτσο», σε σύγχρονη εκτέλεση γιά τα κάποια ευρουδάκια.... διάφορο!

    

   Τελικά, ο γενάρχης του είδους, αείμνηστος Τσελεμεντές και η πρύτανης Χρύσα Παραδείση θα παρατηρούν μελαγχολικά από τον…. παράδεισο τις πιένες που παρουσιάζει σήμερα η, έστω και θεωρητική, ενασχόληση με αυτό που κατάντησε ουσιώδες εν ανεπαρκεία, το φαγητό. Το ίδιο ισχύει και γιά τους πρωτοπόρους του… αθλήματος. Τον Μαμαλάκη και τη Βέφα. Ο πρώτος, ξεφουσκώνοντας, ξεφούσκωσε! Αν και οι εκπομπές του, οι οποίες συνδύαζαν το διπλομπούκι με το ταξίδι, την Ιστορία και τον πολιτισμό, ήσαν έξοχες, λιμνάζει τώρα στα αζήτητα και την πολυπλόκαμη… δίαιτα. Το αυτό με την μπαγαμπόντισα, την άλλη, η οποία τέντωσε υπερβολικά το σκοινί μέχρι που…έσπασε κι έπεσε τώρα στα αζήτητα!

    

   Μέτρησα ονόματα: Δρίσκας, ο συμπαθής ποιητής της υπαίθρου και της κατσαρόλας. Ψυχούλη, η κοκαλιάρα που μπερδεύει το φαγητό με το σεξ, αφού οι ηδονικές κραυγές που εκβάλλει δοκιμάζοντας εδέσματα,... σε  μπερδεύουν. Νικολάου, η φαν της αγνής ελληνικής επαρχίας. Παρλιάρος, ο «γλυκύτατος» ευγενής γλυκατζής. Παρθένης, ο μαιτρ της φτωχολογιάς με τις τσιγκούνικες συνταγές. Dr Cook ο διεθνιστής. Εκμετσίογλου, η νταρντάνα και τριζάτη «νεολωξάντρα» που σίγουρα θα κάθεται σε δύο καρέκλες, κολλητά η μία στην άλλη, γιά να χωρέσει και, τέλος,  η Αμερικάνα Νταϊάν με τον μπλαζέ «αλογοουρίστα» σύζυγο-δυνάστη. 

   Σίγουρα όλο και κάποιον θα ξέχασα που δεν βρήκα, ψάχνοντας πρόχειρα, στη λίστα. Όπως, π.χ. εκείνον τον αντιπαθητικό  και κακότροπο Ιταλό με το… μαστίγιο που σου δίνει την αίσθηση πως γιά να φας θα πρέπει πρώτα να τις… «φας»!

   Από το… πακέτο εξαιρώ την ωραία εκπομπή της γαστριμαργικής λυκοφιλίας, το «Κάτι ψήνεται». Σ' αυτήν άπαντες, αφού ντερλικώσουν και ξεκοιλιαστούν, όλα τους ξινίζουν και όλα τους μύριζαν! Προβάλλουν συνεχώς  ανόητα και πικρόχολα επιχειρήματα και, αλληλοϋποβλεπόμενοι, βάζουν χαμηλούς βαθμούς, ο ένας στον άλλο, καθ’ όσον το μυαλό τους είναι στο… ψιλό που συνοδεύει την μεγαλύτερη βαθμολογία. Ο θάνατός σου, η ζωή μου! Νόστιμα πράγματα.

    

   Το πέπλο της φτώχειας καλύπτει πλέον την αστακομακαρονάδα της καλής εποχής και τα ντεμοντέ λαχανάκια των Βρυξελλών. Ο τραχανάς, το σπανάκι, η φέτα και το αυγό, πάνε σύννεφο. Μέχρι κι η εξαφανισμένη φάβα… νεκραναστήθηκε. Μάλιστα την προβάλλουν και ως…. γκουρμέ!

    

   Τελικά, γράφοντας αυτή την ανάρτηση… πείνασα. Και -μιάμ, μιάμ, μιάμ-  τρέχω να ξελιγουριάσω στην τηλεόραση! Όλο και κάποιον θα πετύχω να μου χορτάσει την πείνα. Γιά επιδόρπιο όμως, όλα κι όλα, θα περιμένω το βράδυ τον… Παρλιάρο!

   Όσο γιά σας, καλή σας όρεξη. Ο Δρίσκας σας έχει μιά γιορταστική έκπληξη σήμερα. Μπουκιά σε συχώριο!

   ΥΓ. Χρόνια πολλά στις Άννες. Ιδίως σ’ αυτήν του χιονιά που με… ξεπάγιασε!  

"Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος"

Επιλεκτικές και εκλεκτές «δημοκρατικές» επέτειοι.

Έτσι αποτίονται οι "προοδευτικές" τιμές των ηρωικών θυμάτων των... μπάτσων 

   

   Σήμερα κλείνουν πέντε χρόνια από τον θάνατο του νεαρού Αλέξ. Γρηγορόπουλου  στην αναρχική φωλιά των Εξαρχείων. Και όπως είναι αναμενόμενο «μαγειρέυται» το καθιερωμένο τζέρτζελο, προκειμένου να εορταστεί, (!), το γεγονός, κατά τα γνωστά! Με πορείες, διαδηλώσεις, μολότοφ  κατά των… μπάτσων, κάψιμο των καπιταλιστικών… σκουπιδοτενεκέδων, κ.λπ. Τα κλασσικά! Με μπροστάρη την ανώριμη και άκριτη νεολαία, την μπολιασμένη και διαποτισμένη, διαβολικά και έντεχνα, με το κατάλληλο δηλητήριο, που λειτουργεί σαν βραδυφλεγής βόμβα και δημιουργεί τον γραικυλισμό, την χυδαιότητα και την αμορφωσιά του αύριο.

   Όμως κάποιοι θάνατοι της αντίθετης πλευράς περνούν στο ντούκο, ή αντιμετωπίζονται με περιφρόνηση, αντανακλώντας το ταξικό μίσος αυτών που θέλουν να διορθώσουν τα στραβά της κοινωνίας μας. Με την αλάνθαστη πρακτική των Μεγάλων της Ιστορίας. Π.χ. Στάλιν, Μάο, Χότζα, Πολ Ποτ και της σύγχρονης οικογενειακής δυναστείας των δικτατόρων της Β. Κορέας, όπου και μόνο η παρακολούθηση τηλεοπτικών εκπομπών της Ν. Κορέας είναι αρκετή γιά να σε στείλει στο εκτελεστικό απόσπασμα.

      Έτσι η 14^η Ιουλίου, ημέρα που αδικοσκοτώθηκε ο Θάνος Αξαρλιάν στο Σύνταγμα, (14/7/1992), θα μένει χαραγμένη στη μνήμη μας, μόνο ως επέτειος της Γαλλικής Επανάστασης. Κι αυτή διαστρεβλωμένη και παραμορφωμένη, αφού αποτελούσε καθαρά αστική επανάσταση.

   Ωσαύτως τόσο η 1^η Νοεμβρίου 2011, όσο και τα ονόματα Γιάννης Ευαγγελινέλη και Γιώργου Σκυλογιάννη, των νεαρών αστυνομικών της ΔΙΑΣ,  θα την καλύπτει αιώνια λήθη, μέχρι, ο μη γένοιτο, ν’ ανοίξει κάποια αναρχική, ή «προοδευτική» μύτη!

    

   Η ψύχραιμη, νηφάλια και αντικειμενική θεώρηση των γεγονότων λέει τα εξής, και κατά σειράν συμβάντος:

   - Ο θάνατος του Αξαρλιάν επήλθε από πτώση υαλοπινάκων κατά την αποτυχημένη βομβιστική ενέργεια της εγκληματικής οργάνωσης «17  Νοέμβρη», (Κουφοντίνας, Ξηρός και σια), εις βάρος του τότε Υπουργού Γιάν. Παλαιοκρασσά. Πρόκειται περί ατυχούς παράπλευρης απώλειας, χωρίς ίχνος… «ηρωισμού», αφού θα μπορούσε να συμβεί και στον δειλότερο των Ελλήνων, αν τύχαινε να περνάει, όπως ο άτυχος Θάνος, εκείνη τη στιγμή από εκείνο το σημείο. Δολοφονία όμως, επ’ ουδενί, δεν ήταν.

   

    - Ο θάνατος του Γρηγορόπουλου, αποδεδειγμένα παιδιού διαλυμένης οικογένειας που είχε εξοκείλει στο αναρχικό σινάφι, οφείλεται σε εξοστρακισμένη σφαίρα την οποία έριξε αστυνομικός, εμποτισμένος με την βλακώδη αλαζονεία και υπεροψία που, δυστυχώς, υπάρχει σε αρκετό μέγεθος και πλήθος, μέσα στη Ελληνική Αστυνομία. Αυτό που λέμε «κλασσική μπασκινέϊκη νοοτροπία». Σκόπιμη δολοφονία, πάντως, δεν ήταν αφού απουσίαζε ο δόλος. Κανένας ηρωισμός εκ μέρους του θύματος και όλη η ιστορία… «επετείου μνήμης», αποτελεί απλή καπηλεία.

  

    -  Η περίπτωση του Ρέντη, είναι τελείως διαφορετική. Αποτελεί κλασσική περίπτωση τυφλής δολοφονίας, αφού εκεί συντρέχουν και ο δόλος και ο φόνος! Με κίνητρο το άσβεστο μίσος των δολοφόνων και ο θάνατος των νεαρών παιδιών εμπίπτει στην καρδιά του όρου: «έπεσαν ηρωικά εκτελώντας το καθήκον»!

   

    Δυστυχώς, στον απέραντο παραλογισμό της εποχής, που διαπερνά απ’ άκρου εις άκρον την χώρα και δίνει αφορμές δικαίωσης κάποιων άλλων παλαβών θεωριών, περί ψεκασμού  και λοιπών ανοησιών, οι λέξεις έχουν χάσει το αληθές νόημά τους.

   Ζούμε στη χώρας της αρλούμπας σε εποχές παγκόσμιας ρευστότητος και ασυναρτησίας. Συνεπώς όλα παίζονται, όλα λέγονται και όλα επιτρέπονται. Περαστικά μας!