Τέρμα το διάλειμμα…., τα κεφάλια μέσα!

Θέσεις - Απόψεις

   Η παρενθετική αποπροσανατολιστική φανφάρα τέλειωσε. Τα φώτα χαμήλωσαν και τα πυροτεχνήματα έσβησαν. Ο τόπος ξαναγυρίζει στα πραγματικά του προβλήματα  κι οι «Αγανακτισμένοι» στις πλατείες!

   Όπως φαίνεται από τις μετά μανίας συναντήσεις και συζητήσεις των «μεγάλων» της Ευρώπης, η εξεύρεση λύσης στο ελληνικό πρόβλημα τους απασχολεί τώρα, τουλάχιστον όσο και μας, αν όχι περισσότερο!

   Τελικά γίνεται απολύτως σαφές πλέον, ότι πιθανή χρεοκοπία της Ελλάδος θα φέρει, πιθανότατα, και την πλήρη αποδιοργάνωση και αποσυναρμολόγηση ολόκληρου του οικοδομήματος που λέγεται «ευρωζώνη», με τη μέθοδο του ντόμινο. Γι’ αυτό και, ξαφνικά, τους πήρε όλους ο μεγάλος πόνος γιά τη χώρα μας! Και άρχισαν απότομα να νοιάζονται, να ψάχνονται, να συναντιόνται και να συζητούν, αναζητώντας απεγνωσμένα «πολιτική λύση» στην καταβολή της 5ης δόσης, υποχωρώντας από προηγούμενες ανένδοτες θέσεις, σκληρές γραμμές και προϋποθέσεις!

   Είναι απορίας άξιον πως οι οικονομικοί φωστήρες της χώρας δεν είχαν αντιληφθεί έγκαιρα αυτό το ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί που διαθέταμε και ανάλωσαν κόπο και χρόνο σε σαχλές και φτηνές μπλόφες κατάλληλες μόνο γιά μικρά παιδιά, που οι «κουτόφραγκοι» όχι μόνο δεν έχαψαν, αλλά μας επέβαλαν «μνημόνιο» με όρους σκληρότερους από εκείνους της Ιρλανδίας και Πορτογαλίας.

   Αυτή τη στιγμή από τους αριθμούς, (που λένε πάντα την αλήθεια σε αντίθεση με τους πολιτικούς), προκύπτει ότι, ο κόσμος να χαλάσει, η γραμμή του χρέους και εκείνη της δυνατότητας εξόφλησής του, είναι δύο γραμμές που συνεχώς θα αποκλίνουν μεταξύ τους και δεν υπάρχει καμία περίπτωση να συναντηθούν ποτέ! Ακόμη κι αν η Ελλάδα μας προκύψει, απότομα, Σαουδική Αραβία και Ελντοράντο μαζί!

   Η στήλη, χωρίς να διαθέτει ιδιαίτερες οικονομικές γνώσεις, (είδαμε κι αυτούς που τις έχουν!), αλλά βλέποντας και ακούγοντας, κάνει κάποιες σκέψεις.

  

   - Η οικτρή οικονομική μας θέση απαιτεί, ολοένα, συνεχείς δανεισμούς προκειμένου να αντιμετωπίζει καθημερινές ανάγκες (εξόφληση παλαιών ομολόγων, τόκους νεότερων δανείων, κάλυψη ελλειμμάτων). Όμως αυτό το βιολί κάποτε θα τελειώσει. Δεν μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρον. Το μόνο που επιτυγχάνεται μ’ αυτή τη νοσηρή κατάσταση είναι η «αγορά χρόνου» ή, κατ’ άλλους, η απώλειά του.

   Η πτώχευση θα επέλθει ως αναπόφευκτη νομοτελειακή κατάληξη. Τί νωρίτερα, τί αργότερα! Έναν θάνατο που θα συμβεί οπωσδήποτε είναι προτιμότερο να τον αντιμετωπίσεις θαρρετά και άπαξ, κοιτώντας τον κατάματα, παρά να πεθαίνεις χίλιες φορές καθημερινά περιμένοντάς τον, ανά πάσα στιγμή και ξαφνικά!

   - Η Ελλάδα μπορεί να διαπραγματευτεί στην εξής βάση: Δηλώνει χρεοκοπία, δηλαδή αδυναμία πληρωμής χρεών και «κλείσιμο του μαγαζιού»! Ταυτόχρονα, απαιτεί να της παρασχεθεί, πλην της διαγραφής των χρεών, και κάποια πρόσθετη δωρεάν βοήθεια γιά να ανοίξει ένα νέο, υπό νέα διεύθυνση που λένε, «μαγαζί», εκτός ευρώ. Με τα ποσά αυτά θα αποτρέψει την κατάρρευση τραπεζών και ασφαλιστικών ταμείων, (κάτι που θα συμβεί οπωσδήποτε σε περίπτωση όποιας αναδιάρθρωσης του χρέους) και θ’ αντιμετωπίσει τα πρώτα έξοδα, μέχρι να πάρει εμπρός η νέα «μηχανή».

   - Με βάση την αρχή «το μη χείρον βέλτιστον», οι ισχυροί Ευρωπαίοι, με κάποια τέτοια λύση, θα αποτρέψουν την αέναη και απρόβλεπτων συνεπειών συνεχιζόμενη αιμορραγία των οικονομιών τους, αφού θα σταθεροποιηθεί η ζημιά τους. Η Ελλάδα, από την άλλη, απαλλαγμένη από το άγχος της ατέλειωτης κατρακύλας και της συνεχούς διόγκωσης του χρέους της σε απροσδιόριστα εφιαλτικά μεγέθη, θα μπορεί να συγκεντρωθεί στη φτώχεια της, αρχίζοντας από το λυτρωτικό μηδέν, και με βάση την πικρή πείρα των λαθών του παρελθόντος να χτίσει πάνω στα ερείπια μιά καινούργια οικονομία.

   Η αρχή θα είναι ζοφερή και απόλυτα μίζερη γιά κάποιο διάστημα, αλλά η χώρα θα κινείται πλέον ανακουφισμένη από τα παλιά της βάρη. Με όραμα, προοπτική και με μόνη δυνατότητα την άνοδο, αφού θα εκκινεί από τον πάτο! Αν εξηγηθούν κατάλληλα όλα αυτά στον λαό, πιστεύω ότι θα καταλάβει και συγκατατεθεί, αφού θα μπορεί πλέον βάσιμα να ελπίζει ότι θα ξαναδεί φως στο τούνελ!

   - Αυτή τη στιγμή οι συνθήκες ευνοούν μιά τέτοια διαπραγμάτευση, γιατί στο μέλλον πιθανή αντίστοιχη εμπλοκή και άλλων υπερχρεωμένων χωρών (λ.χ. Ισπανία) ίσως να αδειάσει τα ευρωπαϊκά ταμεία στήριξης, τα πράγματα να πάρουν άλλη τροπή και το «παιχνίδι» να πρέπει να παιχτεί σε άλλα «γήπεδα» και με άλλους όρους.

   Μπορεί οι σκέψεις αυτές να λαθεύουν, να σηκώνουν αντίλογο με πειστικά επιχειρήματα που εγώ δεν «πιάνω» τώρα. Όμως, όσο το σκέπτομαι σαν λύση, τόσο το συνηθίζω και μ’ αρέσει. Είπαμε, «το μη χείρον…..»!

Σφαιριστήριον … η «Ωραία Ελλάς»!

Επικαιρότης

   Αλά ούνα, αλά ντούε, αλά τρε! Τσουπ! Να η νέα Κυβέρνηση!
   Η ομάδα που μέχρι προχθές έχανε στο ημίχρονο με 7 – 0, είναι υποχρεωμένη να κάνει σαρωτική αναδιάρθρωση μπας και προκόψει. Έτσι περνώντας το δεξί χαφ σε θέση αριστερού εξτρέμ, το αριστερό ντεμί, μέσα δεξιά, το σέντερ μπακ, σέντερ φορ και τον λίμπερο ως τερματοφύλακα, περνάει στην αντεπίθεση και προσδοκά ν’ ανατρέψει το σε βάρος της σκορ! Με νέα ορμή, νέο αίμα και γεμάτη  ενθουσιασμό βγαίνει γιά το β' ημίχρονο. Η ανακούφιση στην εξέδρα έκδηλη και λυτρωτική. Ουφ! Τώρα η ομαδάρα θα σκίσει! 
   Η στήλη, διαθέτουσα, όπως πάντα, ασφαλείς πληροφορίες ανακοινώνει τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης. Της κυβέρνησης της νίκης! Μάλιστα, στη διπλανή, παράλληλη, στήλη αναφέρει τα ονόματα της παλιάς, κακής κυβέρνησης. (Γιά λόγους δεοντολογίας η παράθεση των ονομάτων γίνεται κατ’ αλφαβητική σειρά).

       Νέα κυβέρνηση                                                                     Παλαιά κυβέρνηση

   Βενιζέλος Ευάγ.                                                                     Βενιζέλος Ευάγ.
   Διαμαντοπούλου Αν.                                                              Διαμαντοπούλου Αν.
   Καστανίδης Χ.                                                                       Καστανίδης Χ.
   Κουτρουμάνης Γ.                                                                   Κουτρουμάνης Γ.
   Λοβέρδος Ανδρ.                                                                     Λοβέρδος Ανδρ.
   Μπεγλίτης Π.                                                                          Μπεγλίτης Π.
   Πάγκαλος Θ.                                                                           Πάγκαλος Θ.
   Παμπούκης Χ.                                                                         Παμπούκης Χ.
   Παπακωνσταντίνου Γ.                                                             Παπακωνσταντίνου Γ.
   Πεταλωτής Γ.                                                                          Πεταλωτής Γ.
   Ραγκούσης Ιωάν.                                                                    Ραγκούσης Ιωάν.
   Ρέππας Δ.                                                                                Ρέππας Δ.
   Ρόβλιας Ντ.                                                                             Ρόβλιας Ντ.
   Σαχινίδης Φ.                                                                            Σαχινίδης Φ.
   Σκανδαλίδης Κ.                                                                       Σκανδαλίδης Κ.
   Χρυσοχοϊδης Μ.                                                                     Χρυσοχοϊδης Μ.

   Όπως βλέπετε οι αλλαγές είναι σαρωτικές, η ομάδα ανανεώθηκε άρδην, κατά συνέπειαν ο θρίαμβος εξασφαλισμένος! Τώρα η ανανεωμένη ομάδα θα πετάει! Τώρα θα τους δείξουμε εμείς!
  
   Αφού απαλλάχτηκε από τα βαρίδια της, ποιός μας πιάνει. Και γιά να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, καλό θα ήταν να ονοματιστούν και στιγματιστούν τα βαρίδια εκείνα, που γιά 20 μήνες κρατούσαν την ομάδα στην ανυπαρξία και την ξεφτίλα!
   - Η βαριδούλα ακτιβίστρια κ. Μπιρμπίλη (η γνωστή πράσινη Τίνα), η οποία σήκωνε με μανία το χέρι . «Κύριε, κύριε, να πάω έξω;»! Φόρεσε το σακίδιο στην πλάτη και τα σπορτέξ στα πόδια, πήρε τα γλυφιτζούρια της και πήγε να παίξει στις κούνιες!
   - Ο βαριδούλης λιμοκοντόρος κ. Δρούτσας (ο γνωστός «τζιτζιφιόγκος»), πάει σπίτι γιά να ετοιμάσει την εργασία και να πάρει, επί τέλους, το ντοκτορά του.
   Αυτοί είναι οι «κηπουροί», όπως ορθώς απεκλήθησαν, που θα αναλάβουν την συντήρηση του γκαζόν, ώστε ο αγωνιστικός χώρος να βρίσκεται πάντοτε σε καλή κατάσταση και η ομάδα ν’ αποδίδει και να σκοράρει με ευχέρεια!

   Οπωσδήποτε αξίζει ένα δάκρυ γιά την αποχώρηση του αριστοκρατικού θηλυκού τρίο! Των αβρών κυριών κ.κ. Λούκα, Μιλέν και Νταλ’ Άρα, που είχαν φέρει στην κυβέρνηση τη φινέτσα, την αρχοντιά και την σοσιαλιστική ανώτερη ποιότητα. Έναν άλλον, τέλος πάντων, αέρα στην πολιτική σκηνή! Το κενό που αφήνουν, σίγουρα δυσαναπλήρωτο!
   Αυτά, ως προς το σοβαρό μέρος της υπόθεσης!  Ολέ!

   Και τώρα το διασκεδαστικό, που θα φέρει, στα σίγουρα, πολλά δάκρυα στα μάτια…. από τα γέλια.
   Η σύλληψη, η μεθόδευση, η σκηνοθεσία και η παρουσίαση της φαρσοκωμωδίας είναι η κλασσική πασίγνωστη πασοκική διαδικασία. Σαν παλιά ελληνική ταινία που έχουμε δει πάμπολλες φορές! Μεγάλε Αντρέα! Εσύ ζεις, εσύ μας οδηγείς! Η στήλη υπενθυμίζει την  αλάνθαστη, μαγική συνταγή της επιτυχίας!

    Αρχίζουμε με κούφιες και ισχυρό προπέτασμα καπνού που θολώνουν τα νερά διασπείροντας διάφορες παραπλανητικές ειδήσεις που αφήνουν υπόνοιες περί απώλειας της «κουτάλας», (κάτι που σαν ψυχρό ντους συσπειρώνει, μαγικά, τους γκρινιάρηδες), προχωρούμε σε αναδιάταξη της κυβέρνησης, ανακυκλώνουμε το φθαρμένο υλικό, μεταθέτοντας με σύστημα «τουρμπιγιόν» την πρώτη ομάδα και αφήνοντας ελπίδες μελλοντικής αξιοποίησης στα «τσικό» του πάγκου. Και έτσι φέρνουμε γαλήνη στο εσωτερικό του κόμματος, που σιωπά και ψηφίζει ασυζητητί, ό,τι του ζητείται και ξεγελάμε τους χαζούς οπαδούς!
   Τελικό αποτέλεσμα, το κουκούλωμα, η συσκότιση και ο αποπροσανατολισμός του λαού με όλη αυτή την άσφαιρη μπουρδολογία!

   Όμως η παρούσα περίπτωση είναι τελείως διαφορετική και η μέθοδος είναι αδύνατον να πιάσει! Το σκληρό μνημόνιο υπάρχει και το εξοντωτικό μεσοπρόθεσμο έρχεται και οι «αγανακτισμένοι» παραμένουν στις επάλξεις και τις πλατείες !

   Αν, τώρα, υπάρχει ακόμη κάποιος που να πιστεύει ότι αλλάζοντας ρούχα ο Μανωλιός, θ’ αλλάξει κι ο ίδιος, να τον προτείνουμε στο Γκίνες γιά το παγκόσμιο ρεκόρ βλακείας!
   Ο ελληνικός λαός δεν είναι τόσο ηλίθιος, ώστε να χάψει τόσο χοντρό δόλωμα!
   Τους περιμένει στη γωνία!

Άξιον τέκνον αξίου πατρός ή "Ωδινεν όρος και έτεκε μυν"!

Επικαιρότης

   Η χθεσινή πολιτική παράσταση, που τελικά κατέληξε σε φιάσκο, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μία επανάληψη του γνωστού πασοκικού «έργου» σε νέα version!
   Πολύς ντόρος, μυστήριο, σασπένς, αγωνία, πολύ δημοσιογραφικό μπλα, μπλά. Πολύ λάδι , αλλά από …. τηγανίτα, τίποτα! Μία ακόμη παπανδρεϊκή… «κούφια», στα πλαίσια της γνωστής «πολιτικής της μπλόφας» (λεφτά υπάρχουν, πρωθυπουργός-αντιεξουσιαστής, περίστροφο στο τραπέζι, κ.λπ. κρυάδες).
   Ίσα γιά εντυπωσιασμό, αποπροσανατολισμό, παραπληροφόρηση! Το έργο γνωστό, χιλιοπαιγμένο από την ανδρεϊκή εποχή. Με φινάλε την αναγγελία… σαρωτικού ανασχηματισμού και, στο τέλος,  εμφάνισης «μίας από τα ίδια»! Εκτόνωση, ουφ!!!
   Άλλη μιά κακοστημένη μπλόφα προκειμένου να συσπειρωθεί η χαλαρωμένη κοινοβουλευτική ομάδα, που άλλο που δεν θέλει παρά ν' αρπαχτεί από κάπου, αφού η διατήρηση της εξουσίας-κουτάλας αποτελεί γιά το πασοκικό «σύστημα» τον υπέρτατο νόμο!


   Τελευταία παιζόταν (κακοπαιζόταν), στο θέατρο του παραλόγου το κακόγουστο μονόπρακτο «Η συναίνεση»! Αλλά, τι σημαίνει, τελικά, αυτή η νεοείσακτη λέξη όπου, κατά την πασοκική λογική, πάει να πλασάρει στους χαχόλους το μήνυμα πως την εξουσία, άρα και τις ευθύνες,  δεν την ασκεί η κάθε κυβέρνηση, αλλά …. η αντιπολίτευση! Η οποία, βεβαίως, φταίει γιά όλα!


   - Γιά τους Ευρωπαίους δανειστές αποτελεί εξασφάλιση πως σε κάθε περίπτωση θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους, ακόμη και σε πιθανότητα αλλαγής κυβερνητικού σχήματος. Σου λένε, άμα μπει στο κόλπο της αποδοχής των όρων και η πιθανή νέα κυβέρνηση, η αναγνώριση της δανειακής σύμβασης εξασφαλίζεται πλήρως. Και το επιζητούν, αφού τα λεφτά είναι πολλά και η υπόθεση δεν σηκώνει ρίσκο! Σκεπτικό πολύ λογικό, από τη σκοπιά τους.
   - Γιά την αντιπολίτευση, «συναίνεση» σημαίνει συμμετοχή στον μηχανισμό διαβούλευσης, δηλαδή συμμετοχή στα παζάρια και τις αποφάσεις των μνημονίων, άρα και στις ευθύνες.
   - Γιά τον κ. Γ. Παπανδρέου, «συναίνεση» σημαίνει. «Ελάτε όλοι μαζί, στοιχηθείτε πίσω μου, γιά …. ν’ αποφασίζω εγώ και σεις να αποδέχεστε»!
   Δηλαδή στη νίκη και το «ζήτω» εγώ και στην ήττα και το … γιαούρτωμα, όλοι! Και όποιος δεν βάζει πλάτη γιά να… δοξαστεί ο Γιώργος, τορπιλίζει τη «συναίνεση»!
   Η πασίγνωστη ανδρεϊκή τακτική σε μοντέρνα έκδοση. (Εγώ απλώς προεδρεύω!)


   Με λίγα λόγια , ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Ο κ. Γ. Παπανδρέου έχει πασαλείψει με ψαρόκολλα την καρέκλα, που με τόση μανία επεδίωξε να κατακτήσει και δεν πρόκειται να την αποχωριστεί εύκολα!
   Οι στρατιές των συμβούλων του όλο και θα βγάζουν καινούργιους «λαγούς» από το καπέλο και όλο θα σκαρφίζονται μπλόφες, τερτίπια και προβοκάτσιες (παρακρατικοί και κουκουλοφόροι κατά «αγανακτισμένων») καθώς και κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσον προκειμένου να εξασφαλιστεί η επιβίωση του «συστήματος» στην εξουσία! Και ο λαός ας πάει να……
   Ακόμη και οι «δήθεν» εσωτερικές τριβές, οι επιστολές, οι απειλές καταψήφισης και όλες οι «αντιστασιακές» παπαρδέλες τύπου «τράβα με κι ας κλαίω», αποτελούν στάχτη στα μάτια των αφελών ψηφοφόρων τους. Το ΠΑΣΟΚ, γατζωμένο με νύχια και δόντια στην εξουσία, που γι’ αυτό αποτελεί αυτοσκοπό, δεν εγκαταλείπει ποτέ! Δεν το έκανε ποτέ, τώρα θα το κάνει;
Θυμάστε τους αγώνες πάλης που ο διαιτητής ρωτούσε τον ξαπλωμένο παλαιστή;
   - Abadon ?     (Δηλαδή, εγκαταλείπεις;)
   - No, no, no!!!


   Όσοι, πράγματι, υποκινούμενοι από τη συνείδησή τους κρίνουν ότι πρέπει να κατέβουν από το «τρένο», το κάνουν ήρεμα και σεμνά. Χωρίς μπούγιο, φανφάρα και απόνερα. Και μάλλον όσοι είχαν τέτοια άποψη, μάλλον εξαντλήθηκαν. Άλλοι τέτοιοι, πολύ αμφιβάλλω αν θα βρεθούν. Κοντός ψαλμός….!
   Ας μην αυταπατώμεθα, η Λερναία Ύδρα που λέγεται ΠΑΣΟΚ, δεν νικιέται εύκολα. Χρειάζεται νέος Ηρακλής, που όμως δεν φαίνεται, αλίμονο, στο στερέωμα! Το πικρό ποτήρι των μνημονίων θα το πιούμε ως τον πάτο!
   Όποιος περιμένει από τον επερχόμενο ανασχηματισμό να προκύψει κάτι ουσιώδες, θ’ απογοητευτεί.


   Επιμύθιον. Ο ανίκανος κ. Γ. Παπανδρέου έχασε άλλη μία ευκαιρία ν’ αποσυρθεί ευσχήμως, ομαλώς  και εντίμως, προσφέροντας στον λαό και τη χώρα τη μόνη καλή υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει και διατηρώντας μέρος γοήτρου. Επιμένοντας να σκαρφαλώνει ψηλότερα, απλώς θα κάνει την αναπόφευκτη πτώση του πιό οδυνηρή και με υψηλότερο κόστος γιά την Ελλάδα.

Ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις κι ένα καλό σενάριο!

Επικαιρότης

   Όπως φαίνεται καθαρά πλέον, και με δεδομένο ότι στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αναμένεται ή ανατροπή, άρδην, του αποτυχημένου πολιτικού σκηνικού. Το γιγαντιαίο πρόβλημα, η λαϊκή ασφυξία με το φόβο της ανεξέλεγκτης εκτόνωσης που διαγράφεται ήδη και η ευρωπαϊκή πίεση, δεν αφήνουν πλέον περιθώρια γιά κόλπα, μπλόφες και πολιτικάντικες φιοριτούρες. Η ώρα της αλήθειας έφτασε!
   Η στήλη ανατρέχουσα στην πολιτική ιστορία της Ελλάδος, τις μνήμες και την πείρα της, διακυβεύει ένα σενάριο, ευχόμενη να πραγματοποιηθεί, κατά τη λογική του «το μη χείρον, βέλτιστον».

   Υπηρεσιακά λειτουργούσα κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας υπό τον κ. Γ. Καρατζαφέρη, με συμμετοχή όλων των ευρωπαϊκού προσανατολισμού κομμάτων, η οποία θα προβεί σε:
- Σκληρή, με ομοψυχία και αξιόπιστα γιά τους πιστωτές μας, εξ υπαρχής επαναδιαπραγμάτευση όλων των όρων των Μνημονίων σε ρεαλιστική ανθρώπινη βάση και όχι στη λογική των αριθμών και μόνο,
- Λήψη της αγχώδους 5ης δόσεως και
- Εκλογές τον Σεπτέμβριο!

   Αναλύοντας την σκοπιμότητα και ωφέλεια του σεναρίου βλέπουμε.
   - Πρωθυπουργός ίσων αποστάσεων από τα δύο μεγάλα κόμματα. (Δεξιός αλλά και υπερψηφίσας το αρχικό μνημόνιο), με ξεκάθαρες και εφικτές  θέσεις και απόψεις, στο σύνολο των θεμάτων που απασχολούν σήμερα τη χώρα.
   - Άφθαρτος στις μέχρι τώρα πολιτικές ίντριγκες και παζαρέματα μεταξύ Ε.Ε., ΔΝΤ και Ελλάδος, οπωσδήποτε αρεστός σε Μέρκελ, Σαρκοζί, κ.λπ. συντηρητικούς Ευρωπαίους ηγέτες και, κυρίως, αυτό που λέμε, «παιδί της πιάτσας» με συγκεκριμένες και πρακτικές ιδέες κι απόψεις σε φλέγοντα οικονομικά θέματα και όχι θεωρητικός χαρτογιακάς των βαρύγδουπων, αλλά αναποτελεσματικών διπλωμάτων, χωρίς γνώση και επίγνωση της αγοράς. Ό,τι μας χρειάζεται τώρα!
   - Το οπωσδήποτε «πικρόν ποτήριον» που μας αναμένει, εφ’ όσον αυτό γίνει αποδεκτόν από το σύνολον του πολιτικού κόσμου, θα γίνει, μοιραία, αποδεκτό και από τον ελληνικό λαό, ο οποίος θα καταλάβει και χωνέψει ότι το παζάρι δεν παίρνει άλλο, το πάρτυ τελείωσε και μπροστά μας περιμένει μιά ανηφόρα ζόρικη!
   Εννοείται ότι ακραίες αριστερές θέσεις, τύπου «όλοι οι άνεργοι να προσληφθούν στο δημόσιο» ή «ελάχιστον επίδομα ανεργίας τα 1120 ευρώ, συν επιδόματα» και άλλες τέτοιες ουτοπίες δεν αντέχουν σοβαρής συζήτησης, οπότε αυτοί που τις εκφράζουν δεν μπορούν να «παίξουν» εν προκειμένω και θα παραμείνουν στο περιθώριο να .... φωνάζουν!
   - Η αγανάκτηση στο εσωτερικό θα εκτονωθεί και η ελληνική νοοτροπία της «ήσσονος προσπαθείας» θ’ αρχίσει ν’ αλλάζει.
   - Η αξιοπιστία της χώρας στο εξωτερικό θα εδραιωθεί, καθώς οι δανειστές θα βεβαιωθούν ότι δεν θα χάσουν τα λεφτά τους και οι αγορές θα ηρεμήσουν.
   - Η διαφαινόμενη πολιτική σταθεροποίηση, πιθανότατα, ν’ αλλάξει το κλίμα και να ενθαρρύνει επενδυτές στη χώρα.
   - Αν όλοι οι «παίκτες» της προσωρινής «εθνικής ομάδος» αρχίσουν να σκέπτονται, επί τέλους, εθνικά και πάψουν τις τρικλοποδιές και τις αλληλοϋποβλέψεις μεταξύ τους, (γνωστές πασοκικές δολοπλοκίες του παρελθόντος), θα μπορέσει να υπάρξει και μετεκλογικά πολιτική σύμπνοια πάνω σε κοινά αποδεκτό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, ειλικρινείς συνεργασίες και αποδοτικές κυβερνήσεις.
  
   Ίσως αιθεροβατώ, ίσως το παρασκήνιο να βγάλει κάποιον άλλο λαγό από το καπέλο. Ίσως! Όμως το προαναφερθέν σενάριο δεν είναι καθόλου κακό!

Τα κοντά ποδάρια του ψεύδους κι η ώρα της πλήρους απομυθοποίησης.

Σκέψεις - Απόψεις

   Όσο δυσκολεύουν τα πράγματα τόσο αποκαλύπτεται, αναγκαστικά, η γυμνή αλήθεια, μαζί με τη γύμνια των ψευτών. Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του δημαγωγικού λαϊκισμού να διαστρεβλώνει, να παραποιεί και να αποπροσανατολίζει, η σκληρή πραγματικότητα, γιγαντωμένη και αμείλικτη είναι αδύνατον ν’ αποκρυβεί ακόμη κι από τα πιό μυωπικά μάτια. Η ραγδαία εξέλιξη των γεγονότων τους στερεί το μεγάλο πλεονέκτημα της διάχυσης μέσα στην αχλύ του χρόνου και τελικά στο κουκούλωμα και τη λήθη. Τώρα όλα είναι νωπά, άρα αδύνατον να ξεχαστούν ή να παραγνωριστούν ακόμη κι από τον φανατικότερο καλοθελητή χαχόλο. Τώρα, μοιραία, θα βγουν όλα στο φως!
   Προσπερνώντας, προς στιγμήν, το ιστορικό των αιτίων που δημιούργησαν το πρόβλημα, ας σταθούμε μόνο σ’ αυτό, αφού επείγει αφόρητα η λύση του.

   Αναμφίβολα, ο ελληνικός λαός, γενιές ολόκληρες, είχε πάρει στραβό δρόμο και έχτιζε τρόπους ζωής εντελώς αναντίστοιχους προς τις πραγματικές δυνατότητες και αντοχές της εθνικής του οικονομίας, ενθαρρυνόμενος στον αδηφάγο καταναλωτισμό που τον κοίμιζε γλυκά και τον οδηγούσε σ’ ένα πρόσκαιρο επίπεδο δανεικής ευδαιμονίας, στη δημιουργία ψεύτικων ειδώλων και απατηλών ιδεολογιών. Ένας σύγχρονος Πινόκιο στη «χώρα των ατέλειωτων παιχνιδιών»!
   Όλβιους και αμέριμνους μας άφηναν ν’ αρμενίζουμε χρόνια στη μακάρια θάλασσα του πλαστικού χρήματος, του άκρατου συνδικαλισμού με τις άκριτες μαξιμαλιστικές απαιτήσεις, της φενάκης των «κεκτημένων», του αποχαυνωτικού «ωχαδελφισμού» και της παραλυτικής των πάντων αρχής της «ήσσονος προσπαθείας», προκειμένου να εδραιωθεί και λειτουργεί αδιατάρακτα η μονοκομματική επικυριαρχική πασοκική μονοκρατορία! (Τσοβόλα, δώστα όλα!)

   Ολόκληρη η σοβαρή και νουνεχής (μέχρι τότε!) συντηρητική παράταξη, η παράταξη των δημιουργικών «μερμήγκων» που κατ’ επανάληψη ανέστησε και προόδευσε την Ελλάδα, μπάζοντάς την τελικά στην οικογένεια των ανεπτυγμένων χωρών της Ευρώπης, παρά τη λυσσαλέα αντίδραση των «προοδευτικών» δυνάμεων (sic), προεξάρχοντος του ΠΑΣΟΚ, κατασυκοφαντήθηκε και κατασπιλώθηκε (επάρατος δεξιά!), μέχρι που αυτή η απάτη πέρασε, δίκην DNA, στο υποσυνείδητο ολόκληρων γενεών με την πλαστογράφηση της Ιστορίας και την διαστρέβλωση των πραγματικών γεγονότων, επιδιώκοντας το καταχώνιασμά της στο «χρονοντούλαπο της Ιστορίας»!
   Με αισχρά κόλπα και τερτίπια, όπως λ.χ. την ομολογηθείσα, εκ των υστέρων, σκευωρία Λαλιώτη - Αυριανής, με το φωτομοντάζ που εμφάνιζε τον Μητσοτάκη αγκαλιά με Γερμανούς αξιωματικούς, στα χρόνια της Κατοχής και άλλα κατασκευασμένα ψεύδη!

   Το στήσιμο της αποχαυνωτικής καταναλωτικής «μηχανής», στην επιφάνεια ύφαινε τον μύθο της ισχυρής Ελλάδας με την ισχυρή οικονομία και με αποθέωση την δημιουργία των λαμπρών φαραωνικών Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά από κάτω το σαράκι δούλευε ασταμάτητα και ύπουλα, προετοιμάζοντας την μεγάλη καταστροφή που κατέφθανε και που μόνο όσοι ήσαν στα πράγματα γνώριζαν, απεύχονταν και αντιπάλευαν με…. τα μάτια! Οι υπόλοιποι, «στον κόσμο» μας, φάγαμε την κεραμίδα κατακούτελα, εντελώς ξαφνικά και εντελώς ανύποπτοι! Όπως οι κάτοικοι της Πομπηίας την τέφρα του Βεζούβιου!
   Νομοτελειακά, γιά τους γνώστες, ο χρόνος της μεγάλης έκρηξης υπολογιζόταν να γίνει επί διακυβέρνησης ΝΔ. Τότε ο κόμπος θα έφτανε στο χτένι, με τη μπόμπα στα χέρια του Καραμανλή!
   Αυτός, δειλός, μοιραίος και άβουλος γιά 5,5 χρόνια, δεν άσκησε αλλά απλώς «διαχειρίστηκε» την εξουσία με ευχολόγια, αμηχανία και μπόλικη αδράνεια χωρίς να τολμήσει καμία από τις απαιτούμενες διαρθρωτικές αλλαγές που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν προς την κατεύθυνση διόρθωσης της πορείας του σκάφους. Ξεκίνησε την πρωθυπουργία του, φουριόζικα κι αποφασιστικά, διακηρύσσοντας την «επανίδρυση του κράτους» από τη «νέα διακυβέρνηση», με «σεμνότητα και ταπεινότητα» και άλλες τέτοιες παπαρδέλες και όταν έπεσε στα βαθιά, μπήκε στο νόημα και άρχισε να κάνει την «πάπια», ψελλίζοντας έντρομος κάτι περί «ήπιας προσαρμογής» και άλλες αισιόδοξες καθησυχαστικές ανοησίες, παρακολουθώντας απλώς, άτολμα την προκαθορισμένη πορεία της χώρας προς τον γκρεμό!

   Βλέποντας, όμως, και του στραβού το δίκιο, θα πρέπει να του αναγνωριστεί το μεγάλο ελαφρυντικό της αλόγιστης κι ασύδοτης πασοκικής δημαγωγίας και της καθολικής και στείρας άρνησης του Παπανδρέου, που τον συνόδευε σε κάθε κυβερνητική πρόταση. Όχι σε όλα! (Αυτός που τώρα ζητεί από το Σαμαρά να… βάλει πλάτη!). Πέραν από τις ανεύθυνες, πομπώδεις δηλώσεις γιά παροχές, γιά αυξήσεις μισθών και συντάξεων στα όρια του πληθωρισμού, τις περισπούδαστες οικονομικές αναλύσεις περί του πώς η αύξηση των φόρων οδηγεί στην ανεργία και την ύφεση! (Και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, …. δάσκαλε που δίδασκες!). Πέραν από τις συνεχείς κινητοποιήσεις, την πρόκληση καθημερινών απεργιών, τις διαδηλώσεις γιά ψύλλου πήδημα, τις υποκινήσεις γιά καταλήψεις σχολείων με απίθανα αιτήματα (Δεν μας αρέσουν οι τυρόπιτες που πουλά το κυλικείο!), η εμφάνιση των κουκουλοφόρων ταγμάτων εφόδου έκανε την κατάσταση άκρως εκρηκτική.
   Άρχισε να χύνεται αίμα στους δρόμους και η χώρα, αν έβγαινε στη φόρα και η πραγματική οικονομική της κατάσταση, θα οδηγείτο, στα σίγουρα, σε εμφύλια σύρραξη.
   Τυνησία, Αίγυπτος, Λιβύη, Υεμένη, Συρία, κλπ., δίνουν, εκ των υστέρων, την εικόνα που θα παρουσίαζε σήμερα η Ελλάδα, αν ο Καραμανλής δεν «σκηνοθετούσε» αλλαγή πολιτικού σκηνικού!
   Καμία κεντροδεξιά κυβέρνηση, με βάση όσα προελέχθησαν, δεν θα μπορούσε ν’ αντέξει το βάρος της επερχόμενης θύελλας με δεδομένη την παγιωμένη αντιδεξιά προκατάληψη και τον ορυμαγδό των λαϊκίστικων και δημαγωγικών αιτιάσεων του αντιπολιτευόμενου ΠΑΣΟΚ, που δημιουργούσαν αξεπέραστο τείχος. Το φάσμα της αναρχίας ήταν απόλυτα ορατό και το απόλυτο χάος βρισκόταν ήδη προ των πυλών.
  
   Τότε ο Καραμανλής πήρε την πιό σωστή, ίσως, απόφαση της πρωθυπουργίας του. Συνετά και εθνικά σκεπτόμενος παρέδωσε, μέσω προώρων εκλογών προδιαγεγραμμένου αποτελέσματος, τη διακυβέρνηση της χώρας στον εξουσιολάγνο Παπανδρέου που την λαχταρούσε και την επιζητούσε μανιωδώς, παντί τρόπω και πάση θυσία, (λεφτά υπάρχουν,… ενώ παζάρευε κρυφά με το ΔΝΤ!) προκειμένου να μην υστερήσει στην οικογενειακή παράδοση!
- Ωραία, πάρε το τιμόνι, να δούμε τι θα κάνεις! Και βγάλε εσύ τα κάστανα από τη φωτιά, αφού τόσο το θέλεις! 
  
   Οπότε, μοιραία, η μπόμπα έσκασε στα χέρια του άφρονος εξουσιομανούς, που ενώ είναι εμφανής η ανικανότης του και στα πιό απλά πράγματα ακόμη, μη δυνάμενος ν’ αρθρώσει τρεις λέξεις στη σειρά, βρέθηκε στο τιμόνι μιάς ολόκληρης χώρας, και μάλιστα σε στιγμές κρίσιμες!
   Ένας κακός ποδηλάτης που καλείται να οδηγήσει φόρμουλα 1 σε Γκραν Πρί! Η ρέντα της Ελλάδας άλλαξε κι ο καλός Θεός της, μοιάζει, να την βαρέθηκε!
   Τα αποτελέσματα τα βιώνουμε όλοι. Οι σοσιαλιστικές ιδεολογίες, οι θεωρητικές ιδεοληψίες, οι προεκλογικές μπουρδολογίες, οι κόκκινες γραμμές, οι πράσινες αναπτύξεις και όλες οι κλασικές πασοκικές αερολογίες (πρώτα ο πολίτης, πρωθυπουργός-αντιεξουσιαστής, περίστροφα στο τραπέζι, κλπ. μ…. ες) σκόρπισαν στον αέρα σαν τραπουλόχαρτα.
   Η χώρα βρίσκεται σε διαδικασία εκποίησης (Τρέξε κόσμε, ξεπούλημα όσο, όσο, λόγω πτώχευσης και τέλους εποχής!), η εθνική κυριαρχία περιορίζεται με την εγκατάσταση παντού «συμβούλων» (!) και ο λαός σε λίγο δεν θα έχει στη τσέπη του, μία! Και το χειρότερο, χωρίς καμία πιθανότητα ανάκαμψης!!!
   Η σύγκρουση με τα «σπλάχνα», το κόμμα (βαθύ και ρηχό) και, εν τέλει, τον λαό είναι αναπόφευκτη! Και η αναζήτηση συνενόχων και αποδιοπομπαίων τράγων, μέσω της απάτης της «συναίνεσης», κλασικό πασοκικό τρυκ προς απόκτηση σωσιβίου!

   Όσοι διαθέτουν κρίση και (ακόμη) νηφαλιότητα, κατανοούν ότι το πλείστον των εφαρμοζόμενων και εξαγγελθέντων μέτρων, οπωσδήποτε σκληρών και άδικων, είναι απαραίτητα προκειμένου να επιτευχθεί το ζητούμενο. Κι αυτό είναι ο ακαριαίος υποβιβασμός του επιπέδου διαβίωσης των Ελλήνων κατά 35-40% και η προσαρμογή του στις πραγματικές σημερινές δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας! «Εδώ και τώρα», που έλεγε και η «πηγή του κακού», κάποτε! Και από αυτό το «ηλεκτροσόκ» του ΠΑΣΟΚ όποιος ζήσει έζησε! Οι υπόλοιποι…. καλά σαράντα!

   Άραγε υπάρχει κανείς που ν’ αμφιβάλει ότι αν τολμούσε κάποια κεντροδεξιά κυβέρνηση, όχι να εξαγγείλει, αλλά και μόνο να διανοηθεί μέρος από τέτοια μέτρα, που εφαρμόζει σήμερα το φιλολαϊκό, (πρώτα ο πολίτης, ο χαμηλοσυνταξιούχος, ο μη προνομιούχος, ο … μπλα, μπλα, μπλα….!), δήθεν σοσιαλιστικό και απέραντα αμοραλιστικό ΠΑΣΟΚ, δεν θα έμενε λίθος επί λίθου στη χώρα και η Ελλάδα θα θύμιζε… Συρία; Η λαϊκή οργή, κατευθυνόμενη μαεστρικά από τη διαβολική πασοκική προπαγάνδα που συνεπικουρείται από την άφρονα αριστερά, η οποία ζώντας στον κόσμο της και τυφλωμένη από ρεβανσιστικό πάθος «τσιμπάει» πάντοτε κάθε αντιδεξιό δόλωμα και ακολουθεί, -θλιβερή τσόντα-, ως «λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις», τον κάθε λαϊκιστή δημαγωγό που θα της κλείσει το μάτι, θα ξεχαρβάλωνε και αποσυναρμολογούσε τελείως τη χώρα!

   Η στήλη έχει την αίσθηση πως ο Καραμανλής θα μιλήσει σύντομα, τη βεβαιότητα ότι θα πει κάτι τέτοια περίπου και την απορία γιατί αργεί τόσο να το κάνει. Μαζί με ένα μεγάλο παράπονο. Γιατί δεν βγήκε μετά τους ολυμπιακούς αγώνες να εξηγήσει με παρρησία και αίσθημα ευθύνης στον λαό την σκληρή πραγματικότητα, να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές, (από χέρι χαμένες γι’ αυτόν), που όμως, θα τον κρατούσαν σαν χρυσή εφεδρεία και θα τον επανέφεραν σήμερα πανηγυρικά δικαιωμένο και καθολικά αποδεκτό, όπως κάποτε συνέβη με τον αείμνηστο θείο του!

Η πέτρα.....

Στοχασμοί

   Μέσα στη μαυρίλα που περιβάλλει τη ζωή μας και την κατάθλιψη της ψυχής, το μυαλό, ενστικτωδώς ανθιστάμενο, αναζητεί διεξόδους. Προσωρινές, έστω, φυγές και μικρές ανάσες οξυγόνου. Ίσα γιά να κρατηθεί ζωντανό και συγκροτημένο και να μην κυλήσει στην άβυσσο του παραλογισμού και της παράνοιας, όπου το σπρώχνουν συνεχώς τα σκληρά τεκταινόμενα της καθημερινότητος.
   Η δική μου φυγή συνίσταται σ΄ έναν καθημερινό μεγάλο περίπατο στο βουνό που ορθώνεται στην πλάτη του κτήματος και το προστατεύει απ’ τον βοριά. Δυό απ’ τα σκυλιά μου, τα πιό πειθαρχημένα και πειθήνια με συνοδεύουν, απολαμβάνοντας κι αυτά με τον τρόπο τους τη μικρή αλλαγή της καθημερινής τους ρουτίνας.
   Κάπου, αρκετά ψηλά, στη μέση του κατσάβραχου και δίπλα σ’ έναν κακοτράχαλο αγροτικό δρόμο, που ποτέ δεν αξιώθηκα να μάθω που καταλήγει, μιά μεγάλη πέτρα τράβαγε την προσοχή μου. Πάνω από ενάμισι μέτρο ύψος, κωνική, επιβλητική και καλοσχηματισμένη, φάνταζε κάπως σαν γαλατικό μενίρ, σαν μοάϊ της Νήσου του Πάσχα και σαν μικρογραφία ογκόλιθου του Στόουνχεντζ. Ή λίγο απ’ όλα αυτά!
   Κάθε μέρα την γυρόφερνα, έτσι όπως στεκόταν περήφανη κι αγνάντευε τον Ευβοϊκό και περνούσα πολύ ώρα κοιτάζοντάς την στοχαζόμενος πώς να γινόταν να την σήκωνα και να την κουβαλούσα στο κτήμα! Δυστυχώς δεν ήμουν ο Οβελίξ!
   Γιά μήνες η πέτρα μου είχε γίνει έμμονη ιδέα και μαζί μιά πρόφαση να διώχνω το μυαλό μου από τα καθημερινά. Της μιλούσα, στην αρχή νοερά, κι ύστερα άρχισα να της τραγουδώ, φάλτσα και ξέπνοα, εκμεταλλευόμενος την ερημιά του τοπίου, άρα χωρίς κίνδυνο να εκληφθώ ως παράφρων που έπιανε κουβέντα με μιά .. πέτρα και με πάρουν με τις πέτρες!

   Χωρίς να καταλάβω πώς και γιατί, η πέτρα με γύριζε στην αρχή της δεκαετίας του ’60. Εποχές που απολάμβανα, τελείως μόνος, θεάματα που τότε αγαπούσα και με συγκινούσαν ιδιαίτερα (θέατρο, Κολυμβητήριο, Παναθηναϊκό στάδιο, Ηρώδειο).
   Πρέπει να ήταν στο Θέατρο Κεντρικόν ή Αθηνών, (ο χρόνος μπερδεύει τις ασήμαντες λεπτομέρειες), όπου ο Μυράτ με την Ζουμπουλάκη έπαιζαν το «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε», του Πιραντέλο. Το σημαντικότερο, γιά τις τότε κριτικές μου δυνατότητες, μέρος του έργου αποτελούσε ένα τραγούδι που έλεγε η Βούλα Ζουμπουλάκη με τη βαριά, δραματική της φωνή. Φωνή σαφώς ακατάλληλη γιά καριέρα τραγουδίστριας, αλλά φοβερά σπαραχτική και υποβλητική ως ηθοποιού!
   Το τραγούδι είχε μουσική Χατζηδάκι και λεγόταν «η πέτρα»! Κι οι στίχοι του πρέπει να ήσαν κάπως έτσι.
   - Η πέτρα είν’ ο θάνατος, κι η πέτρα είν’ η ζωή μου
     φυτρώσαν άσπρα γιασεμιά, μεσ’ στην αναπνοή μου.
   - Είμαι ένα δέντρο έρημο, στην πέτρα σπάει η φωνή μου
     δεν μπαίνει αγέρας, μήτε φως και τρώει το κορμί μου.
   - Η πίκρα αυτή της μάνας μου, είν’ η πληγή του κόσμου
     φέρτε κρασί, φέρτε φωτιά να κάψω τον καημό μου.
   Η ογκώδης σκηνική παρουσία της Ζουμπουλάκη και το τραγούδι συνολικά, (στίχοι και μουσική), με σημάδεψαν ανεξίτηλα, όταν, προσπαθώντας να το τραγουδήσω κάποιο βράδυ (τότε τα κατάφερνα αρκετά καλά), ξαπλωμένος στη σκοτεινή μου κρεβατοκάμαρα, είδα να προβάλει στην ανοιχτή πόρτα η φιγούρα της, σχεδόν, ετοιμοθάνατης μάνας, σαν φάντασμα μέσα στα μακριά νυχτικά, που ακούγοντας το τραγούδι, μάζεψε τις λιγοστές της δυνάμεις, σηκώθηκε από το δικό της κρεβάτι και σύρθηκε μέχρις εκεί.
   - Παιδί μου, να μου τραγουδάς αυτό το τραγούδι κάθε βράδυ, όσο ζω! Εγώ σε νανούριζα μικρό με άλλα. Σειρά σου τώρα να με νανουρίζεις. Και θέλω μ’ αυτό! Σε παρακαλώ!
   Η μάνα έφυγε, η ζωή τράβηξε τον δικό της δρόμο, οι εικόνες πλακώθηκαν από άλλες εικόνες. Όμως η μνήμη έχει τη δική της λογική, τη δική της δυναμική και τη δική της …. μνήμη! Και κινείται πάντοτε ανεξάρτητη, ανασύρωντας στην επιφάνεια, πότε το ένα και πότε το άλλο γεγονός. Τυχαία κι ανεξέλεγκτα από τη βούλησή μας! 

   Ακόμη και στον ύπνο μου μελετούσα βάρη, φορτηγά με γερανούς, ιμάντες, δεσίματα ψάχνοντας να βρω την κατάλληλη διαδικασία γιά να κουβαλήσω την πέτρα στο κτήμα.
   Εκτιμούσα το βάρος της περίπου στους 4 τόνους, οπότε το πράγμα ζόριζε αρκετά. Αν μάλιστα συνεκτιμηθούν οι κατηφόρες, τόσο του σημείου ανάσυρσης, όσο και της θέσης που την προόριζα, η υπόθεση αποκτούσε πρόσθετες δυσκολίες.
   Τελικά οι αναδουλειές στις μάντρες οικοδομών και οι καλές γνωριμίες έκαναν το θαύμα τους! Μετά από ένα, παρ’ ολίγον, τουμπάρισμα του φορτηγού που την μετάφερε, η θηριώδης πέτρα κοσμεί περήφανη το σημείο όπου την ήθελα. Και τραβά σαν μαγνήτης, μπουρδουκλωμένες, μνήμες δεκαετιών. Λύπες, στενοχώριες, αγωνίες και μιά νιότη που γλίστρησε σαν νερό μέσα απ’ τα δάχτυλά μου.

   Φαίνεται πως η ζωή, όπως κι αν το δεις το πράγμα, είναι γεμάτη πόνους. Μόνο που ο παλιός ο πόνος, φιλτραρισμένος στο χρόνο και την νοσταλγία, γλυκαίνει αφάνταστα. Οπότε γιά τους σημερινούς, τους σύγχρονους πόνους, μπορεί να λειτουργεί και ως βάλσαμο!

Το «φαινόμενο» Γεώργιος Παπακωνσταντίνου!

Επικαιρότης

   Επειδή και η σημερινή ημέρα θα σφραγιστεί από τις εξαγγελίες του Υπουργού των Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, αξίζει μιά σύντομη αναφορά στον διάττοντα αστέρα της πολιτικής ζωής του τόπου που, κατά τα φαινόμενα, σε λίγο καιρό θα τον χάσουμε οριστικά από το πολιτικό στερέωμα, όπως χάθηκε, χωρίς όμως να κάνει ζημιά, τη δεκαετία του ’30 ο πολυσυζητημένος κομήτης του Χάλλεϋ, που απειλούσε, τότε,  με σύγκρουση τη Γη!
   Με μόνη διαφορά πως ο κομήτης αυτός απείλησε με καταστροφή, που δεν πραγματοποιήθηκε τελικά, σε αντίθεση με τον κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, που το κάνει!

   Στο ευρύ κοινό φάνηκε, ξαφνικά, ως εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ, σε μιά εποχή ιδιαιτέρως ευνοϊκή γιά το κόμμα του και με αντίπαλο τον κ… Αντώναρο!
   Φυσιογνωμικά συμπαθής, μειλίχιος, πράος, σοβαρός, ήπιων τόνων και πειστικός στο λόγο του, αφού, ούτως ή άλλως, ο αντιπολιτευτικός λόγος είναι πάντα ελκυστικότερος. Με λίγα λόγια, σύντομα κατατρόπωσε τον, όχι ιδιαιτέρως ευφυή ρήτορα και ουδόλως «γράφοντα» στο γυαλί, ομόλογό του της ΝΔ.
   Με λαμπρές οικονομικές σπουδές και την πολιτική υπόθαλψη και στήριξη από τον έμπειρο θείο του, ανέβηκε, δύο-δύο, τα σκαλιά της κομματικής ιεραρχίας εξελισσόμενος σε βασικό στέλεχος της στενής ηγετικής ομάδας του κ. Παπανδρέου.
   Μετά τον θρίαμβο της παράταξης στις τελευταίες εκλογές, γεγονός στο οποίο συνέβαλε κατά πολύ και ο ίδιος, κανείς δεν εξεπλάγη με την τοποθέτησή του στο νευραλγικό πόστο του Υπουργού των Οικονομικών. Του "τσάρου" της Οικονομίας, όπως λέγεται συνήθως!

   Και έκτοτε άρχισε η αντίστροφη μέτρηση γιά την φθορά και η συσσώρευση σκιών στο λαμπερό, μέχρι τότε, προφίλ του, αφού πλέον άρχισαν τα ζόρια και η ανάγκη μετατροπής των ωραίων και παχιών προεκλογικών λόγων σε πράξη.
   Με τη φουρτούνα να μαίνεται γύρω του, ξεκίνησε να φαίνεται και η «γύμνια» του ατόμου. Προϊόντος του χρόνου καταδεικνύονται, με γοργό ρυθμό, η διοικητική του απειρία και η απόλυτη αναντιστοιχία λόγων και πράξης. Δηλαδή η πλήρης ανικανότητά του να διαχειριστεί τη μεγάλη κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα και η οποία υπερέβαινε τις δυνατότητες του ανθρώπου. Ο χρυσός που προσδοκούσαμε μας προκύπτει τενεκές!
   Αποτέλεσμα, οι πανικόβλητες ενέργειες, όπως λ.χ. πρόχειρες αποφάσεις που ανακαλούνται την επομένη, οι πειραματισμοί με συνεχείς εμφανίσεις και τροποποιήσεις δεκάδων φορολογικών νόμων, που εμφανίζονται με ρυθμό πολυβόλου, τα αλλεπάλληλα ράβε-ξήλωνε, εμπρός-πίσω και οι συνεχείς ασόβαροι ερασιτεχνισμοί που δημιουργούν ασταθές πλαίσιο, αποτρέπον κάθε υποψήφιο σοβαρό επενδυτή να έλθει στη χώρα, ενώ από την άλλη στύβει, κυριολεκτικά, και ξεζουμίζει τα συνήθη «υποζύγια» (μισθωτοί και συνταξιούχοι). Αποφάσεις που λαμβάνονται στο γόνατο και εφαρμόζονται πειραματικά στου κασίδη το κεφάλι με τη φιλοσοφία του … «βλέποντας και κάνοντας»!
   Τέτοιες συμπεριφορές και χειρισμοί σε θέματα που καθορίζουν τις τύχες και την ύπαρξη του μεγίστου μέρους του ελληνικού λαού είναι απαράδεκτο να γίνονται, ελαφρά τη καρδία, χωρίς επίγνωση των συνεπειών και με την επιπολαιότητα και ανευθυνότητα που χαρακτηρίζει τον κ. Παπακωνσταντίνου προκαλώντας ανασφάλεια, κατάθλιψη και χάος.
   Πρόχειρο παράδειγμα το πρωτοφανές αλαλούμ στο θέμα των αποδείξεων, όπου πέραν της φαρσοκωμωδίας που δημιούργησε το μέτρο, (συλλογή, φύλαξη, συγκέντρωση, υποβολή, έλεγχος), κατέληξε, τελικά, σ’ ένα τραγικό μπούμερανγκ γιά τα δημόσια οικονομικά, αφού όχι μόνο δεν έφερε έσοδα στα ταμεία, αλλά προκάλεσε μεγάλες επιστροφές φόρου! Δηλαδή, ζημιά!

   Όμως στην διαμόρφωση τελικής άποψης, κατά τη δική μου κρίση και συνείδηση πάντοτε, περί του προσώπου του κ. Παπακωνσταντίνου και της καταλληλότητος, ή μη, να υπηρετεί το αξίωμα που φέρει συνέβαλαν αποφασιστικά δύο δικές του φράσεις.

   Πέρυσι, εν όψει εφαρμογής του πρώτου Μνημονίου δήλωνε.
   - Αν αποτύχει το Μνημόνιο και χρειαστούν πρόσθετα μέτρα θα σημαίνει ότι απέτυχα και θα παραιτηθώ!
   Προ ημερών, σε τηλεοπτική συνέντευξη στον ΣΚΑΙ και σχετική υπόμνηση του ερωτούντος κ. Παπαχελά, απάντησε με χαρακτηριστική επιπολαιότητα και χαριτωμένη αφέλεια.
   - Καλά, και αν παραιτηθώ, τι θ’ αλλάξει;
Οπού, τελικά, η σοβαρότης του ανθρώπου αποδεικνύεται απλή σοβαροφάνεια!


   Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεται έκαστος έννοιες όπως, σοβαρότητα, υπευθυνότητα, αξιοπρέπεια, αυτοσεβασμός, φιλότιμο, αξιοπιστία και μερικές ακόμη που δεν έρχονται τώρα στο μυαλό μου, αλλά εγώ ένα τέτοιο άτομο δεν θα το εμπιστευόμουν ούτε γιά να μου κουβαλάει … αμμοχάλικο με το καρότσι!