Παρασκευή 17 Αυγούστου 2012

Κατευόδιο στον Μήτσο Δ.




   Μόλις πληροφορήθηκα το «φευγιό» ενός φίλου. Ενός μεγάλου και πανάκριβου φίλου. Λεβέντη, μεγαλόψυχου, φιλότιμου, μπεσαλή και «ντρίτου». Ενός τύπου γνήσια λαϊκού και αυθεντικά «ντζέρντερμαν», όπως ο ίδιος έλεγε.
   Συνεργάτης χρόνια, ολόκληρη καριέρα, ένας εργολάβος της παλιάς σχολής. Από κείνους που έπιαναν το σκεπάρνι κι έκαναν τη πρόκα να πετάει σπίθες! Και από κείνους που και την τελευταία του δραχμή την έβγαζε έντιμα,  με κουβάδες ιδρώτα και απόλυτη ακρίβεια στους λογαριασμούς. Χωρίς αμάκες και κλεψίματα, χωρίς νοθείες και κολπάκια.
   Μιά ζωή αξιοπρέπεια και γενναιοδωρία. Ό,τι πιό γάργαρο γέννησε το «σινάφι» μας. Τον πέρναγες από τη λάσπη της βιοπάλης κι έβγαινε πιό άσπρος κι από κρίνο. Ένας άνθρωπος βαθιά φιλοσοφημένος, με μιά αγκαλιά στοργική σαν μάνα, ένα γέλιο πλατύ σαν θάλασσα και μιά καρδιά απέραντη σαν ουρανός, γεμάτη καλοσύνη.

   Λεβέντης στη δουλειά, την παρέα, την πλάκα, το γλέντι. Κέρβερος στο σπίτι και την οικογένεια, μεγάλωσε και σπούδασε τρία παιδιά κι ευτύχησε να κανακέψει πλήθος από εγγόνια. Βράχος και στην αρρώστια, που γιά χρόνια του κατέτρωγε τα σωθικά, (όπως το σαράκι τρώει το ξύλο από μέσα), αντιμετώπιζε την ταλαιπωρία του με εγκαρτέρηση, χιούμορ κι αισιοδοξία. Παρέμεινε λεβέντης μέχρι τέλους κι έτσι, λεβέντικα, αντάμωσε το θάνατο και πήγε να συναντήσει την Ουρανίτσα του, που από χρόνια περιμένει να τον υποδεχθεί.

   Τώρα σίγουρα, στο καπηλειό της Κυρά Βαγγελιώς, σε κάποιαν άκρη τ’ ουρανού, θα βρίσκονται μαζεμένοι όλοι. Μπροστά σε μιά αχνιστή τηγανιά αρνίσιας συκωταριάς, μιά ντομάτα κομμένη «τριαντάφυλλο» και φέτα κατσικίσια, θα περιμένουν κι εμένα, τον πιό αργοπορημένο της παρέας, να τσουγκρίσουμε τα μικρά «μπικιερίνια» με τη χρυσή βαρελίσια της ταβερνιάρισσας.

   Μητσάρα μου, αυτό το χώμα που μιά ζωή έσκαβες γιά να χτίσεις πάνω του, έρχεται τώρα να σε σκεπάσει. Φρέσκο, αφράτο κι απαλό, υπακούοντας στην αμείλικτη θεϊκή νομοτέλεια. Και όπως πιστεύω, πανάλαφρο, αφού έτσι γίνεται πάντοτε γιά τους καλούς. Γιά να μην κρυώνεις τους παγωμένους χειμώνες και να σε δροσίζει τα πυρωμένα καλοκαίρια.

   Έχε γειά, φίλε! Θα σε θυμάμαι γιά πάντα. (Τι πάντα δηλαδή. Σ’ αυτό το λίγο που μ’ απόμεινε).





Δευτέρα 13 Αυγούστου 2012

Ολυμπιακοί αγώνες. Λήξη και θλίψη.

Επικαιρότης

   Οι Ολυμπιακοί αγώνες πέρασαν, πλέον, στην Ιστορία και από σήμερα αρχίζει να τρέχει η 31η Ολυμπιάδα, που θα συμπληρωθεί σε 4 χρόνια, (αν θέλει ο Θεός!), στο Ρίο της Βραζιλίας.
   Όσοι αγαπούν πραγματικά τον αθλητισμό, σίγουρα θα μελαγχολήσουν και θα νοσταλγήσουν και κάποιοι απ’ αυτούς περισσότερο, αφού θα φοβούνται πως ίσως και να μην προλάβουν την επόμενη ολυμπιακή σύναξη!

   Οι αγώνες που μόλις τέλειωσαν, με όση κατάντια τους συνοδεύει, (όπως και όλους τους αγώνες πλέον), λόγω της άκρατης εμπορευματοποίησης που προσπαθεί να τους εκτρέψει του σκοπού τους, δεν παύουν ν’ αποτελούν το κορυφαίο αθλητικό γεγονός του Πλανήτη, ιδίως γιά όσους, πραγματικούς λάτρεις της ευγενικής άμιλλας και του υγιούς ανταγωνισμού, μπορούν ν’ απομονώσουν και απομυζήσουν το πραγματικό νέκταρ που προσφέρουν οι αγώνες αυτοί. Τους αθεράπευτα ρομαντικούς εραστές του αθάνατου αρχαίου πνεύματος του ολυμπισμού. Αυτούς που μπορούν ακόμη, πιστεύοντας στην ολυμπιακή εκεχειρία να χειροκροτήσουν αγωνιζόμενους τους Σύρους αθλητές, παραβλέποντας το μακελειό στο Χαλέπι, και τους φανατικούς πιστούς του άδολου ανταγωνισμού που μπορούν να ενθουσιαστούν με τις διαστημικές επιδόσεις του Μπόλτ, του Φελπς και της 15/χρονης Κινεζούλας πρωταθλήτριας της κολύμβησης, (αυτής με την προπέλα!), απολακτίζοντας από τη σκέψη τα διαβολικά…. αναβολικά.

   Επιχειρώντας μιά υποκειμενική επιτομή των τελευταίων ολυμπιακών αγώνων στέκομαι, κατ’ αρχήν, στις τελετές έναρξης και λήξης τις οποίες θεωρώ, επιεικώς, ξένο σώμα ως προς κάθε ερμηνεία του ολυμπισμού, ακόμη και με την πιό διασταλτική και περιεκτική του όρου, αφού παραπέμπουν ευθέως σε άλλου είδους εκδηλώσεις, και ως εκ τούτου τις απορρίπτω συνολικά. Ποία η σχέση της συνταρακτικής ολυμπιακής μελωδίας του Σαμάρα και του λιτού, δωρικού στίχου του Παλαμά με τα κουνήματα και τα τραγούδια των «Πικάντικων κοριτσιών» (της κ. Βικτωρίας Μπέκαμ και τις «άσπονδες» φίλες της), καθ’ όλα άξιες να διαπρέψουν σε οιοδήποτε μουσικό φεστιβάλ, οι οποίες ξαναενώθηκαν γιά την περίσταση, αγνοώντας πλήρως, (όπως και οι διοργανωτές), τι εκφράζει και τι απαιτεί αυτή η περίσταση!
   Επίδειξη χλιδάτης και κακόγουστης γκλαμουριάς με νεοπλουτίστικη σπατάλη γιά το θεαθήναι. Εικόνες που θα σβήσουν από τη μνήμη μαζί με το σβήσιμο του ακαλαίσθητου και τερατώδους σε μέγεθος, εμβληματικού των αγώνων, πυρσού που, πλην των άλλων, απεδείχθη και προβληματικός, έτσι ασούμπαλος όπως ήταν, στην αμελέτητη τοποθέτησή του μέσα στο στάδιο!
   Από οργανωτικής άποψης οι αγώνες χαρακτηρίστηκαν από ανεπίτρεπτα λάθη, προχειρότητα και τσαπατσουλιά σε αρκετές περιπτώσεις, γεγονός αρκετά περίεργο σε σχέση με τις γνωστές βρετανικές αρετές στα θέματα μελέτης και οργάνωσης.

   Στα θετικά τώρα, η διαχείριση της «επόμενης ημέρας» και η πρόβλεψη αξιοποίησης των ολυμπιακών εγκαταστάσεων. Πολλές απ’ αυτές θα ξηλωθούν, θα πακεταριστούν και, ήδη πουλημένες, θα μεταφερθούν στη Βραζιλία γιά να χρησιμοποιηθούν και στους επόμενους αγώνες και δεν θ’ αποτελέσουν θλιβερά κουφάρια παλιάς δόξας και σκουπιδότοπους, όπως -καλή ώρα- όλοι ξέρουμε κάτι αντίστοιχα!

   Άφησα τελευταίο αυτό που με συγκλόνισε και που, δυστυχώς, δεν τονίστηκε αρκούντως. Την περίπτωση του Όσκαρ Πιστόριους, του Νοτιαφρικανού αθλητή, που αν και χωρίς πόδια, από τη γάμπα και κάτω, έτρεχε (μάλλον πετούσε) στα 400 μέτρα!
   Ασύλληπτο και μοναδικό δείγμα αδάμαστης θέλησης, τιτάνιας προσπάθειας και εσωτερικής ανθρώπινης δύναμης! Μετά από πολλή σκέψη, θεωρώ την περίπτωση Πιστόριους και το κατόρθωμά του, ως ανθρώπινο επίτευγμα μεγαλύτερης αξίας και σημασίας από την, όντως εντυπωσιακή, προσεδάφιση διαστημόπλοιου στον Άρη!

   Αν ήταν στο χέρι μου θα βάφτιζα τους 30ους Ολυμπιακούς Αγώνες, ως «Ολυμπιακοί Αγώνες Πιστόριους», κάτι που είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως θα γίνει στο μέλλον. Σε κάποιες εποχές που οι συνειδήσεις αφυπνιζόμενες και οι άνθρωποι συνεγειρόμενοι, θα τιμούν τέτοιου είδους ανθρώπινες περιπτώσεις και επιδόσεις και δεν θα απαιτούνται δικαστικές αποφάσεις γιά τη συμμετοχή ανάλογων «γιγάντων» σε αγώνες, όπως έγινε με τον Πιτόριους, τον οποίο η σημερινή στενότητα πνεύματος είχα αρχικά αποκλείσει, λόγω της συμπτωματικής ατυχίας ή της φυσικής αδικίας που τον έχουν πλήξει και τις οποίες κατενίκησε.
   Τουλάχιστον, αυτό θέλω να πιστεύω πως θα συμβεί κάποτε!

   ΥΓ.   Και, εννοείται, κορυφαία στιγμή των αγώνων, στιγμή ανθρώπινου μεγαλείου, ανώτερου φρονήματος και ιπποτισμού, όταν ο νικητής της ημιτελικής σειράς που έτρεξε ο Πιτόριους και μετέπειτα ολυμπιονίκης του αγωνίσματος ζήτησε με  ταπεινοφροσύνη από τον γίγαντα της ανθρώπινης θέλησης Πιτόριους τον αυτοκόλλητο αριθμό που φορούν στο στήθος οι αθλητές, δηλωτικό της ταυτότητός τους. Ένας μεγάλος αθλητής σε μιά μεγάλης σημασίας χειρονομία σεβασμού και αναγνώρισης!
   Είμαι σίγουρος πως μαζί με το μετάλλιο θα κρεμάσει σε περίοπτη θέση κι αυτό το ταπεινό κομμάτι υφάσματος, ως ίσης αξίας, με το χρυσό μετάλλιο, σύμβολο.
   Κάτι τέτοιες ενέργειες σε κάποιες ξεχωριστές στιγμές μόνο ο αθλητισμός μπορεί να δώσει. Ευτυχώς κάτι μένει ακόμη όρθιο στη ζωή μας!

 

Κυριακή 12 Αυγούστου 2012

Εκδίκηση. Ένα πιάτο που τρώγεται κρύο!

Επικαιρότης

   Κάπου 2350 χρόνια πριν, οι Έλληνες με επί κεφαλής τον Μεγαλέξανδρο, εκστρατεύοντας σε Αφρική και Ασία εκπολίτισαν τους ντόπιους βαρβάρους.
   Σήμερα, οι μακρινοί τους απόγονοι, με τη συνδρομή ντόπιων γραικύλων, παίρνουν πανηγυρική ρεβάνς εκβαρβαρίζοντας την Ελλάδα!


Σάββατο 11 Αυγούστου 2012

Γραικοί και γραικύλοι.

Θέσεις - Απόψεις

   Το φαινόμενο παλιό, παμπάλαιο, πανάρχαιο. Ίσως φταίει γι’ αυτό το κλίμα και οι φυσικές ομορφιές, με τα οποία προίκισε ο Δημιουργός αυτόν εδώ τον τόπο. Ίσως να φταίει και το… νερό!
   Η συμπεριφορά είναι πιστοποιημένη πολύ πριν την επισημάνουν οι Ρωμαίοι και την καθιερώσουν με τον σχετικό όρο.
   Ίσως κι ο Πλάστης, θεωρώντας όψιμα πως χαρίστηκε στον τόπο, δίνοντάς του τόσο πολλά καλά, σκέφτηκε να ρίξει στο παιχνίδι, τελευταία στιγμή, και κάποιο αντίβαρο, έτσι γιά να φέρει τη «βάρκα» της Ελλάδος και του ελληνισμού λιγάκι πιό στα ίσια! Και μας έδωσε το «χάρισμα» του τυφλού πάθους και της εμφύλιας αντιπαλότητος που μπορεί να φτάσει στα άκρα. Μέχρι του σημείου της αυτοχειρίας και της αυτοκαταστροφής.

   Η μεταφορά του όρου «γραικύλος» στη σύγχρονη πραγματικότητα απεικονίζει εκείνον τον Έλληνα ο οποίος επιδιώκει την εξαθλίωση των ομοεθνών του και τον αφανισμό των προαιώνιων πολιτιστικών χαρακτηριστικών της φυλής μας, προς χάριν ορδών απρόσκλητων αλλοδαπών εισβολέων, ανεξαρτήτως ράτσας και χρώματος και καθοδηγείται από τις, αρρωστημένα εκφραζόμενες, πολιτικές του πεποιθήσεις. Πολλώ δε μάλλον, αφού στην καλύτερη των περιπτώσεων, με την επίδειξη ανοχής και αδράνειας στην παρατηρούμενη αθλιότητα που προκαλεί η λαθρομετανάστευση, όχι μόνο δεν εξασφαλίζεται ούτε ίχνος βελτίωσης στη θέση των εξαθλιωμένων δυστυχισμένων αλλοδαπών, γιά τα «ανθρώπινα δικαιώματα» των οποίων, τάχα κόπτονται οι γραικύλοι, αλλά τουναντίον, η ανεξέλεγκτη επιμήκυνση της παραμονής τους στη χώρα, πλην της παρατεινόμενης μιζέριας κι ανεργίας, αυξάνει και τις πιθανότητες εκτροπής τους στην παραβατικότητα. Γεγονός απόλυτα δικαιολογημένο αφού η πείνα αποτελεί τον χειρότερο σύμβουλο όλων των όντων. Ενώ μιά σοβαρή επιχείρηση της Αστυνομίας τους εξασφαλίζει, μέσω των νομίμων διαδικασιών, αξιοπρεπείς συνθήκες κράτησης, διαβίωσης και πλήρη εγκληματική αδρανοποίηση, μέχρι τον τελικό τους επαναπατρισμό.

   Ιστορικά παραδείγματα γραικυλισμού, προ της καθιερώσεως του όρου, υπάρχουν πολλά. Ενδεικτικά αναφέρονται οι περιπτώσεις του Σπαρτιάτη βασιλιά Δημάρατου και του Αθηναίου πλαίυ μπόι Αλκιβιάδη. Σήμερα αυτά βρίθουν!
   Στην εξυπηρέτηση αυτής της, τυφλά εγωιστικής και ανεξήγητης με την κοινή λογική, συμπεριφοράς σύγχρονου γραικυλισμού, επιστρατεύεται κάθε παράλογο επιχείρημα, ακόμη και το πλέον οφθαλμοφανώς τέτοιο, προκειμένου να μετατραπεί ένα πραγματικό «άσπρο» σε ψευδές «κατάμαυρο». Αρκεί αυτό να επιτάσσει το άμετρο πολιτικό πάθος και η κατευθυντήρια πολιτική γραμμή. Το εθνικό συμφέρον και η υποστήριξη των αντίστοιχων του ελληνικού λαού πάνε περίπατο και όλα υποτάσσονται στη διεθνιστική μπουρδολογία της αριστερής μαρξιστικής φιλοσοφίας. Μιάς ιδεολογίας που, αν και διαρκώς συρρικνούμενη, επιβιώνει και στηρίζεται στην παγκόσμια εξάπλωση της μιζέριας κι εξαθλίωσης. Τις βασικές δεξαμενές άντλησης πολιτικής της δύναμης.

   Γιά την δικαιολόγηση των αδικαιολογήτων, η αναφορά στην αρχαιότητα και τα τότε κρατούντα γίνεται υπό μερικών «δημοκρατικών» κονδυλοφόρων θολής κουλτούρας και άκρας προοδευτικότητος, με αντιδραστική αναφορά στην προφανούς εθνικής ωφέλειας επιχείρηση «Ξένιος Ζευς», που πρόσφατα καταβάλλει ύστατη προσπάθεια περιστολής του κακού.   
   Λοιδορούν την ονομασία της επιχείρησης και διαστρεβλώνουν την αρχαία έννοια του επιθέτου, ερμηνεύοντάς το όπως τους βολεύει. Αδυνατώ να διανοηθώ την ευαρέσκεια του Διός να περνάει μέσα από την διάλυση των ελληνικών πόλεων και των κοινωνιών τους και την επωνυμία του, (Ξένιος), να προκύπτει από ανοχή σε περιπτώσεις και συνθήκες σαν αυτές που βιώνουμε σήμερα. Άλλωστε, δεν υπάρχει σύγχρονη σαχλαμάρα που να μην μπορεί να αντιστοιχηθεί, παραφραζόμενη ή διαστρεβλωμένη κατάλληλα, με κάποια αρχαία αναφορά.

   Αφού θέλουν να παίξουν «εν ου παικτοίς» και πριν επιστρατεύσουν ως αρωγούς στην έωλη προσπάθεια δικαιολόγησης των αδικαιολογήτων, αρχαίους συγγραφείς, ιστορικούς και φιλοσόφους, καλό θα ήταν να εντρυφήσουν λιγάκι στα αρχαία κοινωνικά συστήματα και τα «ανθρώπινα δικαιώματα» των διαφόρων μετοίκων, περιοίκων, δούλων, ειλώτων και… γυναικών στην αρχαιότητα! Καλές οι αναφορές στον Αντιφάνη (!), που ουδέποτε υπήρξε φιλόσοφος ο άνθρωπος και μάλιστα… κυνικός, (προφανώς ο σοφολογιότατος προοδευτικάριος κονδυλοφόρος, σοβαρής εφημερίδας, που τον επικαλείται, εννοεί τον Αντισθένη), στον Μεγαλέξαντρο, τα βυζαντινά λάβαρα και τον χουντικό «ελληνορθόδοξο πολιτισμό», αλλά το χαρμάνι που προκύπτει δεν πείθει και καλόν είναι να αποφεύγονται τέτοιες αναφορές και συγκρίσεις. Καθώς και το αλά καρτ δοκούν και οι κατά το εκάστοτε κομματικό συμφέρον ερμηνείες.
   Ας αφήσουν κατά μέρος επιχειρήματα που οδηγούν συνειρμικά στο συμπέρασμα πως, επειδή μέχρι προ 10/τίας κάποιοι ξένοι λαθρομετανάστες εργάτες δούλεψαν στα ολυμπιακά έργα, αμειβόμενοι γι’ αυτό, δημιουργείται πλέον η υποχρέωση στη χώρα να ανέχεται τη συρροή, ανεξέλεγκτα, αφειδώς και στο διηνεκές, καραβανιών με πεινασμένους και άνεργους «ντεσπεράντος» , από τα πέρατα της Οικουμένης!

   Όσο γιά τα περί «πογκρόμ» και τις λοιπές φραστικές αηδίες, ρώσικη είναι η λέξη, ας καθίσουν να διαβάσουν τι εννοεί και, κυρίως, πως και από ποιούς εμφανίστηκαν στην Ανθρωπότητα και ας αφήσουν τις μεγαλόστομες κουταμάρες. Είπαμε οι καιροί άλλαξαν και τέτοια δολώματα δεν πιάνουν περισσότερα «ψάρια», πέραν από εκείνα που, ούτως ή άλλως, θέλουν να πιαστούν. Έστω και χωρίς δόλωμα! Οπότε ας μη ματαιοπονούν. Περιττεύει.



Τετάρτη 8 Αυγούστου 2012

Η Παιδεία, το χάλι της και οι ρίζες αυτού.

Επικαιρότης

   Η σημερινή ανάρτηση γίνεται προς χάριν εκλεκτού φίλου, ο οποίος με παρεκάλεσε να δημοσιοποιήσω στοιχεία ιδιωτικής μας συνομιλίας, βασισμένα σε μία εξαιρετική ανάλυση του Καθηγητού Φυσικής του Λυκείου Αγριάς κ. Θρασ. Μαχαίρα, ο οποίος φωτογραφίζει με φοβερή οξυδέρκεια, ευθυκρισία και πιστότητα το σημερινό κατάντημα της Ελληνικής Παιδείας.


   «Η ανάλυση του κ. Μαχαίρα είναι εκπληκτικά εύστοχη, με εκφράζει απόλυτα και θα μπορούσα να την έχω κάνει κι εγώ, αφού αισθάνομαι ακριβώς έτσι. (Εννοείται λοιδωρούμενος και υβριζόμενος από τους πάσης φύσεως θολοκουλτουριαρέους προοδευτικάριους, τύπου Δραγώνα και Ρεπούση και των περί αυτών).
   Η σημερινή κατάντια στην ελληνική παιδεία είναι η αναπόφευκτη συνέπεια μιάς συστηματικής και επιτυχούς (!) προσπάθειας κατεδάφισης ολοκλήρου του οικοδομήματός της, η οποία άρχισε πριν 30 χρόνια, με σκοπό την λοβοτόμηση και, άρα, την ευχερή δημαγωγική ρυμούλκηση της νέας γενιάς, όπου δει. Χωρίς σκέψη, χωρίς κρίση, χωρίς προσπάθεια, χωρίς μόχθο! Σαν τον Πινόκιο στη Χώρα της Ουτοπίας. (Γιά όποιον ξέρει το σχετικό παραμύθι, όπου στο τέλος ο Πινόκιο έγινε... γάιδαρος).

   Θα σου εξιστορήσω τώρα μιά συζήτηση που είχα, παλιά, στο βιβλιοπωλείο των αδελφών μου με κάποιον τύπο, αρχιπασόκο του κερατά, υπεύθυνο γιά την επιλογή θεμάτων των Πανελληνίων εξετάσεων.( Που δεν γουστάριζαν να τις αποκαλούν έτσι και τις βάφτισαν "Πανελλαδικές", επί το λαϊκότερον).
   Θεωρώντας ανέκαθεν τις εισαγωγικές εξετάσεις ως εξετάσεις μέτρησης, όπου τα θέματα θα πρέπει να είναι μάλλον δύσκολα, ώστε ο εξεταστής να μπορεί να κατατάξει τα γραπτά, αφού στο ερώτημα: 1 και 1 πόσο κάνουν; όλοι θα πάρουν άριστα και άντε μετά να βρεις τους καλύτερους, παρετήρησα στον "θεματάρχη" πως εκείνη τη χρονιά έβαλαν πάρα πολύ εύκολα θέματα, με αποτέλεσμα να πλημμυρίσει ο τόπος αριστούχους και τον ρώτησα:
   - Γιατί το κάνατε αυτό;
   Θαύμασε απάντηση.
   - Γιά να γράψει και του φτωχού το παιδί!!!!
   Συνεπώς δεν πρέπει ν' απορούμε σήμερα γιά την κατάντια της παιδείας μας, αφού οι σημερινοί δάσκαλοι, (άσχετοι, αμόρφωτοι, αδιάφοροι, ανίκανοι κι επιλήσμονες καθηκόντων), είναι κάποια από εκείνα τα "παιδιά των φτωχών" που "αρίστευσαν" τότε!

   Όταν ο ακρογωνιαίος λίθος της εθνικής οντότητος και το πολυτιμότερο εφόδιο της ουσιαστικής προκοπής κάθε μέλλουσας γενεάς στην ιστορική πορεία ενός λαού, που είναι η μόρφωση, (θεωρητική, πρακτική, εφηρμοσμένη), προκειμένου να ανταγωνιστεί τους εξελισσόμενους λαούς στον παγκόσμιο στίβο, υποτάσσεται σε πολιτικές και μικροκομματικές σκοπιμότητες, με ακραίους λαϊκισμούς που δημιουργούν τα "ακαδημαϊκά πεντάρια", τα πανεπιστήμια της πλάκας, (διάσπαρτα, τήδε κακείσε, και στεγαζόμενα σε τριάρια και τεσσάρια πολυκατοικιών) και τα ανυπόληπτα ΤΕΙ που διδάσκουν την "ιχθυοκαλλιέργεια της σαρδέλας" και των οποίων μόνη χρησιμότητα είναι να δημιουργούν τζίρους στα ενοικιαζόμενα δυάρια και τις καφετέριες, π.χ. της Άμφισσας, μαζί με τη σεξουαλική εκτόνωση της νεολαίας, τότε μην ελπίζεις και μην προσδοκάς!
   "Δεν υπάρχει πλοίον δι εσέ...", που λέει κι ο Καβάφης, τον οποίον πολύ αμφιβάλλω γιά το πόσοι "μορφωμένοι" γνωρίζουν σήμερα! ( Γιά κάτι μαρκουτσοφόρα «φιντανάκια» της TV είμαι απόλυτα σίγουρος πως όχι).
   Δυστυχώς, ουδέποτε έχασαν τόσο πολλά, τόσοι πολλοί, γιά χατίρι τόσο λίγων.
   Δυστυχώς η αναξιοκρατία, ο λαϊκισμός και η αρχή της ήσσονος προσπαθείας που σημαδεύει, έκτοτε, όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού μας βίου έπληξαν καίρια και το πολυτιμότερο κύτταρο που διαθέτει ο κάθε λαός, τη νεολαία μας.
   Εσύ, που ξέρεις πολύ καλύτερα από μένα, (έχοντας σπουδάσει έξω), τις συνθήκες λειτουργίας ενός σύγχρονου πανεπιστημίου, τον πολιτισμό, την αξιοπρέπεια και την αντικειμενική αξιολόγηση και αξιοκρατία που επικρατεί σ' αυτά, μπορείς να καταλάβεις καλύτερα.
   Δυστυχώς η προς τα κάτω ισοπέδωση των πάντων, εν ονόματι, δήθεν, των δημοκρατικών αρχών και αξιών και της, τάχα, ίσης δημοκρατικής συμπεριφοράς, κάνει πιό επίκαιρο από ποτέ το απόφθεγμα του Αριστοτέλη:
   "Δεν υπάρχει πιό άνισο πράγμα από την ίση μεταχείριση των ανίσων".
   Και μη χειρότερα! »









Δευτέρα 6 Αυγούστου 2012

H λαθρομετανάστευση και οι σύγχρονοι Ηρόστρατοι.

Επικαιρότης

   Γιά μιά ακόμη φορά έρχεται στην επικαιρότητα το πρόβλημα των λαθρομεταναστών. Με χαρακτηριστικά που «μυρίζουν» σοβαρότητα, ως προς την αντιμετώπιση και περιστολή του, αφού οριστική θεραπεία είναι αδύνατον να υπάρξει και ας μην αυταπατώμεθα. Τουλάχιστον ας «συμμαζέψουμε» το κακό και, κυρίως, ας ακουστεί στα πέρατα της Γης η αλλαγή κυβερνητικής νοοτροπίας, ως προς την αντιμετώπιση του θέματος και την άρση της ασυδοσίας εισόδου στη χώρα. Ώστε να διακοπεί η έλξη προς τα εδώ και να αναχαιτιστεί η ροή εισόδου.

   Αμέσως, με την εμφάνιση των πρώτων σοβαρών και στιβαρών μέτρων, αντί γι’ αναστεναγμούς ανακούφισης, άρχισαν οι αντιπολιτευτικές κορώνες εκ μέρους των γνωστών θολοκουλτουριαρέικων προοδευτικών κύκλων.
   Επιστρατεύτηκαν οι γνωστές σαπουνόφουσκες, τύπου «αποθήκες ανθρώπινων ψυχών», «πογκρόμ» και διάφορες άλλες σαχλαμάρες, προκειμένου να υποστηριχτεί η διατήρηση, διά της αδράνειας, της απαράδεκτης κατάστασης που μετατρέπει, (ασύδοτη, ανεξέλεγκτη, αποκρουστική και επικίνδυνη), τη χώρα μας σε απολύτως τριτοκοσμική και την ωθεί ταχύτατα, μαζί με την οικονομική κρίση, στην κατηγορία των «ανεπτυγμένων» χωρών της… Αφρικής. (π.χ. Ζιμπάμπουε, Μποτσουάνα, Μάλι και Δημοκρατία του Νίγηρα). Φτάνουν μάλιστα κάποιοι δημοσιογράφοι, βεντέτες των καναλιών, γνωστοί γιά την δηλωμένη αθεΐα τους να κόπτονται και να μάχονται λυσσαλέα γιά τα θρησκευτικά δικαιώματα των μουσουλμάνων!

   Μιά πολύ χαρακτηριστική συνήθεια, που θα ήταν διασκεδαστική αν δεν γινόταν σημαία εκνευριστικής αμορφωσιάς, είναι η μετά μανίας αποφυγή χρήσεως της λέξης «λαθρομετανάστης», η οποία έχει διαγραφεί, μετά βδελυγμίας, από κάθε «προοδευτικό» λεξιλόγιο. Η χρησιμοποιούμενη δικαιολογία, (την άκουσα από ξανθιά «γλάστρα» εκπομπής του αρχιερέα του πρωινάδικου λαϊκισμού) είναι πως … «δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι, παρά μόνο λαθραία εμπορεύματα»! Παρατηρώ επίσης, από κάποιους, προφανώς «προοδευτικών» αντιλήψεων δευτεροκλασσάτους τοπικούς μαρκουτσοφόρους, την μετά ιδιαιτάτης σπουδής αποφυγή χρήσης της λέξης «λαθρομετανάστες» και την επιμελημένη αντικατάστασή της με την περίφραση «παράνομοι μετανάστες» ή την, (ακόμη πιό προχωρημένη προοδευτικά), «μη νόμιμοι μετανάστες»! Βεβαίως το κράμα ανοησίας, «προδευτικότητος» και αμορφωσιάς της μοιραίας ξανθιάς γόησσας, (και όλων των ομοιοφρόνων της), δεν τους επιτρέπει να γνωρίζουν πως οι λέξεις «λαθραίος,-α, -ο» χαρακτηρίζουν τρόπο συμπεριφοράς κι ενέργειας σε συγκεκριμένη στιγμή και δεν είναι, υποχρεωτικά, σοβαρά επιλήψιμη ρετσινιά. Προφανώς κανείς άνθρωπος δεν έρχεται «λάθρα» στον κόσμο, κάποιοι όμως απ' αυτούς έρχονται λάθρα στην Ελλάδα! Άρα, όπως και να το πούμε, είναι «λαθρομετανάστες», αφού μεταναστεύουν λαθραία. Όπως όποιος ταξιδεύει τζαμπατζίδικα, (χωρίς να πληρώνει εισιτήριο), δεν είναι μεν «λαθραίος άνθρωπος», είναι όμως «λαθρεπιβάτης». Όποιος στα περίπτερα ξεφυλλίζει τις μέσα σελίδες των ανηρτημένων εφημερίδων χαρακτηρίζεται, και σωστά, «λαθραναγνώστης» και όποιος κυνηγάει χωρίς άδεια κυνηγίου είναι «λαθροκυνηγός»! Τόσο απλά και τόσο ελληνικά.

   Στο αντιπολιτευτικό του μένος και τον έρωτά του γιά εκείνους που  -λες και δεν μας φτάνουν τα δικά μας προβλήματα-  έρχονται εδώ απρόσκλητοι και μας φορτώνουν, (με το έτσι θέλω), και τα δικά τους γιά να τους τα λύσουμε εμείς, ο γνωστός «μικρός Λένιν» πρωινάδικης εκπομπής επιστράτευσε το επιχείρημα της άρνησης των «τοπικών κοινωνιών» (sic) να δεχθούν στην «επικράτειά» τους την ίδρυση χώρων «κράτησης», (ή όπως αλλιώς τη βαφτίσουμε -παίζοντας με τις λέξεις- προκειμένου να μη θίξουμε τα υποκριτικά ιδεολογικά ταμπού των προοδευτικάριων θολοκουλτουριαρέων), λαθρομεταναστών. Και δεν καταλαβαίνει, (ή κάνει πως), ότι οι αντιδράσεις αυτές δεν οφείλονται στην αγάπη και το ενδιαφέρον προς τους, κατά τα λοιπά, αξιολύπητους και ταλαίπωρους λαθρομετανάστες, αλλά αντιθέτως στην θυελλώδη και κατηγορηματική άρνηση να τους δεχτούν δίπλα τους, έστω και μαντρωμένους! Μία άρνηση απόλυτα δικαιολογημένη από τη συμπεριφορά των λαθρομεταναστών που η πείνα και η ανέχεια τους εκτρέπει, μοιραία κι αναπόφευκτα, σε ποικίλης διαβάθμισης παραβατικότητα. Όπότε, φοβισμένοι, αντιδρούν (απόλυτα δικαιολογημένοι) στη λογική του λαϊκού ρητού.
   - Μια πιθαμή απ’ τον κ…. μας κι όπου αλλού θέλει, ας μπει!
   Επομένως στόχος απόλυτης προτεραιότητος είναι να πεισθούν, (οι τοπικές κοινωνίες), στο να συμβάλουν μετέχουσες στη λύση του προβλήματος, κάτι που γίνεται με διάλογο και καλή πίστη και όχι με εξαλλότητες και στείρα αντίδραση στα πάντα.

   Κατά συνέπεια, ας σταματήσει αυτή η ανεύθυνη ηροστράτειος καταστροφική τακτική των ΜΜΕ, ας πέσουν οι αντιπολιτευτικοί τόνοι σε ένα εθνικό και επείγον θέμα κι ας καταλάβουν, επί τέλους, πως παίζουν «εν ου παικτοίς». Όλοι, πλέον, ζούμε την διαλυτική γιά τη χώρα, την κοινωνία, τις παραδόσεις και τον μακραίωνα πολιτισμό μας, (τον οποίο θυμόμαστε επιλεκτικά μόνο), κατάσταση και επέστη ο καιρός να αντισταθούμε στην πρωτοφανή, σε μέγεθος και σφοδρότητα, εισαγόμενη λαίλαπα και το τέλμα της σήψης που οδηγεί ο αφελληνισμός του ελλαδικού χώρου και ας προσπαθήσουμε να την αποκρούσουμε. Γιά να μην επιδεινώσουμε περισσότερο το σημερινό μας χάλι, να μην καταστρέψουμε τελείως το μέλλον των παιδιών μας, να μην ξεχαρβαλώσουμε εντελώς τον κοινωνικό μας ιστό και να μην δικαιώσουμε όψιμα τον Φαλμεράιερ και τους ομοϊδεάτες του, αλλοιώνοντας μόνοι μας την πληθυσμιακή μας σύνθεση και νοθεύοντας εκούσια την ελληνικότητα της φυλής μας.


   Και ας μην παραγνωρίζουμε πως οι συριακές ορδές αστέγων, πεινασμένων, κυνηγημένων και απελπισμένων, βρίσκονται, ήδη, επί θύραις! Μήπως και γιά τις αμαρτίες του Άσαντ θα πρέπει να πληρώσουμε εμείς; Πάλι εμείς; Γιατί;

   ΥΓ. Εννοείται πως τα ανωτέρω γραφόμενα δεν περιέχουν ίχνος ρατσιστικής προκατάληψης και θα ίσχυαν στο ακέραιο ακόμη και αν τα συρρεύσαντα στην Ελλάδα στίφη και οι προς είσοδον ορδές αποτελούνταν από Ελβετούς, Καναδούς, Αυστριακούς ή Αμερικάνους. (Όμως, όπως έχω δηλώσει κατά κόρον, Σουηδέζες, Δανέζες και λοιπές κουκλάρες εξαιρούνται σαφώς. Είναι και θα είναι πάντα ευπρόσδεκτες και ανεξαρτήτως ποσοτήτων και ποσόστωσης).  

Κυριακή 5 Αυγούστου 2012

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η 4η Αυγούστου!


Επικαιρότης

   Ουδέποτε διατηρούσα αμφιβολίες, ούτε την παραμικρή, σχετικά με το πνευματικό επίπεδο της ηγεσίας των Συριζαίων. Και το ευκαιριακό φούσκωμα των ποσοστών του στις τελευταίες εκλογές ουδόλως μου άλλαξε άποψη.
   Από πολύ παλιά, θέλεις οι διακηρυγμένες θέσεις του περί άρνησης συνεργασίας με οποιοδήποτε άλλο κόμμα, θέλεις οι πολλές συνιστώσες του με τη μηδενική… συνισταμένη, θέλεις κάποιες μικρολεπτομέρειες απόψεων που δεν με εύρισκαν καθόλου σύμφωνο και δεν μου χτύπαγαν καλά στ’ αυτί, από τότε που «αποστρατεύτηκε» ο Κύρκος, είχα πάντα σοβαρές επιφυλάξεις γι’ αυτό το πολιτικό «μαγαζί». Ακούγοντας τον Αλαβάνο να ζητεί την απαγόρευση εξόδου από τη χώρα γιά τους Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου, όντας Πρωθυπουργός και Υπουργός Οικονομικών, οι υποψίες μου, περί ηλιθιότητος, απέκτησαν βάση και ακούγοντας, μεταγενέστερα, τον Τσίπρα να προτείνει την πρόσληψη στο Δημόσιο όλων των…. ανέργων (!), μου εδραιώθηκε πλήρως η πεποίθηση πως ΣΥΡΙΖΑ και σοβαρότητα είναι δύο πολύ διακριτές έννοιες και, μάλιστα, απέχουσες μεταξύ τους παρασάγγες!

   Σήμερα όμως, ίσως επηρεασμένοι κι από το κλίμα της αγωνιστικής άμιλλας που δημιουργεί το πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων, η ηγεσία του με τις τελευταίες της δηλώσεις, κατέκτησεν επάξια το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα της γελοιότητος. Με αφορμή την, επί τέλους, σοβαρή προσπάθεια που άρχισε να γίνεται γιά την απαλλαγή του κέντρου της Αθήνας από το όνειδος και τη μάστιγα των περιφερόμενων ασκόπως και, εν πολλοίς, επικίνδυνων λόγω πείνας και ένδειας στιφών λαθρομεταναστών, οι σοφοί πολιτικοί, και επιλεκτικά «ψυχοπονιάρηδες», εγκέφαλοι του ΣΥΡΙΖΑ, μίλησαν γιά «πογκρόμ» και, το άκρως άωτον, αναρωτήθηκαν αν το γεγονός της έναρξης αυτού του, οπωσδήποτε αναγκαίου και ανακουφιστικού γιά την πρωτεύουσα, αστυνομικού εγχειρήματος την 4η Αυγούστου αποτελεί σύμπτωση ή σκόπιμη επιλογή ημερομηνίας προκειμένου να τιμηθεί η μνήμη του …. Μεταξά! Τοιαύτη και τοσαύτη βλακεία!!

   Δεν ξέρω γιατί, πέσ’ το διαίσθηση, δεν μου ξεκολλά από το μυαλό πως η ιδέα αποτελεί ένα ακόμη ευφυές εφεύρημα του πονοψυχιάρη ατσίδα και πολιτικού γίγαντα κ. Στράτα-Στρατούλη. Γιατί ποιός άλλος δημοκρατικός κολοσσός μπορεί να κάνει τέτοιους μεγαλοφυείς συνειρμούς με πρόσωπα και ημερομηνίες, που το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού είτε αγνοεί, είτε έχει διαγράψει από τη μνήμη του.
   Μετά ας μην ψάχνονται γιά το πώς «αυγατίζει» η Χρυσή Αυγή και ποίοι φροντίζουν να συντηρούν κακές μνήμες.