Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν!

Όταν η μαλ... υπερτερεί της αυτοσυντηρήσεως!

https://www.msn.com/el-gr/video/deltia-eidiseon/%c2%ab%ce%ad%cf%86%cf%85%ce%b3%ce%b5%c2%bb-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%ce%ba%ce%bf%cf%81%cf%89%ce%bd%ce%bf%cf%8a%cf%8c-%ce%bf-%cf%83%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%81%cf%8c%cf%82-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b5%ce%bc%ce%b2%ce%bf%ce%bb%ce%b9%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%85/vi-AAKWtm1?ocid=msedgntp

-Κυριάκο, τον Τσίπρα και τα μάτια σου!

Οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν καθαρά. Όσο κι αν υπάρχει δυσπιστία από κάποιους σ΄ αυτές. Η επιμονή στην κατεύθυνση που δείχνουν όλες ανεξαιρέτως -με μικροδιαφορές μεταξύ τους- αποδεικνύει την γενική τάση της κοινωνίας.

Πέραν από τα όποια εξωτερικά μηνύματα, η προσωπική αίσθηση είναι σαφής. Η χώρα διαθέτει κυβέρνηση σοβαρή στις προθέσεις, έντιμη στα εφαρμοζόμενα και, εν πολλοίς, αποτελεσματική ως προς το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Μέσα σ΄ έναν ορυμαγδό αντιξοοτήτων, ακραίων παγκόσμιων αρνητικών συγκυριών και αδήριτης αναγκαιότητος αποφασιστικών μεταρρυθμίσεων, η κυβέρνηση προσπαθεί να βγάλει την χώρα από την λιμνάζουσα οπισθοδρόμησή της και να καλύψει την απόσταση από τις υπόλοιπες δημοκρατικές και ευνομούμενες πολιτείες. Όμως οι αντιδράσεις της αντιπολιτεύσεως -από κωμικές μέχρι στείρα άρνηση των πάντων- μοιάζουν με τυπική διαδικασία θεσμικής αντιπολιτευτικής υποχρεώσεως. Λέμε γιά να λέμε! Και μάλιστα με πλήθος ασυναρτησιών, σολοικισμών, βαρβαρισμών και εμφανή στοιχεία ανοησίας, μπουρδολογίας και απόλυτης αμορφωσιάς και αντιφάσεων. Ήτοι, απουσία πολιτικών θέσεων και πομπώδεις μεγαλοστομίες, τάχα «σπινθηροβόλα»… ευφυολογήματα με υποκρυπτόμενη βλακεία και πλήρης απουσία εναλλακτικών θεσμικών προτάσεων. Κάτι που θυμίζει τον παλιό μαγκουροφόρο Δηλιγιάννη, ο οποίος ερωτηθείς ποιό είναι το πολιτικό του πρόγραμμα απάντησε: -«Μα… το αντίθετο του κ. Τρικούπη»!

Έτσι, απέναντι στην συμπαγώς συγκροτημένη προσωπικότητα του Μητσοτάκη, ένας τυχάρπαστος, άξεστος και αλλοπρόσαλλος λαϊκιστής Τσίπρας, προσπαθεί, με αόριστη συνθηματολογία παλαιάς κοπής, να απευθυνθεί στο λαϊκό θυμικό. Δημαγωγώντας ασύστολα, με κατά κόρον χρήση παλαιών, ξεπερασμένων και, εν πολλοίς, αφηρημένων, ακατανόητων και ξεθυμασμένων λέξεων και εννοιών, όπως π.χ. η «πρόοδος» και όλα τα παράγωγά της. Ενώ, στην ουσία, εκφράζει το άκρον άωτον της ακινησίας, της συντήρησης και της προσκόλλησης σε ό,τι πιό αναχρονιστικό, αντιπροοδευτικό και απηρχαιωμένο ιδεολόγημα έχει υπάρξει στον Πλανήτη. Π.χ. ο Μαρξισμός, ο τεμπέλικος δημοσιοϋπαλληλισμός και ο ιδιοτελής κουτοπόνηρος συνδικαλισμός. Μοναδικός στόχος η κατάληψη της εξουσίας, με μόνο πολιτικό «εργαλείο» προς τούτο, (ό,τι του έχει απομείνει δηλαδή), αντί επιχειρημάτων και πολιτικού διαλόγου στο κοινοβούλιο, η άκριτη συνέγερση των… «μαζών» και η πειθώ του πεζοδρομίου, (συλλαλητήρια, υψωμένες γροθιές, συνθήματα, γκαρίκλες, κόκκινες σημαίες και μπόλικη… τεχνητά καλλιεργημένη «αγανάκτηση»). Συνταγή που τον έφερε κάποτε στην εξουσία. Παραγνωρίζει όμως πως αυτή η συνταγή απεδείχθη ατελέσφορος, ως προς το αποτέλεσμα, και πως το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού, η σιωπηρή και σκεπτόμενη πλειοψηφία, «έπαθε και έμαθε». Και έχει πλέον αφυπνιστεί. Οπότε, η εμμονή σε κόλπα και τερτίπια του παρελθόντος, δεν μπορεί παρά να «αλείφει» με βούτυρο το ψωμί της πολιτικής υπεροχής Μητσοτάκη.

Μακάρι, λοιπόν, γιά το καλό της Ελλάδος, να συνεχίσει έτσι… 

Μεγάλες κουβέντες, μεγάλα ψέμματα!

Συνήθως οι μεγαλοστομίες τονώνουν τον έμφυτο ανθρώπινο κορδακισμό και σιγοντάρουν κούφιες ματαιοδοξίες. Αντίδοτο η σεμνότητα και αυτογνωσία.

Μετά το τελευταίο μου στραπάτσο -δυστυχώς ούτε το πρώτο, ούτε το μοναδικό- είμαι υποχρεωμένος να φέρω στις σωστές, προσωπικές μου, διαστάσεις, μία από δαύτες (τις μεγαλοστομίες, εννοείται):

«Ό,τι δεν με «σκοτώνει» με κάνει πιό… αδύνατο»!!

Κι ακόμη, φέρνει -σαν πιό πρόχειρο- στο μυαλό μου κάτι που γράφτηκε πολύ παλιά γιά ένα μέλος της οικογενείας μου.

QUAND MEME

- Μη φοβηθείς τις σκοτεινιές, που άγρια σε τυλίγουν

όταν τα φύλλα της καρδιάς μ’ απόγνωση θρηνούν.

Aν της ψυχής τα στεγανά, μ’ απελπισιά γεμίζουν

και τρόμο, που σαν άμπωτη τα σωθικά ρουφούν.

- Μέσα στη παραζάλη σου μη σκύβεις το κεφάλι,

τα δόντια σφίξε δυνατά, με καθαρό μυαλό.

Θ’ ανθίσουν πάλι τα κλαδιά, άνοιξη θα ’ρθει πάλι,

να ξέρεις δε νικήθηκε -ποτέ του- το καλό.

- Με χέρι αντρίκιο, δυνατό, άδραξε τη λεπίδα,

κάρφωσε τα σκοτάδια σου που έρχονται, καθώς

γιά διαμαντένιο σου σπαθί, η θεϊκή ελπίδα.

Κι από τα βάθη της πληγής θα ξεπηδήσει φως!

Antonin Mercier (1845 - 1916), γλύπτης

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

Καθώς ο χρόνος προχωρεί, οι πόνοι υποχωρούν και η συνειδητοποίηση του ατυχούς γεγονότος επανέρχεται....

Κατ΄αρχήν, τις πιό θερμές μου ευχαριστίες σε όλους όσοι συμπαρεστάθησαν -και συμπαρίστανται- στην περιπέτειά μου.

Όμως -χθές μόλις το πληροφορήθηκα- θέλω να σταθώ με ιδιαίτερη συγκίνηση και ευγνωμοσύνη σε ένα γεγονός κορυφαίας, γιά μένα, ανθρωπιάς κι ευαισθησίας.

Στην, περίπου, μιάμιση ώρα που βρισκόμουν κατάκοιτος μεταξύ δρόμου και χωραφιών περιμένοντας ασθενοφόρο, που αργούσε λόγω... πληθώρας "πελατείας", με πλήθος ανθρώπων γύρω μου, οι οποίοι -πολύ ορθώς- δεν έπρεπε να με μετακινήσουν, ένας νεαρός οδηγός μικρού επαγγελματικού φορτηγού, είχε την έμπνευση να φέρει το αυτοκίνητό του μέσα στα χωράφια και κόντρα στον δύοντα ήλιο, προκειμένου να μου εξασφαλίσει σκίαση!

Την έμπνευση αυτής της ιδέας και την ενέργεια τις θεωρώ ως κορυφαίας σημασίας ανθρωπιστική πράξη.

Δεν έμαθα -τουλάχιστον ακόμη- το όνομα του εξαίρετου αυτού νεαρού. Θα το μάθω όμως και μόλις πατήσω γερά στα πόδια μου και μπορέσω να κυκλοφορήσω, πρώτη μου έννοια θα είναι να τον γνωρίσω, κατ΄ αρχήν, να τον συγχαρώ γιά αυτό το σπάνιο ήθος που επέδειξε και να τον ευχαριστήσω, ευγνωμόνως,... εκ βαθέων.

Επί του παρόντος, η αναφορά ας θεωρηθεί παρακίνηση και παρότρυνση γιά ανάλογες συμπεριφορές σε - ό μη γένοιτο- ανάλογες περιπτώσεις.

Όπου το αβοήθητο κατέβασμα δύο ορόφων ισοδυναμεί με ηράκλειον άθλο!

 (Γιά το ανέβασμα… ίδωμεν!!!)

Στις δύσκολες τις ώρες, όταν σε κυκλώνουν πόνοι και μοναξιά. Σε στιγμές που κρατάς την ανάσα σου σε χαμηλούς… «ρυθμούς» γιά ν΄ απαλύνεις τον άγριο «σφάχτη» που αναδύεται κάθε φορά που το στήθος σου το φουσκώνει το αναγκαίο οξυγόνο, μόνη σου καταφυγή είναι το μυαλό. Και οι γρήγορες στροφές του. Με πατημένο -τέρμα- το πνευματικό γκάζι στις ανάσες και… ανάποδο τιμόνι φαντασίας και λογικής, ξεφεύγεις από Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες που καραδοκούν στις γωνίες της αναπνοής. Τρέχεις να ξεφύγεις από μιά... Μοίρα που σε καταδιώκει απηνής. Σκληρή, ψυχρή, αδιάφορη και… τυπολάτρισσα! Ό, τι γράφει, δεν ξεγράφει, σου φωνάζει, και μάταια προσπαθείς να ξεφύγεις από τη ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ της. Μιά νομοτέλεια σκιτσαρισμένη κάπως… έτσι. Με μπόλικο γκρίζο και το υπόλοιπο… μαύρο.

ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ

-Πολύβουο το μελίσσι στις πλατείες,

σαν σκόρπιο εκκρεμές παλινδρομεί.

Ποτάμι μέσα τους κυλάει η ζωή,

μ΄ ιδρώτα κι αίμα αγκομαχώντας προχωρεί.

-Κραυγές πνιχτές κι απελπισμένα ουρλιαχτά,

ζυμώνουνε της Γης τον κουρνιαχτό,

στις φάμπρικες του Σύμπαντος χαλκεύουν,

-μόχθος του μεροκάματου- του Χάρου φυλαχτά.

-Στης ουτοπίας το μοιραίο χωνευτήρι,

κρυφογελά χαιρέκακα και καιροφυλαχτεί,

με του μεγάλου Θεριστή το κλαδευτήρι

και το χαλύβδινό της πέπλο, η σιωπή.

-Κι αφού τη λήθη ακολουθεί η ανυπαρξία,

με κάποια σπέρματα και ίχνη αναφοράς,

μοναδική -ως μέριμνα- η… υστεροφημία,

γιά το κενό που, κάποτε, μοιραία θα κλειστεί.

Και τώρα… «Αλεξάνδρου Ανάβασις»!

Τελικά τί είμαι;

Ποιό πολιτικό στίγμα με χαρακτηρίζει;

Κατ΄ αρχήν δηλώνω… «δημοκράτης»! Και αναμφίβολα είμαι. Όπως όλοι. Τουλάχιστον όπως -απαξάπαντες- δηλώνουν. Από Κουτσούμπα μέχρι… Κασιδιάρη. (όνομα που βρήκε κι αυτός!). Οπότε η δημοκρατικότητα, ως κοινός παρονομαστής, απλοποιούμενος παραλείπεται. Πάμε παρακάτω.

Ως τρίτη γενιά αγρότη παππού –με παρεμβολή πατρός βιβλιοεκδότου- κατάφερα να γίνω, κατά τίτλον τουλάχιστον επιστήμων. Πολιτικός μηχανικός του Πολυτεχνείου, πολλά μηχανευόμενος. Πολυτεχνίτης, αλλά -ευτυχώς- όχι ερημοσπίτης. Ανήκω, λοιπόν, στην μεγάλη λαϊκή πλειονότητα που λέγεται… «μεσαία τάξις», στερούμενος παντελώς οιουδήποτε τίτλου ευγενείας, δεδομένου ότι -καθ΄ α ακούω από την πατρογονική κρητική ρίζα- ο τίτλος «κατσικοκλέφτης» ουδέποτε συμπεριελήφθη εις το «libro d΄oro» της ενετικής κατοχικής αριστοκρατίας, που γιά 500 περίπου χρόνια η Κάντια ήταν αποικία της Γαληνοτάτης Ενετικής Δημοκρατίας. Έτσι, παρέμεινα -και παραμένω- sine nobilitate, χωρίς, εν τούτοις, να υπάρξω ποτέ… snob!

Aν και κατά την ρωμαϊκή κατηγοριοποίηση… «πληβείος» -λόγω αντιδιαστολής με το «πατρίκιος», κάτι που δεν υπήρξα ποτέ, και κατά προέκτασιν… «προλετάριος», ουδέποτε αισθάνθηκα τέτοιος. Οπότε κάπου εκεί διερράγησαν οι σχέσεις μου με την κομμουνιστική ιδεολογία.

Πιστεύοντας στην πολυπλοκότητα, το πολυσχιδές και τις ατομικές ιδιαιτερότητες του Ανθρώπου θεωρώ απολύτως απαραίτητη την οργάνωσή του σε κοινωνικά σύνολα, προκειμένου να επιβιώσει, να εξελιχθεί και να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής του. Και επειδή η λέξη «σόσιαλ» σημαίνει κοινωνία, κανονικά θα πρέπει να είμαι… «σοσιαλιστής», ως φανατικός υποστηρικτής της κοινωνικής αναγκαιότητος. Βλέποντας όμως πώς εννοούν οι… «σοσιαλιστές» την κοινωνική πρόοδο και πως εννοούν την «αλλαγή» διά της… αγκυλώσεως και της αντίδρασης, λέω… να μου λείπει και δηλώνω «ιδιοσοσιαλιστής».

Αγαπώ την πατρίδα μου, ως γενέθλιο τόπο. Αγαπώ τον χώρο και την Ιστορία του και αισθάνομαι εθνική υπερηφάνεια οσάκις το όνομά της τιμάται. Άρα νοιώθω… «εθνικιστής»! Και επειδή έχω δηλώσει και… «σοσιαλιστής», νάτη η παρεξήγηση και η μαγεία της γλώσσας και των μαγειρεμάτων της. Γιατί «εθνικοσοσιαλιστής» δεν είμαι!

Αντιπαθώ τις βιαιότητες και τις πάσης φύσεως αλλαγές… «επαναστατικώ δικαίω» και ερήμην της λαϊκής συναινέσεως, υπό την προϋπόθεση ελεύθερης και σώφρονος κρίσεως και όχι δημαγωγικής και άκριτης γιούργας. Π.χ. το πρόσφατο «κίνημα των αγανακτισμένων της πλατείας», ή το τελευταίο αψυχολόγητο και ανόητο… δημοψήφισμα της συριζαρέικης παρόρμησης.

Ανιχνεύοντας, ιστορικά, διάφορες επαναστάσεις κατέληξα στο συμπέρασμα πως αυτές δεν έδωσαν ΠΟΤΕ οριστική λύση στα κοινωνικά προβλήματα, αλλά τουναντίον καθυστέρησαν τις λύσεις τους, οι οποίες έρχονται μόνον όταν ωριμάσουν οι κοινωνικές συνθήκες. Π.χ. η μεγάλη Γαλλική Επανάσταση, η οποία αφού ξεθύμανε το μίσος κάποιων κατά κάποιων -όλοι αστοί- καρατομώντας δίκαιους και άδικους… έφερε σύντομα τον Ναπολέοντα Αυτοκράτορα και μετά την παλιννόστηση των Βουρβώνων στον θρόνο. Όσο γιά την περίφημη Ρωσική, την κατάληξή της την είδαμε. Κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος -από μόνη της- αφού ξεθέωσε στην πείνα και την εξαθλίωση ολόκληρο τον ρώσικο λαό, γιά ¾ του αιώνα, περίπου. Από όλες, λοιπόν, τις επαναστάσεις, μόνο οι εθνικοαπελευθερωτικές δικαιώνονται και νομιμοποιούνται, εκ του αποτελέσματος, αφού τώρα ουδαμού της Γης υπάρχει λαός υπόδουλος. Τις πραγματικές κοινωνικές αλλαγές τις φέρνουν η παιδεία και οι πάσης φύσεως «διαφωτισμοί» που ξεστραβώνουν τους λαούς και τους ωριμάζουν.

Τελικά, κάποιοι θα με πουν… δεξιό και καπιταλίστα! Λάθος. Δύο επιχειρηματικές, αρχικές, προσπάθειες έχω στο καρνέ μου, που στέφτηκαν με τεράστια… αποτυχία. Συμπαθώ όμως το κεφάλαιο, αφού αυτό μου έδωσε δουλειά, καριέρα «αρετσίνωτη» και ζωή άνετη. Υπό την προϋπόθεση να τηρεί τους κανόνες της Πολιτείας. Αλλοιώς… την τύχη του Αλ Καπόνε. Μέσα και γρήγορα!

Οπότε, κάποιοι άλλοι θα με πουν… κεντροδεξιό. Πάλι λάθος θα κάνουν! Γιατί οι απόψεις μου δεν ακολουθούν πολιτικές ρετσέτες και ετικέτες, αλλά οικονομικές. Ελευθερία κινήσεων, επιχειρηματικότητα, δικαιοσύνη, ίσες ευκαιρίες, δουλειά, αγώνας και θέση ανάλογη και αντάξια των ατομικών ικανοτήτων στην «κλίμακα της ζωής». Κοινωνική και οικονομική. Από την κορυφή έως τον πάτο. Χωρίς να παραγνωρίζεται και ο παράγων τύχη, η οποία δεν είναι ποτέ… μονοσήμαντη. Άλλοτε «γελά» και άλλοτε «κλαίει». Σαν τον άνεμο που ο καλός ιστιοπλόος τον «πιάνει» στ΄ αυτί και αρμενίζει καλά, ενώ ο κακός μπερδεύεται, πάει φούντο και καταριέται την… «κακούργα κενωνία». Ένας μαραθώνιος είναι η ζωή και όλοι τερματίζουν με σειρά και κατάταξη. Ένας πρώτος, ένας δεύτερος, ένας στη μέση και κάποιος… τελευταίος.

Ίσως, μετά όλα αυτά, κάποιος αποφανθεί: -Άρα είσαι με τον Μητσοτάκη! Λάθος θα απαντήσω. Ο Μητσοτάκης είναι με μένα… Εγώ είμαι μόνος μου. Μόνος κι ανεξάρτητος…

"Έπεα πτερόεντα..."

Μιά εξαιρετική φίλη μου έδωσε το έναυσμα. Ανήρτησε κάποιο ποίημα φίλου της. Από τα σούπερ κουλτουριάρικα. Εκείνα που χρειάζονται πολλές αναγνώσεις και πολύ στύψιμο, γιά να βγάλεις -και αν- μάλλον λιγοστό... ζουμί! Λόγια γιά τα λόγια, ερριμμένα γιά τον εντυπωσιασμό περισσότερο, ενός -τάχα- βαθυστόχαστου νοήματος, αδιαφορώντας γιά την ίδια την συγκρότηση του νοήματος.

Βαθύτατα προσκολλημένος στα γήινα "σχήματα", στο σμίλεμα της γλώσσας και το "ξύσιμο" της ψυχής, ανέσυρα κάποια "γρατζουνίσματα" ενός... "φίλου" ερασιτέχνη. Έτσι γιά... αντιπερισπασμό. Σαν το μικρό παιδί στο γνωστό παραμύθι του Χ. Κ. Άντερσεν με τον ματαιόδοξο γυμνό βασιλιά!

ΣΥΧΩΡΑ ΜΕ...

Συχώρα με...

Όχι γιά ό,τι σου πήρα,

αλλά γιά όσα δεν σου έδωσα.

Συχώρα με...

Όχι γι’ αυτά που σου στέρησα

αλλά γι’ αυτά που άξιζες να πάρεις.

Συχώρα με...

Όχι γιά τη λύπη που σου πρόσφερα,

αλλά γιά τη χαρά που έπρεπε να σε γεμίσω.

Συχώρα με...

Όχι γιά τις ψεύτικες αναλαμπές που έζησες

αλλά γιά το φως που με την απουσία μου στερήθηκες.

Συχώρα με...

Εσύ που σού ’πρεπε χρυσός,

αλλά εξ αιτίας μου χόρτασες μπρούτζο.

Συχώρα με...

Όχι γιά τους έρωτες που γεύτηκες,

αλλά γιατί τους έζησες λειψούς.

Συχώρα με...

Όχι γιά τις μικροχαρές που δοκίμασες,

αλλά γιατί δεν χόρτασες πραγματικές σιμά μου.

Συχώρα με...

Όχι γιατί έμεινες εκεί,

αλλά γιά «εκεί» που δεν σε πήγα.

Συχώρα...

Που δεν σ’ αγαπώ, μ’ αγάπη πιό μεγάλη,

μα η καρδιά μου είναι μικρή και δεν χωράει άλλη.