Θλιβερή σύνοψη, επ' ευκαιρία ενός θλιβερού γεγονότος.

             Άντε να τελειώνουμε, έρχονται τσουνάμια!

   

 Βαθύτατα αηδιασμένος από την υστερόβουλη και ψοφοδεή συμπεριφορά μερικών «προβεβλημένων» ψευτοδιανοούμενων και συγγραφέων, οι οποίοι κάτω από την πίεση του όχλου και προκειμένου να μην δουν πεσμένες μετοχές στο θολοκουλτουριάρικο κοινό και πτώση στις πωλήσεις των βιβλίων τους, την «κάνουν γυριστή», αναδιπλώνονται, βάζουν την ουρά κάτω από τα σκέλια και αναιρούν, προτροπάδην και με χαρακτηριστική άνεση κι αφέλεια, προηγούμενες απόψεις τους. Το γεγονός δεν ξενίζει. Αν πλεόναζε η λεβεντιά, η υπευθυνότητα, η συναίσθηση της ευθύνης στην εκφορά του δημόσιου λόγου και το ήθος που πρέπει να διαθέτει ένας πνευματικός ταγός και να το προτάξει σε μιά δύσκολη καμπή, όπως αυτή που περνάει τώρα η κοινωνία μας, δεν θα συνέβαινε ποτέ. Σε μιά χώρα που αξίες, όπως η τήρηση των Νόμων και η εύρυθμη λειτουργία των θεσμών εναποτίθενται στην, αλά καρτ, καλή διάθεση και το φιλότιμο των πολιτών της, η καθολική και πλήρης χρεοκοπία, (οικονομική, ηθική, πνευματική, κ.λπ.), είναι και αναμενόμενη και αναπόφευκτη.

    

   Κατά τα άλλα, όπως οι παλιοί Επτανήσιοι σνομπ, καμαρώνουμε γιά την καταγωγή μας, («οι αρχαίοι ημών πρόγονοι….»),  έστω κι αν τους αγνοούμε πλήρως, ή τους κακοποιούμε βάναυσα, αρκούμενοι μόνο στην καπηλεία τους. (Π.χ. η απίθανη σε χυδαιότητα παράφραση του Αριστοφάνη, με τις απαράδεκτες σε ρυπαρότητα, δήθεν σύγχρονες διασκευές, με λεξιλόγια παρμένα από τα παλιά μπουρδέλα της Τρούμπας και της Ακομινάτου, που αμιλλώνται ποιά θα χρησιμοποιήσει τα περισσότερα πουστ….ίκια!).

    

   Τελικά, το σημαντικό δεν είναι να κορδώνεσαι γιά τους προγόνους σου, κλέβοντας και οικειοποιώντας το κλέος και την αξιολογότητά τους, (όντας ο ίδιος τενεκές ξεγάνωτος και το μόνο κοινό που σε συνδέει μ’ αυτούς είναι ο τόπος γέννησης), αλλά με την ποιότητα, τη σκέψη και το έργο σου, να κάνεις τους δικούς σου απογόνους να νοιώθουν υπερήφανοι γιά σένα! Κι εδώ είναι που χάνουμε κατά κράτος, αφού η νεοελληνική μεταπολιτευτική περίοδος αποτελεί, σε όλα τα επίπεδα, έναν νέο σκοταδιστικό Μεσαίωνα, ή χρησιμοποιώντας σύγχρονα ισοδύναμα, μιά «μαύρη τρύπα» της Ιστορίας μας. Κρίμα!

Η μεγαλοστομία της αμετροέπειας επαναφέρει μνήμες.

Πομφόλυγες γιά σπέκουλα!

Ίμια, 31 - 1 - 1966

   

   Θυμάμαι την επιφώνηση «Αθάνατος» στην κηδεία των υποπλοιάρχων Χριστόδουλου Καραθανάση και Παναγιώτη Βλαχάκου, καθώς και του αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψού. Και οι τρεις έπεσαν ηρωικά, μαζί με το ελικόπτερο του οποίου αποτελούσαν πλήρωμα, στο ατυχές περιστατικό των Ιμίων, τα ξημερώματα της 31^ης Ιανουαρίου 1996.

   Συγκινήθηκα, ρίγησα και λίγο δάκρυσα, τότε, ακούγοντάς το καθώς  συνειδητοποιούσα  το μέγεθος της υπέρτατης θυσίας που εξασφάλιζε πως μπορούσα, σήμερα, να ζω ελεύθερος και, προ πάντων, με αξιοπρέπεια. 

   Την ξανάκουσα πάλι τώρα, στην κηδεία του άτυχου μικρού Θανάση Καναούτη. Και ένοιωσα την ίδια, ίσως και μεγαλύτερη, συγκίνηση, καθώς με την θυσία του θα μπορώ πλέον, όχι μόνο να κυκλοφορώ ελεύθερος, αλλά και εντελώς… τζάμπα! Προς το παρόν στην Αθήνα και μετά…. βλέπουμε.

"ΑΝΕΜΟΣ ΚΕΝΤΕΡΗΣ"

   Πιθανώς στο εγγύς μέλλον θα μπορώ να το κάνω και με το «Άνεμος Κεντέρης», (άλλη φούσκα κι αυτός που μας προέκυψε… αέρας κοπανιστός), ή με την Lufthansa!

   Κανά δυό τέτοιες «θυσίες» ακόμη και φύγαμε γιά…. Γκαλάπαγκος, (το απωθημένο μου!). Φυσικά… τζάμπα!

   ΥΓ. Ως άκρον άωτον θρασύτητος και ηθικής παραλυσίας, κυκλοφορεί στο διαδίκτυο ένα κατεβατό με οδηγίες γιά τα «δικαιώματα» των συλλαμβανόμενων τζαμπατζήδων. Μεταξύ άλλων φαιδρών εισηγούνται την απειθαρχία, την υποβολή μηνύσεων σε οδηγούς και ελεγκτές (!), που κάνουν τη δουλειά τους ευσυνείδητα, (αλλά δυσάρεστα γιά τους μπαταξήδες), και -άκουσον, άκουσον- την προαιρετική καταβολή προστίμου. Θες πληρώνεις, δεν θες δεν πληρώνεις! (Λες και υπάρχει περίπτωση να θέλει κάποιος!).
   Η περίπτωση θυμίζει, από πλευράς αμοραλισμού, μιά προ ετών εμφανισθείσα κίνηση γιά τα δικαιώματα των.... παιδεραστών!

Όταν το «Συναίσθημα» γεμίζει τα θερινά κενά «Ύλης».

  Ε΄, να μην τρελαθούμε κιόλας!

Καλή αρχή!

   

   Είναι γνωστό πως η θερινή ραστώνη, με κορύφωση περί τον Δεκαπεντάυγουστο, στερεί την επικαιρότητα από «Ύλη». Έτσι οι μαρκήσιοι και οι μαρκησίες «διαμορφωτές γνώμης», (opinion makers), των ελληνικών MME, οι οποίοι γιά να «πουλάνε» πρέπει να πηγαίνουν πάντοτε με το ρεύμα και ποτέ κόντρα του, επιμένουν να ποντάρουν στο λαϊκό συναίσθημα, να συνεγείρουν τα πλήθη και να μετατοπίζουν το κέντρο βάρους της υπόθεσης, αγνοώντας τη λογική και τον Νόμο. Στοιχεία που δυστυχώς είναι ψυχρά, τυφλά, (σε αρχαία αγάλματα η Δικαιοσύνη παρίσταται με μαντήλι στα μάτια, παλάντζα στο ένα χέρι και σπαθί στο άλλο), και στερημένα παντελώς συναισθήματος. Όμως απολύτως απαραίτητα γιά την εύρυθμη λειτουργία κάθε ευνομούμενης κοινωνίας.

    

   Έτσι συνεχίζουν να λαϊκίζουν, στον απόηχο του θλιβερού γεγονότος, προκειμένου αμιλλώμενοι να φαίνονται αρεστοί στο φορτισμένο συναισθηματικά πλήθος, (η πεμπτουσία του λαϊκισμού), και επιμένουν, απεραντολογώντας και βυζαντινολογώντας, με το «πώς» και το «γιατί», το «ετούτο» και το «εκείνο», να προσέχουν το δέντρο και να χάνουν το δάσος! Οπότε, καπηλεύονται ανενδοίαστα τον ανθρώπινο πόνο της οικογένειας  του αδικοχαμένου νεαρού, την άφατη θλίψη των γνωστών και φίλων του και το απλήρωτο κενό που, γενικά, αφήνει ο αδόκητος θάνατος ενός νέου ανθρώπου, «μπιζάροντας» εξακολουθητικά στο «πιασάρικο» θέμα, με δακρύβρεκτα δημοσιεύματα σε εφημερίδες και ιστοσελίδες και με επίδειξη μελοδραματικού υποκριτικού ταλέντου, ζωντανά, στο «γυαλί». Αποτέλεσμα, κάτι τέτοια πανό και...  έπεται συνέχεια!

Πρελούντιο και Τρελούντιο!

  

   Όταν σε λίγες ημέρες  -κοντός ψαλμός, αλληλούια- η τρόικα θα ζητήσει νέες οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων, αφού τα ελλείμματα στις συγκοινωνίες θα έχουν εκτοξευτεί στα ύψη, με τα ταμεία τους πατωμένα από έλλειψη εσόδων, καθώς ελάχιστοι θα πληρώνουν εισιτήριο πλέον, είμαι πολύ περίεργος γιά το τί θα λεν και τί θα γράφουν τότε, αλλά και τί πανό θα αναρτώνται σε δρόμους και πλατείες!   

Γελοιότητα vs Υπερβολή = 1 – 1

- «Μα γιά 1,20 ευρώ, το παλικάρι....»!

   

    Οι γνωστοί  «μπουρλοτιέρηδες» των ΜΜΕ, που με την ευκαιρία του τραγικού συμβάντος στο Περιστέρι έχουν ξεσαλώσει, ρίχνοντας  τόνους  λαδιού στη φωτιά της αναταραχής και νερού στο μύλο του ξεσηκώματος των μαζών, δεν παύουν ν’ αναφέρονται συνεχώς στην ευτελή αξία της αιτίας του:

   - Μα γιά 1,20 ευρώ να χαθεί μιά ζωή!

Ο αγώνας έτσι δικαιώνεται!

   Δεν ξέρω αν συνειδητά παραβλέπουν την ουσία του θέματος, ή δεν μπορούν να την αντιληφθούν. (Πιθανότατα συμβαίνει το δεύτερο, κρίνοντας από γενικότερα δείγματα). Αφού το πρόβλημα δεν επικεντρώνεται στο ποσόν, αλλά στην πράξη. Και αυτή, (η λαθρεπιβίβαση), αποτελεί παράνομη ενέργεια που, στο σύνολό της, βλάπτει τεραστίως την εθνική οικονομία, άρα και έναν έκαστον από μας. Ειδικά σε εποχές δύσκολες η βλάβη αυτή «πονά» ιδιαίτερα, όταν μάλιστα έχει λάβει διαστάσεις «πανδημίας» και αποτελεί, πλέον, μόνιμη κοινωνική μάστιγα.

   Στο κάτω-κάτω, αφού το αντίτιμο του εισιτηρίου είναι ευτελές, (αυτό το περίφημο και χιλιοακουσμένο «μα γιά 1,20!»), γιατί να μην το πληρώνουμε όλοι, προστατεύοντας πάνω απ’ όλα την αξιοπρέπειά μας; Τελικά, αυτή τη ριμάδα την «αξιοπρέπεια» πού την βάζουμε; Τόσο πολύ ξέπεσαν πιά οι ηθικές αξίες; Τόσο πιά κυριαρχεί ο αμοραλισμός, ώστε να ρισκάρουμε ένα «ξεφτίλισμα» με τη σύλληψή και τον στιγματισμό μας ως «λαθρεπιβάτης», γιά το «ευτελές», όπως διατείνονται οι δημαγωγοί του «γυαλιού», εισιτήριο του 1,20;

   

  Πού είναι, λοιπόν, εκείνο το περίφημο «ελληνικό φιλότιμο», που καμαρώνουμε πως είναι λέξη που δεν αποδίδεται σε καμία γλώσσα του κόσμου και που εμείς, τάχα, μόνο διαθέτουμε. Με τη σέσουλα και κατά παγκόσμια αποκλειστικότητα! Τρίχες κατσαρές. Άλλη μιά ελληνική μεγαλοστομία και αμετροέπεια! Κάποτε, όντως, υπήρχε και μάλιστα σε άφθονες ποσότητες, όμως τώρα χάθηκε. Εξαφανίστηκε διυλισμένο κι αυτό μέσα στη γενικότερη κατάσταση σήψης και αθλιότητος που παρουσιάζει η χώρα κι ο κόσμος που την κατοικεί. (Προσοχή στη διατύπωση. Δεν λέω «οι Έλληνες», αφού ο όρος διαλύθηκε, αφομοιωμένος μέσα στο πολύχρωμο «τιρλουμπούκι» που μας επεβλήθη και ανεχτήκαμε, θυσιάζοντας την ιδιαιτερότητά μας στο βωμό της παγκοσμιοποίησης, της πολυπολιτισμικότητος, των πολιτικών σκοπιμοτήτων και των φυλετικών αναμείξεων).

   Έτσι φτάσαμε να κάνουμε νέο εθνικό μας σπορ την «κοπάνα» του εισιτηρίου, αναδεικνυόμενοι παγκόσμιοι πρωταθλητές «τζαμπατζήδες»! Και μετά, έτσι και κάτι πάει στραβά, όπως στη προκείμενη περίπτωση, θρηνούμε και οδυρόμαστε.

   - Μα γιά 1.20. Μα τόσο πιά κοστίζει μιά ζωή!!!

    

   Η απάντηση είναι, ευθαρσώς, ναι! Και πολλά είναι!!!

    

   Αφού η αξία της «αξιοπρέπειας», στο χρηματιστήριο της σύγχρονης πραγματικότητος έχει πέσει τόσο χαμηλά, ώστε να την «διαπραγματευόμαστε» καθημερινά στα 1,20 του εισιτηρίου, τότε εκείνη της «ζωής» είναι τελείως μηδενική! Αυτό, τουλάχιστον, διδάσκει η μακραίωνη Ιστορία μας που την στραπατσάραμε κι αυτή, την διαστρεβλώσαμε, ερμηνεύοντάς την αλά καρτ και γενικά την κάναμε σαν τα μούτρα μας! Τέτοια παρακαταθήκη μας άφησε ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες, ο Παλαιολόγος στην Κωνσταντινούπολη, ο Βελεστινλής Ρήγας, οι Σουλιώτισσες  στο Ζάλογγο, ο Σαμουήλ στο Αρκάδι, ο…, ο…., ο…., και πάει λέγοντας. Πώς η αξιοπρέπεια αξίζει, κατά πολύ, πάνω από τη ζωή!

    

   Και κλείνοντας, δεν πιστεύω επ’ ουδενί πως οι στρατιές των τζαμπατζήδων οφείλονται στην ανέχεια. Σπορ κάνουν οι περισσότεροι. Άνετο, ατιμώρητο κι επωφελές. Βασιζόμενοι στην κουτοπονηριά και την ασυδοσία που γεννά η τσαπατσουλιά και ανικανότητα του κράτους να επιβάλει την έννομη τάξη  και να προστατεύσει τα συμφέροντα του συνόλου.

    

   ΥΓ.  Στην κηδεία του άτυχου νεαρού «σπόρτσμαν» ακούστηκαν χειροκροτήματα, προφανώς δείγματα επιδοκιμασίας της λαθρεπιβίβασης (!) και κραυγές «Αθάνατος» (!!!). Εξ ου και ο τίτλος της ανάρτησης.

   Και μιά πρόταση που πιστεύω να γίνει πράξη σύντομα. Μετά το μνημείο του «Άγνωστου Στρατιώτη», καιρός να ανεγείρουμε και τα μνημεία του «Άγνωστου Λαθρεπιβάτη» και του «Άγνωστου Λαθρομετανάστη». Το ένα στην Πλατεία Περιστερίου και το άλλο, πού αλλού, στην Πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα.