Το λακωνίζειν και το... φιλοσοφείν.

   Σήμερα, με το αηδιαστικό χάλι που χαρακτηρίζει τον πολιτικό λόγο, ιδίως της σαχλαμπούχλικης αριστερής κουτοπονηριάς, με την αλλοπρόσαλλη και ενορχηστρωμένη αποπροσανατολιστική πολυλογία της, μου θύμισε την γνωστή σπαρτιάτικη τακτική να χρησιμοποιούν στο λόγο όσο γίνεται λιγότερες και μεστές κουβέντες. Κάτι που, εξ άλλου,  χαρακτήριζε και ολόκληρο τον λιτό βίο των Σπαρτιατών. Πασίγνωστη η φράση... «Απόψε τη βγάλαμε... σπαρτιάτικα»! Εννοώντας με ελάχιστα. Αυτή η τακτική, παροιμιώδης και χαρακτηριστική, θεωρήθηκε -και δικαίως- αφ’ εαυτής φιλοσοφικόν είδος.

   Κορυφαίον, κατ’ εμέ, δείγμα λακωνικής σκέψης είναι το εξής περιστατικό. Όταν ο Μακεδόνας Φίλιππος ο Β΄ τσάκισε τους συνασπισμένους Έλληνες στην Χαιρώνεια το 338 π.Χ. και έστρεψε την προσοχή του προς τη Σπάρτη, τους έστειλε μαντατοφόρους με το εξής αίτημα, σε απλά σημερινά λόγια: «Για ακούστε, αν δεν παραδοθείτε με το καλό, θα κατέβω κάτω με το στρατό και θα σας αφαλοκόψω»! Και ξέρετε τί απάντησαν οι αθεόφοβοι Σπαρτιάτες; «Αν»!!!

Η ψήφος των Ελλήνων του εξωτερικού

 και ο... ΣΥΡΙΖΑ.

   Η αριστερόστροφη ευφυΐα ήταν γνωστή σε μένα προ πολλού. Σήμερα, απελευθερωμένη από την πεντάχρονη εξουσία που άσκησαν τύποι σαν τον Πολάκη, τον Κυρίτση, τον «λελέ» με την pochette… και τα «άλλα παιδιά», έγινε διάχυτη και πασίγνωστη. Σε βαθμό που όλοι αυτοί οι απίθανοι τύποι -θυμωμένοι σαν τα μωρά που τους πήραν το παιχνίδι απ’ τα χέρια- να αποτολμούν απιθανότητες και ηλιθιότητες, οι οποίες -δυστυχώς- τυγχάνουν αρκετά ευρείας απηχήσεως. Προφανώς από ομοίου φυράματος και πνευματικής συγκρότησης συμπολίτες μας. Έτσι, σαν τη γνωστή «κυρία» του γνωστού ανεκδότου, η οποία θέλει να κρυφτεί και η χαρά -εν προκειμένω η λύπη- δεν την αφήνει, αποκαλύπτουν το πραγματικό, αντιδραστικό και απεχθές πρόσωπο της αριστεράς.

   Νομίζοντας πως απευθύνονται σε αμνήμονες και λωτοφάγους, ομιλούν περί... «ενότητος» του λαού και παραβλέπουν το... «η αυτοί, ή εμείς» και το... «ή τους τελειώνουμε, ή μας τελειώνουν», που πρόσφατα διατράνωναν. Καλούνται τώρα σε διάλογο γιά εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας αυτοί που έλεγαν... «και τη μάνα μας να προτείνετε, εμείς θα την καταψηφίσουμε»! (Μόνο και μόνο γιά να πέσει η κυβέρνηση Σαμαρά και να πάρουν αυτοί τα ηνία του τόπου, όπου -κατά δήλωση των ιδίων, (Βούτσης)-  ήσαν ανέτοιμοι να τα χειριστούν). Αφελής και ουτοπική προσδοκία συναινέσεως.

   Τώρα, επ’ ευκαιρία της -επί τέλους- χορηγήσεως του αναφαίρετου δικαιώματος ψήφου στους Έλληνες κατοίκους του εξωτερικού, κάτι που υφίσταται μέχρι και σε καθυστερημένους λαούς, π.χ. Τούρκοι, οι αναίσχυντοι συριζαραίοι, επειδή γνωρίζουν καλά πως έξω πατώνουν, το αρνούνται πεισματικά προβάλλοντας γελοία επιχειρήματα. Θεωρούν πως οι Έλληνες ψηφοφόροι του εξωτερικού -κανονικά εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους-... «αλλοιώνουν» το εκλογικό αποτέλεσμα! Ενώ τα λεφούσια των, από Σύριζα, ελληνοποιημένων κάφρων που «αλάλαζαν» στις συριζαρέικες προεκλογικές συγκεντρώσεις το συντηρούν. Και... «δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι», όπως έλεγε ο μέγας Βάρναλης, (αριστερός μεν αλλά σπουδαίος), προχωρούν στην πλήρη απογύμνωση της ασημαντότητός τους, αποβάλλοντας μέχρι και το... φύλλο συκής που την κάλυπτε.

   Η στήλη, ρηξικέλευθος όπως πάντα, προτείνει την εξής λύση, όμως μη ούσα σίγουρη πως θα την αποδεχθεί ο Τσίπρας. Να γίνεται δεκτή η ψήφος των Ελλήνων του εξωτερικού, υπό μία αυστηρή προϋπόθεση. Να προσμετρώνται, ως έγκυρα, μόνο όσα ψηφοδέλτια γράφουν... ΣΥΡΙΖΑ. Όλα τα υπόλοιπα να ακυρώνονται! Ελπίζω ο Τσίπρας, τουλάχιστον, να το σκεφτεί.

   Τέλος, σε σχέση με το θέμα επιλογής προσώπου που θα προταθεί ως νέος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας και κάτω από τις σημερινές συνθήκες και δεδομένα, πιστεύω πως μόνο μία προσωπικότητα συγκεντρώνει όλα τα απαραίτητα προσόντα που απαιτεί αυτό το αξίωμα. Και παρά την αντίθετη πολιτική ταυτότητα που διαθέτει -ως προς εμέ- πιστεύω πως Ο Ευάγγελος Βενιζέλος διαθέτει την σοβαρότητα, μόρφωση, πολιτικό εκτόπισμα και προσωπικότητα που χρειάζεται ο ρόλος.

Η Julie μου έφυγε.

    Το μεσημέρι στις 2.00΄ κατέβηκα βιαστικά γιά την Αθήνα αφήνοντας το τετράποδο κοριτσάκι μου να ψυχορραγεί. Τώρα που γύρισα είχε... "φύγει". Η μικρή μου τετράποδη κυρία. Η ήρεμη, φιλική, υπάκουη, ανενόχλητη και αγαπησιάρα Τζούλη μου έκλεισε -πλήρης ημερών, καθ' ότι γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 2006- τον επίγειο κύκλο της. Ήρθε από το πουθενά, πεταμένη με άλλα 5 αδελφάκια της στην πόρτα μου, και ξαναγυρίζει σήμερα, πρό τελευταία από όλα, πίσω στο πουθενά. Αθόρυβα και διακριτικά, όπως όλα τα χρόνια που μας συντρόφευε, χωρίς ποτέ να μας δημιουργήσει πρόβλημα.
    Σήμερα, υπακούοντας στις προσταγές του Πλάστη της, διέβη τον Αχέροντα των εμβίων και -ήδη- στρογγυλοκάθεται, παρέα με τα υπόλοιπα αδελφάκια της που προπορεύτηκαν και την περίμεναν στην πόρτα του Παραδείσου, κουνώντας χαρούμενα την ουρά τους- στην απέραντη και θερμή αγκαλιά του Δημιουργού.
    Τώρα, τοποθετημένη απαλά και προσεκτικά σε μία μεγάλη χάρτινη σακούλα, περιμένει υπομονετικά να την απιθώσω αύριο στη φιλόξενη αγκαλιά της ευβοϊκής γης, που θα
κρατήσει, στοργικά και γιά πάντα, το σάρκινο κορμάκι της. Κατευόδιο μικρό κι αγαπημένο μου κοριτσάκι. Σ' ευχαριστώ γιά τις χαρές -μόνο χαρές- που μου έδωσες τα χρόνια που έζησες κοντά μου.

Η Τζούλη, Η Χριστίνα και ο Αριστείδης

Το παιχνίδι της ζωής.

...και οι σκληροί κανόνες του.

   Ο Άνθρωπος από τη φύση του ρέπει προς την ευτυχία, ως κανόνα εσωτερικής ισορροπίας κι ευδαιμονίας. Παρ’ όλα όσα μπορεί κάποιος να ισχυριστεί περί του αντιθέτου. Του αρέσουν τα εύκολα, τα βολικά, τα ευχάριστα. Επιλέγει όλα όσα θεωρεί πως του εξασφαλίζουν -πρόσκαιρα έστω- ηρεμία, ασφάλεια, καλοπέραση, ακόμη και αν, εθελοτυφλώντας, μακροπρόθεσμα τον βλάπτουν. Όπως, λ.χ. το κάπνισμα. Και πάντα με προϋπόθεση την αρχή... της «ήσσονος προσπαθείας». Όσο πιό... «ήσσων», τόσο το καλύτερο! Αυτά τα περί... «τα καλά κόποις κτώνται», κ.λπ. τέτοια, αποτελούν παλιές, αναχρονιστικές «καπιταλιστικές και ιμπεριαλιστικές» ανοησίες. Αντιπροοδευτικά παραμύθια κάποιας... δεξιάς διαπλοκής. Έτσι παραβλέπει, αρνείται και απορρίπτει όσα τον ενοχλούν, τον δυσαρεστούν και τον βγάζουν από τη βολή και την αποχαύνωσή του. Με κυρίαρχη αρχή το... «δε βαριέσαι». Αυτή η... φιλοσοφία λειτουργεί κόντρα στο καλό και την πραγματική πρόοδο της κοινωνίας. Όμως ποιός νοιάζεται. «Δός ημίν σήμερον... και αύριο έχει ο Θεός»! Όμως κι Αυτός δεν έχει πάντα. Κάποτε κουράζεται, θυμώνει και... τιμωρεί.

   Έτσι, όταν σημάνει η ώρα των ισχνών αγελάδων, το παιχνίδι γυρίζει και φέρνει ανάποδες ζαριές. Ντόρτια και ασσόδυα. Και τότε αρχίζει το κλάμα κι η... κοινωνική αδικία και αναζητείται η... «δικαίωση». Καθ’ όσον εμείς δεν φταίμε ποτέ και σε τίποτε και είμαστε τα θύματα σκευωρίας και κοινωνικής αδικίας. Ώριμα «ψώνια» στις γλυκόλαλες υποσχέσεις των λαϊκιστών δημαγωγών που καπηλεύονται την ανοησία μας και υποσχόμενοι λαγούς με πετραχήλια μας βουλιάζουν βαθύτερα στην υλική εξαθλίωση και ηθική εξαχρείωση.

   Σήμερα, η ελληνική κοινωνία προσπαθεί να επανακάμψει μετά από μακρά περίοδο παρακμής στην οποία η ίδια είχε περιπέσει από την απύθμενη αφροσύνη της. Και δεν παραδειγματίστηκε βιώνοντας τα επίχειρα της ασυλλόγιστης συμπεριφοράς της, αλλά εξακολουθεί να αναζητεί «υπαίτιους» και «σωτήρες», εξακολουθώντας να πιστεύει ουτοπίες και φαύλους αριστερούς απατεώνες.

   Όμως ποιός μας φταίει αν είχαμε γεμίσει με πιστωτικές και χρεωστικές κάρτες τις οποίες φορτώναμε άκριτα; Ποιός μας φταίει όταν, άκρως επιπόλαια και με... βάρκα την ελπίδα, παίρναμε του κόσμου τα δάνεια, βουλιάζοντας στα χρέη με αμφίβολη την δυνατότητα εξόφλησής τους; Στεγαστικά, επαγγελματικά, καταναλωτικά, αποδεχόμενοι και υπογράφοντας εκούσια δυσβάστακτους όρους που τώρα διαπιστώνουμε πως μας κατατρύχουν; Διακοποδάνεια, εορτοδάνεια, θαλασσοδάνεια, κερατοδάνεια, τώρα έγιναν θηλειές στο λαιμό μας. Ποιός φταίει που από ατσιδισμό διαλέξαμε ρήτρες... ελβετικού φράγκου και τώρα που αυτό πέταξε στο Θεό, αναζητούμε -κλαίγοντας- δικαίωση; Δικαίωση από τί; Από την πλεονεξία και την μ... κία μας; Όμως «ουκ έστι μετάνοια εν τω Άδη».

   Και μέσα στον γενικό παραλογισμό, που γεννά η ανέχεια και η αδυναμία εκπληρώσεως των υποχρεώσεών μας, τσουπ! και η ανοησία των... «συνεπών», οι οποίοι θεωρούν πως η υποχρέωσή τους για συνέπεια γεννά δικαιώματα προς οικονομική επιβράβευση, πέραν του ηθικού κότινου.

   Παρ’ όλο που -με αγχώδη προσπάθεια και αιματηρές στερήσεις- καταφέρνω, επί του παρόντος, να συμπεριλαμβάνομαι σ’ αυτή την κατηγορία, ουδέποτε διανοήθηκα να ζητήσω από ταμία σούπερ μάρκετ οικονομική επιβράβευση επειδή... πληρώνω ό,τι αγοράζω. Ούτε έκπτωση από την ΔΕΗ επειδή της πληρώνω τον λογαριασμό έγκαιρα. Δηλαδή επειδή τηρώ τις συμβατικές μου υποχρεώσεις!

   Δυστυχώς, η σκληρότητα της ζωής, ιδίως τα τελευταία υπερδύσκολα χρόνια, έχει διαταράξει το κέντρο της λογικής μας και, εκτρεπόμενοι, λειτουργούμε εκτός αυτής. Και ακούμε αδιαμαρτύρητα όλες αυτές τις παπαρδέλες των αμόρφωτων και κουτοπόνηρων Τσιπραίων και διαφόρων ηλιθίων τύπων, π.χ. του γελοίου "λελέ" με την pochette, που δεν θέλει να ψηφίζουν οι Έλληνες του εξωτερικού, επειδή δεν του αρέσει η ψήφος τους. (Σε λίγο θα αποκλείσει και την Λακωνία, γιά τον ίδιο λόγο!). Και καταντήσαμε -πολλοί από μας- να τις πιστεύουμε κιόλας. Όπως τη μπούρδα της δήθεν διεκδίκησης... Νόμπελ, από τον μπερμπάντη πολιτικάντη, θεωρώντας τους εκλέκτορες του Όσλο και της Στοκχόλμης αφελείς και αναλόγου βλακείας με αυτούς  τους ντόπιους που πίστεψαν τέτοια φενάκη.

   Τελικά, το παιχνίδι της ζωής, σκληρό και κουραστικό από μόνο του, γίνεται αφόρητο, αν δεν τηρείς τους κανόνες του. Και το ζόρι του που τραβάς πάντα μόνος, θα γίνεται ακόμη πιό ζόρικο, αν επιμένεις να μην τους τηρείς. Κανείς δεν φταίει γιά τις επιλογές και τα λάθη μας...

Καθώς τα «νωπά» δεν ξεχνιούνται.

«Έπεα πτερόεντα» σκληρών σταλινικών.

Μερικοί... δειλοί στα βουλευτικά έδρανα, χθες!

 

   Επειδή υπήρξα αυτήκοος ακροατής, σε πρωινή εκπομπή στον ΣΚΑΪ, λίγα χρόνια πριν,  δεν επιτρέπω και δεν ανέχομαι αμφισβήτηση των κατωτέρω.

   Ο σκληρός σταλινικός υπουργός, τότε, των Εξωτερικών «σύντροφος», (ποτέ «κύριος»), Νίκος Κοτζιάς, με την έκρηξη της πολύκροτης υπoθέσεως Novartis και την βαρύγδουπη ανακοίνωση του ευθυτενούς Ρασπούτιν, είπε σχετικώς με την επιχειρούμενη εμπλοκή πολιτικών του αντιπάλων: «Αν δεν αποδείξουν την αθωότητά τους... κακό της κεφαλής τους»!!!

   Έτσι, και γιά άλλη μία φορά, το σταλινικό δόγμα που έστειλε στον θάνατο εκατοντάδες χιλιάδες αθώους, δοξάστηκε στη χώρα με τους πιό έξυπνους κατοίκους του Κόσμου! Πρόσφατα, μάλιστα, και ο αξούριγος «λελές» -ο γιαλαντζή κομμουνιστής με την pochette- υπερακόντισε: «Η μη απόδειξη της ενοχής δεν συνιστά... αθωότητα»! Δηλαδή, αμέτι-μωχαμέτι, σε χρίζω ένοχο, όχι επειδή απέδειξα την ενοχή σου, αλλά επειδή... έτσι μου γουστάρει.

   Αυτή η παράλογη, παράνομη και αυθαίρετη λογική, που γράφει στα παλιά της παπούτσια το παντάπασι της πολιτισμένης ανθρωπότητος «τεκμήριον της αθωότητος», είναι ένας -από τους πολλούς- βασικός λόγος που έστειλε στον αγύριστο και τα χρονοντούλαπα της Ιστορίας την κομμουνιστική θεωρία και διακυβέρνηση. Μόνο εμείς -ο περιούσιος στην ευφυΐα λαός- αντί να τους διαβολοστείλουμε, τους βάζουμε στη Βουλή γιά να βυσσοδομούν κατά της λογικής, της ανοχής και της Δημοκρατίας με τις ανοησίες που σερβίρουν συνεχώς και ανερυθρίαστα. Όπως, π.χ., οι Υπουργοί είναι δειλοί γιατί παρακολουθούν την διαδικασία από τα βουλευτικά και όχι τα υπουργικά έδρανα! Ρε, άει σιχτίρ χαζοβιόληδες μπαγαπόντες.