Θέσεις - Απόψεις
Η ΓΕΝΙΑ ΤΩΝ 700 ΕΥΡΟ
Η στήλη άνοιξε τα μάτια και τα φτερά της, περίπου, για πλάκα.
Φιλοσοφία της, κάπου το έχω αναρτήσει, ότι οι πραγματικά σοβαροί άνθρωποι παίρνουν τη ζωή στη πλάκα, ενώ αυτοί που το παίζουν σοβαροί (διάβαζε, σοβαροφανείς ) είναι , τελικά, της πλάκας. Κι η στήλη λατρεύει τους πρώτους.
Θυμάμαι στα νιάτα μου, όταν κουτσότρεχα σ’ αγώνες αυτοκινήτου στις ρομαντικές τους εποχές, ( άλλη μια νεανική τρέλα κι αυτή ) που εντυπωσιάστηκα και ζήλεψα από βάθους καρδιάς, (με τη καλή έννοια του όρου), ένα παλιό αγωνιζόμενο, τον ΕΙΠΩΡΧ , που ανέβαινε τη Ριτσώνα μ’ ανοιχτό παράθυρο, το μπράτσο έξω και με κλασσική μουσική στο κασετόφωνο το οποίο ανταγωνιζόταν, σε ντεσιμπέλ, τα θηριώδη κυβικά της BMW του. Και να κερδίζει τον αγώνα !
Δεν ζήλευα τη πρωτιά (κάτι που ποτέ δε πέτυχα, χωρίς να νοιάζομαι γι’ αυτό), αλλά την άνεση, την ανεμελιά και το συγκερασμό των ενδιαφερόντων. Ζήλευα όχι αυτό που έκανε, αλλά το πώς το πετύχαινε.
Βγαίνοντας στο κουρμπέτι των blogs και τις μεγάλες περιπλανήσεις μου, εκείνο που μ’ εντυπωσίασε πιο πολύ και με αιφνιδίασε, παρ’ όλη τη πείρα και τη μανία μου να «σπουδάζω» χαρακτήρες, είναι το ότι πιάστηκα εντελώς αδιάβαστος και στον ύπνο. Όταν εμπλεκόμενος σε διάφορες ιστοσελίδες, είδα και γνώρισα μια άλλη αριστερά. Όχι την αγνή ρομαντική εικόνα του ΚΚΕ που έχω γνωρίσει, συζητήσει και συναναστραφεί. Τους θεωρητικούς και δογματικούς μεν, αλλά σωστούς και ίσιους λεβέντες και μπεσαλήδες αριστερούς του εμφυλίου.
Βρήκα μια άλλη αριστερά. Ένα «σκληρό» και μονολιθικό μπετόν αρμέ περιφραγμένο από παραπέτασμα, ιδεολογικό και κοινωνικό. Συμπεριφορές, χειρότερες απ’ τις σταλινικές ! Με φιλυποψία και καχυποψία. Αρνητικοί και αδιάλλακτοι σε κάθε πιθανή συζήτηση. Με απύθμενο και άσβεστο ταξικό μίσος.
Στη πρώτη σου αντίρρηση σου πετούν ένα «ακροδεξιός» η «φασίστας» η , στη καλύτερη περίπτωση, «αυτό είναι δεξιά πολιτική »!. Και το κακό δεν είναι το ταμπελάκι που σου κρεμάνε. Το κακό είναι η σκληράδα της έκφρασης, η γυαλάδα του ματιού και το βαθύ μίσος της ψυχής. Αγέλαστοι κι ασυγκίνητοι. Χωρίς χιούμορ και χωρίς συναίσθημα. Καλοκουρντισμένα και καλογυαλισμένα ρομποτάκια Με το ίδιο τσιπάκι όλοι στη μνήμη.
Το σπουδαιότερο αλλά και λυπηρότερο είναι ότι οι περισσότεροι είναι νέοι. Νέοι που στερούνται όλες τις χαρές της ζωής χάριν μόνο μιας. Κι αυτής λανθασμένης .
Τους φαντάζομαι χωμένους σε πολυθρόνες στα «στέκια» τους να σκορπούν το χρόνο τους διαλογιζόμενοι και αιτιώμενοι την «άδικη κοινωνία». Kαι την ανατροπή της.
Έπαιξα αρκετές φορές στην έδρα τους, στο γήπεδό τους. Σε αγώνες «σιμουλτανέ». Ένας εναντίον πολλών ! Έδρες γερές, ομάδες πλήρεις. Με παίχτες σκληροτράχηλους που μαρκάρουν δυνατά και ειδικεύονται στο τάκλιν !
Με απόψεις επί παντός επιστητού που φιλτράρονται, όμως, μέσα από συγκεκριμένο ιδεολογικό και κομματικό φίλτρο και σερβίρονται, πάντα, στην ίδια τροχιά και κατεύθυνση. Και που εύκολα αντικρούονται. Χωρίς όμως να ιδρώσει τ’ αυτί τους, λόγω παρωπίδων. Σου πετάν το «ακροδεξιός» και καθάρισαν . Και αυτιά και μυαλό. Αλληλοσυμφωνούν μεταξύ τους και προχωρούν τρισευτυχισμένοι. Στο κόσμο τους.
Με μπερδεμένες και συγκεχυμένες ιδέες και έννοιες. Και ακατάληπτη φρασεολογία.
Βεβαίως, για να μη πέσω στο ίδιο τους λάθος, θα πρέπει να αναγνωρίσω ότι σε αρκετά σημεία οι αιτιάσεις και απόψεις τους με βρίσκουν σύμφωνο, ιδίως για τα αίτια που έφεραν τις κοινωνίες στα σημερινά αδιέξοδα. Όμως διαφωνώ κάθετα με τους τρόπους θεραπείας που πρεσβεύουν. Και πιο πολύ με κάποιες ακραίες τάσεις για ανυπακοές, βίαιες ανατροπές, αναρχικές εξεγέρσεις και άλλα επαναστατικού περιεχομένου φληναφήματα. Η βία, πλην των απελευθερωτικών κινημάτων, ποτέ δεν έδωσε βιώσιμες λύσεις, μακράς πνοής, σε κοινωνικά θέματα. Ψευτοσουλούπωσε μια κατάσταση με αλλαγή δυνάστου, για το φαίνεσθαι, και, άντε πάλι τα ίδια.
Άντε, όμως, να πείσεις νέα παιδιά γαλουχημένα στη κατάληψη, το γκαζάκι και τη μολότοφ. Άντε ν' αντιληφθούν ότι πήγαινες μισή ώρα ποδαρόδρομο με τις γαλότσες μεσ’ στη λάσπη (εσύ τυχερός και «λεφτάς» γιατί κάποιοι φίλοι σου πήγαιναν ξυπόλητοι) όχι για να «καταλάβεις» (τι αστεία λέξη !) το σχολείο, αλλά για να μάθεις γράμματα ! Χωρίς αιτήματα και αηδίες ! Με μία μόνο υποχρέωση και ένα δικαίωμα. Να μάθεις γράμματα ! Σε κτίρια άθλια και με ελλιπές προσωπικό. Μα η δουλειά γινόταν. Με πείσμα και προσπάθεια. Και πίστη στο τελικό σκοπό.
Όταν κουβαλάς πίσω σου ένα περίδρομο χρόνια , σκληρών δοκιμασιών, σκληρής δουλειάς και σκληρής ζωής δεν μπορείς να πτοηθείς από αμπελοφιλοσοφίες του καναπέ και της φραπεδιάς. Ούτε από αναρχικά ιδεολογήματα φεουδαρχικών και καταπιεστικών εποχών, ανύπαρκτων σήμερα. Όταν μάλιστα προσέρχεσαι στο διάλογο ισότιμα και καλόπιστα. Χωρίς τη ψυχολογία του άκακου αμνού η του κακού λύκου.
Όταν έχοντας ορφανέψει στα 15 σου και απ’ το αμέριμνο κλοτσοσκούφι της γειτονιάς αναγκάζεσαι, εν μια νυκτί και μόνη, να ανδρωθείς και να κάνεις εκδοτικές συμβάσεις με καθηγητές Πανεπιστημίων.
Και να μεγαλώνεις πίσω σου 3 μικρότερα αδέλφια. Όταν σπουδάζεις δουλεύοντας και δουλεύεις σπουδάζοντας .
Όταν έχεις κάνει το χόμπι σου επάγγελμα και έχεις βγάλει ψωμί, με κόπο και ιδρώτα και στις πέντε ηπείρους, τι μπορεί να σου διδάξει ο Μπακούνιν και τι να σου πει ο Καραμπελιάς και οι υπόλοιποι θολοκουλτουριαραίοι κοπρίτες. Όταν στη πράξη, ο μόχθος σου έχει αργάσει το πετσί. Σίγουρα δεν μπορείς να καταλάβεις τη λογική των «τάσεων» και των «συνιστωσών» και τις σαχλαμάρες πολιτικών που κάνουν πολιτική νομίζοντας ότι παίζουν «Monopoli». Και πεισμώνουν και θυμώνουν :
- Θύμωσα, δε παίζω!
- Καλά, συγγνώμη, γύρνα.
- Ωραία, ξαναπαίζω ! Αλλά σε λίγο φεύγω !
Ούτε τη λογική της μολότοφ, του περίστροφου και της δολοφονίας αθώων, «εκφραστών», τάχα, του κεφαλαίου.
Λες και ξεκάνοντας 5 - 10 ταλαίπωρους που ούτε, καν, είχες συναντήσει στη ζωή σου, χτύπησες το κεφάλαιο, το ξόρκισες και το εξόντωσες ! Κι αυτό λέγεται κοινωνική πάλη ! Για τα δίκια του λαού !
Εγώ τα λέω «μαλ….»
Και θα γελούσαμε όλοι μαζί και γιά τα θεωρητικά τους, γελοία, ασύντακτα κι ακαταλαβίστικα μανιφέστα, αν δεν επρόκειτο για στυγνές δολοφονίες. Με αίμα, πόνο, δάκρυ κι ορφάνια. Κι ας τις λένε, κομψά τα «δημοκρατικά» έντυπα εκτελέσεις ! Μπλέκοντας, συγγνωστά το «γάλα» με τη «καβάλα».
Ξεχνώντας ότι κι ο περιπτεράς της γειτονιάς λειτουργεί στη λογική του κεφαλαίου.
Τελικά με όλες αυτές τις συζητήσεις για κάτι σιγουρεύτηκα.
Ο ευδαιμονισμός που ο άκρατος καπιταλισμός δημιουργεί, σε συνδυασμό με τον υπερπροστατευτισμό της προηγούμενης, της ταλαιπωρημένης και κατακουρασμένης, απ’ το μόχθο και τη στέρηση, γενιάς που θέλησε να προσφέρει στα παιδιά της καλύτερη και ανετότερη ζωή, έκαναν τη ζημιά.
Η βλακωδέστατη εμμονή ότι μόνο ένα πτυχίο εξασφαλίζει το μέλλον και μια καλύτερη ζωή οδήγησε τη κατάσταση στο πληθωρισμό (ένα καθαρά ελληνικό φαινόμενο), του «πτυχιακού ( όχι πνευματικού ) προλεταριάτου». Χωρίς οργανωμένο σχέδιο επαγγελματικού προσανατολισμού, κάτι για το οποίο το Κράτος φέρει εγκληματική ευθύνη, ξεχύθηκαν όλοι προς άγραν «πτυχίου». Κάνουν δε κάνουν. Τραβάν δε τραβάν. Με τους φροντιστές να τρίβουν τα χέρια τους. Και τα κόμματα επίσης, μια κι εξασφαλίζουν στρατιές από ινστρούχτορες κι αγκιτάτορες, μέσω των αιώνιων φοιτητών.
Γεμίσαμε πανεπιστήμια της συμφοράς. Πανεπιστήμια- σφραγίδες που λειτουργούν σε τεσσάρια διαμερίσματα και τους κόβουν το ρεύμα όταν δεν πληρώνεται η ΔΕΗ.
Κάθε πόλη και Πανεπιστήμιο, κάθε χωριό και ΤΕΙ. Πάρε κόσμε πτυχία !
Με κάτι σαχλαμαροΤΕΙ που μόνο σκοπό έχουν να συντηρούνται τα ντόπια καταστήματα και να γεμίζουν τα ενοικιαζόμενα δωμάτια κάποιων ημιεγκαταλελειμένων επαρχιακών πόλεων. Με κάποιες κοπέλες να «σπουδάζουν» ιχθυοκαλλιέργειες ( ! ) μόνο και μόνο για να μένουν μακριά απ’ το σπίτι τους και να γκομενίζουν ασύστολα ! ( Μη τολμήσει κανείς να με διαψεύσει. Ξέρω καλά !)
Και όλοι αυτή η παρακμιακή κατάσταση να ξετυλίγεται όχι σε κλίμα μάθησης, ανέλιξης και δημιουργίας. Όχι με δουλειά, κόπο και προσπάθεια, αλλά με βασικό γνώμονα την αρχή της «ήσσονος προσπαθείας». Το αραλίκι και το «διαλογισμό».
Και το φουκαρά το γονιό να πληρώνει και να προπηλακίζεται απ’ το «προοδευτικό» κανακάρη με τα μούσια, τα γένια, τις αλογοουρές, τα σκουλαρίκια και τα τατουάζ !
Και αφήσαμε ζωτικότατο επαγγελματικό χώρο στις στρατιές των ξένων οικονομικών μεταναστών να κατακλύσουν και μονοπωλήσουν τα χειρωνακτικά και τεχνικά, κυρίως, επαγγέλματα.
Με σοβαρότητα, εργατικότητα και υπευθυνότητα. Και ανταγωνιστικότερες τιμές.
Αλβανοί και Πολωνοί, π.χ. αντί να κάθονται στα Εξάρχεια και να «διαλογίζονται» πιάνουν τη πέτρα και τη στύβουν η το χαλκοσωλήνα και τον κάνουν…σαξόφωνο.
Που όχι μόνο επιβιώνουν αλλά και προκόβουν και πλουτίζουν, φτιάχνοντας περιουσίες. Κι εδώ και στέλνοντας λεφτά στις πατρίδες τους. Και με , χειρότερο απ’ όλα, τη φήμη ότι η Ελλάδα είναι η Γη της Επαγγελίας. Γι’ αυτό πλακώνουν εδώ η σάρα κι η μάρα, οι αυλές των Τρουάδων όλου του κόσμου. Του τρίτου , του πέμπτου, του εξηκοστού.! Για καλύτερη ζωή ! Στη ζάπλουτη χώρα !
Η μεγαλύτερη συμφορά του τόπου, να μου το θυμηθείτε, είναι η ασύδοτη λαθρομετανάστευση. Και κάτι πρέπει να γίνει, επειγόντως, με το θέμα αυτό.
Δεν είμαι ρατσιστής. Οι περισσότεροι φίλοι μου είναι σχιστομάτηδες, κατά Ασία μεριά. Το ίδιο θα έλεγα κι αν τα καραβάνια των μεταναστών τα αποτελούσαν Βέλγοι, Σουηδοί ( οι Σουηδέζες εξαιρούνται!) η Ελβετοί.
Όσοι μπορούν να έχουν δουλειά ευπρόσδεκτοι. Όμως τις στρατιές των ανέργων που προστίθενται στις δικές μας, ποιός θα τις θρέψει. Ποιός θα τις στεγάσει, ποιός θα τις περιθάλψει από πλευράς υγείας κλπ. Ας αφήσουμε τα κομματικά κόλπα, τύπου «μετανάστες, αδέλφια μας». Αυτά δεν πιάνουν, πλέον, ούτε στη Παπαρήγα. Όποιος πεινάει, θα κλέψει. Και στη μεγάλη πείνα θα σκοτώσει κιόλας. Και θα έχει και δίκιο. Ποιός μπορεί να εναντιωθεί στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Όλοι ομφαλοσκοπούν και τυρβάζουν με «τάσεις» και «συνιστώσες» για κοινωνική δικαιοσύνη, αδικίες, καταπίεση και άλλα σχετικά ενδιαφερόμενοι για τη μοιρασιά της πίτας.(Μπας και κάνα κομμάτι ξεφύγει μεγαλύτερο). Και μελετώντας εμβριθώς χάσανε τη πίτα. Που κανείς δε νοιάζεται πως θα παραχθεί. Ξεχνώντας ότι «για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολλή…», όχι κουβέντα κι ασκήσεις επί χάρτου. Κι ούτε κουκούλα και γκαζάκια.
Στόχος κι όνειρο ο διορισμός στο Δημόσιο. Για να συνεχιστεί το αραλίκι. Και τα 700, ει δυνατόν, να μας τα φέρνει ο ταχυδρόμος στο σπίτι.
Και με τη κλασσική, θρασύτητα γυρνούν και σου λένε : Η γενιά σας φταίει. Εσείς μας κάνατε έτσι ! Εσείς κυβερνούσατε και φέρατε τα πράγματα σ’ αυτό το σημείο.
Και εδώ κάπου έχουν κάποια δίκια, αλλά όχι απόλυτα. Εδώ υπάρχει συνενοχή. Γιατί τίποτα απ’ αυτά που τους βολεύει δεν το αρνήθηκαν, όταν τους προσφέρθηκε στις καλές εποχές, τίποτα δεν αποποιήθηκαν, πουθενά δεν εναντιώθηκαν, όσο τα πράγματα πήγαιναν καλά και τσούλαγε το μηχανάκι. Στο στρίμωγμα βγήκαν τ’ αγγούρια στη φόρα.
Κι εδώ αρχίζει ο παραλογισμός. «Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη.. »
«Σύντροφοι», φίλοι, όπως θέλετε πείτε το, πρέπει να καταλάβουμε, επί τέλους, κάποια πράγματα. Οι καιροί είναι δύσκολοι σε όλο το πλανήτη. Η βουλιμία για ανάπτυξη, η υπερκατανάλωση, η ανάπτυξη υπερβολικών και περιττών αναγκών και το αγχώδες κυνηγητό για την ικανοποίηση τους έφερε τα πράγματα εδώ που ήρθαν.
Η τρυφηλότητα έφερε τη παράλυση κι αυτή τη παραλυσία. Σκεφτείτε πως αποσυνετέθη η κραταιά Ρώμη. Με ποιά αίτια η κοσμοκράτειρα κατάντησε σάπιο άθυρμα στα χέρια του Βρέννου.
Μάθαμε στα διπλά και τριπλά εξοχικά (άλλο στο βουνό κι άλλο στη θάλασσα), στα διπλά και τριπλά αυτοκίνητα, στις άπειρες συσκευές τηλεοράσεως (μία σε κάθε δωμάτιο), στα ξεφαντώματα και τα αηδή τσιφτετέλια πάνω στα τραπέζια των «πολιτιστικών» κέντρων που τιγκάρουν κάθε βράδυ και στις δώδεκα αθλητικές- οπαδικές εφημερίδες των αλαλαζόντων κάφρων των γηπέδων.
¨Όμως το να κοιτάζουμε πίσω και να ψάχνουμε αίτια και υπαίτιους δεν ωφελεί.
Τώρα τι κάνουμε.
Πρέπει, νομίζω, να αλλάξουμε, πρώτα πρώτα, νοοτροπία παραιτούμενοι από κάθε έννοια «κεκτημένου» σε όλα τα επίπεδα. Να ξεκινήσουμε πάλι από μηδενική βάση. Να ξεχάσουμε τα άχρηστα «πτυχία» και τη φενάκη της ματαιοδοξίας που τα συνοδεύει. Το μύθο που συνδέει κάθε πτυχίο της πλάκας με την απαίτηση καλύτερης θέσης και καλύτερης αμοιβής.
Να ξαναγυρίσουμε και ξαναδιεκδικήσουμε όλα εκείνα τα χειρωνακτικά και τεχνικά επαγγέλματα που τόσο άκριτα και με ελιτίστικα κριτήρια αφήσαμε στους «παρακατιανούς» ξένους. ( μη δυσανασχετείτε, έτσι είναι ).
Η κυρία που μας βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού, αξιοπρεπέστατα, βγάζει 2500 Ε το μήνα και δεν προλαβαίνει , διώχνει δουλειές. Έρχεται ντυμένη σα κόμισσα και όταν κάνει πολύ κρύο φοράει και γούνα. Αληθινή γούνα ! Και ενισχύει το γιο της στην Ουκρανία που είναι διευθυντής εργοστασίου !
Πρέπει, επίσης, με τη κοινωνική μας στάση να ενθαρρύνουμε τις επενδύσεις. Αυτές χαράζουν νέους δρόμους και ανοίγουν νέες δουλειές. Ν’ αφήσουμε γι’ αργότερα το μαξιμαλισμό των απαιτήσεων και να περιορίσουμε στο ελάχιστο τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Όχι στα άκριτα αιτήματα και τις επαναστατικές γυμναστικές.
Nα περάσει η μπόρα και να το ξανασυζητήσουμε το θέμα. Η διαπραγμάτευση και η διαπάλη είναι διαχρονική και αέναη υπόθεση. Πρέπει, όμως, σήμερα ν’ ανασταλεί.
Να συμφιλιωθούμε με το κεφάλαιο. Με όρους και κανόνες δίκαιους και έντιμους.
Να καταλάβουμε ότι κεφάλαιο και εργασία δεν είναι, απλώς, αδέλφια δίδυμα. Είναι αδέλφια σιαμαία. Κανένα δε ζει χωρίς το άλλο. « Δει, δη χρημάτων, ω άνδρες Αθηναίοι και άνευ τούτων ουδέν εστί των δεόντων ». Οι αρχαίοι είχανε μυαλό, εμείς δεν έχουμε. Ένα σύγχρονο, έντιμο, δίκαιο και ικανό κράτος μπορεί να βάλει, μια χαρά, όρους και κανόνες στο παιχνίδι κι όλα να λειτουργήσουν ρολόι, επ’ ωφελεία όλων. Εκεί πρέπει να εστιαστεί η προσπάθεια. Ένα τέτοιο Κράτος να φροντίσουμε να φτιάξουμε. Όχι στη δαιμονοποίηση του κεφαλαίου.
Να εκλογικεύσουμε το συνδικαλισμό που χάριν ιδιοτελών συμφερόντων των μηδέποτε εργασθέντων «εργατοπατέρων», από πολύτιμο όργανο προστασίας των εργατικών δικαιωμάτων έχει καταντήσει προβοκατόρικος μηχανισμός εξαθλίωσης των εργαζομένων, για να δικαιολογεί την ύπαρξή του, και εφαλτήριο προσωπικής ανέλιξης των πονηρών «καπήλων» της εργατικής τάξης. Η κατάρα και το ασφαλέστερο μέσον της καταστροφής της.
Κοιτάξτε τι γίνεται με το λιμάνι του Πειραιά. Μια χούφτα καλοαμειβομένων τεμπέληδων σαμποτάρει μια γιγαντιαία επένδυση της «συντρόφισσας» Κίνας που θα δώσει ψωμί (μάλλον ρύζι !) σε χιλιάδες Έλληνες, πολυποίκιλα, καθ’ όσον η χώρα μας θα γίνει ο πρώτος σταθμός διέλευσης του φοβερού όγκου των κινέζικων εμπορευμάτων που κατευθύνονται προς την Ευρώπη.
Και θαυμάστε αντίδραση ! Καμαρώστε συνδικαλισμό ! Όχι , βροντοφωνάζουν !
Για να μη χάσουν μερικοί τα άνομά τους προνόμια !
Για σαράντα πέντε χρόνια, σχεδόν μισό αιώνα, σταδιοδρόμησα, χωρίς ίχνος κεφαλαίου, δίπλα σ’ αυτό και απ’ αυτό. Έμαθα να μη το φοβάμαι, να μη το ξορκίζω , να μη το καταριέμαι. Μόνο να το σέβομαι και να το χρησιμοποιώ. Χωρίς να το εκμεταλλεύομαι και χωρίς να μ’ εκμεταλλεύεται.
Ας μην αυταπατώμεθα. Οι καιροί είναι δύσκολοι αλλά διέξοδοι επιβίωσης υπάρχουν. Και δουλειά. Πίστη, όραμα ( όχι σαν κι αυτό των σύγχρονων μυστακοφόρων Ζαν ντ Άρκ ) και ιδανικά απουσιάζουν . Κυριαρχούν η βαριεστιμάρα, η απογοήτευση, η παραίτηση. Πλεονάζουν η εσωστρέφεια, η άρνηση, το ταξικό μίσος. Η εύκολη λύση και ο εύκολος ένοχος. Και το αφελές σλόγκαν : « Οι πλούσιοι να πληρώσουν τη κρίση». Δεν έχω ακούσει μεγαλύτερη αρλούμπα ! Άντε βρες τους, πιάσ’ τους και πάρτα τους. Μέσα στα πλαίσια δημοκρατικών διαδικασιών, εννοείται. Αλλιώς το πράγμα πάει αλλού, σε πονηρές, απεχθείς και απάνθρωπες ατραπούς που ούτε να διανοηθώ θέλω.
Απουσιάζει η λογική κι ο καθαρός λόγος, στα μέτρα του εφικτού κι όχι του επιθυμητού. Και πλεονάζει η γκρίνια, η μιζέρια κι ο λαϊκισμός.
Αντί ν’ ανέβουμε «εμείς» κοπιάζοντας, να κατεβάσουμε «αυτούς» άκοπα. Δεν πειράζει να σαπίζουμε στο τέλμα της δυστυχίας και της υπανάπτυξης αρκεί να είναι μέσα κι «αυτοί». Η αποθέωση του μηδενισμού και της καθυστέρησης. Χωρίς κρίση και χωρίς συναίνεση.
Κι αυτό το βαφτίζουμε «πρόοδο» !
Όταν θέλουμε, δουλειά υπάρχει. Και προκοπή. Ζητείται όρεξη ! Και, πρώτα απ’ όλα, μυαλό!
ORPHEAS
Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2009
Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2009
Aπο το κύκλο των χαμένων ποιητών
Οι διαδρομές των ανθρώπων ακολουθούν περίεργες χαοτικές τροχιές. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν μπορούσαμε να δούμε όλο αυτό το κουβάρι, σε ψηφιακή απεικόνιση.
Το βάζω θέμα διδακτορικό στα «τσακάλια» της ηλεκτρονικής τεχνολογίας.
Είναι εκπληκτικό το πώς μέσα σ’ αυτό το πλέγμα ελάχιστες διαδρομές εφάπτονται, προς στιγμήν. Λιγότερες τέμνονται και πάρα πολύ λίγες ταυτίζονται και ακολουθούν κοινή πορεία για κάποιο χρονικό διάστημα. Και απειροελάχιστες για μια ολόκληρη ζωή.
Στέκομαι για λίγο στις εφαπτόμενες τροχιές. Στις στιγμιαίες επαφές που εκλύουν μικρές αλλά πολύ δυνατές συγκινήσεις. Όπως κάποιες φορές που ανοίγοντας τη πόρτα του αυτοκινήτου αισθάνεσαι μια μικρή, αλλά έντονη, ηλεκτρική εκκένωση του συγκεντρωμένου στατικού ηλεκτρισμού. Και μαζί ένα απρόσμενο, αιφνίδιο σοκ.
Τσάντες κρατάμε πολλές στη ζωή μας, που μετά τη χρήση, για κάποιο διάστημα, πετιόνται, χάνονται, ξεχνιόνται. Όμως η τσάντα, έστω άδεια, που βούτηξε ένας τυχαίος, περαστικός «τσαντάκιας» δεν ξεχνιέται ποτέ.
Μια τέτοια εφαπτομενική συνάντηση ήταν η αφορμή που γράφτηκε το REQVIEM, από κάποιο «φίλο». Μια δυνατή στιγμή αδυναμίας. Μια μικρή ηλεκτρική εκκένωση.
Μια τσάντα που αρπάχτηκε και πάει. Που χάθηκα ανεπιστρεπτί.
Αυτή για την οποία γράφτηκε δεν το ξέρει. Δεν πρόλαβε να το μάθει. Και ούτε θα το μάθει ποτέ !
Γι’ αυτό μοιάζει ξεκρέμαστο. Είναι μετέωρο. Δικαιούμαι, λοιπόν, να το χαρίσω όπου θέλω.
Και το δίνω σε κάποια που «αρνείται κατηγορηματικά να μεγαλώσει» !
Ακριβώς γι’ αυτό ! Και γιατί μου άναψε λάμπα. Μου αποκάλυψε αυτό που πραγματικά θα ήθελα να κάνω. Ενώ «έτρεξα» προς την αντίθετη μεριά.
Βιαζόμουνα να μεγαλώσω. Να σπεύσω, να προλάβω. Να προλάβω τι ; Να ωριμάσω, να γεράσω, να σαπίσω, να πεθάνω ! Να ζήσω μη ζώντας.
Και το κακό είναι ότι τα κατάφερα ! Μόνο ύστατο κέρδος η παλινδρόμηση του μυαλού. Οι μνήμες, οι αναπολήσεις και οι νοσταλγίες.
Ας είσαι καλά, Κυρά μου, που μου ξύπνησες ένα απωθημένο που κοιμόταν ξεχασμένο μέσα μου. Κάποιες φορές ψάχνουμε, απλά πράγματα, κοιτάζοντας μακριά, ενώ αυτά είναι δίπλα μας, μέσα μας. Σαν τα γυαλιά που τρώμε τον κόσμο να τα βρούμε ενώ τα’ χουμε σηκωμένα στο μέτωπο.
Τελικά, ναι, αυτό είναι ! Θα έπρεπε «ν ‘αρνηθώ να μεγαλώσω» ! ! !
Το μόνο παρήγορο είναι ότι, τουλάχιστον, με τη στάση ζωής αυτό έκανα, υποσυνείδητα. Απλώς δεν το κατάλαβα. Και, δυστυχώς, δεν το απόλαυσα.
REQVIEM
- Του χωρισμού την ώρα μη δακρύσεις
κι όρθιος στάσου, δυνατός, σαν κύριος σαλονιού
και τα σκοτάδια που ήρθαν ν’ αντικρίσεις
σαν λαμπερές και πάλλευκες νιφάδες του χιονιού.
- Την ώρα αυτή τα δάκρυα δεν ταιριάζουν,
δροσοσταλίδες σε λουλούδια μαραμένα ,
κάνε κουράγιο κι άντεξε, τα μάτια σου ας μη στάζουν
για τα δειλά σκιρτήματα που πήγανε χαμένα.
- Για λίγο γνωριστήκαμε, την ήξερα όμως χρόνια
όνειρα δεν κεντήσαμε, θα’ταν οδυνηρό,
διάπυρο κάρβουνο η καρδιά, μα στα μαλλιά τα χιόνια
εγώ και πάλι έφηβος κι εκείνη το << μωρό >>.
- Κάθισε μόνος, σκέψου και νοστάλγησε,
τις μαύρες, κρύες νύχτες του χειμώνα,
τα μάτια της – αχ, πόσο να’ ρθει άργησε –
αμίλητη, διακριτική, σαν ταπεινή ανεμώνα.
- Κράτησε, αν θέλεις, πάντοτε στη μνήμη σου νωπή
τον παιδικό αυθορμητισμό, το γελαστό μουτράκι
αυτή η αγάπη, το’ ξερες πως θα’ τανε ντροπή
εσύ άντρας ώριμος, μεστός κι αυτή το << κοριτσάκι >>.
- Καθώς ο χρόνος θα κυλά, η πίκρα θα γλυκαίνει
και στα στερνά, τα δύσκολα που θα’ ρθουν τότε χρόνια
η θύμηση της , βάλσαμο, γλυκά θα σε ζεσταίνει
γριούλα αυτή χωρίς παιδιά και συ με δυο εγγόνια .
- Κι ενώ όλα σβήνουν απαλά, σαν το κερί που λειώνει
τι κρίμα… δεν σε πρόλαβα, το βήμα μου αργό.
Η αυλαία έπεσε βαριά, το έργο εδώ τελειώνει.
Ζωή για μένα πάντα εσύ και Θάνατός σου εγώ !
I B A
Οι διαδρομές των ανθρώπων ακολουθούν περίεργες χαοτικές τροχιές. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν μπορούσαμε να δούμε όλο αυτό το κουβάρι, σε ψηφιακή απεικόνιση.
Το βάζω θέμα διδακτορικό στα «τσακάλια» της ηλεκτρονικής τεχνολογίας.
Είναι εκπληκτικό το πώς μέσα σ’ αυτό το πλέγμα ελάχιστες διαδρομές εφάπτονται, προς στιγμήν. Λιγότερες τέμνονται και πάρα πολύ λίγες ταυτίζονται και ακολουθούν κοινή πορεία για κάποιο χρονικό διάστημα. Και απειροελάχιστες για μια ολόκληρη ζωή.
Στέκομαι για λίγο στις εφαπτόμενες τροχιές. Στις στιγμιαίες επαφές που εκλύουν μικρές αλλά πολύ δυνατές συγκινήσεις. Όπως κάποιες φορές που ανοίγοντας τη πόρτα του αυτοκινήτου αισθάνεσαι μια μικρή, αλλά έντονη, ηλεκτρική εκκένωση του συγκεντρωμένου στατικού ηλεκτρισμού. Και μαζί ένα απρόσμενο, αιφνίδιο σοκ.
Τσάντες κρατάμε πολλές στη ζωή μας, που μετά τη χρήση, για κάποιο διάστημα, πετιόνται, χάνονται, ξεχνιόνται. Όμως η τσάντα, έστω άδεια, που βούτηξε ένας τυχαίος, περαστικός «τσαντάκιας» δεν ξεχνιέται ποτέ.
Μια τέτοια εφαπτομενική συνάντηση ήταν η αφορμή που γράφτηκε το REQVIEM, από κάποιο «φίλο». Μια δυνατή στιγμή αδυναμίας. Μια μικρή ηλεκτρική εκκένωση.
Μια τσάντα που αρπάχτηκε και πάει. Που χάθηκα ανεπιστρεπτί.
Αυτή για την οποία γράφτηκε δεν το ξέρει. Δεν πρόλαβε να το μάθει. Και ούτε θα το μάθει ποτέ !
Γι’ αυτό μοιάζει ξεκρέμαστο. Είναι μετέωρο. Δικαιούμαι, λοιπόν, να το χαρίσω όπου θέλω.
Και το δίνω σε κάποια που «αρνείται κατηγορηματικά να μεγαλώσει» !
Ακριβώς γι’ αυτό ! Και γιατί μου άναψε λάμπα. Μου αποκάλυψε αυτό που πραγματικά θα ήθελα να κάνω. Ενώ «έτρεξα» προς την αντίθετη μεριά.
Βιαζόμουνα να μεγαλώσω. Να σπεύσω, να προλάβω. Να προλάβω τι ; Να ωριμάσω, να γεράσω, να σαπίσω, να πεθάνω ! Να ζήσω μη ζώντας.
Και το κακό είναι ότι τα κατάφερα ! Μόνο ύστατο κέρδος η παλινδρόμηση του μυαλού. Οι μνήμες, οι αναπολήσεις και οι νοσταλγίες.
Ας είσαι καλά, Κυρά μου, που μου ξύπνησες ένα απωθημένο που κοιμόταν ξεχασμένο μέσα μου. Κάποιες φορές ψάχνουμε, απλά πράγματα, κοιτάζοντας μακριά, ενώ αυτά είναι δίπλα μας, μέσα μας. Σαν τα γυαλιά που τρώμε τον κόσμο να τα βρούμε ενώ τα’ χουμε σηκωμένα στο μέτωπο.
Τελικά, ναι, αυτό είναι ! Θα έπρεπε «ν ‘αρνηθώ να μεγαλώσω» ! ! !
Το μόνο παρήγορο είναι ότι, τουλάχιστον, με τη στάση ζωής αυτό έκανα, υποσυνείδητα. Απλώς δεν το κατάλαβα. Και, δυστυχώς, δεν το απόλαυσα.
REQVIEM
- Του χωρισμού την ώρα μη δακρύσεις
κι όρθιος στάσου, δυνατός, σαν κύριος σαλονιού
και τα σκοτάδια που ήρθαν ν’ αντικρίσεις
σαν λαμπερές και πάλλευκες νιφάδες του χιονιού.
- Την ώρα αυτή τα δάκρυα δεν ταιριάζουν,
δροσοσταλίδες σε λουλούδια μαραμένα ,
κάνε κουράγιο κι άντεξε, τα μάτια σου ας μη στάζουν
για τα δειλά σκιρτήματα που πήγανε χαμένα.
- Για λίγο γνωριστήκαμε, την ήξερα όμως χρόνια
όνειρα δεν κεντήσαμε, θα’ταν οδυνηρό,
διάπυρο κάρβουνο η καρδιά, μα στα μαλλιά τα χιόνια
εγώ και πάλι έφηβος κι εκείνη το << μωρό >>.
- Κάθισε μόνος, σκέψου και νοστάλγησε,
τις μαύρες, κρύες νύχτες του χειμώνα,
τα μάτια της – αχ, πόσο να’ ρθει άργησε –
αμίλητη, διακριτική, σαν ταπεινή ανεμώνα.
- Κράτησε, αν θέλεις, πάντοτε στη μνήμη σου νωπή
τον παιδικό αυθορμητισμό, το γελαστό μουτράκι
αυτή η αγάπη, το’ ξερες πως θα’ τανε ντροπή
εσύ άντρας ώριμος, μεστός κι αυτή το << κοριτσάκι >>.
- Καθώς ο χρόνος θα κυλά, η πίκρα θα γλυκαίνει
και στα στερνά, τα δύσκολα που θα’ ρθουν τότε χρόνια
η θύμηση της , βάλσαμο, γλυκά θα σε ζεσταίνει
γριούλα αυτή χωρίς παιδιά και συ με δυο εγγόνια .
- Κι ενώ όλα σβήνουν απαλά, σαν το κερί που λειώνει
τι κρίμα… δεν σε πρόλαβα, το βήμα μου αργό.
Η αυλαία έπεσε βαριά, το έργο εδώ τελειώνει.
Ζωή για μένα πάντα εσύ και Θάνατός σου εγώ !
I B A
Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2009
GALLOP
Η στήλη, πάντα έγκαιρη, έγκυρη και υπεύθυνη, όπως και στις προηγούμενες ευρωεκλογές, έτσι και τώρα σας ανακοινώνει, όχι απλώς τις προβλέψεις της, αλλά τα ακριβή αποτελέσματα των εκλογών της προσεχούς Κυριακής.
Σε συνεργασία με τη διεθνούς φήμης και εγκυρότητος εταιρεία δημοσκοπήσεων
" Kyra Maria, Coffee Teller Gallop Enterprises S.A." με υπερηφάνεια σας παρουσιάζει τα κάτωθι τελικά αποτελέσματα , προτρέποντάς σας να σπεύσετε στο πλησιέστερο Γραφείο Στοιχημάτων, να ποντάρετε και να "κονομήσετε".
Άλλη μία σημαντική κοινωνική προσφορά της στήλης !
Λοιπόν, έχουμε και λέμε :
ΠΑΣΟΚ : 69% ( Αυτό που θα μας κάνει, όταν βγει )
ΝΔ : 31% ( Αυτό που έκανε όταν είχε βγει )
ΚΚΕ : 25% ( Τον αράπη κι αν τον πλένεις...)
ΣΥΡΙΖΑ : 17% ( Αυτοί δεν θα ενηλικιωθούν ποτέ. Πάντα κάτω των 18 )
ΛΑΟΣ : 42 Νο παπούτσι. Ισόγειο %
Οικολόγοι : Μιά ωραία πεταλούδα %
Παπαθεμελής : 0,0002 %
Λεβέντης : Είσαστε ζώα %
Φούφωτος : 7% ( Ανεβαίνει !)
Ελένη : 2,5 % ( Αδελφή του Φούφωτου. Αυτονομηθείσα "συνιστώσα")
Κυνηγοί : 3 πουλάκια παν ψηλά %
ΑΚΟΕ : 50% ( "Τέτοιοι" που γίναμε, τι περιμένεις !)
Βεργής : 3 % ( Αυτός, μονίμως, παίρνει τα τρία του !)
Ανεξάρτ., μεμον. : 12%
Λευκά, άκυρα : 96 % ( Γιά να κάνουμε το χατίρι μερικών, μερικών )
Αποχή : Ίσαμε 91,5 % και βάλε !
Η στήλη, πάντα έγκαιρη, έγκυρη και υπεύθυνη, όπως και στις προηγούμενες ευρωεκλογές, έτσι και τώρα σας ανακοινώνει, όχι απλώς τις προβλέψεις της, αλλά τα ακριβή αποτελέσματα των εκλογών της προσεχούς Κυριακής.
Σε συνεργασία με τη διεθνούς φήμης και εγκυρότητος εταιρεία δημοσκοπήσεων
" Kyra Maria, Coffee Teller Gallop Enterprises S.A." με υπερηφάνεια σας παρουσιάζει τα κάτωθι τελικά αποτελέσματα , προτρέποντάς σας να σπεύσετε στο πλησιέστερο Γραφείο Στοιχημάτων, να ποντάρετε και να "κονομήσετε".
Άλλη μία σημαντική κοινωνική προσφορά της στήλης !
Λοιπόν, έχουμε και λέμε :
ΠΑΣΟΚ : 69% ( Αυτό που θα μας κάνει, όταν βγει )
ΝΔ : 31% ( Αυτό που έκανε όταν είχε βγει )
ΚΚΕ : 25% ( Τον αράπη κι αν τον πλένεις...)
ΣΥΡΙΖΑ : 17% ( Αυτοί δεν θα ενηλικιωθούν ποτέ. Πάντα κάτω των 18 )
ΛΑΟΣ : 42 Νο παπούτσι. Ισόγειο %
Οικολόγοι : Μιά ωραία πεταλούδα %
Παπαθεμελής : 0,0002 %
Λεβέντης : Είσαστε ζώα %
Φούφωτος : 7% ( Ανεβαίνει !)
Ελένη : 2,5 % ( Αδελφή του Φούφωτου. Αυτονομηθείσα "συνιστώσα")
Κυνηγοί : 3 πουλάκια παν ψηλά %
ΑΚΟΕ : 50% ( "Τέτοιοι" που γίναμε, τι περιμένεις !)
Βεργής : 3 % ( Αυτός, μονίμως, παίρνει τα τρία του !)
Ανεξάρτ., μεμον. : 12%
Λευκά, άκυρα : 96 % ( Γιά να κάνουμε το χατίρι μερικών, μερικών )
Αποχή : Ίσαμε 91,5 % και βάλε !
Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2009
Αναδρομές
Πως και γιατί δεν έγινα κομμουνιστής.
Ανήκω στη πρώτη μεταπολεμική γενιά. Τη γενιά που γαλουχήθηκε με το γάλα της ΟΥΝΡΑ που μας μοίραζαν κάθε πρωί στο μισογκρεμισμένο σαράβαλο που, υποτίθεται, έπαιζε ρόλο σχολείου. Αυτό το σαράβαλο το «έπαιζε» σχολείο, εμείς όμως, δεν είχαμε χώρο να παίξουμε στα διαλείμματα στριμωγμένοι σε μια αυλούλα 5Χ5. Ένα τσούρμο πιτσιρίκια.
Αλλά μήπως οι τάξεις ήταν καλλίτερες. Τρεις όλες κι όλες, ας πούμε τις αίθουσες, μια και στη πράξη επρόκειτο περί απλών και μικρών δωματίων. Όσοι κι οι δάσκαλοι !
Ο κ. Περίδης, Σωκράτης νομίζω, ο ιδιοκτήτης, η κυρία Μαρία η γυναίκα του και κάποια τρίτη, νεαρά πιστεύω, μια και τότε κι η πιο πιτσιρίκα μας φαινόταν μεγάλη.
Ιδιωτικόν Δημοτικόν Σχολείον « Η Πρόοδος» !
Νομίζω ότι η τρίτη δασκάλα, η δασκάλα μου για τις δυό πρώτες τάξεις του δημοτικού, καθ’ όσον όπως προείπα κάθε δωμάτιο του παλιού διώροφου σπιτιού στέγαζε δύο τάξεις και η δασκάλα μια ασχολιόταν με τη μία σειρά θρανίων, που εξέφραζε τη α’ τάξη και μια με τη άλλη που ήταν η β’ τάξη, ήταν πολύ νεαρά.
Αν θυμάμαι καλά πρέπει να την έλεγαν Ουρανία Μπουζούκου και να έμενε, κάπου, στα Ταμπούρια. Πιθανότατα να μη ζει. Αν όμως ζει, δεν υπάρχει τίποτε εντονότερο μέσα μου από το να θέλω να την αγκαλιάσω και να της φιλήσω το χέρι. Με άπειρο σεβασμό, νοσταλγία και αγάπη.
Σ’ αυτήν οφείλω όλη μου τη παιδεία, όλη μου τη συγκρότηση.
Κάθε μακρύ ταξίδι αρχίζει απ’ το πρώτο βήμα !
Στην αρχή σε μαύρη πλάκα σκάλιζα με κοντύλια τα πρώτα μου γράμματα και μετά με τα μαύρα , Faber, μολύβια χάραζα τον ανηφορικό και επίπονο δρόμο της μάθησης. Για 18 ολόκληρα χρόνια, μαζί με το χρόνο που έχασα μέχρι να μπω στο Πολυτεχνείο.
Χρόνια φτωχά, σκληρά και δύσκολα, που κάποια σοβαρά οικογενειακά προβλήματα τα έκαναν ακόμη σκληρότερα .
Και όλα αυτά τα μαθητικά χρόνια κύλησαν χωρίς αναταραχές, χωρίς καταλήψεις, χωρίς μολότοφ, χωρίς κουκούλες, χωρίς γκαζάκια, χωρίς αιτήματα και, κυρίως, χωρίς «αιτήματα».
Ο μαθητικός συνδικαλισμός ανύπαρκτος και ο φοιτητικός στα σπάργανα. Το κύριο μέλημα σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες ήταν, των μεν καθηγητών να διδάξουν, των δε μαθητών να μάθουν. Με προσήλωση, όλοι, στους ρόλους μας. Και πολλή ευπρέπεια. Χωρίς μούσια, γένια κι αλογοουρές.
Η πολιτικοποίηση και κομματικοποίηση ήταν μια περιττή πολυτέλεια λίγων και «ψαγμένων». Οι πιο πολλοί νοιαζόμασταν, έξω απ’ τις σπουδές και τη παράλληλη δουλειά και απασχόληση, (όσοι είχαμε), για αθλητισμό, κινηματογράφο, εκδρομές, αυτοκίνητα, πάρτι, ταβερνάκια, κουτουκάκια, μπουάτ και, πάνω απ’ όλα, για γυναίκες !
Μάλιστα, τότε, κυριαρχούσε το σκωπτικό, «το πολύ το ΚΚ, κάνει το παιδί μαλ…» !
Κι αυτό όχι από αντιπολιτευτική διάθεση αλλά για να σατιριστεί η «αγκύλωσή» τους . Το «κόλλημα» σε μονομερείς ασχολίες, (όπως εδώ η πολιτική), που ήταν τελείως έξω από το πεδίο των ενδιαφερόντων μας.
Εκλογικό βιβλιάριο έβγαλα επί χούντας , πολύ αργότερα από όταν εδικαιούμην, μόνο και μόνο για να ψηφίσω, και μάλιστα φανερά, το «ΟΧΙ» στο πρώτο δημοψήφισμα - μαϊμού του Παπαδόπουλου. Χωρίς πολιτική ένταξη (δεξιά – αριστερά). Απλώς δεν γουστάριζα να ζω ανελεύθερα και ν' ανέχομαι τον κάθε ανεγκέφαλο να με κυβερνάει όπως αυτός θέλει κι εγώ να μη μπορώ ν' αντιτάξω κουβέντα.
Χωρίς μαγκιές και ψευτοηρωισμούς, σε μια χώρα α π ό λ υ τ α υποταγμένη στη βούληση των δικτατόρων. Παρά τους μετέπειτα κορδακισμούς των «τάχα» αντιστασιακών. Τρίχες ! Μύγα δεν πέταγε και φύλλο δεν κουνιόταν σοβαρά. Όλοι τα κεφάλια κάτω, όλοι προσκυνημένοι. Με τον πνευματικό κόσμο πρώτο και καλύτερο. Μόνο μερικοί ρομαντικοί, π.χ. ο Αλ. Παναγούλης, «τρελόπαιδο», αλλά ντόμπρος και λεβέντης, γνωστός και συμφοιτητής στο Πολυτεχνείο, τόλμησαν να σηκώσουν ανάστημα και ν’ αντισταθούν πραγματικά.
Οι πιο πολλοί , απορώ που ξεφύτρωσαν τόσοι πολλοί, μετά τη πτώση της χούντας ήταν «αντιστασιακοί» της πλάκας.Ήρθαν στο ταμείο γιά τη πληρωμή. Κατάπτυστοι και απεχθείς. Όχι τόσο γι’ αυτά που δεν έκαναν, αλλά γι’ αυτά που «υποτίθεται» ότι έκαναν. Και αυτά που εξαργύρωσαν για όσα δεν έκαναν αλλά, «δήθεν», έκαναν !
Και θυμάμαι, ακόμη, μια μεγάλης κυκλοφορίας, και σήμερα, εφημερίδα, ναυαρχίδα της δημοκρατίας (!), να γλύφει εμετικότατα τους χουνταίους και τώρα να υπερμάχεται στο πλευρό της «δημοκρατικής παράταξης». Οι πιό παλιοί θυμούνται.
Δεν τη ξανάπιασα στο χέρι μου, αν και ειδικοί λόγοι μου επέτρεπαν να την έχω δωρεάν.
Στη αρχή της χουντικής περιόδου απέκτησα «Ευρυδίκη» και σαν νεογέννητο κουτάβι έψαχνα, μέσα σε άγνωστα νερά, να βρω την επαγγελματική μου ρότα, οικογενειάρχης γαρ.
Η κα Ευρυδίκη, κορίτσι «καλής οικογενείας» (εγώ ορφανό ρεμάλι) διέθετε, μεταξύ άλλων, κι ένα θείο υπερήλικα. Γνωστό με το παρατσούκλι «Αρπαγκόν» ! Στην αρχή, καλοσυνάτος όπως ήταν κι ευχάριστος συζητητής, δεν μπορούσα να καταλάβω τι σχέση μπορούσε να έχει ένας ωραίος τύπος, ανοιχτόκαρδος και κουβαρντάς με τον Φιλάργυρο του Μολιέρου. (Τελικά, έμαθα).
Ο θείος Αρπαγκόν, πάμπλουτος μεγαλοτσιφλικάς, διέθετε και τεράστια κτηματική περιουσία στο Πόρτο Ράφτη, την οποία απέκτησε κατακλέβοντας και κοροϊδεύοντας τους ντόπιους χωριάτες, με τοκογλυφίες και διάφορες, άλλες μπαγαποντιές.
Είχε Μερσεντές θεόρατη και πολυκατοικία ολόκληρη στο Ψυχικό.
Όταν ο Παπαδόπουλος θέσπισε το νόμο που επέτρεπε τη τοποθέτηση λυομένου, όπου δει, ο θείος Αρπαγκόν σκέφτηκε να κομματιάσει τα κτήματά του, να φτιάξει οικοπεδάκια, να βγάλει άδειες λυομένου και να τα μοσχοπουλήσει.
Αγροτεμάχιο με άδεια, πάντα είναι ελκυστικότερο και, κυρίως, ακριβότερο.
Και γι’ αυτά χρειαζόταν, οπωσδήποτε, μηχανικό. Κι ο λιγούρης, νεοεισελθών στην οικογένεια γαμπρός, ταίριαζε γάντι στη περίπτωση. Νέος, συγγενής, άπειρος, πρωτάρης. Άρα φτηνός !
Κι αρχίζει η ιστορία, το λακριντί, το παζάρεμα. Στην αρχή στο πρώτο, μικρό γραφειάκι που, δειλά δειλά, ξεκίνησα να στήνω.
Να τα τοπογραφικά που μου έφερε να πάρω ιδέα για το ξεκίνημα, να οι επισκέψεις στο Πόρτο Ράφτη, να οι δρόμοι από δω, να οι δρόμοι από κει. Σχέδια επί σχεδίων. Ρυμοτομικά, τοπογραφικά, απ' όλα ! Όμως για λεφτά, κουβέντα !
Σε κάποιο προγραμματισμένο ραντεβού με παρακάλεσε, αντί για το γραφείο μου, να συναντηθούμε στο σπίτι του, όπου είχε μια πολύ σπουδαία συγκέντρωση και δεν μπορούσε να λείψει. Συμφώνησα. Και βάλθηκα να ψάχνω τη Στρατηγού Καλλάρη, στο Ψυχικό.
Όταν ξετρύπωσα τη διεύθυνση και τρόμαξα να παρκάρω γιατί τα πεζοδρόμια ήταν γεμάτα παρκαρισμένες Μερσεντές, ανέβηκα και χτύπησα το κουδούνι. Η υπηρέτρια που μου άνοιξε, πολύ ευγενικά, με παρέπεμψε στο κάτω όροφο, όπου ήταν το «γραφείο» του κυρίου ! Πολύ παραξενεμένος, γιατί δεν ήξερα περί γραφείου, κατέβηκα και χτύπησα τη πόρτα που μου υπέδειξε η μικρή.
Αφού με ρώτησε, επανειλημμένως από μέσα, για να βεβαιωθεί ποιος ήμουν μου άνοιξε.
Κι έμεινα άναυδος ! Σ’ ένα ευρύχωρο σαλόνι με ωραία επίπλωση ήταν αραδιασμένα καμιά δεκαπενταριά γερούνδια μ’ ένα ποτήρι στο χέρι (βότκα, ως απεδείχθη) και στο τραπέζι διάφοροι μεζέδες. Ο θείος έκανε τις συστάσεις. Ήταν γιάφκα !
Ο θείος Αρπαγκόν, που έπινε το αίμα των βλάχων με το καλαμάκι, ήταν κομμουνιστής ! Κι όλη η παλιοπαρέα, τύποι ανάλογοι. Τέως νεαροί κομμουνισταί μεταποιηθέντες από τη καθημερινότητα αλλά, όλα κι όλα, πιστοί στην «ιδέα». Από μαυραγορίτες της αγοράς, δοσίλογοι της Κατοχής και κατσαπλιάδες κλεφταρέοι ! (Όλ’ αυτά τα έμαθα μετά). Όλοι με Μερσεντές ( αυτή η μάρκα μου γυάλιζε, τότε και τη πρόσεχα). Όλοι οικονομημένοι με σπίτια, επιχειρήσεις και περιουσίες ατράνταχτες.
Μαζευόντουσαν κάθε 15 μέρες στο διαμερισματάκι του θείου Αρπαγκόν, έπιναν τη βότκα τους, με μεζέ μαύρο χαβιάρι (δεν νομίζω να ξανάφαγα ποτέ) και καβούρια Σάτκα (αν τα λέω σωστά) και μελετούσαν, λέει, τον Μαρξ, και την Επανάσταση !
Και συζητούσαν με τις ώρες. Σε μια γλώσσα ακατάληπτη από μένα. Σα να μιλούσαν κινέζικα με ελληνικές λέξεις ! Είχαν, λέει, μια μικρή συνωμοτική οργάνωση που οραματιζόταν λαϊκές κυριαρχίες, προλεταριάτα και όλα τα σχετικά.
Μου πρότειναν να γίνω μέλος. «Σύντροφος» !
Ομολογώ πως η κυριολεξία του όρου μου άρεσε πολύ. Και το μαύρο χαβιάρι (που πρώτη και τελευταία φορά δοκίμασα) και τα καβούρια, που τα τιμώ έκτοτε δεόντως, όταν τα πετύχω, γιατί εμπίπτουν, ακόμη, στο οικονομικό μου βεληνεκές. Η βότκα με καίει κάπως μια και μου θυμίζει σκέτο οινόπνευμα. Όμως δεν θα τα χαλάγαμε εκεί.
Ζήτησα λίγο χρόνο να το σκεφτώ. Κάτι σαν το χαρτοπαικτικό «δικαίωμα», και μετά από πολλή και ώριμη σκέψη αντιπρότεινα, διαπραγματευόμενος, την ολόψυχη κι ομόθυμη προσχώρηση μου στο κομμουνιστικό στρατόπεδο.
- Κύριοι, εγώ είμαι ένας νέος, φτωχός επιστήμων που τώρα βγαίνει στον επαγγελματικό στίβο. Εσείς είσαστε ώριμοι και προχωρημένοι στη ζωή. Και απολύτως επιτυχημένοι. Μπροστά στην πολιτική σας εμπειρία και κατάρτιση είμαι ασήμαντος. Μένω στο νοίκι, ένα μικρό τριάρι στην Αχαρνών, κι έχω μια μικρή Λάντσια Φούλβια Όμως ευχαρίστως αποδέχομαι τη πρότασή σας, πολύ τιμητική για μένα και θέλω να γίνω κι εγώ ένας καλός και συνεπής κομμουνιστής, όπως εσείς. Αλλά για να μη νοιώθω τόσο ασήμαντος, στο ξεκίνημα, και τόσο υποδεέστερος μπροστά σας, αφού, άλλωστε, αγωνίζεστε για την ισότητα των ανθρώπων, γράψτε μου κι εμένα ένα μικρό διαμερισματάκι, μικρότερο απ’ τα δικά σας, εδώ στο Ψυχικό. Δώστε μου και μια Μερσεντές, με λιγότερα, έστω, κυβικά απ’ τις δικές σας, για να πορεύομαι με άνεση και ασφάλεια και ανοίξτε μου κι ένα μικρολογαριασμό για ν’ αρχίσω τη ζωή μου και φύγαμε ! Μέσα κι εγώ ! Δικός σας ! Ιδεολόγος κι εγώ ! Γράψτε με αμέσως, τώρα !
Η κατήφεια κι η παγωμάρα ήταν χαρακτηριστική και εύγλωττη. Κρίμα !
Τελικά όλοι βγήκαμε χαμένοι απ’ αυτή την υπόθεση.
Εγώ, που έχασα μια μοναδική ευκαιρία να προκόψω στη ζωή μου ( κατά τη Χατζηδάκειο ρήση, για να προκόψεις στην Ελλάδα πρέπει να είσαι η αριστερός η που…) και γίνω ένας, πρώτης τάξεως, ιδεολόγος κομμουνιστής ( μια και προκοπή απ’ το άλλο δεν επρόκειτο να δω, καθότι φανατικός ετεροφυλόφιλος ).
Οι φίλοι του Αρπαγκόν που έχασαν, μέσα απ’ τα χέρια τους ένα καλό και πιστό «σύντροφο», για μερικά ψωροεκατομμυριάκια της εποχής. Kαι το κομμουνιστικό κόμμα που στερήθηκε των υπηρεσιών ενός ικανού και δραστήριου μέλους.
Η μόνη που θα πρέπει να μένει ικανοποιημένη απ’ την όλη υπόθεση είναι η κ. Αλέκα Παπαρήγα, η πονηρή, της οποίας η θέση, μετά απ’ αυτή την αρνητική εξέλιξη, παραμένει πλέον ακλόνητη και αδιαμφισβήτητη !
Πως και γιατί δεν έγινα κομμουνιστής.
Ανήκω στη πρώτη μεταπολεμική γενιά. Τη γενιά που γαλουχήθηκε με το γάλα της ΟΥΝΡΑ που μας μοίραζαν κάθε πρωί στο μισογκρεμισμένο σαράβαλο που, υποτίθεται, έπαιζε ρόλο σχολείου. Αυτό το σαράβαλο το «έπαιζε» σχολείο, εμείς όμως, δεν είχαμε χώρο να παίξουμε στα διαλείμματα στριμωγμένοι σε μια αυλούλα 5Χ5. Ένα τσούρμο πιτσιρίκια.
Αλλά μήπως οι τάξεις ήταν καλλίτερες. Τρεις όλες κι όλες, ας πούμε τις αίθουσες, μια και στη πράξη επρόκειτο περί απλών και μικρών δωματίων. Όσοι κι οι δάσκαλοι !
Ο κ. Περίδης, Σωκράτης νομίζω, ο ιδιοκτήτης, η κυρία Μαρία η γυναίκα του και κάποια τρίτη, νεαρά πιστεύω, μια και τότε κι η πιο πιτσιρίκα μας φαινόταν μεγάλη.
Ιδιωτικόν Δημοτικόν Σχολείον « Η Πρόοδος» !
Νομίζω ότι η τρίτη δασκάλα, η δασκάλα μου για τις δυό πρώτες τάξεις του δημοτικού, καθ’ όσον όπως προείπα κάθε δωμάτιο του παλιού διώροφου σπιτιού στέγαζε δύο τάξεις και η δασκάλα μια ασχολιόταν με τη μία σειρά θρανίων, που εξέφραζε τη α’ τάξη και μια με τη άλλη που ήταν η β’ τάξη, ήταν πολύ νεαρά.
Αν θυμάμαι καλά πρέπει να την έλεγαν Ουρανία Μπουζούκου και να έμενε, κάπου, στα Ταμπούρια. Πιθανότατα να μη ζει. Αν όμως ζει, δεν υπάρχει τίποτε εντονότερο μέσα μου από το να θέλω να την αγκαλιάσω και να της φιλήσω το χέρι. Με άπειρο σεβασμό, νοσταλγία και αγάπη.
Σ’ αυτήν οφείλω όλη μου τη παιδεία, όλη μου τη συγκρότηση.
Κάθε μακρύ ταξίδι αρχίζει απ’ το πρώτο βήμα !
Στην αρχή σε μαύρη πλάκα σκάλιζα με κοντύλια τα πρώτα μου γράμματα και μετά με τα μαύρα , Faber, μολύβια χάραζα τον ανηφορικό και επίπονο δρόμο της μάθησης. Για 18 ολόκληρα χρόνια, μαζί με το χρόνο που έχασα μέχρι να μπω στο Πολυτεχνείο.
Χρόνια φτωχά, σκληρά και δύσκολα, που κάποια σοβαρά οικογενειακά προβλήματα τα έκαναν ακόμη σκληρότερα .
Και όλα αυτά τα μαθητικά χρόνια κύλησαν χωρίς αναταραχές, χωρίς καταλήψεις, χωρίς μολότοφ, χωρίς κουκούλες, χωρίς γκαζάκια, χωρίς αιτήματα και, κυρίως, χωρίς «αιτήματα».
Ο μαθητικός συνδικαλισμός ανύπαρκτος και ο φοιτητικός στα σπάργανα. Το κύριο μέλημα σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες ήταν, των μεν καθηγητών να διδάξουν, των δε μαθητών να μάθουν. Με προσήλωση, όλοι, στους ρόλους μας. Και πολλή ευπρέπεια. Χωρίς μούσια, γένια κι αλογοουρές.
Η πολιτικοποίηση και κομματικοποίηση ήταν μια περιττή πολυτέλεια λίγων και «ψαγμένων». Οι πιο πολλοί νοιαζόμασταν, έξω απ’ τις σπουδές και τη παράλληλη δουλειά και απασχόληση, (όσοι είχαμε), για αθλητισμό, κινηματογράφο, εκδρομές, αυτοκίνητα, πάρτι, ταβερνάκια, κουτουκάκια, μπουάτ και, πάνω απ’ όλα, για γυναίκες !
Μάλιστα, τότε, κυριαρχούσε το σκωπτικό, «το πολύ το ΚΚ, κάνει το παιδί μαλ…» !
Κι αυτό όχι από αντιπολιτευτική διάθεση αλλά για να σατιριστεί η «αγκύλωσή» τους . Το «κόλλημα» σε μονομερείς ασχολίες, (όπως εδώ η πολιτική), που ήταν τελείως έξω από το πεδίο των ενδιαφερόντων μας.
Εκλογικό βιβλιάριο έβγαλα επί χούντας , πολύ αργότερα από όταν εδικαιούμην, μόνο και μόνο για να ψηφίσω, και μάλιστα φανερά, το «ΟΧΙ» στο πρώτο δημοψήφισμα - μαϊμού του Παπαδόπουλου. Χωρίς πολιτική ένταξη (δεξιά – αριστερά). Απλώς δεν γουστάριζα να ζω ανελεύθερα και ν' ανέχομαι τον κάθε ανεγκέφαλο να με κυβερνάει όπως αυτός θέλει κι εγώ να μη μπορώ ν' αντιτάξω κουβέντα.
Χωρίς μαγκιές και ψευτοηρωισμούς, σε μια χώρα α π ό λ υ τ α υποταγμένη στη βούληση των δικτατόρων. Παρά τους μετέπειτα κορδακισμούς των «τάχα» αντιστασιακών. Τρίχες ! Μύγα δεν πέταγε και φύλλο δεν κουνιόταν σοβαρά. Όλοι τα κεφάλια κάτω, όλοι προσκυνημένοι. Με τον πνευματικό κόσμο πρώτο και καλύτερο. Μόνο μερικοί ρομαντικοί, π.χ. ο Αλ. Παναγούλης, «τρελόπαιδο», αλλά ντόμπρος και λεβέντης, γνωστός και συμφοιτητής στο Πολυτεχνείο, τόλμησαν να σηκώσουν ανάστημα και ν’ αντισταθούν πραγματικά.
Οι πιο πολλοί , απορώ που ξεφύτρωσαν τόσοι πολλοί, μετά τη πτώση της χούντας ήταν «αντιστασιακοί» της πλάκας.Ήρθαν στο ταμείο γιά τη πληρωμή. Κατάπτυστοι και απεχθείς. Όχι τόσο γι’ αυτά που δεν έκαναν, αλλά γι’ αυτά που «υποτίθεται» ότι έκαναν. Και αυτά που εξαργύρωσαν για όσα δεν έκαναν αλλά, «δήθεν», έκαναν !
Και θυμάμαι, ακόμη, μια μεγάλης κυκλοφορίας, και σήμερα, εφημερίδα, ναυαρχίδα της δημοκρατίας (!), να γλύφει εμετικότατα τους χουνταίους και τώρα να υπερμάχεται στο πλευρό της «δημοκρατικής παράταξης». Οι πιό παλιοί θυμούνται.
Δεν τη ξανάπιασα στο χέρι μου, αν και ειδικοί λόγοι μου επέτρεπαν να την έχω δωρεάν.
Στη αρχή της χουντικής περιόδου απέκτησα «Ευρυδίκη» και σαν νεογέννητο κουτάβι έψαχνα, μέσα σε άγνωστα νερά, να βρω την επαγγελματική μου ρότα, οικογενειάρχης γαρ.
Η κα Ευρυδίκη, κορίτσι «καλής οικογενείας» (εγώ ορφανό ρεμάλι) διέθετε, μεταξύ άλλων, κι ένα θείο υπερήλικα. Γνωστό με το παρατσούκλι «Αρπαγκόν» ! Στην αρχή, καλοσυνάτος όπως ήταν κι ευχάριστος συζητητής, δεν μπορούσα να καταλάβω τι σχέση μπορούσε να έχει ένας ωραίος τύπος, ανοιχτόκαρδος και κουβαρντάς με τον Φιλάργυρο του Μολιέρου. (Τελικά, έμαθα).
Ο θείος Αρπαγκόν, πάμπλουτος μεγαλοτσιφλικάς, διέθετε και τεράστια κτηματική περιουσία στο Πόρτο Ράφτη, την οποία απέκτησε κατακλέβοντας και κοροϊδεύοντας τους ντόπιους χωριάτες, με τοκογλυφίες και διάφορες, άλλες μπαγαποντιές.
Είχε Μερσεντές θεόρατη και πολυκατοικία ολόκληρη στο Ψυχικό.
Όταν ο Παπαδόπουλος θέσπισε το νόμο που επέτρεπε τη τοποθέτηση λυομένου, όπου δει, ο θείος Αρπαγκόν σκέφτηκε να κομματιάσει τα κτήματά του, να φτιάξει οικοπεδάκια, να βγάλει άδειες λυομένου και να τα μοσχοπουλήσει.
Αγροτεμάχιο με άδεια, πάντα είναι ελκυστικότερο και, κυρίως, ακριβότερο.
Και γι’ αυτά χρειαζόταν, οπωσδήποτε, μηχανικό. Κι ο λιγούρης, νεοεισελθών στην οικογένεια γαμπρός, ταίριαζε γάντι στη περίπτωση. Νέος, συγγενής, άπειρος, πρωτάρης. Άρα φτηνός !
Κι αρχίζει η ιστορία, το λακριντί, το παζάρεμα. Στην αρχή στο πρώτο, μικρό γραφειάκι που, δειλά δειλά, ξεκίνησα να στήνω.
Να τα τοπογραφικά που μου έφερε να πάρω ιδέα για το ξεκίνημα, να οι επισκέψεις στο Πόρτο Ράφτη, να οι δρόμοι από δω, να οι δρόμοι από κει. Σχέδια επί σχεδίων. Ρυμοτομικά, τοπογραφικά, απ' όλα ! Όμως για λεφτά, κουβέντα !
Σε κάποιο προγραμματισμένο ραντεβού με παρακάλεσε, αντί για το γραφείο μου, να συναντηθούμε στο σπίτι του, όπου είχε μια πολύ σπουδαία συγκέντρωση και δεν μπορούσε να λείψει. Συμφώνησα. Και βάλθηκα να ψάχνω τη Στρατηγού Καλλάρη, στο Ψυχικό.
Όταν ξετρύπωσα τη διεύθυνση και τρόμαξα να παρκάρω γιατί τα πεζοδρόμια ήταν γεμάτα παρκαρισμένες Μερσεντές, ανέβηκα και χτύπησα το κουδούνι. Η υπηρέτρια που μου άνοιξε, πολύ ευγενικά, με παρέπεμψε στο κάτω όροφο, όπου ήταν το «γραφείο» του κυρίου ! Πολύ παραξενεμένος, γιατί δεν ήξερα περί γραφείου, κατέβηκα και χτύπησα τη πόρτα που μου υπέδειξε η μικρή.
Αφού με ρώτησε, επανειλημμένως από μέσα, για να βεβαιωθεί ποιος ήμουν μου άνοιξε.
Κι έμεινα άναυδος ! Σ’ ένα ευρύχωρο σαλόνι με ωραία επίπλωση ήταν αραδιασμένα καμιά δεκαπενταριά γερούνδια μ’ ένα ποτήρι στο χέρι (βότκα, ως απεδείχθη) και στο τραπέζι διάφοροι μεζέδες. Ο θείος έκανε τις συστάσεις. Ήταν γιάφκα !
Ο θείος Αρπαγκόν, που έπινε το αίμα των βλάχων με το καλαμάκι, ήταν κομμουνιστής ! Κι όλη η παλιοπαρέα, τύποι ανάλογοι. Τέως νεαροί κομμουνισταί μεταποιηθέντες από τη καθημερινότητα αλλά, όλα κι όλα, πιστοί στην «ιδέα». Από μαυραγορίτες της αγοράς, δοσίλογοι της Κατοχής και κατσαπλιάδες κλεφταρέοι ! (Όλ’ αυτά τα έμαθα μετά). Όλοι με Μερσεντές ( αυτή η μάρκα μου γυάλιζε, τότε και τη πρόσεχα). Όλοι οικονομημένοι με σπίτια, επιχειρήσεις και περιουσίες ατράνταχτες.
Μαζευόντουσαν κάθε 15 μέρες στο διαμερισματάκι του θείου Αρπαγκόν, έπιναν τη βότκα τους, με μεζέ μαύρο χαβιάρι (δεν νομίζω να ξανάφαγα ποτέ) και καβούρια Σάτκα (αν τα λέω σωστά) και μελετούσαν, λέει, τον Μαρξ, και την Επανάσταση !
Και συζητούσαν με τις ώρες. Σε μια γλώσσα ακατάληπτη από μένα. Σα να μιλούσαν κινέζικα με ελληνικές λέξεις ! Είχαν, λέει, μια μικρή συνωμοτική οργάνωση που οραματιζόταν λαϊκές κυριαρχίες, προλεταριάτα και όλα τα σχετικά.
Μου πρότειναν να γίνω μέλος. «Σύντροφος» !
Ομολογώ πως η κυριολεξία του όρου μου άρεσε πολύ. Και το μαύρο χαβιάρι (που πρώτη και τελευταία φορά δοκίμασα) και τα καβούρια, που τα τιμώ έκτοτε δεόντως, όταν τα πετύχω, γιατί εμπίπτουν, ακόμη, στο οικονομικό μου βεληνεκές. Η βότκα με καίει κάπως μια και μου θυμίζει σκέτο οινόπνευμα. Όμως δεν θα τα χαλάγαμε εκεί.
Ζήτησα λίγο χρόνο να το σκεφτώ. Κάτι σαν το χαρτοπαικτικό «δικαίωμα», και μετά από πολλή και ώριμη σκέψη αντιπρότεινα, διαπραγματευόμενος, την ολόψυχη κι ομόθυμη προσχώρηση μου στο κομμουνιστικό στρατόπεδο.
- Κύριοι, εγώ είμαι ένας νέος, φτωχός επιστήμων που τώρα βγαίνει στον επαγγελματικό στίβο. Εσείς είσαστε ώριμοι και προχωρημένοι στη ζωή. Και απολύτως επιτυχημένοι. Μπροστά στην πολιτική σας εμπειρία και κατάρτιση είμαι ασήμαντος. Μένω στο νοίκι, ένα μικρό τριάρι στην Αχαρνών, κι έχω μια μικρή Λάντσια Φούλβια Όμως ευχαρίστως αποδέχομαι τη πρότασή σας, πολύ τιμητική για μένα και θέλω να γίνω κι εγώ ένας καλός και συνεπής κομμουνιστής, όπως εσείς. Αλλά για να μη νοιώθω τόσο ασήμαντος, στο ξεκίνημα, και τόσο υποδεέστερος μπροστά σας, αφού, άλλωστε, αγωνίζεστε για την ισότητα των ανθρώπων, γράψτε μου κι εμένα ένα μικρό διαμερισματάκι, μικρότερο απ’ τα δικά σας, εδώ στο Ψυχικό. Δώστε μου και μια Μερσεντές, με λιγότερα, έστω, κυβικά απ’ τις δικές σας, για να πορεύομαι με άνεση και ασφάλεια και ανοίξτε μου κι ένα μικρολογαριασμό για ν’ αρχίσω τη ζωή μου και φύγαμε ! Μέσα κι εγώ ! Δικός σας ! Ιδεολόγος κι εγώ ! Γράψτε με αμέσως, τώρα !
Η κατήφεια κι η παγωμάρα ήταν χαρακτηριστική και εύγλωττη. Κρίμα !
Τελικά όλοι βγήκαμε χαμένοι απ’ αυτή την υπόθεση.
Εγώ, που έχασα μια μοναδική ευκαιρία να προκόψω στη ζωή μου ( κατά τη Χατζηδάκειο ρήση, για να προκόψεις στην Ελλάδα πρέπει να είσαι η αριστερός η που…) και γίνω ένας, πρώτης τάξεως, ιδεολόγος κομμουνιστής ( μια και προκοπή απ’ το άλλο δεν επρόκειτο να δω, καθότι φανατικός ετεροφυλόφιλος ).
Οι φίλοι του Αρπαγκόν που έχασαν, μέσα απ’ τα χέρια τους ένα καλό και πιστό «σύντροφο», για μερικά ψωροεκατομμυριάκια της εποχής. Kαι το κομμουνιστικό κόμμα που στερήθηκε των υπηρεσιών ενός ικανού και δραστήριου μέλους.
Η μόνη που θα πρέπει να μένει ικανοποιημένη απ’ την όλη υπόθεση είναι η κ. Αλέκα Παπαρήγα, η πονηρή, της οποίας η θέση, μετά απ’ αυτή την αρνητική εξέλιξη, παραμένει πλέον ακλόνητη και αδιαμφισβήτητη !
Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2009
Στοχασμοί
Θεός - θρησκεία - κλήρος
Με πολύ μεγάλη προσοχή, σεβασμό και υπευθυνότητα καταπιάνομαι με το σημερινό θέμα. Γιατί άπτεται βασικών και αρχέγονων αντιλήψεων του ανθρώπου. Ζυμωμένων με τη παράδοση, τη κουλτούρα και, εν τέλει, με την ίδια του την πνευματική και ψυχική υπόσταση. Έννοιες και αντιλήψεις παγιωμένες και, ως εκ τούτου, «αρχειοθετημένες» στη συνείδηση και αντιμετωπιζόμενες σαν απροσπέλαστα ταμπού.
Τολμώ να μπω σε απολύτως προσωπικά διαμερίσματα της ψυχής και αυτό το κάνω με απόλυτη διακριτικότητα, χωρίς να θέλω να θίξω η να προσβάλω κάθε αντίθετη άποψη, κάθε προσωπική δοξασία. Χωρίς να θεωρηθώ ιερόσυλος προσπαθώ να εισχωρήσω και ανατμήσω κάποιες έννοιες βαθιά παρεξηγημένες που εδράζονται σε δόγματα και γι αυτό δύσκολα επιδέχονται συζητήσεων και επεξεργασίας. Νομίζω, όμως, ότι η κατάθεση μιας γνώμης, έστω και αιρετικής, σε κάθε θέμα είναι χρήσιμη γιατί, τουλάχιστον, γεννά προβληματισμό και κάνει το μυαλό να περιστρέφεται γρηγορότερα.
Τους τελευταίους αιώνες, πολιτικές ιδεολογίες και κοινωνικοοικονομικές θεωρίες έθεσαν σε αμφισβήτηση την ύπαρξη του Θεού. Και με έωλα επιχειρήματα και χάσματα λογικής προσπάθησαν να το αποδείξουν.
Τα τελευταία, δε, χρόνια σοβαρές παρασπονδίες και αντισυμβατικές συμπεριφορές κληρικών γεννούν σύγχυση και διογκώνουν την, έντεχνα, διασπειρόμενη προπαγάνδα κατά της ύπαρξης του Θεού.
Υπάρχει στο ερώτημα μια βασική και διάχυτη παρανόηση, σχεδόν στο σύνολον των ανθρώπων. Μπερδεύουν τις τρεις έννοιες της επικεφαλίδας του άρθρου. Οι έννοιες αυτές, παρά την φαινομένη συγγένεια, που οπωσδήποτε υπάρχει, είναι τελείως ανεξάρτητες και αυθύπαρκτες. Πρόκειται για τρία διαφορετικά πράγματα. Όπως, π.χ. τρία αδέλφια αποτελούν τρεις διαφορετικές οντότητες.
Θεόν ονομάζουμε, απρόσωπα, ασαφώς και αόριστα , την αόρατη και απροσδιόριστη γενεσιουργόν αιτία δημιουργίας του χαώδους Σύμπαντος.
Και Αυτή είναι μία και μόνη.
Θρησκεία είναι η γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ Θεού και του λογικού όντος, του Ανθρώπου. Είναι το πνευματικό μέσον που προσπαθεί να συνδέσει αυτά τα δύο άκρα. Πρόκειται για ανθρώπινο μόρφωμα. Μια ανθρώπινη προσπάθεια ερμηνείας και απεικόνισης του Θείου. Μέσα από οραματισμούς, διδασκαλία, ερμηνεία αλλά, κυρίως, από «δογματική» αποδοχή και κατήχηση.
- Αυτό είναι, πάει και τελείωσε ! Πάρ’το χάπι.
Κλήρος είναι το διαβαθμισμένο σύνολον ανθρώπων που υπηρετεί τη θρησκεία και κατηχεί και κατευθύνει τους πιστούς. Ο κλήρος οικειοποιείται αυθαιρέτως τον Θεό και πολλές φορές τον καπηλεύεται. Επικαλείται «αυθεντία» και μονοπωλεί εγωιστικά την ηθικοπλαστική διαπαιδαγώγηση της κοινωνίας.
Οι, πιο πάνω, έννοιες θα γίνουν απόλυτα κατανοητές, στη διασταλτική τους έννοια, μ’ ένα απλό παράδειγμα.
Όλοι γνωρίζουμε τη Ρώμη, τη κοσμοκράτειρα του αρχαίου κόσμου και τη φράση που απέδιδε, αλαζονικά, το μεγαλείο της εκείνη την εποχή.
- Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη !
Αφού η Ρώμη αποτελούσε, τότε, τον ομφαλό του κόσμου.
Λοιπόν, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι ο Θεός είναι η "Ρώμη" του παραδείγματος, οι δρόμοι, που οδηγούν σ’ αυτήν, είναι οι διάφορες θρησκείες και τα οχήματα που μεταφέρουν τους πιστούς στη Ρώμη είναι ο κλήρος.
Ρώμη, δρόμοι, οχήματα ! Τρεις σχετικές έννοιες, τρεις απολύτως άσχετες έννοιες !
Τα οχήματα μπορούν να βγουν ακατάλληλα, σκάρτα. Σακαράκες ! Τα πετάμε και χρησιμοποιούμε άλλα. Η Ρώμη, όμως, είναι εκεί ! Και μας περιμένει.
Ο δρόμος μπορεί να είναι χαλασμένος, κακοτράχαλος, δύσβατος η , απλώς, να μη σου κάνει. Τον αλλάζεις. Ακολουθείς κάποιον άλλο που σου ταιριάζει καλύτερα. Η Ρώμη, όμως, είναι πάντα εκεί ! Ακλόνητη κι αγέρωχη στη θέση της και σε περιμένει. Από όποιο δρόμο κι αν πας και με όποιο όχημα διαλέξεις !
Στο Θεό, σαν ύπαρξη και έννοια, μπορείς να φτάσεις και δια της, εις άτοπον απαγωγής.
Είναι δυνατόν όλη αυτή η θαυμαστή δημιουργία του Σύμπαντος, σαν κατασκευή και λειτουργία να υπάρχει τυχαία. Χωρίς κάποια Λογική Δύναμη να έλαβε μέρος στη δημιουργία και τη με μαθηματική ακρίβεια λειτουργία της ;
Ακόμη κι αν όλα έγιναν τυχαία, όπως πιστεύουν μερικοί, τότε ο Θεός λέγεται «Τύχη» !
Ο Θεός αρχίζει εκεί που τελειώνουν οι ανθρώπινες δυνάμεις και δυνατότητες. Και η Λογική Του ασύλληπτη από τον ανθρώπινο νου.
Όπως και στα μερμήγκια που πηγαινοέρχονται στη φωλιά τους κουβαλώντας σπόρους είναι αδιανόητη η ανθρώπινη λογική.
Το Σύμπαν φτιάχτηκε και ρυθμίστηκε χωρίς να χρειάζεται πλέον την επέμβαση του Θεού. Ο προγραμματισμός αρκεί. Κι ο Άνθρωπος αποτελεί το ρυθμιστικό παράγοντα στη Γη. Τον αντιπρόσωπό του, με τις ικανότητες που τον προίκισε. Με ειδοποιό διαφορά το μυαλό, έναντι όλων των άλλων δημιουργημάτων Του.
Πιθανότατα και κάποια άλλα όντα σε κάποιες άλλες «Γαίες» να παίζουν τον ίδιο ρόλο. Στατιστικά, είναι παράλογο και απίθανο η Γη μας να μονοπωλεί τη Ζωή.
Ο Θεός δεν αγαπά τον Άνθρωπο, με την έννοια της αγάπης που δίνει η ανθρώπινη λογική και το ανθρώπινο συναίσθημα. Ούτε και τον μισεί. Και, πολύ περισσότερο, δεν ζητά τίποτε απ’ αυτόν. Ούτε αγάπη , ούτε αναγνώριση. Ο Άνθρωπος είναι, απλά, ένας παράγων, απειροελάχιστος, της Δημιουργίας. Η αναγνώριση κι ο σεβασμός προς το Θεό είναι θέμα συνείδησης του κάθε ανθρώπου, ο οποίος επιλέγει αβίαστα κι ελεύθερα τις σκέψεις και δράσεις του. Έτσι φτιάχτηκε.
Ο Θεός δεν ζητά τίποτε από τον Άνθρωπο. Οι θρησκείες ζητούν. Κουτοπόνηρα, υστερόβουλα αλλά και για λόγους εύρυθμης λειτουργίας της κοινωνίας. Οι κομμουνισταί λένε : "Θρησκεία, το αφιόνι των λαών " ! Και σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί και να' χουν δίκιο !
Πολλοί άνθρωποι, χολωμένοι από κοινωνικές αδικίες, κακοτυχίες και αντιξοότητες τα βάζουν με το Θεό ! Και Τον «τιμωρούν» αρνούμενοι την Ύπαρξή Του. Επειδή δεν τους έκανε τα χατίρια !
- Δεν με προσέχεις ; δε σε παίζω !
Κουτές και μικρές σκέψεις.
Πάρα πολλοί επιφανείς διανοούμενοι και, εν ζωή, αρνητές του Θεού, εν όψει του επερχομένου τέλους τους και συναισθανόμενοι την ανθρώπινη ασημαντότητα κι αδυναμία υποκλίθηκαν στη μεγαλοσύνη του Θείου.
Η ανθρώπινη αλαζονεία, πολλές φορές, όταν βρίσκεται στην ακμή και τον Κολοφώνα της δύναμής της μεθάει και με καυχησιολογίες άρνησης, κομπορρημονεί και αυθαδιάζει. Και ανοηταίνει !
Κάθε άνθρωπος μπορεί να δει το Θεό. Και μάλιστα πολλές φορές στη ζωή του. Κάποιες «ειδικές» στιγμές και μέσα απ’ τη Δημιουργία Του.
Σ’ ένα ταπεινό κυκλάμινο, στην άκρη ενός γκρεμού, η στα αθώα μάτια μιας αδέσποτης σκυλίτσας. Να’ χει μόνο τις αντέννες της ψυχής και του σώματος ανοιχτές και σε εγρήγορση χρειάζεται.
Στη θρησκεία, μάλιστα ! Εκεί χρειάζεται σκεπτικισμός, μελέτη και προβληματισμός. Εκεί γεννιούνται πολλές απορίες και πολλές ενστάσεις. Και χωρεί πολλή συζήτηση. Γιατί όλες οι θρησκείες είναι ανθρώπινα μορφώματα. Κατασκευές σοφών και προβληματισμένων εγκεφάλων. Αλλά μέχρις εκεί.
Καμιά θρησκεία δεν ήρθε θεόπεμπτη από τον ουρανό σαν θέσφατο. Πειστική και απόλυτη. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα είχε επικρατήσει ακαριαία.
Οι θρησκείες στοχεύουν, κατά βάση, στη διευθέτηση των ανθρωπίνων σχέσεων και την ομαλή λειτουργία της κοινωνίας. Είναι κάτι σαν τους τροχονόμους στις Εθνικές Οδούς τα Σαββατοκύριακα. Γι’ αυτό και κάθε μία έχει τους δικούς της κανόνες και τις δικές της προτεραιότητες. Ανάλογα με τα πλήθη στα οποία απευθύνεται. Με τις ιδιαιτερότητες και τη πνευματικότητα του λαού. Και τους κανόνες αυτούς, τη διδασκαλία, τους γράφει σε «Ιερά Βιβλία» και τους σφραγίζει με το «δόγμα». Που επιβραβεύει αλλά και τιμωρεί τις συμπεριφορές των πιστών.
Η θρησκεία επιτελεί κι άλλον ένα, πολύ σοβαρό υπαρξιακό σκοπό. Καλείται να δώσει, και δίνει, απάντηση στο τι γίνεται μετά θάνατον. Τι κρύβεται πίσω απ’ τη Μεγάλη Πύλη. Στο μέγιστο υπαρξιακό πρόβλημα του Ανθρώπου. Στο φόβο του θανάτου και την καθησύχασή του.
Η πειστικότητα της απαντήσεως στο ερώτημα αυτό αλλά και η γενικότερη φιλοσοφία μιας θρησκείας αναδεικνύουν τις ποιοτικές διαφορές της από τις υπόλοιπες.
Ο Χριστιανισμός εκεί ανέδειξε την υπεροχή του. Στη πνευματική του διάσταση και στην ανοχή που ευαγγελίζεται. Στον κατανοητό, βαθιά ανθρώπινο, τρόπο που παρουσιάστηκε και στο απτό παράδειγμα που έδωσε για τη συνέπεια λόγων και έργων. Με απλά, ανθρώπινα στοιχεία, όπως το αίμα, το πόνο, το δάκρυ και το θάνατο. Και κοινωνικές καταστάσεις όπως η φτώχεια, η αμάθεια και η καταπίεση. Μέγιστο όπλο του το «αγαπάτε αλλήλους» που κανένας χριστιανός, δυστυχώς, δεν εφαρμόζει, πλέον !
Όμως όλες οι θρησκείες «γκελάρουν», αποδεικνύοντας ανθρώπινη ατέλεια και όχι θεόπεμπτη τελειότητα. Συμβατές με τον τόπο και χρόνο που "γεννήθηκαν".
Ποιος μπορεί να δεχθεί τη θεωρία του χωμάτινου Αδάμ και την, από το πλευρό του
κατασκευασμένη Εύα. Ποιος μπορεί να δεχθεί την μέχρι του γάμου παρθενία, και ποιος μπορεί να γεύεται το σεξ, μόνο χάριν τεκνοποιίας ; Αυτά είναι σαχλαμάρες και, σαφώς, εκτός Θεϊκού προγραμματισμού. Άσε τη βαρβαρότητα του μουσουλμανισμού και τις σαχλαμάρες της ινδουιστικής πολυθεΐας. Με το θεό Γκανέσαρ, που έχει σώμα ανθρώπου και κεφάλι ελέφαντα ! Κουταμάρες !
Ξεκαθαρίζω, άλλη μια φορά. Άλλο Θεός κι άλλο θρησκεία !
Η στήλη δεν φημίζεται για τις καλές της σχέσεις με την εκκλησία. Ούτε για τη μεγάλη συχνότητα επισκέψεών της σ’ αυτή. Ακολουθεί, απροβλημάτιστη, το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα λόγω οικογενειακής παραδόσεως και γιατί δεν έχει κανένα λόγο να κάνει αλλιώς. Ούτως η άλλως πρέπει ν’ ακολουθήσει ένα δρόμο για τη «Ρώμη». Ας είναι αυτός !
Όμως πιστεύει, ακράδαντα, στην ύπαρξη του Δημιουργού - Θεού με τον οποίο συνδέεται με έναν αόρατο και αφανή ομφάλιο λώρο και διατηρεί μια ατομική, απόλυτη και μυστικιστική επαφή μαζί Του.
Και σ’ Αυτόν απευθύνεται, οσάκις Τον χρειάζεται, μέσω της συνείδησής της .
Το τρίτο μέρος του τρίπτυχου, τον κλήρο, το προσπερνά με σχετική αδιαφορία, ανοχή και συγκατάβαση. Θεωρώντας τους, πάσης φύσεως, «ιερωμένους» ως απλούς, κοινούς ανθρώπους. Με αδυναμίες, αισθήματα, πάθη και ανάγκες. Και τους αντιμετωπίζει όπως όλους τους ανθρώπους. Με κοσμιότητα και απόλυτο σεβασμό, όταν το αξίζουν,( κάτι που κάνει και για οιονδήποτε συνάνθρωπό της ) και με περιφρόνηση και «διαγραφή» όταν αποδεικνύονται ανάξιοι του σχήματος που φέρουν και του λειτουργήματος που επιτελούν.
Θεός - θρησκεία - κλήρος
Με πολύ μεγάλη προσοχή, σεβασμό και υπευθυνότητα καταπιάνομαι με το σημερινό θέμα. Γιατί άπτεται βασικών και αρχέγονων αντιλήψεων του ανθρώπου. Ζυμωμένων με τη παράδοση, τη κουλτούρα και, εν τέλει, με την ίδια του την πνευματική και ψυχική υπόσταση. Έννοιες και αντιλήψεις παγιωμένες και, ως εκ τούτου, «αρχειοθετημένες» στη συνείδηση και αντιμετωπιζόμενες σαν απροσπέλαστα ταμπού.
Τολμώ να μπω σε απολύτως προσωπικά διαμερίσματα της ψυχής και αυτό το κάνω με απόλυτη διακριτικότητα, χωρίς να θέλω να θίξω η να προσβάλω κάθε αντίθετη άποψη, κάθε προσωπική δοξασία. Χωρίς να θεωρηθώ ιερόσυλος προσπαθώ να εισχωρήσω και ανατμήσω κάποιες έννοιες βαθιά παρεξηγημένες που εδράζονται σε δόγματα και γι αυτό δύσκολα επιδέχονται συζητήσεων και επεξεργασίας. Νομίζω, όμως, ότι η κατάθεση μιας γνώμης, έστω και αιρετικής, σε κάθε θέμα είναι χρήσιμη γιατί, τουλάχιστον, γεννά προβληματισμό και κάνει το μυαλό να περιστρέφεται γρηγορότερα.
Τους τελευταίους αιώνες, πολιτικές ιδεολογίες και κοινωνικοοικονομικές θεωρίες έθεσαν σε αμφισβήτηση την ύπαρξη του Θεού. Και με έωλα επιχειρήματα και χάσματα λογικής προσπάθησαν να το αποδείξουν.
Τα τελευταία, δε, χρόνια σοβαρές παρασπονδίες και αντισυμβατικές συμπεριφορές κληρικών γεννούν σύγχυση και διογκώνουν την, έντεχνα, διασπειρόμενη προπαγάνδα κατά της ύπαρξης του Θεού.
Υπάρχει στο ερώτημα μια βασική και διάχυτη παρανόηση, σχεδόν στο σύνολον των ανθρώπων. Μπερδεύουν τις τρεις έννοιες της επικεφαλίδας του άρθρου. Οι έννοιες αυτές, παρά την φαινομένη συγγένεια, που οπωσδήποτε υπάρχει, είναι τελείως ανεξάρτητες και αυθύπαρκτες. Πρόκειται για τρία διαφορετικά πράγματα. Όπως, π.χ. τρία αδέλφια αποτελούν τρεις διαφορετικές οντότητες.
Θεόν ονομάζουμε, απρόσωπα, ασαφώς και αόριστα , την αόρατη και απροσδιόριστη γενεσιουργόν αιτία δημιουργίας του χαώδους Σύμπαντος.
Και Αυτή είναι μία και μόνη.
Θρησκεία είναι η γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ Θεού και του λογικού όντος, του Ανθρώπου. Είναι το πνευματικό μέσον που προσπαθεί να συνδέσει αυτά τα δύο άκρα. Πρόκειται για ανθρώπινο μόρφωμα. Μια ανθρώπινη προσπάθεια ερμηνείας και απεικόνισης του Θείου. Μέσα από οραματισμούς, διδασκαλία, ερμηνεία αλλά, κυρίως, από «δογματική» αποδοχή και κατήχηση.
- Αυτό είναι, πάει και τελείωσε ! Πάρ’το χάπι.
Κλήρος είναι το διαβαθμισμένο σύνολον ανθρώπων που υπηρετεί τη θρησκεία και κατηχεί και κατευθύνει τους πιστούς. Ο κλήρος οικειοποιείται αυθαιρέτως τον Θεό και πολλές φορές τον καπηλεύεται. Επικαλείται «αυθεντία» και μονοπωλεί εγωιστικά την ηθικοπλαστική διαπαιδαγώγηση της κοινωνίας.
Οι, πιο πάνω, έννοιες θα γίνουν απόλυτα κατανοητές, στη διασταλτική τους έννοια, μ’ ένα απλό παράδειγμα.
Όλοι γνωρίζουμε τη Ρώμη, τη κοσμοκράτειρα του αρχαίου κόσμου και τη φράση που απέδιδε, αλαζονικά, το μεγαλείο της εκείνη την εποχή.
- Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη !
Αφού η Ρώμη αποτελούσε, τότε, τον ομφαλό του κόσμου.
Λοιπόν, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι ο Θεός είναι η "Ρώμη" του παραδείγματος, οι δρόμοι, που οδηγούν σ’ αυτήν, είναι οι διάφορες θρησκείες και τα οχήματα που μεταφέρουν τους πιστούς στη Ρώμη είναι ο κλήρος.
Ρώμη, δρόμοι, οχήματα ! Τρεις σχετικές έννοιες, τρεις απολύτως άσχετες έννοιες !
Τα οχήματα μπορούν να βγουν ακατάλληλα, σκάρτα. Σακαράκες ! Τα πετάμε και χρησιμοποιούμε άλλα. Η Ρώμη, όμως, είναι εκεί ! Και μας περιμένει.
Ο δρόμος μπορεί να είναι χαλασμένος, κακοτράχαλος, δύσβατος η , απλώς, να μη σου κάνει. Τον αλλάζεις. Ακολουθείς κάποιον άλλο που σου ταιριάζει καλύτερα. Η Ρώμη, όμως, είναι πάντα εκεί ! Ακλόνητη κι αγέρωχη στη θέση της και σε περιμένει. Από όποιο δρόμο κι αν πας και με όποιο όχημα διαλέξεις !
Στο Θεό, σαν ύπαρξη και έννοια, μπορείς να φτάσεις και δια της, εις άτοπον απαγωγής.
Είναι δυνατόν όλη αυτή η θαυμαστή δημιουργία του Σύμπαντος, σαν κατασκευή και λειτουργία να υπάρχει τυχαία. Χωρίς κάποια Λογική Δύναμη να έλαβε μέρος στη δημιουργία και τη με μαθηματική ακρίβεια λειτουργία της ;
Ακόμη κι αν όλα έγιναν τυχαία, όπως πιστεύουν μερικοί, τότε ο Θεός λέγεται «Τύχη» !
Ο Θεός αρχίζει εκεί που τελειώνουν οι ανθρώπινες δυνάμεις και δυνατότητες. Και η Λογική Του ασύλληπτη από τον ανθρώπινο νου.
Όπως και στα μερμήγκια που πηγαινοέρχονται στη φωλιά τους κουβαλώντας σπόρους είναι αδιανόητη η ανθρώπινη λογική.
Το Σύμπαν φτιάχτηκε και ρυθμίστηκε χωρίς να χρειάζεται πλέον την επέμβαση του Θεού. Ο προγραμματισμός αρκεί. Κι ο Άνθρωπος αποτελεί το ρυθμιστικό παράγοντα στη Γη. Τον αντιπρόσωπό του, με τις ικανότητες που τον προίκισε. Με ειδοποιό διαφορά το μυαλό, έναντι όλων των άλλων δημιουργημάτων Του.
Πιθανότατα και κάποια άλλα όντα σε κάποιες άλλες «Γαίες» να παίζουν τον ίδιο ρόλο. Στατιστικά, είναι παράλογο και απίθανο η Γη μας να μονοπωλεί τη Ζωή.
Ο Θεός δεν αγαπά τον Άνθρωπο, με την έννοια της αγάπης που δίνει η ανθρώπινη λογική και το ανθρώπινο συναίσθημα. Ούτε και τον μισεί. Και, πολύ περισσότερο, δεν ζητά τίποτε απ’ αυτόν. Ούτε αγάπη , ούτε αναγνώριση. Ο Άνθρωπος είναι, απλά, ένας παράγων, απειροελάχιστος, της Δημιουργίας. Η αναγνώριση κι ο σεβασμός προς το Θεό είναι θέμα συνείδησης του κάθε ανθρώπου, ο οποίος επιλέγει αβίαστα κι ελεύθερα τις σκέψεις και δράσεις του. Έτσι φτιάχτηκε.
Ο Θεός δεν ζητά τίποτε από τον Άνθρωπο. Οι θρησκείες ζητούν. Κουτοπόνηρα, υστερόβουλα αλλά και για λόγους εύρυθμης λειτουργίας της κοινωνίας. Οι κομμουνισταί λένε : "Θρησκεία, το αφιόνι των λαών " ! Και σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί και να' χουν δίκιο !
Πολλοί άνθρωποι, χολωμένοι από κοινωνικές αδικίες, κακοτυχίες και αντιξοότητες τα βάζουν με το Θεό ! Και Τον «τιμωρούν» αρνούμενοι την Ύπαρξή Του. Επειδή δεν τους έκανε τα χατίρια !
- Δεν με προσέχεις ; δε σε παίζω !
Κουτές και μικρές σκέψεις.
Πάρα πολλοί επιφανείς διανοούμενοι και, εν ζωή, αρνητές του Θεού, εν όψει του επερχομένου τέλους τους και συναισθανόμενοι την ανθρώπινη ασημαντότητα κι αδυναμία υποκλίθηκαν στη μεγαλοσύνη του Θείου.
Η ανθρώπινη αλαζονεία, πολλές φορές, όταν βρίσκεται στην ακμή και τον Κολοφώνα της δύναμής της μεθάει και με καυχησιολογίες άρνησης, κομπορρημονεί και αυθαδιάζει. Και ανοηταίνει !
Κάθε άνθρωπος μπορεί να δει το Θεό. Και μάλιστα πολλές φορές στη ζωή του. Κάποιες «ειδικές» στιγμές και μέσα απ’ τη Δημιουργία Του.
Σ’ ένα ταπεινό κυκλάμινο, στην άκρη ενός γκρεμού, η στα αθώα μάτια μιας αδέσποτης σκυλίτσας. Να’ χει μόνο τις αντέννες της ψυχής και του σώματος ανοιχτές και σε εγρήγορση χρειάζεται.
Στη θρησκεία, μάλιστα ! Εκεί χρειάζεται σκεπτικισμός, μελέτη και προβληματισμός. Εκεί γεννιούνται πολλές απορίες και πολλές ενστάσεις. Και χωρεί πολλή συζήτηση. Γιατί όλες οι θρησκείες είναι ανθρώπινα μορφώματα. Κατασκευές σοφών και προβληματισμένων εγκεφάλων. Αλλά μέχρις εκεί.
Καμιά θρησκεία δεν ήρθε θεόπεμπτη από τον ουρανό σαν θέσφατο. Πειστική και απόλυτη. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα είχε επικρατήσει ακαριαία.
Οι θρησκείες στοχεύουν, κατά βάση, στη διευθέτηση των ανθρωπίνων σχέσεων και την ομαλή λειτουργία της κοινωνίας. Είναι κάτι σαν τους τροχονόμους στις Εθνικές Οδούς τα Σαββατοκύριακα. Γι’ αυτό και κάθε μία έχει τους δικούς της κανόνες και τις δικές της προτεραιότητες. Ανάλογα με τα πλήθη στα οποία απευθύνεται. Με τις ιδιαιτερότητες και τη πνευματικότητα του λαού. Και τους κανόνες αυτούς, τη διδασκαλία, τους γράφει σε «Ιερά Βιβλία» και τους σφραγίζει με το «δόγμα». Που επιβραβεύει αλλά και τιμωρεί τις συμπεριφορές των πιστών.
Η θρησκεία επιτελεί κι άλλον ένα, πολύ σοβαρό υπαρξιακό σκοπό. Καλείται να δώσει, και δίνει, απάντηση στο τι γίνεται μετά θάνατον. Τι κρύβεται πίσω απ’ τη Μεγάλη Πύλη. Στο μέγιστο υπαρξιακό πρόβλημα του Ανθρώπου. Στο φόβο του θανάτου και την καθησύχασή του.
Η πειστικότητα της απαντήσεως στο ερώτημα αυτό αλλά και η γενικότερη φιλοσοφία μιας θρησκείας αναδεικνύουν τις ποιοτικές διαφορές της από τις υπόλοιπες.
Ο Χριστιανισμός εκεί ανέδειξε την υπεροχή του. Στη πνευματική του διάσταση και στην ανοχή που ευαγγελίζεται. Στον κατανοητό, βαθιά ανθρώπινο, τρόπο που παρουσιάστηκε και στο απτό παράδειγμα που έδωσε για τη συνέπεια λόγων και έργων. Με απλά, ανθρώπινα στοιχεία, όπως το αίμα, το πόνο, το δάκρυ και το θάνατο. Και κοινωνικές καταστάσεις όπως η φτώχεια, η αμάθεια και η καταπίεση. Μέγιστο όπλο του το «αγαπάτε αλλήλους» που κανένας χριστιανός, δυστυχώς, δεν εφαρμόζει, πλέον !
Όμως όλες οι θρησκείες «γκελάρουν», αποδεικνύοντας ανθρώπινη ατέλεια και όχι θεόπεμπτη τελειότητα. Συμβατές με τον τόπο και χρόνο που "γεννήθηκαν".
Ποιος μπορεί να δεχθεί τη θεωρία του χωμάτινου Αδάμ και την, από το πλευρό του
κατασκευασμένη Εύα. Ποιος μπορεί να δεχθεί την μέχρι του γάμου παρθενία, και ποιος μπορεί να γεύεται το σεξ, μόνο χάριν τεκνοποιίας ; Αυτά είναι σαχλαμάρες και, σαφώς, εκτός Θεϊκού προγραμματισμού. Άσε τη βαρβαρότητα του μουσουλμανισμού και τις σαχλαμάρες της ινδουιστικής πολυθεΐας. Με το θεό Γκανέσαρ, που έχει σώμα ανθρώπου και κεφάλι ελέφαντα ! Κουταμάρες !
Ξεκαθαρίζω, άλλη μια φορά. Άλλο Θεός κι άλλο θρησκεία !
Η στήλη δεν φημίζεται για τις καλές της σχέσεις με την εκκλησία. Ούτε για τη μεγάλη συχνότητα επισκέψεών της σ’ αυτή. Ακολουθεί, απροβλημάτιστη, το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα λόγω οικογενειακής παραδόσεως και γιατί δεν έχει κανένα λόγο να κάνει αλλιώς. Ούτως η άλλως πρέπει ν’ ακολουθήσει ένα δρόμο για τη «Ρώμη». Ας είναι αυτός !
Όμως πιστεύει, ακράδαντα, στην ύπαρξη του Δημιουργού - Θεού με τον οποίο συνδέεται με έναν αόρατο και αφανή ομφάλιο λώρο και διατηρεί μια ατομική, απόλυτη και μυστικιστική επαφή μαζί Του.
Και σ’ Αυτόν απευθύνεται, οσάκις Τον χρειάζεται, μέσω της συνείδησής της .
Το τρίτο μέρος του τρίπτυχου, τον κλήρο, το προσπερνά με σχετική αδιαφορία, ανοχή και συγκατάβαση. Θεωρώντας τους, πάσης φύσεως, «ιερωμένους» ως απλούς, κοινούς ανθρώπους. Με αδυναμίες, αισθήματα, πάθη και ανάγκες. Και τους αντιμετωπίζει όπως όλους τους ανθρώπους. Με κοσμιότητα και απόλυτο σεβασμό, όταν το αξίζουν,( κάτι που κάνει και για οιονδήποτε συνάνθρωπό της ) και με περιφρόνηση και «διαγραφή» όταν αποδεικνύονται ανάξιοι του σχήματος που φέρουν και του λειτουργήματος που επιτελούν.
Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2009
Επικαιρότης
ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ ΔΟΜΗΣΗ
(Aίτια και αιτιατά)
Η τελευταία μεγάλη πυρκαϊά στην Αττική μπορεί να κατέκαψε δεκάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους, απεκάλυψε, όμως, ένα άλλο δάσος. Τεράστιο στην έκταση και απαίσιο σαν καθεστώς που η ύπαρξη και διάθεση αυξήσεώς του λειτουργεί σαν σαράκι στα σπλάχνα του δάσους και το καταστρέφει, με τον ένα η τον άλλο τρόπο.
Και μαζί και τη κοινωνία μας.
Το δάσος των αυθαιρέτων κτισμάτων. Εξοχικών και όχι μόνο.
Η αυθαίρετη δόμηση αποτελεί τη μεγαλύτερη πληγή του μεταπολεμικού κράτους. Μιά μόνιμα χαίνουσα και αθεράπευτη πληγή που καταστρέφει γοργά το φυσικό περιβάλλον και οδηγεί, εκ του ασφαλούς, το Λεκανοπέδιο στην ασφυξία, το μαρασμό και, τελικά, στο θάνατο.
- Η πρώτη γενιά των αυθαιρέτων δημιουργήθηκε με τη λήξη του του Εμφυλίου. Όταν η ερήμωση της επαρχίας έδωσε το έναυσμα γιά την εγκατάλειψή της. Όταν ο κατεστραμμένος και απελπισμένος κάτοικος του χωριού και της επαρχιακής πόλης, μαστιζόμενος απο την ανέχεια, τη φτώχεια και την ανεργία αναγκαζόταν να ζητήσει καταφύγιο επιβίωσης στη πρωτεύουσα η τη ξενητειά.
Και, βεβαίως, το πρώτο ζητούμενο σε κάθε μετεγκατάσταση είναι η στέγη. Ένα "κεραμίδι" να βάλει το κεφάλι του από κάτω ! Γιά ν' αρχίσει τη καινούργια του ζωή.
Το κράτος παράλυτο, διαλυμένο και πελαγωμένο αδυνατούσε, με μηχανισμούς ανοργάνωτους, ν' ανταποκριθεί άμεσα κι αποτελεσματικά, στο πρόβλημα.
Γνώριζε πολύ καλά τι έπρεπε να κάνει, αλλά αδυνατούσε και γι' αυτό σερνόταν, ασθμαίνον, πίσω απ' τις εξελίξεις και τις ανάγκες που έτρεχαν. Μισόκλεινε τα μάτια στην αυθαιρεσία κι άφηνε ανοιχτά παράθυρα παρανομίας στις πόρτες νομιμότητος που έκλεινε.
Οι εντάξεις στο σχέδιο περνούσαν από πολύπλοκες και χρονοβόρες διαδικασίες.
Και όλα εγένοντο κατόπιν εορτής. Πρώτα χτιζόταν μιά περιοχή κι έπειτα έμπαινε στο σχέδιο !
Κι η διαφθορά, πανταχού παρούσα, έβαζε το χεράκι της, γιά "του φτωχού το κεραμίδι", με το αζημίωτο. Αστυφύλακες, χωροφύλακες, πολεοδομίες, όλοι στο κόλπο. Όλοι το κάτι τις τους
Κι έτσι τη σκυτάλη τη πήρε η "ιδιωτική πρωτοβουλία" (διάβαζε κερδοσκοπία κι εκμετάλλευση) η οποία αλώνισε κυριολεκτικά !
Μέσα σε ημέρες ξεφύτρωναν, σαν μανιτάρια, εκατοντάδες αυθαίρετα. Χτισμένα άναρχα εδώ κι εκεί. Χωρίς μελέτες, χωρίς σχέδια, χωρίς προοπτική.
Μέσα σε μήνες διεμορφώνοντο ολόκληρες συνοικίες και σε λίγα χρόνια ανεβαθμίζοντο σε "προάστια".
Έτσι γιγαντώθηκε ο κεντρικός πολεοδομικός ιστός μιάς πόλης - τέρατος. Άναρχης, ασχεδίαστης, ασυντόνιστης κι απάνθρωπης. Ήρθε κι η "αντιπαροχή" (αναγκαίο κακό) κι έδεσε το γλυκό !
Γύρω απ' την Αθήνα, τη σχετικά μικρή τότε, αναπτύχτηκε ένα δύσμορφο και κακότεχνο οικιστικό περιδέραιο. Χωρίς ρυθμιστικό σχέδιο, χωρίς δρόμους πρόσβασης, μακρύτερης πρόβλεψης, χωρίς υποδομές. Κόπηκαν και πουλήθηκαν, σα ζεστές τυρόπιττες, "αγροτεμάχια" εκτός σχεδίου. Με "φως, νερό, τηλέφωνο", (στα χίλια μέτρα !) ."Πέντε λεπτά από την Ομόνοια" (με το ελικόπτερο!). "Προάστια Αγγελοπούλου", "Οικόπεδα με μιά πεντάρα ! Στου Κωνσταντάρα" !
Η χαρά του μεγαλοκτηματία !
Τα Λιόσια πήραν το όνομά τους από το μεγαλοτσιφλικά Λιόση !
Κι ο κόσμος, αλαφιασμένος, έτρεχε αγόραζε με δεκάδες δόσεις και, τσάτρα πάτρα, με το άγχος και το κυνήγι του χωροφύλακα έριχνε νύχτα τη πλάκα από μπετόν. Που, όμως, ήταν όντως πλάκα της "πλάκας", από πλευράς κανόνων και αντοχής.
Γιά να στεγάσει τη φαμίλια του και τα όνειρά του γιά μιά καλύτερη ζωή.
Κι αν από κακό συντονισμό η λειψό "λάδι" πλάκωνε η Αστυνομία και τα συνεργεία για κατεδάφιση, κλείνονταν μέσα (Ελεύθεροι πολιορκημένοι !) καμμιά εικοσαριά "μιζεράμπιλοι", τα μισά πιτσιρίκια που μιξοκλαίγανε κι άντε μετά να γκρεμίσεις, εσύ, αυθαίρετο !
Και το τέρας που λέγεται "μεταπολεμική Αθήνα" γεννήθηκε, αλίμονο !
Τη χώρα μας τη διακατέχει και τη καλύπτει μιά περίεργη κι ανεξήγητη κατάρα. Σαν την αρχαία Αίγυπτο, με τις περιόδους ισχνών και παχέων αγελάδων.
Γιά λόγους, όμως, ιστορικής αλήθειας θα πρέπει ν' αναφερθεί ότι όλο αυτό το πολεοδομικό αλαλούμ δημιουργήθηκε κάτω από μία ασφυκτική πίεση χρόνου και την αδήριτη ανάγκη ταχείας στεγάσεως μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Ήταν ένα νομοτελειακό προϊόν, επακόλουθο του Εμφυλίου. Μιά, ακόμη, κακή απότοκος συνιστώσα του και ένα πρόσθετο δείγμα της κακοδαιμονίας αυτού του τόπου.
- Η δεύτερη γενιά αυθαιρέτων οφείλεται στη χούντα. Κι αυτή είχε νομοτελειακή γεννεσιουργό αιτία.
Πάνω που η συνετή πολιτική λιτότητος και ανασυγκρότησης άρχισε ν' αποδίδει καρπούς και η χώρα βάδιζε προς εθνική ομοψυχία, λήθη του οδυνηρού παρελθόντος και προσέγγιση ομαλού πολιτικού βίου, παρά της επί μέρους, κόντρες και αντιπαλότητος, οι δυνάμεις του σκότους έκαναν το θαύμα τους. Αδέξιοι πολιτικοί χειρισμοί, έλλειψη διορατικότητος, ανικανότης και αδιαφορία ξαναβύθισαν τη χώρα στο σκοτάδι της απομόνωσης και καθυστέρησης. Δικτατορία !
Η Ευρώπη ανεβάζει στροφές ανάπτυξης κι η Ελλάδα τραβάει χειρόφρενο στασιμότητος.
Στην αρχή όλα μούδιασαν, όλα πάγωσαν, όλα σταμάτησαν. Δουλειές, παραγωγή, νέκρωσαν όλα. Λεφτά, όμως, υπήρχαν! Και στις Τράπεζες και στα ταμεία του Κράτους. Απλώς λούφαζαν περιμένοντας. Και η διεθνής οικονομική συγκυρία ήταν καλή. Ο κόσμος προόδευε.
Ο αλήστου μνήμης "ορθοπεδικός" Γ. Παπαδόπουλος έβαλε, μεν, στο γύψο τον "ασθενή" λαό ήθελε, όμως, να βγάλει απ' αυτόν την οικονομία της χώρας.
Με εντολές και διατάξεις σπρώχνει τις Τράπεζες να δανειοδοτούν, με καλούς όρους, την αγορά για να πάρει στροφές η Οικονομία. Θυμάμαι, ολόκληρο διευθυντή υποκαταστήματος μεγάλης Τράπεζας, της "μεγάλης μας φίλης" να έρχεται, απρόσκλητος, απόγευμα στο γραφείο μου και να μου προσφέρει, μελιστάλακτα, το θησαυροφυλάκειο του υποκαταστήματος ! Με άριστους όρους και προυποθέσεις.
Τότε, μεταξύ άλλων, θεσπίστηκε και η περίφημη δήλωση του Ν 105/69 που είχε στόχους τη καταπολέμηση της γραφειοκρατείας ( κούνια που τον κούναγε !) και τη τόνωση του αισθήματος υπευθυνότητος του πολίτη ! (εδώ γελάνε, πάρα πολύ!).
Ο, κατά Παπαδόπουλο, περήφανος και έντιμος Έλλην υπογράφει, φαρδειά πλατειά, και λεβέντικα τη δήλωση των προθέσεών του και την ανάληψη των δηλουμένων ευθυνών και οι πόρτες ανοίγουν, στη στιγμή, διάπλατα. Τέζα η Γραφειοκρατία !
Βεβαίως, στη πράξη, έγιναν άλλα. Οι μέν λίγοι κι έντιμοι (διάβαζε μαλ....) τιμούσαν την υπογραφή τους, όμως, οι πολλοί, οι "ξύπνιοι", οι "ατσίδες" την έγραφαν εκεί που δεν πιάνει μελάνι, κι έκαναν ότι γουστάριζαν.
Και πάνω, λοιπόν, στο υπόβαθρο της ουτοπικής υπεύθυνης δήλωσης εδράστηκε η δεύτερη γενιά των αυθαιρέτων ! Τα "λυόμενα". Η μεγάλη φενάκη !
Υπογράφοντας ο "έντιμος", "υπεύθυνος" και "λεβέντης" Έλλην πολίτης μιά δήλωση, τυποποιημένη μάλιστα, ότι όταν το Κράτος του το ζητήσει θα τσακιστεί να υπακούσει (!) και ν' απομακρύνει το λυόμενό του έπαιρνε, εν ριπή οφθαλμού, άδεια εγκαταστάσεως "λυομένης οικίας", 50 - 70 μ2, αναλόγως, πάνω σε μιά αντίστοιχη μπετονένια βάση.
Η έννοια της αποδοχής της απομάκρυνσης βρισκόταν στη περίπτωση ένταξης μιάς περιοχής στο σχέδιο πόλης η την επέκτασή του και το, ένεκα τούτου, πιθανό πρόβλημα που θα δημιουργούσε το λυόμενο ! (Ζήσε Μάη μου, να φας τριφύλλι).
Στόχος πιθανόν σωστός αλλά από λάθος ηγέτες, σε λάθος πολίτες, σε λάθος εποχή και με λάθος μεθόδευση !
Για να μπορέσει ο "υπόδουλος" πολίτης ν' αποκτήσει ένα εξοχικό και να μπορέσει να παραθερίσει, λιγάκι, η οικογένειά του και να ξεχνά το πόνο του ! Να τσουλήσει κι ολόκληρος ο οικοδομικός μηχανισμός . Να πάρει μπρος και η Οικονομία, μιάς και ένας βασικός της τροχός της είναι η οικοδομή.
Τα μπάνια του λαού! (όρος που εφευρέθηκε αργότερα, από άλλο μπαγάσα πολιτικό !) Βεβαίως εδώ, δεν ξέρεις τι να πρωτοθαυμάσεις. Την ανοησία και αφέλεια των εμπνευστών του νόμου "περί λυομένων", την άγνοια του "εσώψυχου" της ελληνικής φυλής η την εφευρετικότητα και το δαιμόνιον της ράτσας, στη κομπίνα και την εξαπάτηση !
Το τι έγινε δεν περιγράφεται. Σε μέρες κατακομματιάστηκε η Αττική και πουλήθηκε ως "αγροτεμάχια" εκτός σχεδίου ! Γιά πότε κατακλύστηκαν οικοπεδικές "κουτσουλιές" 200 και 300 μ2 από δύσμορφα, ακαλαίσθητα κουτιά, δεν λέγεται.
Όπου, ότι και όσο ήθελε καθένας έχτιζε !
Και, το σπουδαιότερο, για να "λυθούν" όλα τα "τάχα" λυόμενα θα χρειαζόταν δυναμίτης. Και γιά ν' απομακρυνθούν, φορτηγά μπάζων και σκουπιδιάρικα !
Μιά συγγνωστή εγκληματική φαρσοκωμωδία που ασχήμηνε και κατέστρεψε κάθε όμορφη, αλλά και κάθε προσβάσιμη παραλία της Αττικής, κυρίως. Με τη γάγγραινα να επεκτείνεται, όταν τιγκάρησαν οι ακτές, και στα εσωτερικά δασικά της τμήματα.
Η αρχή είχε γίνει. Ο ιός της αυθαίρετης και, κυρίως, της ατιμώρητα αυθαίρετης δόμησης είχε φωλιάσει γιά τα καλά στη ψυχή και τη συνείδηση του Έλληνα. Το δέλεαρ του τεράστιου κέρδους, η διαπλοκή και η ραγδαίως αυξανόμενη διαφθορά αποτελειώνει την ημιθανή Αττική. Με καταπατήσεις, αποψιλώσεις, πυρκαϊές και κάθε λογίς αντικοινωνική συμπεριφορά και χυδαία αδιαφορία. Και το Κράτος "ωσεί παρόν", με τά όργανα του αδυνατούντα να κινηθούν, να προλάβουν, ν' αποτρέψουν η να επανορθώσουν, απ' το βάρος των χαρτονομισμάτων που κουβαλάν οι τσέπες τους! Να μη μπορούν ν' αρθρώσουν λέξη, μπουκωμένοι καθώς είναι από τα χιλιόευρα !
- Και, αισίως, φτάνουμε στη τρίτη γενιά αυθαιρέτων. Τη πιό "μεγαλοπρεπή", τη πιό νεοπλουτίστικη, τη πιό "τσακίρικη" !
Τα κτίσματα, εν πολλοίς, ντιντελάντικα ακτινοβολούν εκλεκτικισμό, φινέτσα αλλά και, αρκετές φορές, καρακιτσαρία του κερατά ! Πολλά τετραγωνικά, πολύ γκαζόν, γκαράζ, μπάρμπεκιου (η λαϊκότης της ψησταριάς και της λαδόκολλας δεν κρύβεται), το εκκλησάκι (!), πέτρινο και, συνήθως, με μιά κίτρινη, βυζαντινή, σημαία με το μαύρο δικέφαλο να θυμίζει τις "χαμένες πατρίδες" ! Και πολλή χρήση πέτρας. Μα πάρα πολλή πέτρα ! Ένα υλικό που αφθονούσε, ανέκαθεν, στη χώρα μας αλλά ανακαλύφθηκε τελευταία από το νεοπλουτισμό των Νεοελλήνων, σε συνδυασμό με την αφθονία των αλβανικών χεριών που κυκλοφορούν στην οικοδομική πιάτσα.
Δεν υπάρχει αυθαίρετο γιά αυθαίρετο που να μη καλύπτεται από πέτρα !
Οι πιό "λεφτάδες" τη χρησιμοποιούν καλόγουστα και μασίφ, ενώ οι πιό "λιγούρηδες" και άσχετοι αρκούνται στις κακόγουστες επενδύσεις, που οι γωνιές των τοίχων προδίδουν τη λογική και τεχνική του "δήθεν".
Η τελευταία πυρκαϊά πέταξε και τις τελευταίες μάσκες κι έφερε στο φως και την επιφάνεια όλη τη σαπίλα, την υποκρισία και τη διαφθορά μου μαστίζει το κοινωνικό τομέα που λέγεται "στέγη - δόμηση - χωροταξική πολιτική ". Και μαζί με το άλλο τεράστιο πρόβλημα, το "κόλπο γκρόσσο" των ημιϋπαιθρίων χώρων, αποτελούν τα χαρακτηριστικότερα μηνύματα και δείγματα της ποιότητος, των αξιών, των προτεραιοτήτων και του προσανατολισμού της κοινωνίας μας .
Να μας χαιρόμαστε !
ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ ΔΟΜΗΣΗ
(Aίτια και αιτιατά)
Η τελευταία μεγάλη πυρκαϊά στην Αττική μπορεί να κατέκαψε δεκάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους, απεκάλυψε, όμως, ένα άλλο δάσος. Τεράστιο στην έκταση και απαίσιο σαν καθεστώς που η ύπαρξη και διάθεση αυξήσεώς του λειτουργεί σαν σαράκι στα σπλάχνα του δάσους και το καταστρέφει, με τον ένα η τον άλλο τρόπο.
Και μαζί και τη κοινωνία μας.
Το δάσος των αυθαιρέτων κτισμάτων. Εξοχικών και όχι μόνο.
Η αυθαίρετη δόμηση αποτελεί τη μεγαλύτερη πληγή του μεταπολεμικού κράτους. Μιά μόνιμα χαίνουσα και αθεράπευτη πληγή που καταστρέφει γοργά το φυσικό περιβάλλον και οδηγεί, εκ του ασφαλούς, το Λεκανοπέδιο στην ασφυξία, το μαρασμό και, τελικά, στο θάνατο.
- Η πρώτη γενιά των αυθαιρέτων δημιουργήθηκε με τη λήξη του του Εμφυλίου. Όταν η ερήμωση της επαρχίας έδωσε το έναυσμα γιά την εγκατάλειψή της. Όταν ο κατεστραμμένος και απελπισμένος κάτοικος του χωριού και της επαρχιακής πόλης, μαστιζόμενος απο την ανέχεια, τη φτώχεια και την ανεργία αναγκαζόταν να ζητήσει καταφύγιο επιβίωσης στη πρωτεύουσα η τη ξενητειά.
Και, βεβαίως, το πρώτο ζητούμενο σε κάθε μετεγκατάσταση είναι η στέγη. Ένα "κεραμίδι" να βάλει το κεφάλι του από κάτω ! Γιά ν' αρχίσει τη καινούργια του ζωή.
Το κράτος παράλυτο, διαλυμένο και πελαγωμένο αδυνατούσε, με μηχανισμούς ανοργάνωτους, ν' ανταποκριθεί άμεσα κι αποτελεσματικά, στο πρόβλημα.
Γνώριζε πολύ καλά τι έπρεπε να κάνει, αλλά αδυνατούσε και γι' αυτό σερνόταν, ασθμαίνον, πίσω απ' τις εξελίξεις και τις ανάγκες που έτρεχαν. Μισόκλεινε τα μάτια στην αυθαιρεσία κι άφηνε ανοιχτά παράθυρα παρανομίας στις πόρτες νομιμότητος που έκλεινε.
Οι εντάξεις στο σχέδιο περνούσαν από πολύπλοκες και χρονοβόρες διαδικασίες.
Και όλα εγένοντο κατόπιν εορτής. Πρώτα χτιζόταν μιά περιοχή κι έπειτα έμπαινε στο σχέδιο !
Κι η διαφθορά, πανταχού παρούσα, έβαζε το χεράκι της, γιά "του φτωχού το κεραμίδι", με το αζημίωτο. Αστυφύλακες, χωροφύλακες, πολεοδομίες, όλοι στο κόλπο. Όλοι το κάτι τις τους
Κι έτσι τη σκυτάλη τη πήρε η "ιδιωτική πρωτοβουλία" (διάβαζε κερδοσκοπία κι εκμετάλλευση) η οποία αλώνισε κυριολεκτικά !
Μέσα σε ημέρες ξεφύτρωναν, σαν μανιτάρια, εκατοντάδες αυθαίρετα. Χτισμένα άναρχα εδώ κι εκεί. Χωρίς μελέτες, χωρίς σχέδια, χωρίς προοπτική.
Μέσα σε μήνες διεμορφώνοντο ολόκληρες συνοικίες και σε λίγα χρόνια ανεβαθμίζοντο σε "προάστια".
Έτσι γιγαντώθηκε ο κεντρικός πολεοδομικός ιστός μιάς πόλης - τέρατος. Άναρχης, ασχεδίαστης, ασυντόνιστης κι απάνθρωπης. Ήρθε κι η "αντιπαροχή" (αναγκαίο κακό) κι έδεσε το γλυκό !
Γύρω απ' την Αθήνα, τη σχετικά μικρή τότε, αναπτύχτηκε ένα δύσμορφο και κακότεχνο οικιστικό περιδέραιο. Χωρίς ρυθμιστικό σχέδιο, χωρίς δρόμους πρόσβασης, μακρύτερης πρόβλεψης, χωρίς υποδομές. Κόπηκαν και πουλήθηκαν, σα ζεστές τυρόπιττες, "αγροτεμάχια" εκτός σχεδίου. Με "φως, νερό, τηλέφωνο", (στα χίλια μέτρα !) ."Πέντε λεπτά από την Ομόνοια" (με το ελικόπτερο!). "Προάστια Αγγελοπούλου", "Οικόπεδα με μιά πεντάρα ! Στου Κωνσταντάρα" !
Η χαρά του μεγαλοκτηματία !
Τα Λιόσια πήραν το όνομά τους από το μεγαλοτσιφλικά Λιόση !
Κι ο κόσμος, αλαφιασμένος, έτρεχε αγόραζε με δεκάδες δόσεις και, τσάτρα πάτρα, με το άγχος και το κυνήγι του χωροφύλακα έριχνε νύχτα τη πλάκα από μπετόν. Που, όμως, ήταν όντως πλάκα της "πλάκας", από πλευράς κανόνων και αντοχής.
Γιά να στεγάσει τη φαμίλια του και τα όνειρά του γιά μιά καλύτερη ζωή.
Κι αν από κακό συντονισμό η λειψό "λάδι" πλάκωνε η Αστυνομία και τα συνεργεία για κατεδάφιση, κλείνονταν μέσα (Ελεύθεροι πολιορκημένοι !) καμμιά εικοσαριά "μιζεράμπιλοι", τα μισά πιτσιρίκια που μιξοκλαίγανε κι άντε μετά να γκρεμίσεις, εσύ, αυθαίρετο !
Και το τέρας που λέγεται "μεταπολεμική Αθήνα" γεννήθηκε, αλίμονο !
Τη χώρα μας τη διακατέχει και τη καλύπτει μιά περίεργη κι ανεξήγητη κατάρα. Σαν την αρχαία Αίγυπτο, με τις περιόδους ισχνών και παχέων αγελάδων.
Γιά λόγους, όμως, ιστορικής αλήθειας θα πρέπει ν' αναφερθεί ότι όλο αυτό το πολεοδομικό αλαλούμ δημιουργήθηκε κάτω από μία ασφυκτική πίεση χρόνου και την αδήριτη ανάγκη ταχείας στεγάσεως μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Ήταν ένα νομοτελειακό προϊόν, επακόλουθο του Εμφυλίου. Μιά, ακόμη, κακή απότοκος συνιστώσα του και ένα πρόσθετο δείγμα της κακοδαιμονίας αυτού του τόπου.
- Η δεύτερη γενιά αυθαιρέτων οφείλεται στη χούντα. Κι αυτή είχε νομοτελειακή γεννεσιουργό αιτία.
Πάνω που η συνετή πολιτική λιτότητος και ανασυγκρότησης άρχισε ν' αποδίδει καρπούς και η χώρα βάδιζε προς εθνική ομοψυχία, λήθη του οδυνηρού παρελθόντος και προσέγγιση ομαλού πολιτικού βίου, παρά της επί μέρους, κόντρες και αντιπαλότητος, οι δυνάμεις του σκότους έκαναν το θαύμα τους. Αδέξιοι πολιτικοί χειρισμοί, έλλειψη διορατικότητος, ανικανότης και αδιαφορία ξαναβύθισαν τη χώρα στο σκοτάδι της απομόνωσης και καθυστέρησης. Δικτατορία !
Η Ευρώπη ανεβάζει στροφές ανάπτυξης κι η Ελλάδα τραβάει χειρόφρενο στασιμότητος.
Στην αρχή όλα μούδιασαν, όλα πάγωσαν, όλα σταμάτησαν. Δουλειές, παραγωγή, νέκρωσαν όλα. Λεφτά, όμως, υπήρχαν! Και στις Τράπεζες και στα ταμεία του Κράτους. Απλώς λούφαζαν περιμένοντας. Και η διεθνής οικονομική συγκυρία ήταν καλή. Ο κόσμος προόδευε.
Ο αλήστου μνήμης "ορθοπεδικός" Γ. Παπαδόπουλος έβαλε, μεν, στο γύψο τον "ασθενή" λαό ήθελε, όμως, να βγάλει απ' αυτόν την οικονομία της χώρας.
Με εντολές και διατάξεις σπρώχνει τις Τράπεζες να δανειοδοτούν, με καλούς όρους, την αγορά για να πάρει στροφές η Οικονομία. Θυμάμαι, ολόκληρο διευθυντή υποκαταστήματος μεγάλης Τράπεζας, της "μεγάλης μας φίλης" να έρχεται, απρόσκλητος, απόγευμα στο γραφείο μου και να μου προσφέρει, μελιστάλακτα, το θησαυροφυλάκειο του υποκαταστήματος ! Με άριστους όρους και προυποθέσεις.
Τότε, μεταξύ άλλων, θεσπίστηκε και η περίφημη δήλωση του Ν 105/69 που είχε στόχους τη καταπολέμηση της γραφειοκρατείας ( κούνια που τον κούναγε !) και τη τόνωση του αισθήματος υπευθυνότητος του πολίτη ! (εδώ γελάνε, πάρα πολύ!).
Ο, κατά Παπαδόπουλο, περήφανος και έντιμος Έλλην υπογράφει, φαρδειά πλατειά, και λεβέντικα τη δήλωση των προθέσεών του και την ανάληψη των δηλουμένων ευθυνών και οι πόρτες ανοίγουν, στη στιγμή, διάπλατα. Τέζα η Γραφειοκρατία !
Βεβαίως, στη πράξη, έγιναν άλλα. Οι μέν λίγοι κι έντιμοι (διάβαζε μαλ....) τιμούσαν την υπογραφή τους, όμως, οι πολλοί, οι "ξύπνιοι", οι "ατσίδες" την έγραφαν εκεί που δεν πιάνει μελάνι, κι έκαναν ότι γουστάριζαν.
Και πάνω, λοιπόν, στο υπόβαθρο της ουτοπικής υπεύθυνης δήλωσης εδράστηκε η δεύτερη γενιά των αυθαιρέτων ! Τα "λυόμενα". Η μεγάλη φενάκη !
Υπογράφοντας ο "έντιμος", "υπεύθυνος" και "λεβέντης" Έλλην πολίτης μιά δήλωση, τυποποιημένη μάλιστα, ότι όταν το Κράτος του το ζητήσει θα τσακιστεί να υπακούσει (!) και ν' απομακρύνει το λυόμενό του έπαιρνε, εν ριπή οφθαλμού, άδεια εγκαταστάσεως "λυομένης οικίας", 50 - 70 μ2, αναλόγως, πάνω σε μιά αντίστοιχη μπετονένια βάση.
Η έννοια της αποδοχής της απομάκρυνσης βρισκόταν στη περίπτωση ένταξης μιάς περιοχής στο σχέδιο πόλης η την επέκτασή του και το, ένεκα τούτου, πιθανό πρόβλημα που θα δημιουργούσε το λυόμενο ! (Ζήσε Μάη μου, να φας τριφύλλι).
Στόχος πιθανόν σωστός αλλά από λάθος ηγέτες, σε λάθος πολίτες, σε λάθος εποχή και με λάθος μεθόδευση !
Για να μπορέσει ο "υπόδουλος" πολίτης ν' αποκτήσει ένα εξοχικό και να μπορέσει να παραθερίσει, λιγάκι, η οικογένειά του και να ξεχνά το πόνο του ! Να τσουλήσει κι ολόκληρος ο οικοδομικός μηχανισμός . Να πάρει μπρος και η Οικονομία, μιάς και ένας βασικός της τροχός της είναι η οικοδομή.
Τα μπάνια του λαού! (όρος που εφευρέθηκε αργότερα, από άλλο μπαγάσα πολιτικό !) Βεβαίως εδώ, δεν ξέρεις τι να πρωτοθαυμάσεις. Την ανοησία και αφέλεια των εμπνευστών του νόμου "περί λυομένων", την άγνοια του "εσώψυχου" της ελληνικής φυλής η την εφευρετικότητα και το δαιμόνιον της ράτσας, στη κομπίνα και την εξαπάτηση !
Το τι έγινε δεν περιγράφεται. Σε μέρες κατακομματιάστηκε η Αττική και πουλήθηκε ως "αγροτεμάχια" εκτός σχεδίου ! Γιά πότε κατακλύστηκαν οικοπεδικές "κουτσουλιές" 200 και 300 μ2 από δύσμορφα, ακαλαίσθητα κουτιά, δεν λέγεται.
Όπου, ότι και όσο ήθελε καθένας έχτιζε !
Και, το σπουδαιότερο, για να "λυθούν" όλα τα "τάχα" λυόμενα θα χρειαζόταν δυναμίτης. Και γιά ν' απομακρυνθούν, φορτηγά μπάζων και σκουπιδιάρικα !
Μιά συγγνωστή εγκληματική φαρσοκωμωδία που ασχήμηνε και κατέστρεψε κάθε όμορφη, αλλά και κάθε προσβάσιμη παραλία της Αττικής, κυρίως. Με τη γάγγραινα να επεκτείνεται, όταν τιγκάρησαν οι ακτές, και στα εσωτερικά δασικά της τμήματα.
Η αρχή είχε γίνει. Ο ιός της αυθαίρετης και, κυρίως, της ατιμώρητα αυθαίρετης δόμησης είχε φωλιάσει γιά τα καλά στη ψυχή και τη συνείδηση του Έλληνα. Το δέλεαρ του τεράστιου κέρδους, η διαπλοκή και η ραγδαίως αυξανόμενη διαφθορά αποτελειώνει την ημιθανή Αττική. Με καταπατήσεις, αποψιλώσεις, πυρκαϊές και κάθε λογίς αντικοινωνική συμπεριφορά και χυδαία αδιαφορία. Και το Κράτος "ωσεί παρόν", με τά όργανα του αδυνατούντα να κινηθούν, να προλάβουν, ν' αποτρέψουν η να επανορθώσουν, απ' το βάρος των χαρτονομισμάτων που κουβαλάν οι τσέπες τους! Να μη μπορούν ν' αρθρώσουν λέξη, μπουκωμένοι καθώς είναι από τα χιλιόευρα !
- Και, αισίως, φτάνουμε στη τρίτη γενιά αυθαιρέτων. Τη πιό "μεγαλοπρεπή", τη πιό νεοπλουτίστικη, τη πιό "τσακίρικη" !
Τα κτίσματα, εν πολλοίς, ντιντελάντικα ακτινοβολούν εκλεκτικισμό, φινέτσα αλλά και, αρκετές φορές, καρακιτσαρία του κερατά ! Πολλά τετραγωνικά, πολύ γκαζόν, γκαράζ, μπάρμπεκιου (η λαϊκότης της ψησταριάς και της λαδόκολλας δεν κρύβεται), το εκκλησάκι (!), πέτρινο και, συνήθως, με μιά κίτρινη, βυζαντινή, σημαία με το μαύρο δικέφαλο να θυμίζει τις "χαμένες πατρίδες" ! Και πολλή χρήση πέτρας. Μα πάρα πολλή πέτρα ! Ένα υλικό που αφθονούσε, ανέκαθεν, στη χώρα μας αλλά ανακαλύφθηκε τελευταία από το νεοπλουτισμό των Νεοελλήνων, σε συνδυασμό με την αφθονία των αλβανικών χεριών που κυκλοφορούν στην οικοδομική πιάτσα.
Δεν υπάρχει αυθαίρετο γιά αυθαίρετο που να μη καλύπτεται από πέτρα !
Οι πιό "λεφτάδες" τη χρησιμοποιούν καλόγουστα και μασίφ, ενώ οι πιό "λιγούρηδες" και άσχετοι αρκούνται στις κακόγουστες επενδύσεις, που οι γωνιές των τοίχων προδίδουν τη λογική και τεχνική του "δήθεν".
Η τελευταία πυρκαϊά πέταξε και τις τελευταίες μάσκες κι έφερε στο φως και την επιφάνεια όλη τη σαπίλα, την υποκρισία και τη διαφθορά μου μαστίζει το κοινωνικό τομέα που λέγεται "στέγη - δόμηση - χωροταξική πολιτική ". Και μαζί με το άλλο τεράστιο πρόβλημα, το "κόλπο γκρόσσο" των ημιϋπαιθρίων χώρων, αποτελούν τα χαρακτηριστικότερα μηνύματα και δείγματα της ποιότητος, των αξιών, των προτεραιοτήτων και του προσανατολισμού της κοινωνίας μας .
Να μας χαιρόμαστε !
Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2009
Στοχασμοί
Το τελευταίο καιρό γνώρισα μιά ομάδα ανθρώπων που ζουν παθιασμένα ταγμένοι σ' ένα σκοπό. Γιά την ακρίβεια δεν τους γνώρισα προσωπικά αλλά μέσα από τις, γραπτά, αποτυπωμένες απόψεις κι ιδέες τους. Που όλη τους η ζωή και όλα τους τα ενδιαφέροντα φιλτράρονται μέσα απ' αυτές τις απόψεις. Και όλη τους η ενέργεια αναλίσκεται στην εξυπηρέτηση των απόψεων αυτών.
Και είναι άνθρωποι στους οποίους, σαφώς, διαφαίνεται κάποια ποιότητα και πολλές δυνατότητες να πάνε τη σκέψη τους πάρα πέρα.
Κι όμως χάνουν το λαμπερό φως του ήλιου μέσα στις σκοτεινές κάμαρες του φανατισμού. Χάνουν τη ζωηράδα των χρωμάτων της φύσης μέσα στα γκρίζα καλντερίμια της πολιτικής σκοπιμότητας. Χάνουν το καθαρό αέρα της ελεύθερης σκέψης μέσα στα αποπνικτικά σοκάκια του δογματισμού και της στράτευσης. Χάνουν το ρομαντισμό και τη ποίηση της ανθρώπινης ευαισθησίας και ζεστασιάς μέσα στο ρεαλισμό της ψυχρής ιδεολογικής δεοντολογίας.
Περιορίζουν τη ζωή τους και τη δρομολογούν σε μιά τροχιά, σ' έναν άξονα.
Ανθρώπινοι σιδηρόδρομοι !
Τελικά κάποιοι άνθρωποι δεν ζουν, κάνουν ότι ζουν !
Το τελευταίο καιρό γνώρισα μιά ομάδα ανθρώπων που ζουν παθιασμένα ταγμένοι σ' ένα σκοπό. Γιά την ακρίβεια δεν τους γνώρισα προσωπικά αλλά μέσα από τις, γραπτά, αποτυπωμένες απόψεις κι ιδέες τους. Που όλη τους η ζωή και όλα τους τα ενδιαφέροντα φιλτράρονται μέσα απ' αυτές τις απόψεις. Και όλη τους η ενέργεια αναλίσκεται στην εξυπηρέτηση των απόψεων αυτών.
Και είναι άνθρωποι στους οποίους, σαφώς, διαφαίνεται κάποια ποιότητα και πολλές δυνατότητες να πάνε τη σκέψη τους πάρα πέρα.
Κι όμως χάνουν το λαμπερό φως του ήλιου μέσα στις σκοτεινές κάμαρες του φανατισμού. Χάνουν τη ζωηράδα των χρωμάτων της φύσης μέσα στα γκρίζα καλντερίμια της πολιτικής σκοπιμότητας. Χάνουν το καθαρό αέρα της ελεύθερης σκέψης μέσα στα αποπνικτικά σοκάκια του δογματισμού και της στράτευσης. Χάνουν το ρομαντισμό και τη ποίηση της ανθρώπινης ευαισθησίας και ζεστασιάς μέσα στο ρεαλισμό της ψυχρής ιδεολογικής δεοντολογίας.
Περιορίζουν τη ζωή τους και τη δρομολογούν σε μιά τροχιά, σ' έναν άξονα.
Ανθρώπινοι σιδηρόδρομοι !
Τελικά κάποιοι άνθρωποι δεν ζουν, κάνουν ότι ζουν !
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)