Ακάρ: «Τα μέλη του κόμματος του Τσίπρα λένε ότι λέμε και εμείς»

© Παρέχεται από: Protothema.gr

Τον ΣΥΡΙΖΑ και τις θέσεις που έχει εκφράσει για την πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη στα ελληνοτουρκικά, επικαλέστηκε ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ, θέλοντας να αποδείξει πως υπάρχουν ελληνικά κόμματα που συμφωνούν με τους ισχυρισμούς της Άγκυρας, γιά τους νέους εξοπλισμούς και τις συμμαχίες στις οποίες προχωράει η Αθήνα. Είπε λοιπόν ο Τούρκος υπουργός:

-«Δείτε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τα μέλη του κόμματος του Τσίπρα, με ξεκάθαρο τρόπο κινούμενα με βάση αυτά που είπαμε εμείς και απευθυνόμενοι στην παρούσα κυβέρνηση λένε πως: Αυτή η επιθετική ρητορική και οι επιθετικές ενέργειες βλάπτουν τον ελληνικό λαό. Για αυτό το λόγο εγκαταλείψτε αυτή τη λογική και αυτές τις ενέργειες”» δήλωσε συγκεκριμένα ο Ακάρ (06:52 στο βίντεο) μιλώντας την Τρίτη στην Επιτροπή Σχεδιασμού και Προϋπολογισμού της τουρκικής βουλής γιά τον προϋπολογισμό του 2022.

Παρουσιάζοντας γιά μία ακόμη φορά το «άσπρο» ως «μαύρο», και ερμηνεύοντας το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας σύμφωνα με τα συμφέροντα της Άγκυρας, ο Ακάρ έστρεψε τα πυρά του κατά Ελλάδας και Κύπρου, παρουσιάζοντας ως … «θύμα» την Τουρκία.

Ο Τούρκος υπουργός Άμυνας επανέλαβε πως η χώρα του θα υπερασπιστεί τα συμφέροντά της στο Αιγαίο Πέλαγος και στην Ανατολική Μεσόγειο, ισχυρίστηκε πως οι συμμαχίες και οι εξοπλισμοί της Ελλάδας βλάπτουν την αλληλεγγύη στο ΝΑΤΟ και πως η χώρα μας κακομεταχειρίζεται τους μετανάστες που επιχειρούν να εισέλθουν στα εθνικά θαλάσσια χωρικά ύδατα.

Μετά τις απειλές και τις προειδοποιήσεις ωστόσο, έτεινε χέρι φιλίας προς την Ελλάδα ζητώντας δίκαιη «μοιρασιά» στο θαλάσσιο πλούτο της περιοχής.

Σχόλιο δικό μου: Όχι που θα έχαναν οι συριζαρέοι την ευκαιρία ν΄ αποδείξουν, άλλη μιά φορά, τον γραικυλισμό τους. Αρκεί να φύγει... ο Μητσοτάκης, γιά να πάρουν αυτοί "καρέκλα και κουτάλα", και συμφωνούν, όχι μόνο με τον Τούρκο, αλλά ακόμη και με τον διάβολο!

Η μελαγχολία του φθινοπώρου

  "Αν μ΄ αγαπήσεις…"

Η μελαγχολία μπορεί να προκύψει από πολλά αίτια και να εκφραστεί με διάφορους τρόπους. Ακόμη και μιά γοητευτική (!!!) κοπέλα, όπως αυτή της εικόνας, είναι ικανή να την γεννήσει. Όταν σου ανοίγει, μεν, την όρεξη, αλλά γιά… «όμφακες», που -προφανείς οι λόγοι- δεν μπορείς να γευτείς, ως «γηραιά αλώπηξ».

Από τα έγκατα του πηγαδιού της Ζωής, καθώς κατεβαίνω δρομαίως το ογδοηκοστό μέτρο του, η μελαγχολία δεν χρειάζεται ειδικό κίνητρο γιά να αναβλύσει. Ξεπηδά αυτόματα, αυθόρμητα και αναπόφευκτα πλημμυρίζοντας την μικρή λιμνούλα της υπάρξεώς. Ειδικές παράμετροι και προσπίπτουσες αιτίες, απλά, την επιταχύνουν ή της αυξομειώνουν την ένταση, δίνοντας στον πίδακά της ποικίλα κι ενδιαφέροντα σχήματα. Όπως στα συντριβάνια στις πλατείες που χαζεύουν τα παιδάκια. Οπότε η ελεγεία της ζωής θα μπορούσε να απεικονιστεί σαν μιά ωραία αιθέρια ύπαρξη, με πολλά… «τζίζζζζ», ή σαν ένα προχειρογραμμένο και απλοϊκό στιχούργημα -όπως αυτό- ενός «φίλου» μου.

Αν μ΄ αγαπήσεις…

-Αν μ΄ αγαπήσεις μιά φορά / θα σ΄ αγαπήσω δυό,

αλλ΄ αν μου κόψεις τα φτερά / φαρμάκι φέρε μου να πιώ.

-Ποιά η αξία μιάς ζωής, / αγάπης στερημένη,

μοίρα ν΄ αλλάξεις δεν μπορείς, / βάρκα ναυαγισμένη.

-Τώρα που γύρισες ξανά / στην άδεια μου αγκάλη

κι ήρθες με ξέπλεκα μαλλιά, / μην ξαναφύγεις πάλι.

-Ορίζεις πιά το πνεύμα μου / κι εγώ τους λογισμούς σου.

Καρδιά μου, σάρκα κι αίμα μου, / η ανάσα μου δική σου.

-Μωρό μου αντιφατικό, / τρελό απ΄ τα γεννοφάσκια,

θολώνω και παραμιλώ, / κοιτώντας σε στα μάτια.

-Ξέρω καλά πού φώλιαζες, / τριάντα πέντε χρόνια,

φλόγα κεριού τρεμόπαιζες, / μ΄ αχνόφεγγες αιώνια.

-Δώσ΄ μου τις έγνοιες σου Κυρά, / αυτά που σε πικραίνουν

και φόρτωσε στους ώμους μου / τα όσα σε βαραίνουν.

-Στις πλάτες θα τα κουβαλώ, / καημός να μην σε φτάνει,

μπαταρισμένο μου σκαρί, / πού ψάχνεις γιά λιμάνι.

-Κι αν, όπως είσαι άστατη, / σαλπάρεις γι΄ άλλα μέρη,

ώρα καλή σου, αγάπη μου, / θα σου κουνώ το χέρι.

"Sic transit gloria mundi..."

    Κοντά 55 χρόνια μετά. Στ΄ αλήθεια πότε πέρασαν χωρίς να το καταλάβω...

Τα τρία ΜΜΜ στα οποία, μοιραία, καταλήγεις…

Ατενίζοντας τη Δύση

-Μοναχικότητα = Ελεύθερη καταληκτική επιλογή, συνήθως απόρροια πικρής πείρας από προηγούμενη έντονη κοινωνικότητα, ή «συμμετοχή» στα κοινά. Σύστοιχη με την απομόνωση και, προφανώς, απαρχή ψυχοπαθητικής παθήσεως.

-Μοναξιά= Υλοποίηση της προαναφερθείσης διαθέσεως, με βαθειά κατάδυση στο άδυτο της ψυχής, μέχρι την ήρεμη, διακριτική και σιωπηλή… «απόσυρσή» σου από τα εγκόσμια.

-Μνήμη = Σήμερα διάβασα, και έμαθα, την πιό ρηξικέλευθη και εντυπωσιακή αποτύπωση του όρου, τον οποίον -κατά προσφιλές μου... χούι- τροποποίησα, επεμβατικά, ελαφρώς:

«Μνήμη είναι το κύριο όνομα της θλίψεως. Ενικού -μόνο- αριθμού. Άκλιτο και αμετάκλητο»! (Παράφραση επεξηγηματική ορισμού που άκουσα τυχαία από κάποιον πολιτικό, ο οποίος ανεβαίνει συνεχώς στην εκτίμησή μου από τον καιρό που παράτησε αυτήν τη παλιοδουλειά).

Η «στερημένη» κυρία Ίνγκεμποργκ Μπόουχελ.

«Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν»

Η υπόθεση της «περίεργης» Ολλανδής δημοσιογράφου είναι γνωστή. Όπως και τα ενοχλητικά και απαράδεκτα -γιά μένα- αποκαλυπτόμενα χούγια της. Όλοι όσοι ασχολούνται με το γεγονός αφήνουν υπονοούμενα γιά δαύτη, τάχα διαχωρίζοντας τη θέση τους από τους άλλους, τους κακούς σεξιστές και χυδαίους σχολιαστές, (μεταξύ αυτών και την αφεντιά μου!), που μιλούν ξεκάθαρα. Γιά το ποιόν και τους σκοπούς της επιθέσεώς της στον Μητσοτάκη. Έτσι, την κάνουν μεν ρόμπα με το γάντι, αλλά βγάζοντας την ουρά τους απ΄ έξω.

Αυτή η υποκριτική συμπεριφορά μου θυμίζει το εξής ανέκδοτο:

-Στον προθάλαμο γυναικολόγου περιμένουν τη σειρά τους γιά εξέταση μερικές γυναίκες. Ανοίγει την πόρτα του ιατρείου η νοσοκόμα και λέει: -«Γιά λόγους προσωπικών δεδομένων δεν λέμε ονόματα. Να περάσει η κυρία με την… βλεννόρροια»!

Η σιτεμένη κυρία δημοσιογράφος, 61 ετών παρακαλώ, ζει επί 40 χρόνια, προφανώς χωρίς να έχει μάθει ελληνικά, στην Ύδρα. Και συζεί τον τελευταίο καιρό με κάποιον νεαρό -23 ετών- λαθρομετανάστη Αφγανό! Σε μιά μικρή κοινωνία πού όλοι και βλέπουν, και ξέρουν και μιλούν.

Όσο προοδευτικός κι αν είναι κάποιος, ή να το παίζει έτσι -π.χ. οι αριστεροί συριζάριοι- μιά τέτοια σχέση είναι ανάρμοστη -που είσαι Κλίντον- και, κατά την προσωπική μου άποψη, την οποία στεντόρεια διατυπώνω, εντελώς ανήθικη. Λόγω της διαφοράς ηλικίας και μόνο.

Συνεπώς, μία τέτοια «κυρία» δεν δικαιούται να μιλάει, όπως μίλησε, στον Πρωθυπουργό της χώρας, προσβάλλοντας -θρασύτατα και με ψεύδη- και τον ίδιο και τη χώρα. Μόνο ελαφρυντικό, πέραν των ερωτικών της επιλογών και προτιμήσεων, οι εν γένει πολιτικές, ανθελληνικές και φιλοσυριζαρέικες απόψεις της.

Μνήμες και νοσταλγίες.

 Αφιέρωμα στον "απελθόντα" Χρήστο Κυριαζή, (και το τραγούδι του : "Έχω κλάψει...").

Με τοίχο πανύψηλο εμπρός και καθήλωση στη μοναξιά του σήμερα, μόνη διαφυγή η αναπόληση του παρελθόντος. Ένας πολιτικός γάμος, ένας αλλόθρησκος (!!!) -άτυχοι κι οι δύο- και ένας μακρόχρονος θρησκευτικός, με άφησαν στο τέλος μόνο. Με μόνη παρέα το... άρωμά τους! Η μία το "Eternity", η άλλη το "La vie est belle" και η τρίτη, η εικονιζόμενη Κάριν στο Αλεποχώρι το καλοκαίρι του ΄66, την φρεσκάδα ενός άγνωστου μοσχοσάπουνου.

Απελπισμένη διέξοδος, στο πουθενά, από τα αδιέξοδα…

 

Κάθε φορά που αισθάνομαι ασφυξία από τα δεινά που με κυκλώνουν και την ηλικιακή ανημποριά που με κατατρύχει, προσφεύγω στο ζωογόνο καταφύγιο της ποιήσεως. Ανάλογα με την έμπνευση -φτωχή κι αδύναμη πλέον- ή τον δανεισμό από τα «αποθησαυρίσματα» της μνήμης.

Η αηδής και ανόητη πολιτική συμπεριφορά των στείρων και ανεδαφικών ολετήρων του συριζαρέικου εσμού, απλά υπερτονίζει το αδιέξοδο, επιβαρύνει την απελπισία και χρωματίζει εντονότερα το «μαύρο της ψυχής μου, καθώς νοιώθω να κατεδαφίζεται ό,τι υγιές και όμορφο είχα -με κόπο, αγάπη, θυσία και προσπάθεια- προσπαθήσει να χτίσω.

UN FADO GRECO

-Στιγμές-στιγμές, κι απρόσμενα

ξεθάβει μνήμες το μυαλό,

γωνιές της γης, βιώματα,

ταξίδια, έρωτες, φυγές...

-Γρήγορα κύλησε ο καιρός,

τρεμάμενες αναλαμπές,

σκιές, μπερδέματα του νου,

χείλη στεγνά, βλέμμα θολό.

-Μιά ματαιότης η ζωή,

τελειώνει πριν αρχίσει,

πόσο κοινότοπα όλα αυτά,

σαν παραμύθι της γιαγιάς.

-Xιλιοειπωμένο άκουσμα

κάποιας αφήγησης παλιάς,

μπουμπούκι που μαραίνεται

γοργά, πριν καν ανθίσει.