Η ελληνική γλώσσα. Ιστορία, εννοιολογία και σοφία.

 Μιά άλλη άποψη-απάντηση στoυς ανιστόρητoυς μητραλοίες.

                                                                                   

   Το  θλιβερό νυσταλέο παχύδερμο, που αν και αμόρφωτο τοποθετήθηκε να διαφεντεύσει τα της Εθνικής μας Παιδείας και Θρησκευμάτων, με το βλοσυρό βλέμμα και το κοιμίσικο ύφος,  (όταν βεβαίως δεν έχει περιδρομιάσει τον αγλέορα και ναρκωθεί σαν βόας), ετοιμάζεται να καταφέρει ένα τελειωτικό χτύπημα στο αιμάσσον σώμα της ταλαίπωρης γλώσσας μας.

   Ανατρέχοντας στη μνήμη, σε όσα διδάχθηκα και τα σχετικά βοηθήματα, θεωρώ υποχρέωσή μου να υπενθυμίσω κάποια στοιχεία, που ίσως φανούν χρήσιμα σε όσους παρέμειναν πιστοί στην αγάπη τους γιά τη χώρα, τις παραδόσεις, τη γλώσσα, τα ήθη, τα έθιμα και τα ιδανικά της και νοιώθουν θλίψι γιά την ραγδαία καταβαράθρωση όλων αυτών των ανθρώπινων αξιών, που γεννήθηκαν σ' αυτόν τον χώρο.

   Ιστορία

    Η Ελληνική και η Κινέζικη, είναι οι μόνες γλώσσες του κόσμου που τις διακρίνει μία συνεχής και ζωντανή παρουσία, από τους ίδιους λαούς και στον ίδιο χώρο, γιά περισσότερα από  4.000 έτη. Και ενώ η Κινεζική χρησιμοποιεί περιεκτικά ιδεογράμματα, η Ελληνική διαθέτει φωνητικούς φθόγγους και γραφικούς συμβολισμούς, με την αλληλουχιακή παράταξη των οποίων δημιουργούνται λογικοί λεκτικοί συνδυασμοί που επιτρέπουν την διατύπωση σκέψεων και ορισμών  προς συνεννόηση μεταξύ των μελών της κοινωνίας που ομιλούν την γλώσσα. 

   Λόγω της αρχαιοτάτης προέλευσης της ελληνικής γλώσσας, αυτή αποτελεί -τρόπον τινά- γλωσσικό υπόδειγμα γιά όλα τα επόμενα γλωσσικά ιδιώματα που αναπτύχθηκαν -κυρίως- στην Ευρώπη, την γηραιά ήπειρο, στα επόμενα χρόνια.    

   Έτσι, π.χ. η Αγγλική γλώσσα διαθέτει περίπου  490.000 λέξεις, από τις οποίες, περίπου οι 41.500 πηγάζουν από την Ελληνική. ( Βιβλίο Γκίνες ).

   Μηχανισμός λειτουργίας 

   Σε κάθε γλώσσα διακρίνουμε το σημαίνον (λέξη) και το σημαινόμενο (έννοια). Στην Ελληνική αυτά τα δύο έχουν μεταξύ τους αιτιολογημένη πρωτογενή σχέση, καθώς -αντίθετα με τις άλλες γλώσσες- το σημαίνον δεν είναι μιά τυχαία σειρά από γράμματα, αλλά διαθέτει πλήρη εννοιολογική αφετηρία και συσχετισμό.

   Σε μία συνηθισμένη γλώσσα, όπως λ.χ. την Αγγλική, τίθενται εξ ορισμού, συμβατικά και συμπεφωνημένα, το να ονομάζουν κάτι κάπως. Π.χ. βαφτίζουν τον ουρανό sky, το αυτοκίνητο car  και το νερό water.  Kαι έκτοτε -χωρίς αντίρρηση και περαιτέρω επεξήγηση- ισχύουν γιά όλους τα συμφωνηθέντα, με τη γλώσσα να λειτουργεί ως «σημειολογική».  Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει, γιατί η ελληνική γλώσσα είναι «εννοιολογική», με εντελώς διαφορετική δομή από τις υπόλοιπες.

   Ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος και μαθηματικός Βέρνερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα και είχε τονίσει: «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».

   Αντίστοιχα υποστήριζε και ο Αντισθένης: «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Π.χ. ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη: (άρα = γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη  (δικό του σπίτι). Ακόμη, «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει: (βοή = φωνή + θέω = τρέχω και ο  «αστήρ», δηλαδή το αστέρι, σημαίνει κάτι που κινείται και δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ, από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).

   Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή γιά σκέψη. Γιά παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» - ελαττώνει ως ανθρώπους - και φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει το λέμε: «άφθονο»!

   Έστω η λέξη: «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι γιά να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70, άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε.

   Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» γιά την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά.  Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς.

   Το «άγαλμα» ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η «αγαλλίαση».

   Κάνοντας όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη. Αποτελείται από το αγάλλομαι + ίαση ( = γιατρειά). Άρα, συνοψίζοντας, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, είναι αποδεκτό πως η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία.

   Έτσι ερμηνεύεται και η έννοια: «άσχημος». Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα!

   Στην αντίστοιχη Λατινική λέξη γιά το άγαλμα,  οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, «statua», από το Ελληνικό «ίστημι», (που ήδη αναφέρθηκε) και το ονόμασαν έτσι, επειδή στέκει ακίνητο. Εδώ παρατηρείται μία τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία των δύο γλωσσών και των δύο λαών. Αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, γιά τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα. Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου.

   

   Όπως λέει και ο George Orwell στο γνωστό έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Στο βιβλίο, το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα γιά να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.

   «Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε και ο εθνικός ποιητής των Ρουμάνων, Μιχάι Εμινέσκου.

   Εν κατακλείδι, όσο πιό πολύπλοκη είναι μιά γλώσσα, τόσο πιό προηγμένος και ο πολιτισμός αυτών που την ομιλούν και ευρύτερη η γκάμα στην απόχρωση των δηλουμένων εννοιών. Το να μπορείς να μιλάς σωστά, σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να δημιουργείς λόγο και να τον χρωματίζεις αναλόγως.

   Υ. Γ. Επειδή το θέμα με εξιτάρει ιδιαζόντως, πιθανότατα θα επανέλθω. Είναι βλέπεις κι εκείνη η μουσική των λέξεων, καθώς αυτές θα πρέπει να τοποθετούνται μαεστρικά, ώστε να βγάζουν αρμονία, κάτι που... "ουκ εά με καθεύδειν". Και η ελληνική γλώσσα - η αφιλότιμη- μου θυμίζει ποτάμι καλλικέλαδο... ενίοτε. Ιδίως όταν αποδίδει σαφή νοήματα και όταν αποφεύγει τους αριστερόστροφους βαρβαρισμούς, τύπου: "κάλεσμα", αντί "πρόσκλησις", "Φλεβάρης", αντί "Φεβρουάριος" και τους σφαγιασμούς της καθομιλουμένης απλής καθαρεύουσας. (π.χ. τρίτη κλίσις, ευφωνικά "ν" και... πάει λέγοντας). 

Ο "oranghutan" με το σκουλαρικάκι.

Επέστη η στιγμή των μεγάλων επιλογών και αποφάσεων

Το σκοτεινό πρόσωπο του νέου διχασμού και της, εξ αυτού, νέας συμφοράς

    Μιά λαϊκή παροιμία λέει: "Θέλει η που.... να κρυψτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει"! Η σιχαμερή βλοσυρή και αγέλαστη νεοσταλινική μουτσούνα με το σκουλαρικάκι στ' αυτί, ξέρει πως ανήκει σ' έναν τερατώδη πολιτικό μηχανισμό που επεδίωξε με μανία να επιβεί της εξουσίας μετερχόμενος όλων των δυνατών -θεμιτών και αθέμιτων- μέσων, με αιχμή του δόρατος τον αχαλίνωτο λαϊκισμό. Αφού τα κατάφερε -απατώντας και αυταπατώμενος- τώρα σφαδάζει και καταρρέει, κάτω από το βάρος των ψεύτικων υποσχέσεων, της ανικανότητος διακυβέρνησης, της συνεχούς παραπλάνησης και της πανικόβλητης διαστρέβλωσης της πραγματικότητος, που πλασσάρει συνεχώς και αδιάντροπα στο... πόπολο. 

   Η ηγεσία και η γύρωθεν αυτής πολιτική νομενκλατούρα συναισθάνεται την ολοκληρωτική της αποτυχία και έχει αποφασίσει να παλαίψει μέχρις εσχάτων και να κρατήσει όσο αντέξουν όλοι. Αυτή να κοροϊδεύει ψευδόμενη, ο λαός να χάφτει τις μπούρδες της και οι ξένοι να την σιγοντάρουν, όσο αυτή εξυπηρετεί -κατά τον καλύτερο τρόπο- τους σκοπούς και τα συμφέροντά τους. Γαντζωμένη γερά στην καρέκλα της εξουσίας και κρατώντας σφιχτά την κουτάλα της. 

   Έτσι, οι πάσης φύσεως κεκράχτες της, κατά τον βαθμό ηλιθιότητος που διαθέτει έκαστος και το ταξικό μίσος που τον διαποτίζει, βγαίνει στο γυαλί και εκτοξεύει ό,τι σαχλαμάρα κατεβάζει η άδεια γκλάβα του. Άλλος απολαυστικός, (Αυλωνίτου, Βαγενά, Δημαράς, Συρματένιος), άλλος με σαχλοκουλτουριάρικες μπουρδολογίες, (Κατακούτελος, Ζαχαριάδης, Φαμελιάρης), και άλλος με ιταμές και προκλητικές αιτιάσεις και δικαιολογήσεις, (Καρακώστα, Τσαλακώτος, γνωστός και ως Μπομπ ο Σφουγγαράκης). Τελευταίος και χειρότερος όλων, η απεχθής και αγέλαστη αναπληρωματική λέρα που κατέπλευσε, φρέσκος-φρέσκος στη Βουλή, και βγάζει τώρα μανιασμένος όλη τη χολή και την αντικοινωνική κιτρινίλα που φωλιάζει στην διεστραμμένη του ψυχή, επιχειρώντας μιά ύστατη και λυσσαλέα, αντεπίθεση. Σαν κι αυτήν την απέλπιδα που έκαναν οι Γερμανοί στις Αρδέννες, κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, μήπως και καταφέρουν την τελευταία στιγμή να αποφύγουν την συντριπτική ήττα, που διαφαινόταν ως βεβαία. 

   Χωρίς συναίσθηση της ζημιάς που ήδη προκάλεσε και χωρίς ντροπή, κινητοποιεί την άμετρη μισαλλοδοξία του και τα μύχια απωθημένα του από την ήττα της παράταξής του στον Γράμμο και Βίτσι, κατά το 1949,  και προσηλωμένος στα αντικοινωνικά και διχαστικά του ορμέμφυτα, προσπαθεί να αφυπνίσει καταλαγιασμένες συνειδήσεις, να συνεγείρει συμπλεγματικά κατάλοιπα, να προσελκύσει αφελείς, ρομαντικούς, ανιστόρητους και να προσεταιριστεί πικραμένους και αναξιοπαθούντες. Γιά τον σκοπό αυτόν υποδαυλίζει καταλαγιασμένα πάθη και πυροδοτεί νέες εστίες, οι οποίες θα οδηγήσουν αυτούς που θα επηρεάσει σε μιά ταξική αντιπαράθεση και έναν νέο γύρο συγκρούσεων. Με κίνητρο το ταξικό μίσος και την αδικαιολόγηυη έχθρα του κάθε μη έχοντος κατά των εχόντων. Στηριζόμενος στο αποτέλεσμα και ανεξαρτήτως των αιτίων και των ευθυνών που προκαλούν τις ταξικές διαφορές. 

   Πολεμώντας σ' ένα καταδικασμένο και άδικο ταμπούρι και γιά μιά συμπλεγματικά φερόμενη ιδεολογία, η εφαρμογή της οποίας πανηγυρικά απέτυχε παγκοσμίως και απελακτίστει, εκούσια κι αβίαστα, από κάθε λαό που την υπέστη, προσπαθεί να νεκραναστήσει ένα καταλαγιασμένο εμφυλιοπολεμικό κλίμα ξύνοντας πληγές, οι οποίες έχουν ήδη επουλωθεί από την λήθη. Με την συμφιλιωτική συγκατάβαση και την άφεση, όλων των τότε εμπλεκομένων πλευρών.

   Ο καιρός θα δείξει αν αυτή η καταστροφική σαμψώνια τακτική θα βρει οπαδούς και μιμητές. Αλίμονο αν το πετύχει.

«Mενουμευρωπαίοι» και «Συριζαλαζόνες»

Η οίηση της εξουσίας, η αναβίωση του μίσους και ο αναπόφευκτος νέος διχασμός.

 

Το σκυθρωπό πρόσωπο του νεοσταλινισμού

   Κάποιοι λίγοι, τυχεροί-άτυχοι, που από κακή συγκυρία δοκίμασαν στο πετσί τους  το πραγματικό πρόσωπο της αριστεράς, δεν αιφνιδιάστηκαν. Επομένως η ανέκφραστη ψυχρή μουτσούνα με το σκουλαρικάκι στ’ αυτί, που συνειρμικά σε παραπέμπει, κατ’ ευθείαν, στους “orang hutan” του Βόρνεο, με τις απίθανης θρασύτητος και κυνισμού δηλώσεις του, εντυπωσιάζει μόνο τους αγνοούντες, τους αφελείς και τους χαχόλους. Όλους εκείνους που, είτε ανοήτως, είτε επιπολαίως, πίστεψαν πως η ελληνική αριστερά εκσυγχρονίστηκε, προσγειώθηκε στον ρεαλισμό και -κυρίως- απαλλαγμένη από τα συμπλεγματικά διχαστικά της ορμέμφυτα, αλλάζει πρόσωπο, παραιτείται εκδικητικών απωθημένων και, του λοιπού, θα λειτουργεί γιά το καλό του συνόλου της κοινωνίας.

   Η εν λόγω βλοσυρή μαϊμού, χαρακτηριστικό δείγμα μιάς μονάδος που παρέμεινε σε ανολοκλήρωτο μετασχηματισμό, κατά τη δαρβίνεια θεωρία: «Περί εξελίξεως των ειδών», έδωσε ένα ακόμη ρεσιτάλ αριστερής αλαζονείας και μισαλλοδοξίας, αποδεικνύοντας πως το πνεύμα διχασμού καίει άσβεστο στη συμπλεγματική ψυχή του κάθε θλιβερού σταλινικού κατάλοιπου και απεικονίζει ανάγλυφα το τρίπτυχο του 3Μ/ισμού, (Μιζέρια-Μοχθηρία-Μίσος), που τα διακατέχει. Κάτι που η έλευση στην εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ, απελευθέρωσε σαν ανεξέλεγκτη πυρηνική έκρηξη και που -έκτοτε- εκδηλώνεται με συνεχώς αύξουσα συχνότητα δηλητηριάζοντας τον ήδη μολυσμένο ψυχισμό της χειμαζόμενης ελληνικής κοινωνίας. Πασιφανής πλέον είναι η επιλεγείσα τακτική των σύγχρονων Ηρόστρατων της εξουσίας. 

   Με αναθερμαθέντα τα έντεχνα διχαστικά λαϊκίστικα κηρύγματα των διαφόρων κεκραχτών... κυρίτσιδων, επιδιώκεται η αναβίωση και ενδυνάμωση της ταξικής συνείδησης της ελληνικής πλέμπας.  Έτσι με διάφορα λαϊκίστικα τερτίπια επιχειρούν να εγκολπωθούν και χειραγωγήσουν τις κατώτερες τάξεις -αφού τις εμπλουτίσουν με νεόπτωχους Έλληνες που οι ίδιοι δημιουργούν και ελληνοποιημένους, προσεχώς, λαθρομετανάστες- και να τις μετατρέψουν σε αγέλες κτηνωδώς άβουλων προλετάριων. Λοβοτομημένους και αποκομμένους από κάθε πρόσβαση σε μόρφωση -άρα ορθή σκέψη, προβληματισμό και αμφισβήτηση-  και να τις στρέψουν, τυφλά και άκριτα, κατά των... «πλουσίων» (!), οι οποίοι και θα ευθύνονται πλέον -εσαεί και αποκλειστικά- γιά όσα δεινά τους επισωρεύει η κυβέρνηση... του «λαού και όχι των... πλουσίων»! Με τέτοια μυαλά, ένας νέος επερχόμενος εμφύλιος δεν θα πρέπει να εκπλήξει. Η φτώχεια, η πείνα και ο εμφανέστατος εμπαιγμός, τον φέρνει κοντύτερα από οιαδήποτε άλλη πολιτική αντιπαλότητα.

   Την συγκεκριμένη χολεριασμένη μαϊμού την θυμάμαι -όταν πρωτοήλθε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία- να δηλώνει ωμά και ανερυθρίαστα, σε σχέση με την παραχώρηση του Ελληνικού στον όμιλο LAMDA του Λάτση, πως η κυβέρνηση θα σαμποτάρει αυτή τη συμφωνία, με το εξής ιταμό και θρασύτατο επιχείρημα: «Η κυβέρνηση -κατά τη συμφωνία- υποχρεούται να υπογειοποιήσει την παραλιακή λεωφόρο, διευκολύνοντας την υλοποίηση του έργου. Όμως, επειδή δεν υπάρχει δεσμευτική προθεσμία, δεν θα το κάνει ποτέ, οπότε η σύμβαση θα τιναχτεί στον αέρα»!! Τόσο απλά, τόσο κυνικά, τόσο ηλίθια.

   Συμπερασματικά, όποιος σώφρων και μη κομπλεξικά αντικοινωνικός συνεχίζει να πιστεύει πως με τέτοια μυαλά στο τιμόνι της χώρας είναι δυνατόν να προκόψει ο τόπος, ας συνεχίσει -όλβιος και  αμέριμνος- να μασουλάει τον σανό του. Έχει... «δική» του κυβέρνηση που νοιάζεται γι’ αυτόν και φροντίζει να του τον ανανεώνει στο παχνί. Οι υπόλοιποι... υπομονή και επίκληση του Υψίστου.    

Η πραγματική αξία της ζωής

Τα... "πουλαίν" μου, επτά ημέρες μετά.

  Προ εβδομάδος είχαμε βρει στα σκουπίδια δύο μωρά περιστεράκια. Σε σχετική ανάρτηση περιέγραψα το μικρό ιστορικό της υπόθεσης. Τώρα με πολλή υπερηφάνεια παρουσιάζω τους καρπούς μιάς επίπονης προσπάθειας γιά την επιβίωσή τους. Ήδη άρχισαν να τρων σπόρους μόνα τους.   Θεώρησα το γεγονός σπουδαιότερο γιά εμφάνιση και σχολιασμό, από τα όσα κωμικοτραγικά δρώμενα της εποχής βλέπουν ανερυθρίαστα τα φώτα της δημοσιότητος σήμερα. Όπως, π.χ.  τον κλαυσίγελω του μπούφου χοντρομπαλά της Εθνικής μας Ψευτοάμυνας.

« Εκ κακού κόρακος, κακόν ωόν » !....

       Η  αποθέωση της Δικανικής Ρητορικής Τέχνης κατά την Αρχαιότητα...

           

   Τώρα που τέλειωσε η άχρηστη, ανούσια και βαρετή κοκορομαχία στη Βουλή, με το αναμενόμενο αποτέλεσμα, καιρός γιά κριτική. Σέ άλλο βάθος, άλλο επίπεδο και άλλον οπτικό ορίζοντα, σε σχέση με όσους μας κυβερνούν και όσους ευελπιστούν να το κάνουν στο μέλλον.

   Δυστυχώς οι οιωνοί είναι κακοί και η μοίρα μας προδιαγεγραμμένη εκ του ασφαλούς. Όσα λόγια κι αν ελέχθησαν, ή θα λεχθούν του λοιπού, απλά θα είναι -στο σύνολό τους- απατηλά. Τα μεν θα προσπαθούν -προσβάλλοντας την νοημοσύνη μας- να εξωραΐσουν μιά ζοφερή πραγματικότητα, μετατρέποντας το μαύρο σε άσπρο, τα δε να σπείρουν ελπίδες ενός... καλύτερου αύριο, αν αλλάξουν οι κυβερνητικοί ρόλοι.

Προσωπικά θεωρώ πως το μόνο ασφαλές και βέβαιο από την πολύχρονη δραματική περιπέτεια που ζει η χώρα τα τελευταία χρόνια και θα συνεχίσει να υφίσταται επί μακρόν, είναι η απομυθοποίηση και ο εξευτελισμός της αριστερής ιδεολογίας. Ένα γεγονός που συμβαίνει - παντού και πάντοτε- οσάκις αυτή "ανέβει" στην εξουσία και κληθεί -Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα- να εφαρμόσει τις ουτοπίες, τις αιθεροβασίες και τις αυταπάτες της. Συνεπώς, η άλλη πλευρά, τουλάχιστον, εξασφαλίζει την -χωρίς απρόβλεπτες απογοητεύσεις, δυσάρεστες εκπλήξεις, απάτες  και αυταπάτες- συνέχιση της ζωής με τους μόχθους της καθημερινότητος και της βιοπάλης, αλλά και την απόλαυση του κόπου σου, χωρίς εχθρότητα στην αριστεία, φθόνο στην ικανότητα, αλλεργία στην ιδιωτική περιουσία, μίσος στις επενδύσεις και εξοντωτική φορολόγηση που προδίδει αμηχανία, έλλειψη φαντασίας, δημιουργικότητος και ανικανότητα διακυβέρνησης. Με πολλά τρωτά και κακώς κείμενα, αλλά σαφώς επανορθώσιμα σε εσωτερικό κύκλο, χωρίς τα καταστροφικά πειράματα και τα σάλτα στο κενό της σοσιαλιστικής φενάκης.

   Η κούφια ρητορεία και μιά καλή φίλη μου θύμισε μιά παλιά ιστορία που θυμάμαι από την πρώτη τάξη του Βαρβακείου. Μας την είχε διηγηθεί ο μέγας φιλόλογος Καθηγητής μου, Γρηγόριος Γοργολίτσας. Σ' αυτή αναδεικνύεται ανάγλυφα πως η ρητορική τέχνη, συνδυασμένη με διεστραμμένη επιχειρηματολογία γίνεται ένα πολύ καλό εργαλείο στα χέρια -εν προκειμένω τη γλώσσα- φαύλων ρητόρων. 

   Η ιστορία λέει τα εξής:

    Ο Κόρακας, (Κόραξ ο Συρακούσιος),  ήταν ένας περίφημος ρήτορας του 5ου π.Χ. αιώνα. Καταγόταν από τις Συρακούσες έχοντας μάλιστα διατελέσει σύμβουλος του περίφημου τυράννου των Συρακουσών Ιέρωνα και είναι γνωστός γιά την ιστορία με τον μαθητή του Τισία, επίσης Συρακούσιου. Σύμφωνα με αυτήν, ο Κόρακας συμφώνησε με τον Τισία, όντας σίγουρος γιά την ικανότητα του μαθητή του αλλά και την επιτυχημένη διδασκαλία του ίδιου, πως ο Τισίας θα του πλήρωνε δίδακτρα μόνο αν και εφ' όσον θα κέρδιζε την πρώτη του δίκη.  Όμως ο καιρός περνούσε και ο Τισίας δεν έπαιρνε μέρος σε καμία δίκη έτσι ώστε είτε να κερδίσει και πληρώσει, είτε να την χάσει και γλυτώσει τα δίδακτρα. Στο τέλος, ο δάσκαλός Κόρακας βαρέθηκε να περιμένει και ζήτησε δικαστικώς την αμοιβή του. Η δίκη αυτή απέκτησε μεγάλο ενδιαφέρον και πολύς κόσμος συγκεντρώθηκε γιά να παρακολουθήσει τη μονομαχία ανάμεσα σε δάσκαλο και μαθητή.
 

   Αγορεύοντας ο Κόρακας, ισχυρίστηκε τα εξής: 

  

   «Συμφωνήσαμε με τον Τισία να του διδάξω ρητορική. Όμως επειδή ακόμη κι αν πουλούσε όλη του την περιουσία δεν θα έφτανε να πληρώσει ούτε τα μισά δίδακτρα, συμφώνησαμε να με πληρώσει μόνο αν τον έκανα καλό ρήτορα και κέρδιζε την πρώτη του δίκη στο δικαστήριο. Μετά από τέσσερα χρόνια διδασκαλίας έκανα τον Τισία έναν εξαίρετο ρήτορα, αλλά αυτός δεν αναλαμβάνει να συνηγορήσει σε δικαστήριο, για να αποφύγει την πληρωμή. Οπότε αναγκάστηκα να τον καταγγείλω στα δικαστήρια. Και τώρα, ω δικαστές, αποφασίστε. Σας ειδοποιώ όμως, πως μου είναι αδιάφορο τί απόφαση θα βγάλετε. Γιατί είτε τον καταδικάσετε, είτε τον αθωώσετε, εγώ τα λεφτά μου θα τα πάρω»! 

   Οι δικαστές του ζήτησαν να εξηγήσει τί εννοούσε και ο Κόρακας συνέχισε: 

   «Αν το δικαστήριο αποφανθεί, πως οφείλει να με πληρώσει ο μαθητής, σύμφωνα με την απόφασή του, θα με πληρώσει φυσικά. Αν όμως αποφασίσετε, πως δεν υποχρεούται να με πληρώσει, τότε ο μαθητής μου θα έχει κερδίσει την πρώτη του δίκη, οπότε, με βάση τη συμφωνία μας, οφείλει να με πληρώσει»!

    Οι δικαστές έμειναν έκπληκτοι και σκεπτικοί.  Μετά ανέβηκε στο βήμα ο νεαρός Τισίας και είπε:

    «Και εγώ αδιαφορώ γιά την απόφαση του δικαστηρίου. Γιατί ό,τι και αν αποφασίσετε, δεν οφείλω καμιά πληρωμή»! 

   Στην νέα έκπληξη των δικαστών ο Τισίας συνέχισε: 

   «Αν το δικαστήριο, δηλαδή, αποφασίσει να μην πληρώσω το δάσκαλο, τότε δεν θα τον πληρώσω φυσικά. Αν όμως αποφασίσετε πως πρέπει να τον πληρώσω, τότε θα έχω χάσει την πρώτη μου δίκη, οπότε, κατά τη συμφωνία μας, δεν του οφείλω πληρωμή»!

   Οι δικαστές, μη ξέροντας ποίου τη φαυλότητα να πρωτοθαυμάσουν, του δάσκαλου ή του μαθητή είπαν την παροιμιώδη έκτοτε φράση :  «Εκ κακού κόρακος,  κακόν ωόν» !...

   Και ο νοών νοείτω!