CHE FECE… IL GRAN RIFIUTO

 

Η χθεσινή μου ανάρτηση είχε αμφίσημη ανταπόκριση. Σε τηλεφωνικές επικοινωνίες κάποιοι φίλοι διεφώνησαν με τις διαβαθμίσεις της αναξιοπρέπειας που πιστεύω πως συνοδεύει κάποιες κακές ανθρώπινες σκέψεις και ενέργειες. Θεωρούν πως υπήρξα αυστηρός αφού η αξιοπρέπεια μπορεί να διασφαλιστεί από την μυστικότητα ή απόκρυψη των, έστω άστοχων, πράξεων.

Διαφωνώ πλήρως με την άποψη αυτή, καθώς πρώτος μάρτυς και αδιάψευστος κριτής πάντων είναι ο εαυτός μας, μέσω της συνειδήσεως. Αυτή γνωρίζει τα πάντα και αποφασίζει αιτιολογημένα και ορθά! Με την επιφύλαξη μεγάλης συνειδησιακής ελαστικότητος -κάτι που εξ ορισμού συνιστά φαυλότητα- στον μέσο και έντιμον άνθρωπο η ακέραιη συνείδηση κρίνει τα πάντα, κατακρίνει ή αθωώνει, τύπτει. Και οδηγεί τον παραβάτη στην συνειδητοποίηση του σφάλματος, φροντίζοντας είτε γιά την επανόρθωσή του, είτε γιά την μη επανάληψη. Εθελοτυφλία και στρουθοκαμηλισμός με τον εαυτό τους δεν χωρεί στους ακέραιους ανθρώπους.

Το μεγάλο «ναι», ή το μεγάλο «όχι» του σπουδαίου Καβάφη ας αποτελεί φάρο και πυξίδα σκέψεων και ενεργειών όλων. Με τόλμη, γενναιότητα και αποφασιστικότητα. Αλλά και την συνειδητοποίηση και αποδοχή του «λάθους», όταν και αν τούτο συμβεί. Άλλωστε... «το σφάλλειν ανθρώπινον»...

Το βαρύ τίμημα της αξιοπρέπειας.

«Τα πάντα ρεί», είπε κάποτε ο Ηράκλειτος, θέλοντας να καταδείξει την ρευστότητα των παντοίων στοιχείων της Φύσεως της ανθρώπινης ψυχής και συμπεριφοράς μη εξαιρουμένων.

Στην ροή της απειρίας του παγκόσμιου χρόνου οι μεταβολές και εξελίξεις που συμβαίνουν στο Σύμπαν είναι απρόβλεπτες, τεράστιες και απροσμέτρητες. Εμείς βιώνουμε ένα «Σήμερα», με γνώση -όσων επιτρέπουν οι συλληπτικές μας ικανότητες που εξικνούνται μέχρις ενός, σχετικά πρόσφατου, "Χθες". Ενός "Χθες" στο οποίο πάντοτε αναφερόμαστε με σχετική μελαγχολία... «Τον παλιό καλό καιρό», λέμε αναφερόμενοι συγκριτικά με τα όσα δυσάρεστα -κατά το δικό μας δοκούν- βλέπουμε να συμβαίνουν τώρα.

Κατά τη δική μου -συντηρητική πάντα- θεώρηση, εκείνο που με ενοχλεί και μελαγχολεί είναι ο συνεχής ευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, από τον αμοραλισμό της τωρινής καθημερινότητος. Θυμάμαι πως κάποτε, π.χ., η παρθενία συνόδευε τις γυναίκες μέχρι τη νυφική παστάδα κατά την πρώτη συζυγική διανυκτέρευση, ενώ τώρα την αναζητείς με το κερί στα άνω των 15 ετών κοριτσόπουλα. Επίσης, η εύορκος συμπεριφορά των μονίμων δημοσίων υπαλλήλων ήταν εγγύηση ευσυνειδησίας και εντιμότητος, με μόνο διαφορισμό την προσωπική ικανότητα στην απόδοση.

Σήμερα ξηλώνονται ολόκληρες υπηρεσίες -π.χ. η Εφορία Χαλκίδος- που κολυμπούν στην διαφθορά, με τη μίζα και τους μαφιόζικους εκβιασμούς ιδιωτών που συναινούν, υποκύπτοντας κατ΄ ανάγκην στο χορό της διαφθοράς. Με τις αμέτρητες προσωπικές απιστίες περί την Υπηρεσία, αλλά και τις μεταξύ τους αλητείες -ιδέ περίπτωση συνοριοφύλακα που έκλεβε συναδέλφους του- να κυριαρχούν στην κοινωνική μας ζωή, έστω κι αν δεν βγαίνουν στα φόρα. Και τον ιδιωτικό τομέα να μην υστερεί καθόλου στον έσχατο εξευτελισμό.

Τώρα, περισσότερο από ποτέ, το ηθικό ξεχαρβάλωμα -σε όλα τα επίπεδα- κυριαρχεί, με ελαχιστοποιημένο «αντάλλαγμα» των άνομων πράξεων. Από μιά περιστασιακή, κρυφή και ανάρμοστη ερωτική... «ξεπέτα», χάριν στιγμιαίας οργασμικής απολαύσεως -«σιγά μωρέ, και τί έγινε!»- μέχρι την προκλητική, μαζική, εμφανή αντικοινωνική εισιτηριοαποφυγή στα μέσα διάφορα ΜΜΕ, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια κατακρεουργείται βάναυσα, με μηδαμινά αντισταθμιστικά οφέλη!

Αδυνατώ να προσαρμοστώ σε μιά τέτοια πραγματικότητα. Καθώς τα πεταμένα αποτσίγαρα και πλαστικά στις πλαζ, οι δολιχοδρομίες προς καταπάτηση της προτεραιότητος στις διάφορες ουρές, η εγωιστική, απάνθρωπη χρήση της ΛΕΑ στους Εθνικούς δρόμους, η διάχυτη αγένεια παντού και η γενική ασέβεια των δικαιωμάτων του «πλησίον», προσθέτουν υπέρμετρο βάρος στους γέρικους ώμους μου, που αδυνατούν να αντέξουν.

Μόνη μου καταφυγή η Χώρα των Ονείρων μου. Η βαθειά ανθρώπινη, ερωτική «Γαλάζια λίμνη», παρέα με την Έμελιν, η αίσθηση υπευθυνότητος των Γιαπωνέζων Σαμουράι και οι λεβέντικοι, μπεσαλίδικοι τύποι των παλιών καουμπόικων ταινιών.

Η αξία της σιωπής.

 

Η σιωπή αποτελεί το καλύτερο φάρμακο κατά της ασχήμιας. Άλλοτε εύγλωττη, άλλοτε υπαινικτική και άλλοτε σπαρακτική, καλύπτει με τον μανδύα της τα κακώς κείμενα του Κόσμου, στέλνοντάς τα στην απαξία και την λήθη.

Ταυτοχρόνως, η σιωπή είναι ο καλύτερος σύμμαχος της ομορφιάς γιατί αφυπνίζει μνήμες και δραστηριοποιεί τη νοσταλγία τους.

Σταματώ εδώ, δίνοντας την σκυτάλη στη συνείδηση του καθενός προς επεξεργασία, μη θέλοντας να φαλκιδέψω με πολυλογία την ευεργετική της επίδραση. Χρησιμοποίησα μόνο και γιά λίγο, τη μικρή της κόρη, τη Λακωνική.

«Δουλειά δεν είχε ο Διάβολος και...»

 

Τα Ναυπηγεία Ερετρείας με υπερηφάνεια παρουσιάζουν το υπό καθέλκυση νέο και σύγχρονο θωρηκτό -τέως «Μπίσμαρκ» και νυν «ΚΑΝΑΡΗΣ»- το οποίον, προσεχώς, πρόκειται να ηγηθεί του στόλου της πόλεως Ερετρείας, παροδοσιακής συμμάχου των Αθηνών, (από την εποχή των Μηδικών πολέμων).

Επί του παρόντος το σκάφος θα εκτίθεται εις την προσωπική συλλογή του ναυπηγού και Ναυάρχου... «φίλου» μου, γνωστού... «μαζόχα» περί τοιαύτες κατασκευές.

Οι μεγάλες αγάπες...

Οι μεγάλες αγάπες φυτρώνουν, μεν, στην καρδιά, αλλά δεν φωλιάζουν εκεί και σύντομα μεταπηδούν στην ψυχή, όπου αγκιστρώνονται σαν πεταλίδες στον βράχο και την ακολουθούν, γαντζωμένες, στην αθανασία της αιωνιότητος, (γιά όσους πιστεύουν στην αθανασία), ή γκρεμίζονται μαζί της στα Τάρταρα της ανυπαρξίας, (γιά όσους δεν την πιστεύουν). Ψυχή και μεγάλη αγάπη είναι στοιχεία σύμφυτα.

Οι μεγάλες αγάπες έχουν βασικό χαρακτηριστικό την μη συναίσθηση του πόσο μεγάλες είναι. Δεν διανοούνται και δεν μπορούν να προσδιορίσουν αυτό το πόσο. Προκύπτουν τέτοιες και τους το δείχνει η στέρηση, όταν και αν συμβεί. Το μέγεθός τους συνειδητοποιείται και μετριέται με την... απουσία τους.

Οι μεγάλες αγάπες δεν έχουν θυελλώδη ένταση, ούτε εκρηκτικό πάθος όπως ο έρωτας. Αποτελούν ήρεμη δύναμη.

Στις μεγάλες αγάπες ο πόνος δεν είναι οξύς και έντονος, μοιάζει μ΄ εκείνον που προκαλεί το κινέζικο μαρτύριο της σταγόνας.

Οι μεγάλες αγάπες είναι άτρωτες και απρόσβλητες από τις... μικρές. Και στις -όποιες- μάχες μ΄ αυτές βγαίνουν πάντα νικήτριες, με ασήμαντες μόνο αμυχές που σύντομα επουλώνονται.

Οι μεγάλες αγάπες λειτουργούν εσωτερικά, διαβρώνουν σαν υγρασία, αδρανοποιούν την βούληση, καταλύουν τις αντιδράσεις, αλλά ομορφαίνουν τη ζωή, δίνοντάς της νόημα και κάνοντας το απλό να μοιάζει μεγάλο και το τίποτα να φαίνεται σπουδαίο, τονίζοντας τη συντροφικότητα και την κυριαρχία του "εμείς" πάνω στο "εγώ".

Οι μεγάλες αγάπες δεν επηρεάζονται από την καθημερινότητα, αφού «σκαμπανεβάζονται» και τσουλάν μαζί της. Είτε υπερπηδώντας γκρεμούς και ξεπερνώντας καταρράχτες, σαν των Νιαγάρα και Ιγκουασού, είτε πλέοντας σε ήρεμα νερά Αμαζονίου.

Οι μεγάλες αγάπες είναι και παραμένουν πάντα αναλλοίωτες και σταθερές, σαν πλατωνικές ιδέες, γι΄ αυτό και δεν γράφουν ιστορία. Είναι αξίες δεδομένες, ανεξίτηλες, άφθαρτες και σταθερές. Όπως ο ήλιος, το φεγγάρι, η θάλασσα, οι άνεμοι...

Οι μικρές αγάπες...

 

Οι μικρές αγάπες έχουν μεγάλη ένταση στον λίγο χρόνο που ζουν. Πιό πολλή από τις μεγάλες, όμως διυλίζονται, φυτοζωούν και, τελικά, διαλύονται στη ρουτίνα του χρόνου.

Οι μικρές αγάπες συνήθως είναι παράνομες, κλεφτές και απαγορευμένες.

Οι μικρές αγάπες αφήνουν έντονα καυτό αποτύπωμα και μεγάλη νοσταλγία την ώρα της μνήμης και του μηρυκασμού. Αλλά κρύβουν και μεγάλη ντροπή, ως απαγορευμένες.

Οι μικρές αγάπες -όταν γεννιούνται- ανάβουν σαν βεγγαλικό, φουντώνουν σαν πυρκαγιά, γκρεμίζουν κατεστημένα, διαταράσσουν ισορροπίες, ξεγυμνώνουν αλήθειες, δημιουργούν όνειρα, εκτρέφουν ελπίδες, στήνουν ουτοπίες και... σβήνουν σαν πυροτέχνημα.

Οι μικρές αγάπες μοιάζουν ομορφότερες, καθώς δεν προφταίνουν να φθαρούν και να γεράσουν. Πεθαίνουν νέες.

Οι μικρές αγάπες, συνήθως, πονούν πιό πολύ όταν σβήνουν, παρά όσο διατηρούνται καυτές.

Οι μικρές αγάπες, όταν ξυπνούν στη μνήμη πονούν αφόρητα, έστω γιά λίγο.

Οι μικρές αγάπες γράφουν τις μεγάλες ιστορίες αγάπης....

Ολυμπιακοί Αγώνες. Στον απόηχο της τελετής ενάρξεως.

(Πολύ κακό γιά το τίποτα...)

Έχω μάθει να σέβομαι την κάθε διαφορετικότητα, ακόμη κι αν διαφωνώ μ΄ αυτήν, υπό μία προϋπόθεση. Η ελευθερία να μην μπαίνει στον χώρο της ελευθεριότητος και οι συμπεριφορές, (λόγια, εικόνες, πράξεις), να μην όζουν αμοραλισμό.

Το θέαμα της τελετής ενάρξεως των Αγώνων υπήρξε πρωτότυπο, εντυπωσιακό και αναπάντεχο, έστω και αν δεν ικανοποίησε στο ακέραιο τις αισθητικές μου σταθερές.

Οι Γάλλοι φημίζονται γιά τις τολμηρές τους πρωτοβουλίες, οπότε είναι φυσικό τα προϊόντα των ιδεών τους να σοκάρουν. Ιδίως στην πρώτη τους εμφάνιση. Ας μην ξεχνάμε το φαινόμενο «Πικάσο», τον οποίο θαυμάζω στην τόλμη και πρωτοτυπία του, χωρίς να τυγχάνει και της αισθητικής μου επιλογής, ως τεχνοτροπία.

Η γκροτέσκο καρικατούρα που ως σκηνή παρερμηνεύτηκε, θεωρούμενη ως κακόγουστη και γελοία «παράφραση» του «Μυστικού Δείπνου» του Ντα Βίντσι, σατίριζε -σαχλά μεν- τον Διόνυσο και όχι τον Χριστό. Από τις λοιπές... τάχα τολμηρές και ρεαλιστικές αναφορές της σημερινής πραγματικότητος, πιό πολύ με ενόχλησε η εμμονή στις πάσης φύσεως σεξουαλικές εκτροπές που επέμεναν στην... απελευθέρωση των «ιδιαιτεροτήτων» με τρόπο προκλητικό, άκομψο και ακαλαίσθητο.

Γενικά, η μεγαλύτερη πρωτοτυπία του 4/ωρου θεάματος που παρακολούθησα, συνίσταται στο γεγονός πως απευθυνόταν στο -όντως πολυπληθέστερο- τηλεοπτικό κοινό και όχι στους επί τόπου θεατές.

Και κλείνω με μία απορία, που ομολογουμένως δεν περίμενα την χρεία αναφοράς της. Γιατί δεν απεφάσισαν οι διοργανωτές η πορεία της Ολυμπιακής Δάδας να τερματιστεί στην κορυφή του Πύργου του Άιφφελ; Ο καταυγασμός του Ολυμπιακού Φωτός από το ύψος του θα είχε -πραγματικά και συμβολικά- τεράστια απήχηση και σημασία, παρά από την επιλεγείσα εξαφάνισή του στην χοντρομπάλα που επέλεξαν να το ενταφιάσουν.