- «Την κουτάλα, σύντροφοι….»!

Γιά όσους δεν «τσιμπάνε». Τους… δύσπιστους.

- Χέρι-χέρι, σε πηγαίνω και με πάς, εγώ που σε λατρεύω κι εσύ που μ' αγαπάς...!

   Προχθές έγινε χαμός! Ένας ζοφερός παγωμένος άνεμος έπνευσε απ’ άκρου σ’ άκρο στη χώρα. Οι διαπραγματεύσεις κόλλησαν -μας είπαν- σε αδιέξοδο και η ρήξη είναι προ των πυλών. Με φταίχτη εννοείται -ποιούς άλλους;- τους… αλλοπρόσαλλους κακούς δανειστές, που δεν ξέρουν τί ζητούν και τί θέλουν! Κι ο λαουτζίκος δάγκωνε πετσέτες από αγωνία, κρεμασμένος από τα χείλη του Σακελλαρίδη, της ήρεμης δύναμης! 

   Χθες, αιφνιδίως επίσης, ο ουρανός ξαστέρωσε και μπορούν πλέον οι αφελείς χαχόλοι να βγουν στους δρόμους και να πανηγυρίσουν τη μεγάλη επιτυχία της… δραστήριας κυβέρνησης που πέτυχε το… ακατόρθωτο! Τον... έντιμο συμβιβασμό! Και τώρα η αλήθεια. Προϊόν μακράς και πικρής πείρας, με δυό σταγόνες σκέψης. 

   Το έργο, χιλιοπαιγμένο, έκανε πρεμιέρα επί εποχής του διαβόητου Αντρέα, που υπογράφοντας την παραμονή των αμερικανικών βάσεων στη χώρα, έβγαλε τους πασόκους στους δρόμους γιά να πανηγυρίσουν το διώξιμό τους από την Ελλάδα και τον Δήμαρχο της Δάφνης να γεμίσει τους δρόμους της επικράτειάς του με ταμπέλες ανακήρυξης της περιοχής σε… «αποπυρηνικοποιημένη ζώνη»! Τοιαύτη και τοσαύτη ηλιθιότητα. 

   Σήμερα, καθ' όσον οι καιροί αναπλάθουν αλλήλους, οι αποφάσεις που θα ανακοινωθούν σε λίγο είναι ειλημμένες προ καιρού και  είναι- προφανώς- δυσμενείς, αντιλαϊκές και απαραίτητες! Και προ πάντων αναμενόμενες, καθώς ο ασθενής -εμείς ως χώρα- δεν βάζουμε μυαλό και δεν προσαρμοζόμαστε στη συμφωνηθείσα «θεραπεία», όπως οι λοιπές χώρες που μπήκαν σε ίδιο μνημονιακό πρόγραμμα και γιατρεύτηκαν εξερχόμενες απ' αυτό… ως «κυρίες». Ζητούμενο των τελευταίων ημερών της διαπραγμάτευσης ήταν -και ουσιαστικό πρόβλημα- ο τρόπος που θα «σερβιριζόταν» το χάπι στους… «ελπίζοντες αφελείς», αφού όσα πικρά έγιναν αναγκαστικά δεκτά από την Κυβέρνηση είναι αντιδιαμετρικά με όσα φούμαρα μας πλασάριζε μέχρι τώρα η «διά πρώτη φορά αριστερά», προκειμένου να γίνει… «χαλίφης στη θέση του χαλίφη». Με σαλιαρίσματα Στρατούλη από το ηρωικό Μασολόγγι και άλλων παμπόνηρων λαϊκιστών περί «κόκκινες γραμμές» και κολοκύθια τούμπανα. 

   Το σκηνικό στήθηκε αδέξια, πρόχειρα και σε επίπεδα θεατρικής αρπαχτής σε καφενείο χωριού, ή παράσταση Καραγκιόζη στην ορεινή Ναυπακτία. Διώξαμε, τάχα, τον ενοχλητικό Νάρκισσο και φέραμε τον ζελεκοτόν Μπομπ και έτσι λύσαμε τον… γόρδιο δεσμό. Διατυμπανίσαμε την προηγούμενη ένα φοβερό αδιέξοδο, ώστε να τρομοκρατηθεί ο κοσμάκης και να σφίξουν οι…. (ξέρετε ποιοί) και την επομένη, με το ως διά μαγείας ξαστέρωμα του ουρανού, ο πανέξυπνος λαός να νοιώσει τέτοια ανακούφιση και ευφορία από το ξεσκάλωμα της διαπραγμάτευσης, ώστε να μη δώσει σημασία στο πώς και με τί όρους έγινε αυτό! Στοίχημα πως θα στηθούν και "αυθόρμητα" πανηγύρια στις πλατείες. 

   Όσο γιά τις «αριστερές πλατφόρμες», («μπινάρια» τις λεν οι Ιταλοί, με όλως συμπτωματικό τον συνειρμό της αργκό), και τους λοιπούς… «αντιστασιακούς», (-Αχ, μη καλέ, δεν κάνει, ντροπή!), η τεράστια γλύκα της εξουσίας, την οποία περίμεναν όπως η διψασμένη γη λαχταρά την πρώτη φθινοπωρινή ψιχάλα, είναι ικανή να γλυκάνει ό,τι πίκρα προκύψει από «μέτρα και σταθμά». Σιγά μη την διακυβεύσουν με εκλογές και δημοψηφίσματα. Επειδή μάλιστα, «καρέκλα και κουτάλα» πάνε πάντα μαζί, όποιος το ψάξει λιγάκι θα διαπιστώσει τον ορυμαγδό των αριστερών τρωκτικών που ήδη έχουν ορμήσει στα μουλωχτά και αντικαθιστούν τα δεξιά τρωκτικά σε παχουλές αργομισθίες και θέσεις κλειδιά του κρατικού μηχανισμού. Οι μεταμεσονύχτιες φωτογραφικές τροπολογίες πέφτουν βροχή και τα επικερδή πόστα «πιάνονται» γερά. Μαζί βεβαίως και εκείνα της… ενημέρωσης. Σιγά λοιπόν, που όλοι αυτοί οι καλοβολεμένοι πλέον στην εξουσία θα ρισκάρουν την απώλειά της. Τα περί εκλογών και δημοψηφισμάτων είναι απλώς, τρομοκρατικά φούμαρα και τζάμπα μαγκιές. 

   - Την κουτάλα, σύντροφοι και τα μάτια σας! όπως έλεγε κι ο αείμνηστος Γιάννης Καλαμίτσης  

Οι διαπραγματεύσεις φθάνουν στο τέλος τους. Και μετά...;

Μετά τις συνομιλίες που ήσαν, όπως πάντα, "καρποφόρες και εποικοδομητικές". Και στο βάθος ο... λογαριασμός των μέτρων!

   Παρατηρώντας τα κατηφή πρόσωπα του κ. Δραγασάκη και του κ. Μπομπ μετά τη συνάντησή τους με τον Ευρωπαίο αρχιτραπεζίτη, αλλά και το ύψωμα των λαβάρων επανάστασης των εδώ απελπισμένων τέως "λεόντων" και αναστηλωτών της Ευρώπης των λαών -κόντρα στους απεχθείς λακέδες του κεφαλαίου και της καταπίεσης- αλλά νυν ψωρόγατων με την ουρά στα σκέλια, το πρώτο -και πιό αρμόζον- που πέρασε από το μυαλό μου είναι αυτό το χαρακτηριστικό τραγουδάκι της Μελίνας Τανάγρη.

   Παρακαλώ παρακολουθήστε το. Απολαύστε το προσεκτικά και μέχρι τέλους. Επίκαιρο τώρα, προφητικό όταν γράφτηκε. Μετά σκεφθείτε όσο και ό,τι θέλετε.

ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ

- Όλοι οι μάγκες στη σειρά. Ένας, ένας και μη σπρώχνεστε.

"Όποιος κάθεται συνέχεια στις κόκκινες γραμμές, στο τέλος τον πατάν τα κόκκινα τραίνα".

Η «βούληση» των λαών και η μεγάλη παρεξήγηση.

- Μάλιστα!!!...  Ό,τι πείτε!

    Οι δημοσκοπήσεις, και μάλιστα όταν εξακολουθητικά επιμένουν σε μία κατεύθυνση, εκφράζουν αναντίρρητα κατασταλαγμένες απόψεις και σταθερή βούληση του λαού. Οπότε αυτή θα πρέπει να γίνεται σεβαστή και δεσμευτική γιά την Κυβέρνηση του λαού όπου αναφέρονται. Μόνη -θεωρητική- ένσταση οι συνθήκες και προϋποθέσεις βάσει των οποίων δημιουργήθηκαν αυτές οι τάσεις, οι οποίες δεν είναι, a priori, και ορθές. Η βούληση αυτή, όταν παγιωθεί στέρεα, αποτελεί γενεσιουργό αιτία χιονοστιβάδος, η οποία, έτσι κι αρχίσει την κατρακύλα, δύσκολα αναχαιτίζεται και δυσκολότερα ανατρέπεται. Το πείσμα, η απερισκεψία, η αναζήτηση «ελπίδας» και ο ξερολικός εγωισμός φρενάρουν, επί του παρόντος στην περίπτωσή μας, το… φρενάρισμά της.

  Εν πάση περιπτώσει, η όποια βούληση του λαού μας, ανεξάρτητα των συνθηκών που την διαμόρφωσαν, είναι απόλυτα σεβαστή κι εφαρμοστέα. Όμως αυτό γίνεται μόνο μέσα στον κυρίαρχο χώρο και την επικράτεια τη δική μας και, επ’ ουδενί, δεσμεύει και υποχρεώνει Κυβερνήσεις άλλων χωρών. Στις «άλλες» χώρες, προφανώς και πολύ λογικά, ισχύει η βούληση των κυρίαρχων… «άλλων» λαών και οι ηγεσίες  τους οφείλουν να ακολουθήσουν τη βούληση των «δικών» τους και να υπηρετήσουν, πρωτίστως, τα «δικά» τους συμφέροντα. Το οποία, συνηθέστατα συγκρούονται διακρατικά με των υπολοίπων -και με τα δικά μας, βεβαίως-  και σπανιότερα συμπλέουν. 

   Συνεπώς, δεν είναι πολύ ευφυές να οργιζόμαστε με τους ξένους ηγέτες, π.χ. Μέρκελ, Σόιμπλε, Ντάισερμπλουμ επειδή μας χαλούν το κέφι, μη κάνοντας το δικό μας χατίρι, αλλά εκείνο του λαού που υπηρετούν και τους εκλέγει. Η άρνηση να μπεις στο πετσί και τη σκέψη του «απέναντι», όταν διαπραγματεύεσαι μαζί του -και μάλιστα από μειονεκτική θέση-  συνιστά, πλην των άλλων, απέραντη βλακεία και κουτοσυμφεροντολογική νοοτροπία η οποία δεν θα σε πάει πουθενά αλλού, παρά μόνο στο γκρεμό. Σε κρίσιμες στιγμές και σε πολύ μεγάλης οικονομικής σημασίας ζητήματα, (ας μην παραγνωρίζεται πως ο δανεισμός της Ελλάδος, τηρουμένων των αναλογιών, είναι ο υψηλότερος παγκοσμίως), η όποια επίκληση γιά… «αλληλεγγύη και άλλα παραμύθια» είναι γιά το νηπιαγωγείο και γιά μεγάλους με μυαλά νηπίου.

   Όποιοι μπορούν να εξαρθούν από τον μικρόκοσμο της ελληνικότητός τους και παρατηρήσουν σφαιρικά -και εξ αποστάσεως- το ελληνικό πρόβλημα της παρούσας κρίσεως, αυτοί αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα, συναισθάνονται αλήθειες κι ανάγκες και κατανοούν την λαίλαπα που θα επακολουθήσει, υπό μορφή… «μέτρων», όσο δυσάρεστα κι αν είναι! Ανεξάρτητα του ποιός είναι στην Κυβέρνηση τα «μέτρα» θα είναι νομοτελειακής αναγκαιότητος, επώδυνα και, βεβαίως, αντιλαϊκά. Με σοβαρή αντανάκλαση σε όλο το κοινωνικό φάσμα. Όσοι το καταλαβαίνουν, θεωρούνται ρεαλιστές, οι υπόλοιποι, απλά… αιθεροβάμονες. Ένα κακό «μαντάτο», ή ένα δυσάρεστο χτύπημα δεν αιφνιδιάζει και αντιμετωπίζεται καλύτερα από τους προετοιμασμένους γι’ αυτό. Γιά τους υπόλοιπους… «χαιρετίσματα». 

   Έτσι, η πεισματική προσκόλληση σε φανταστικές, απηρχαιωμένες και ανεδαφικές ιδεοληψίες και προσδοκίες καταντά στο τέλος  διασκεδαστική με τις αστείες, απεγνωσμένες προσπάθειες εφησυχασμού, επιχρύσωσης χαπιού και εξωραϊσμού της κατάστασης, παρά την τραγικότητα των περιστάσεων. Μοναδική πιθανότητα ανάκαμψης, (κι αυτό σε μεγάλο βάθος χρόνου), η παραγωγικότητα και η αφύπνιση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Αλλιώς θα μένουμε πάντα  ελλειμματικοί και με το χέρι απλωμένο στο: - «Δώσε»!

"Πήραμε τη ζωή μας λάθος... κι αλλάξαμε ζωή"!

... και νέες κόκκινες, (προς το ροζ), γραμμές!

- Δώστε και σώστε. Αλλά πάνω από την... κόκκινη γραμμή!

   Όταν στη μέση μιάς διαπραγμάτευσης και -λίγο πριν το τέλος της- αλλάζεις άρδην στρατηγική, ουσιαστικά ομολογείς πως η προηγούμενη ήταν λάθος και σε οδηγούσε μαθηματικά στην ήττα. Οπότε προσπαθείς, αλλόφρων κι απελπισμένα, ν' αποφύγεις το παγόβουνο με σπασμωδικούς χειρισμούς της τελευταίας στιγμής.
   Η Κυβέρνηση, ηλίου φαεινότερο, έχει χάσει τα πασχάλια της, λόγω πολυφωνίας, ιδεοληψίας και απειρίας, και με τους "μηρούς" της εντελώς περιπεπλεγμένους. Ανάλωσε όλον τον  διαθέσιμο χρόνο του παζαριού, ποντάροντας στην ατσιδοσύνη ενός αεριτζή μπλοφαδόρου και στην μακαριότητα, (-'Ντάξει, μωρέ!), ενός αδαούς αγκυλωμένου γερομέντορα που πίστευε πως:
   - Θα μας βαράν, θα κουραστούν, θα ιδρώσουν, θ' αρρωστήσουν, θα πεθάνουν. Νικήσαμε!

   Στην ουσία τώρα, στο "ψητό". Επειδή: "Ανάγκαν και αριστεροί πείθονται" και η γλίνα του βαρελιού γλύφτηκε εντελώς, ενώ τα 7,2 δις της πολυπόθητης δόσης είναι ήδη φαγωμένα, ή "ταγμένα", και ο Ιούνιος επέρχεται ταχέως και δριμύς, τα ψέμματα τελείωσαν και απαιτούνται αποφάσεις. Έτσι, το πικρό κρασοπότηρο της "ενδιάμεσης  συμφωνίας" πλησίασε επικίνδυνα την πικρή νταμιζάνα του αναπόφευκτου τρίτου μνημονίου, καθώς η χώρα παραμένει μία μεγάλη... χαβούζα που περιμένει... "αχόρταγους"! 
   Συνεπώς και επειδή:  "Θα πέσουμε όλοι επί των επάλξεων, αν δεν... πέσετε"!, απεφασίσθη στο Μέγαρο Μινίμου αντί γιά δύο αλληλοδιάδοχες "κωλοτούμπες" να γίνει μία και καλή. Ένα θεαματικό διπλό "τόλουπ", σε συνδυασμό με ένα υπέροχο τριπλό "άξελ". (Στη περιγραφή αντί του Κωστάλα, ο... Ευκλείδης). 
   Σήμερα οι σκληρές διαπραγματεύσεις άρχισαν εντατικά και υπό τη νέα ηγεσία τους "αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται σθεναρά επί του πατρώου εδάφους των Βρυξελλών". Σκοπός μία μεγάλη συμφωνία-πακέτο. Μιά ψυχή που είναι να βγεί, ας βγει να τελειώνουμε. Μέ έναν πόνο, (του Λαφαζάνη), ένα "τσούξιμο", (του λαού), και ένα... "κράξιμο", (των... ευελπιστούντων παραπλανημένων αφελών).

   Εις το βάθος αριστερά της εικόνος, οι αγριωποί τροϊκανοί κατοπτεύουν προ της τελικής εφόρμησης, στοχεύοντας εξ αποστάσεως, (εαρινή επίθεσις), ενώ οι δικοί μας -προετοιμασμένοι καταλλήλως- τους αναμένουν. Αναμένεται μάχη σφοδρά. Σώμα με σώμα, τσικ του τσικ!

Αλλαγή σκυτάλης στο Eurogroup.

«Μπομπ ο Σφουγγαράκης»

- Yes,... Sir!

   Αφού ένας κομψευόμενος «Νάρκισσος» δεν κατάφερε, ελισσόμενος, να «τετραγωνίσει τον κύκλο» των διαπραγματεύσεων, την επίλυση του προβλήματος ανέλαβε, ως αρμοδιότερος περί τη Γεωμετρία, ένας… Ευκλείδης. Πιό «κινητικός» και πιό… ευέλικτος, σίγουρα!

Brussels group

     Επί τέλους, εκεί στο Μέγαρο Μινίμου το κατάλαβαν και… άλλαξαν στρατηγική. Ακολουθούν πλέον αυτή του αξέχαστου Μποστ : «Ανοιχθώμεν, κουνηθώμεν, δύσκολα παραδοθώμεν»! ("Σταυροφορίες" του Ν. Τσιφόρου στον «Ταχυδρόμο»). Με τους κατάλληλους ανθρώπους, στις κατάλληλες θέσεις.