Ὁ μεταχουντικὸς ἐμφύλιος της αριστεράς.

...γιά να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι!

   Η ἐθνικὴ ὁμοψυχία, ποὺ ἦταν τὸ πολιτικὸ ποθούμενο σὲ ὅλη τὴν μετακατοχικὴ περίοδο καὶ ποὺ εἶχε ἀρχίσει νὰ ἑδραιώνεται μέσα στὶς στυγνὲς καταπιεστικὲς συνθῆκες τῆς Δικτατορίας, ἄρχισε σὰν γυαλὶ νὰ ραγίζει καὶ νὰ θραύεται ἀμέσως μετὰ τὴν πτῶση της. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια λίγους μῆνες μετὰ, ὅταν ἦλθαν ἀπέξω οἱ ἀντιστασιακοὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ, οἱ ὁποῖοι πολεμοῦσαν τὴ Χούντα ἀπὸ τὰ «μπιστρὼ» τοῦ Παρισιοῦ! Ἡ πολιτικὴ ἀτμόσφαιρα ἄρχισε νὰ δηλητηριάζεται. Τὸ νομιμοποιημένο ΚΚΕ χωρίστηκε στὰ δύο καὶ ἄρχισε νέος ἐμφύλιος πόλεμος, τούτη τὴ φορὰ στὶς τάξεις τῆς Ἀριστερᾶς. Στὸν ἐμφύλιο αὐτὸ μετεῖχαν, καθένα μὲ δικὸ του μετερίζι, καὶ πολλὰ ἀριστερογενῆ κόμματα (ὅπως ἡ κάποτε κραταιὰ ΕΔΑ) ἤ κομματίδια. Οὐδὲποτε στὸ παρελθὸν ἀντηλλάγησαν τόσες ὕβρεις ἀπὸ Ἀριστεροὺς ἐναντίον ἄλλων Ἀριστερῶν ὅσες στὸν θλιβερὸ ἐκεῖνο καιρό. Ἡ διάσπαση ἔφθασε ὥς μέσα στὶς οἰκογένειες. Ἀδελφὸς δὲν μιλοῦσε σὲ ἀδελφὸ καὶ πατέρας σὲ γυιό. Τὰ «ἀναθεωρητὴς» ἤ «ρεβιζιονιστὴς», ἤ «ρεφορμιστὴς» ἤ «λικβινταριστὴς» πήγαιναν σύννεφο! Μέχρι καὶ τὰ μωρὰ παιδιὰ εἶχαν μάθει τὰ «καλιαρντά τῆς Ἀριστερᾶς». Κι ὅσοι συνιστοῦσαν ἑνότητα, δέχονταν πλήγματα ἀπ’ ὅλες τὶς μεριές.   Ἡ νεολαία, ποὺ ὄντως ἤθελε νὰ ἀπεγκλωβιστεῖ ἀπὸ τὰ πολιτικὰ σχήματα τῆς Δεξιᾶς καὶ γι’ αὐτὸ εἶχε ἔντονα πολιτικοποιηθεῖ, παραζαλισμένη ἀπὸ τὸν ὀρυμαγδὸ τῶν ὕβρεων, κινδύνευε νὰ ἀπολωλαθεῖ. Ἕνα πλῆθος «γρουπούσκουλα», ποὺ εἶχαν λεηλατήσει τὸ ἑλληνικὸ ἀλφάβητο, ἐμφανίζονταν σὰν κληρονόμοι τῶν ἰδεῶν τοῦ Τρότσκυ καὶ τοῦ Τσὲ Γκεβάρα! Καὶ πιὸ πολὺ τοῦ Μάο καὶ τῆς χήρας τοῦ Μάο! Κυριολεκτικὰ, ἕνας ἰδεολογικὸς καὶ λεκτικὸς κυκεώνας. Ὁ ἕνας Ἀριστερὸς κατηγοροῦσε τὸν ἄλλο σὰν «οὐρὰ τῆς Δεξιᾶς» καὶ ὁ ἄλλος τοῦ ἀπαντοῦσε ὅτι στρώνει τὸ χαλὶ γιὰ νὰ περάσει ἡ Δεξιά. Μοιραῖα οἱ τότε πολιτικοποιημένοι νεαροὶ ἔτρεχαν ἐδῶ κι ἐκεῖ σὰν φρενήρεις μαριονέτες.

   Εἰλικρινὰ, ἀφοῦ πλέον ἔπεσε ἡ Δικτατορία, δὲν εἶχα πρόθεση νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὴν πολιτικὴ, παρὰ τὶς ἑλκυστικὲς προτάσεις ἀπὸ διάφορες παρατάξεις ποὺ εἶχα δεχθεῖ. Λόγῳ νοοτροπίας ἀπεχθανόμουν καὶ ἀπεχθάνομαι τὴν ἔνταξη. Ἀλλ’ εἰδικὰ ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἀπεχθανόμουν καὶ τὴν πολιτικὴ διαμάχη στὴν παλαιὰ της μορφή. Τὰ πολιτικὰ φαντάσματα τοῦ παρελθόντος εἶχαν σαρκωθεῖ καὶ ἀποσάρκωναν τὴν καινούργια ζωή. Μετὰ τὸν ἐξευτελισμὸ μας στὴν Κύπρο, εἶχα μέσα στὸ μυαλὸ μου συγκροτήσει μιὰ δικὴ μου πολιτική, μιὰ πολιτικὴ εὐρείας ἐθνικῆς συνοχῆς, ποὺ πολλοὶ μαζὶ, ξεχνώντας τις πολιτικὲς ψυχώσεις τοῦ χθὲς, νὰ ξεκινήσουμε μιὰ νὲα πορεία ἐθνικῆς ἀνορθώσεως. Μὲ λιτότητα, σκληρὴ ἐργασία, μεθοδικότητα καὶ αὐστηρὴ ἐπανεκπαίδευση νὰ ἐπιδιώξουμε τὴν ἀναδιοργάνωση τοῦ στρατοῦ, ὥστε σὲ περίπτωση νέων προκλήσεων (κι εἴχαμε ἔκτοτε πάνω ἀπὸ 2.000) νὰ προσφέρουμε ὡς ἀντίδωρο στὴν Τουρκία ἕνα ἀνταποδοτικὸ κτύπημα, νὰ ἐλευθερώσουμε τὴ Β. Κύπρο, νὰ διαμορφώσουμε νέο καθεστὼς, βάσει ὑπαρχουσῶν συνθηκῶν, γιὰ τὴν Ἴμβρο καὶ τὴν Τένεδο, νὰ ἐπιβάλουμε ἕνα καθεστὼς ἐλευθερίας γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ γιὰ τὰ λείψανα τοῦ Ἑλληνισμοῦ ποὺ εἶχαν μείνει στὴν Πόλη, νὰ διεκδικήσουμε καὶ νὰ ἐπιβάλουμε τὸ νόμιμο δικαίωμά μας ἐπὶ τῶν 12 μιλίων κι ἔτσι νὰ κλείσουμε τοὺς Τούρκους στὴ φάκα. Ἄν εἴχαμε πετύχει τὸ τελευταῖο αὐτὸ, δὲν θὰ εἴχαμε τώρα τὸν κατακλυσμὸ τῶν προσφύγων.

   Δυστυχῶς, ὁ δυναμισμὸς τοῦ λαοῦ μας, ποὺ τότε ἦταν ἀκόμη σφριγηλὸς, διοχετεύτηκε στὴν κομματικὴ ἀντιπαράθεση, ἔλειωσε μέσα στὴ σκέψη τοῦ διχασμοῦ καὶ τοῦ καταναλωτισμοῦ. Ὁ καταναλωτισμὸς ἔγινε ἡ νέα Μεγάλη Ἰδέα. Τότε εἶναι ποὺ ἐμφανίστηκαν καὶ οἱ «Ἀριστεροὶ» μὲ ποῦρο! Ἔτσι νόμιζαν πὼς γίνονταν Τσὲ Γκεβάρα...!

ΚΟΝΤΡΑ  6/2/2016

Π. Ιγκλέσιας και Αλ. Τσίπρας: Από το βάθρο στο βάραθρο…

 Όταν έχεις τέτοιους φίλους...

 Δηλώσεις Παναγιώτη Λαφαζάνη. 05/05/2021.

                     Τότε... "Vinceremos", τώρα... "πάμος, (την κάνουμε), απ΄ τα πλάγια"

   Ο Αλ. Τσίπρας είδε το άστρο του να ανατέλλει σχεδόν παράλληλα με το άστρο του Πάμπλο Ιγκλέσιας στην Ισπανία.

   Υπήρξαν τότε και οι δύο, Τσίπρας και Ιγκλέσιας, ελπιδοφόροι ηγέτες μιάς καινούργιας ριζοσπαστικής Αριστεράς που άφηνε πίσω της τα δογματικά στερεότυπα και χωρίς να εγκαταλείπει το μεγάλο όραμα της κοινωνικής αλλαγής, έμοιαζε γειωμένη σε επίκαιρους ριζοσπαστικούς στόχους ανατροπής που θα διασφάλιζαν άμεσα ένα γόνιμο συνδυασμό της ανάπτυξης με ένα ουσιαστικό αξιοκρατικό κόμμα κοινωνικό και οικολογικό  πρόσωπο, τα οποία θα συνοδεύοντο, ως απαραίτητη προϋπόθεση, με εμβάθυνση της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας την λαών και των χωρών τους.

   Όσοι εξαρχής διέβλεπαν, όπως ο υπογράφων, από θέσεις μή δογματικής Αριστεράς και από τη σκοπιά ενός μεγάλου δημοκρατικού, πατριωτικού, λαϊκού μετώπου που θα ένωνε τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, τις ισχυρές δόσεις αναξιοπιστίας των δύο τότε ανερχόμενων αστέρων και την αδυναμία τους να υπηρετήσουν πειστικά τους στόχους των μεγάλων ανατροπών με σχεδιασμένη αμφισβήτηση των αντιδραστικών ολιγαρχικών δομών οικονομικής εξουσίας και του παρωχημένου ευρωατλαντικού μονόδρομου, περίπου καταγγέλοντο τότε ως άνθρωποι των σπηλαίων που αρνούντο να δούν  τις σύγχρονες εξελίξεις!

   Τσίπρας και Ιγκλέσιας, τότε, θαμπωμένοι από τις επιτυχίες τους και την ενθουσιώδη λαϊκή στήριξη, προχωρούσαν πανηγυρικά χέρι-χέρι, απολαμβάνοντας τις πολλαπλές συναντήσεις και τις κοινές μεγάλες συγκεντρώσεις τους στην Αθήνα, στην Μαδρίτη και στις Βρυξέλλες. Ουδέποτε μπορούσαν να φανταστούν ότι θα ήταν καπετάνιοι ενός νέου πολιτικού Τιτανικού που έφερε το όνομα της Αριστεράς και τον οποίο, με τις κωλοτούμπες τους και την αφομοίωση τους στο σύστημα που είχαν υποσχεθεί ότι θα αλλάξουν, οδηγούσαν απευθείας στο παγόβουνο.

   Σήμερα ο Πάμπλο Ιγκλέσιας, μετά την οδυνηρή εκλογική ήττα των Ποδέμος, που μόνο η “Αυγή” την κατέγραψε ως νίκη του, υποχρεώθηκε να επικυρώσει με τον πιό ταπεινωτικό τρόπο την παραίτησή του από την ηγεσία των Ποδέμος και την πολιτική.

   Ας μην έχουμε καμμιά αμφιβολία ότι την επιλογή του Ιγκλέσιας γρήγορα, ίσως πιό γρήγορα απ΄ ότι φανταζόμεθα, θα υποχρεωθεί να την ακολουθήσει με εκείνο ή τον άλλο τρόπο, με εκείνη ή την άλλη μορφή, ο Αλ. Τσίπρας. Απλώς, όσο ο τελευταίος, μαζί με την σκληρή ηγετική ομάδα του, παραμένει προσκολλημένος στην καρέκλα του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ, καρέκλα που τόσο λάτρεψε και λατρεύει, τόσο θα ευτελίζει ακόμα περισσότερο την έννοια της Αριστεράς, την οποία συνεχίζει ακούραστος να κακοποιεί και το πολύ χειρότερο τόσο περισσότερο θα βλάπτει τον τόπο ως το πιο ανέλπιστο δώρο στον Κυρ. Μητσοτάκη, την καταστρεπτική πολιτική του και την κάκιστη “ επικυριαρχία“ του τελευταίου στην πολιτική ζωή.

   Είναι, νομίζω, κάτι που δεν αξίζουν οι φίλοι και κυρίως οι απλοί πολίτες που ακολουθούν τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ευρύτερα ο κόσμος που έχει απογοητευθεί βάναυσα από την πολιτική της ΝΔ και του Κυρ. Μητσοτάκη και αναζητά πολιτική στέγη και ελπίδα.

 Π. Λαφαζάνης

 

Από την σπανακόπιττα της γιαγιάς στο εμβόλιο κατά COVID-19!

Όταν η Ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα.

 

  Τσανγκ σά. Μπροστά στο σπίτι του Μάο. Οκτώβριος 1979

   Η αριστερούλικη αφέλεια, συνδεδεμένη άρρηκτα  με τη κρατικίστικη νοοτροπία, την ασχετοσύνη περί  τον «πραγματικό κόσμο» στον οποίον ζούμε και την πίστη της στην ύπαρξη ενός απέραντου «λεφτοδάσους», που χρηματοδοτεί την κάθε ανάγκη, την πάσα δαπάνη και παν καπρίτσιο συνεπών αριστερών συντρόφων, εις βάρος -εννοείται- των μισητών καπιταλιστών τους οποίους  οφείλουμε να εξαφανίσουμε από προσώπου γης, το διέπραξε πάλι! Με τον χαρακτηριστικά αστείο τρόπο -τρά,λα,λα, τί καλά- απεφάνθη, διά του αρχιάσχετου και αμετροεπούς «ηγέτου» της γνωστής αριστερής ανευθυνότητος, παραποιώντας κουτοπόνηρα την πρόταση Μπάιντεν:

   - «Το είπα πρώτος! Τούκα πρώ-»! Και εννοεί πως η κατασκευή ενός εμβολίου είναι απλό πράγμα. Αρκεί η συνταγή-πατέντα και μία κατσαρόλα φθάνει γιά την παρασκευή του. Τρέξε κόσμε, πάρε εμβόλιο τζάμπα και τρέμε κορωνοϊέ !

   Γιά τις όποιες σοβαρές αντιρρήσεις στο απλοϊκό και ευχερές μιάς τέτοιας κοσμοσωτήριας ιδέας έχουν διατυπωθεί ήδη -και δημοσιευθεί αρμοδίως- πλήθος απόψεων. Προσωπικά, καταθέτω -από προσωπική εμπειρία- κάποια σχετική αριστερή  μεγαλόσχημη ανοησία, από τις πολλές που εφήρμοσε στην καμπούρα του ταλαίπωρου, τότε, κινέζικου λαού ο αιμοσταγής, αλλά και φαιδρός, ηγέτης του, ο πολύς Μάο.  Και ο συσχετισμός προφανής και ευχερής  διά πάντα νοήμονα.

   Ο  διαβόητος Μάο τσετούνγκ, στις 19 Ιουνίου 1958, καθώς λιαζόταν στην πισίνα του στο Τζουνγκ-νανχάϊ, ξαφνικά του κατέβηκε η ιδέα να παράξει η Κίνα διπλάσια ποσότητα χάλυβα, από όση παρήγαγε την προηγούμενη χρονιά, (ήταν 5,3 εκατομμύρια τόνοι).  Έτσι, έβγαλε φιρμάνι και στην κάθε αυλή σπιτιού στήθηκε αμέσως από ένα μικρό καμίνι, όπου οι ταλαίπωροι υπήκοοί του υποχρεώθηκαν να λιώνουν ό,τι σιδερένιο αντικείμενο είχαν στην κατοχή τους. Στα 90 εκατομμύρια μικρά χυτήρια που φτιάχτηκαν -τσάτρα-πάτρα- οικοδομήθηκε η… πρώτη βιομηχανική μαοϊκή Κίνα. Δεν έμεινε στην Κίνα, ούτε τσάπα, ούτε ποδήλατο, ούτε κάρο, ούτε κατσαρόλα, ούτε, καν, πηρούνι! Ούτε καρφί στον τοίχο, μήτε τσιμπιδάκι  μαλλιών!  Σύνθημα, καθώς  οι αριστεροί αρέσκονται στα συνθήματα, («τσιτάτα» τα λένε):  «Όποιος παραδίδει μία σκαπάνη, εξολοθρεύει έναν ιμπεριαλιστή, ενώ όποιος κρύβει ένα καρφί, κρύβει έναν αντεπαναστάτη»!!!

   Αποτέλεσμα: Αυξήθηκε μεν η ετήσια παραγωγή χάλυβα, σε 10,7 εκατομμύρια τόνους, αλλά  απ΄ αυτήν  μόνο το 40% αυτών  προέκυψε ως καλής ποιότητος προϊόν, ενώ 3 εκατομμύρια τόνοι βγήκαν τελείως άχρηστοι, όπως και ο ίδιος παραδέχτηκε! Εάν, δε, προστεθούν οι τεράστιες  ζημιές  που δημιουργήθηκαν από την αποψίλωση των δασών, ώστε να υπάρξει καύσιμη ύλη γιά τις… χαλυβουργίες(!), και η σιτοδεία, (μάλλον «ριζοδεία»), από την υποχρεωτική ομαδική εγκατάλειψη των αγρών από τους ταλαίπωρους όψιμους… χαλυβουργούς, καταλαβαίνει κανείς το μέγεθος της επιπολαιότητος, της ασυναρτησίας, της δημαγωγίας, του λαϊκισμού και -τελικά- της επικινδυνότητος  αυτού του ανόητου ηγέτου και των ανοησιών του.

   Έτσι κι οι δικοί μας ανόητοι, αμόρφωτοι και ανεύθυνοι ηγετίσκοι -όψιμοι μιμητές στη μπουρδολογία- πετάμε μιά παρόλα, που ακούγεται όμορφη στ΄ αυτιά του κάθε αφελούς ψεκασμένου και «μειονεκτικού», κερδίζουμε ρούμπους ασχετοσύνης και ψήφους ανωριμότητος στην κάλπη.

   Σημειώσεις:  α) Στο πρώτο μου ταξίδι  στην Κίνα, Οκτώβριος 1979, είχα την τύχη να γνωρίσω τον τότε αρχηγό -και μετέπειτα φίλο και Μέντορά μου στις αρχηγίες- τον Αλέξη Παντελίδη, και να δω, ιδίοις όμμασι, κάποια κατάλοιπα ενός τέτοιου άθλιου… χυτηρίου, σε μιά λιμοκτονούσα «κομμούνα», λίγο έξω από την Καντώνα, όπου μας πήγαν γιά να μας δείξουν -με μπόλικη υπερηφάνεια- τα κατορθώματα του… κινέζικου σοσιαλισμού!!! (Ένας πομπός στην κεντρική πλατεία, δύο καλώδια που ενώνονταν μπροστά από ένα σκουριασμένο ηχείο-μεγάφωνο σε κάθε σπίτι, ώστε να ακούγεται, νυχθημερόν, η… «σκέψη του σύντροφου Μάο»).

   β) Όλα τα αναφερόμενα στοιχεία είναι γραμμένα στο βιβλίο των Γιούνγκ Τσανγκ και Τζον Χαλλινταίϋ: «Μάο. Η άγνωστη ιστορία», Αθήνα 2007, Βιβλιοπωλείον της «ΕΣΤΙΑΣ», το οποίο συνιστώ να διαβάσετε. 

Σαν σήμερα, πριν τρία χρόνια...

 Μία "αναχώρηση" κι ένα μεγάλο κενό πίσω...

   Σαν σήμερα, προ 3 χρόνων, στις 7.57΄ το απόγευμα, μιά μεγάλη Κυρία έκανε την τελευταία της υπόκλιση στο  Θέατρο της Ζωής και... απεσύρθη πίσω από την σκοτεινή επίγεια αυλαία, εγκαθιστάμενη -μόνιμα πλέον- στην αιωνιότητα του Παραδείσου. Ήρεμα, γαλήνια και, κυρίως, διακριτικά. Ακριβώς όπως έζησε γιά 71 χρόνια. Με υπομονή, κατανόηση, αγάπη και, προ πάντων, άφεση. Προς όλους και προς όλα.

   Όσοι είχαν τη χαρά και την τύχη να την γνωρίσουν, είμαι βέβαιος πως θα κουβαλούν μέσα τους τη μνήμη της μέχρι να την... συναντήσουν.

Άλλο πίττες, άλλο… πίπες!

   Κανονικά η λέξη «πίττα» γράφεται με δύο «τ». Όμως έχω προσέξει εσχάτως να την γράφουν με ένα…. Δηλαδή… «πίτα». Ανεζήτησα τον λόγο. Έψαξα τήδε κακείσε, μέχρι… Μπαμπινιώτη έφτασα, πλην ματαίως. Καμμία ετυμολογική εξήγηση!                   Τελικά -και όλως τυχαίως- έφτασα στη λύση της απορίας μου. Σε ένα εργαστήριο  αρτοσκευασμάτων, κάπου στη Χαλκίδα, είδα ανηρτημένη επιγραφή που έγραφε, μεταξύ άλλων, με μεγάλα κεφαλαία γράμματα: "ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΙΤΕΣ"!  Μπήκα μέσα  και από περιέργεια, ρώτησα τον φούρναρη:                                                                            -Γιατί φϊλε μου γράφεις το ΠΙΤΕΣ με ένα «Τ»; Δεν ξέρεις πως το σωστό θέλει δύο;                                                                                                                          -Κύριε μου το ξέρω. Με δύο το έγραφα, αλλά γινόντουσαν συνέχεια παρεξηγήσεις. Τα δύο «ΤΤ» μοιάζουν με «Π», οπότε έμπαιναν διάφοροι τύποι στον φούρνο και ζητούσαν από την κοπέλα του ταμείου… Ξέρετε τώρα!!!

  

Όταν το "άκρον" μιάς δηλώσεως, ξεπερνά το "άωτον" του θράσους.

Άλα της η μόρφωση...

   Μετά το "μεγαλοβδομαδιάτικο" θρησκευτικό, φιλοσοφικό και φιλολογικό διάλειμμα. Μετά τις ύστατες ευχές μου, επ΄ ευκαιρία της ήδη συντελεσθείσης, πρώιμης λόγω ειδικών συνθηκών, Αναστάσεως του Κυρίου μας και Θεανθρώπου Χριστού, καιρός γιά επιστροφή στα τρέχοντα και... ζέοντα της καθημερινότητος.

   Ο εικονιζόμενος κύριος υπήρξε κάποτε... ένας αποτυχημένος Υπουργός Παιδείας. Ενώ κάποια χρόνια πριν, προσπαθούσε απεγνωσμένα -αλλά ανεπιτυχώς-  να περάσει, ως φοιτητής, από το α΄ έτος της Νομικής στο β΄, στερώντας, λόγω... ευρείας περιφερείας, δύο έδρανα από τους υπόλοιπους συμφοιτητές του. Μέχρι που, απογοητευμένος, βαρέθηκε και παραιτούμενος το έριξε -γιά παρηγοριά- στις μακαρονάδες, (με κιμά; ερώτημα)! Και επειδή δεν τα κατάφερε με τις σπουδές, αποφάσισε να τιμωρήσει αμφότερα. Και τη Νομική και την Παιδεία... γενικότερα, ως... υπουργός της, (ευτυχώς επ΄ ολίγον).

   Αφού, λοιπόν, τα κατάφερε τόσο όμορφα και καλά με τους ντόπιους -bingo- επεκτείνει τώρα τις επιτυχημένες του προσπάθειες και στα προσφυγόπουλα. Προφανώς γιά να τα μορφώσει κι αυτά σαν τα μούτρα του!

   Το μπουρλέσκ στην αποθέωσή του και το μυαλό να τρέχει στην αλήστου μνήμης Γαβριέλα,  πρόδρομο του κ. Θάνου Ασκητή στην σεξουαλική, (πρακτική όμως), καθοδήγηση των ελληνοπαίδων, στα πρώιμα νιάτα τους. Με την φαντασίωση να την θέλει να δίνει διάλεξη περί παρθενίας, στην Ακαδημία των Αθηνών!!!

   Και γιά να σοβαρευτούμε. Είναι δυνατόν εκτοπλασματικοί -ψυχή τε και σώματι- τύποι να μην βρίθουν συμπλεγμάτων, ένεκα σωματικής δυσμορφίας και πνευματικής καχεξίας, που τους καθιστούν ανίκανους να μπορούν να προσφέρουν δημιουργικό κοινωνικό έργο, να ζητούν κοινωνική ρεβάνς και "επιβεβαίωση" από την ζωή και να επιμένουν -εκδικούμενοι γιά την ασημαντότητά τους- να μας κυβερνήσουν; Και μάλιστα από αριστερό μετερίζι που αυτοδιαφημίζεται ως... "προοδευτικό", ενώ στην ουσία αποτελεί ό,τι σκοτεινότερο ιδεολογικό σκουπίδι έχει αποδείξει η Ιστορία και απορρίψει η πραγματικότητα. 

   Όμως το ουσιαστικό πρόβλημα δεν είναι όλοι αυτοί οι συσπειρωμένοι απίθανοι μειονεκτικοί τύποι που "ξεφουρνίζουν" -συστηματικά και ανερυθρίαστα- ό,τι τους κατεβάσει ανεύθυνα η κούφια τους γκλάβα, αλλά όλοι εκείνοι -δυστυχώς αντιστοίχου μειονεξίας- που τους πιστεύουν και τους ακολουθούν, θεωρούντες πως έτσι εκδικούνται την... κακούργα και άδικη "κενωνία". Η επανάσταση της ανικανότητος. Ο αγώνας του "μείον" κατά του "συν", του "κακού" κατά του "καλού", του "ανεύθυνου" κατά του "υπεύθυνου", του "ασόβαρου" κατά του "σοβαρού"! Τσίπρας κατά Μητσοτάκη, να πούμε!

   Και όποιος πιστεύει στην τελική επικράτηση του πρώτου έναντι του δεύτερου... "πλανάται πλάνην οικτρά".

 

Μεγ. Σάββατο. Σκέψεις, με την αυλαία να πέφτει…

 

Καθώς το πλήθος των δεκαετιών που βαραίνει τις πλάτες μου αυξάνεται ενοχλητικά -φέτος κλείνει άλλη μία- και το βάρος τους τείνει να γίνει αφόρητο, η αναπόληση και αναψηλάφηση του Θείου Δράματος, που το βράδυ βρίσκει τη λύση του με την αποθέωση του Ανθρώπου, παίρνει στο νου μου –γιά πρώτη φορά- αλλιώτικες διαστάσεις .

Από μικρό παιδί η Ιστορία του Χριστού είχε ενταχθεί, επαναλαμβανόμενη κατ΄ έτος ίδια και μονότονη, στα πλαίσια σχολικών διακοπών και ανεμπόδιστων, από τον αποχωρούντα χειμώνα, παιχνιδιών στις Παιδικές Χαρές των Αγίων Κωνσταντίνου και Γεωργίου. Με τις εκκλησιαστικές λειτουργίες και τις, εν πολλοίς ακατάληπτες ψαλμωδίες, να αποτελούν απλά τόπο συνάντησης των γαβριάδων του Βούθουλα και αφετηρία ημερήσιου αγωνιστικού σχεδιασμού και προγραμματισμού.

Περνώντας τα χρόνια, η βιοτική μέριμνα, οι ποικίλλες υποχρεώσεις και οι σκοτούρες της καθημερινότητος «καρφίτσωσαν» τα Άγια Πάθη σαν ένα ακόμη στοιχείο της ημερολογιακής ρουτίνας. Μια ευχάριστη και ανακουφιστική παρένθεση στα επαγγελματικά τρεξίματα.

Τα χρόνια έτρεξαν και η ζωή κύλησε σαν νερό μέσα από τη χούφτα μου, αφήνοντας μιά μικρή αίσθηση υγρασίας, που κι αυτή, σιγά-σιγά, στέγνωνε με τα χρόνια.

Χρειάστηκε φτάσω στην εσχατιά του βίου γιά να με καταξιώσει ο Πλάστης να συνειδητοποιήσω την έκταση, (διαχρονικά απέραντη), και το μέγεθος, (αστρονομικά δυσθεώρητο), εκείνης της διορθωτικής Θεϊκής Επέμβασης και υπόμνησης στο, κατά την ανθρώπινη μέτρηση, γύρισμα των αιώνων, (από το αρνητικό πεδίο στο θετικό), και να καταλάβω τα βαθύτερα νοήματα της Θείας νουθεσίας.

Γιά πρώτη μου φορά συνειδητοποιώ, τώρα, το πώς η Θεϊκή Σοφία έστησε αυτό το μεγαλειώδες Δράμα γιά να καταδείξει -και υποδεικνύει συνεχώς και αιωνίως- με παραδείγματα, αλληγορίες και υποθήκες, τους τρόπους που θα πρέπει ο Άνθρωπος, το πιό αγαπημένο από τα δημιουργήματά Του, να πορεύεται στο δρόμο που οδηγεί στην επίγεια γαλήνη και την ευδαιμονία της Αιώνιας Ζωής. Μιά ουράνια τελειότητα που, δυστυχώς, φαντάζει ουτοπική ματαιοπονία μέσα στην κραυγαλέα αντίθεση που δημιουργείται από την επικρατούσα υπέρτατη χυδαιότητα των σημερινών καιρών.

Αυτά που καταθέτω αποτελούν, εκ βαθέων, προσωπικές απόψεις κατασταλαγμένες όψιμα, χωρίς ίχνος «δασκαλίστικης» διαθέσεως, ή παντοίας προτροπής.

Και βεβαίως, δεν υπάρχει ιδανικότερη ηχητική συνοδεία, αντάξια της τελειότητος της Θείας Παραστάσεως, που έλαβε χώρα τότε στα Άγια χώματα της Παλαιστίνης και γιορτάζουμε σήμερα, από την άρια Casta Diva, της Νόρμα του Μπελλίνι, που ερμηνεύεται θεϊκά από -ποιάν άλλη;- την μοναδική Μαρία Κάλλας.