«Συμφέρον» vs «Δίκαιο». Μέρος ΙΙ.

Η βολική και συμφέρουσα λογική του «Averta paga». Και στο βάθος λαϊκισμός, πασπαλισμένος με μπόλικη βλακεία.

 

   Προ ημερών η στήλη προσπάθησε να κάνει μοκρή επεξηγηματική ανάλυση σχετικά με το πώς λειτουργεί το ελληνικό θυμικό όταν κληθεί να σταθμίσει μεταξύ των δύο εννοιών του σημερινού τίτλου. 

   Οι δημοσκοπήσεις φανερώνουν μάλλον απογοητευτική και καθόλου κολακευτική εικόνα για το πλέγμα των ηθικών αξιών του λαού μας, πέραν από πολιτικές, προσωρινές ή μόνιμες, εντάξεις και συμπορεύσεις. 

   Περίμενα όμως πως ένας βαρύγδουπος τίτλος: «Καθηγητής», π.χ. Οικονομίας, Φιλοσοφίας και κάτι σχετικό,  θα έβαζε τα πράγματα, τουλάχιστον, σε λογικότερη βάση. 

   Έτσι, με χθεσινή εμφάνιση σε τηλεοπτικό παράθυρο, κάποιος «Καθηγητής» Πανεπιστημίου του εξωτερικού, έδωσε κι αυτός το απογοητευτικό ρεσιτάλ του στον λαϊκισμό. (Την φρασεολογία, κατά λέξη, δεν συγκράτησα, μόνο το νόημα της άποψης). Είπε λοιπόν ο σοφός καθηγητής:

   - Σιγά τα λεφτά που πήραμε με τα μνημόνια! Το 92% απ’ αυτά πήγαν στην πληρωμή δόσεων προηγουμένων δανείων, δημιουργώντας σπιράλ χρέους, και μόνο ένα 8% έπεσε στην αγορά και την ανάπτυξη. Ασήμαντα πράγματα!

   Την απορία της στήλης γιά το μέγεθος της αφέλειας του επιχειρήματος την έλυσε το μετέπειτα συνεχές γαρνίρισμα του περισπούδαστου λογύδριού του με: «Γενάρης», «Φλεβάρης» και κάτι τέτοια κουλτουριάρικα και προοδευτικά. Τότε κατάλαβα πλήρως πως, τελικά, το πράγμα ανάγεται στο DNA κάποιας μερίδας ανθρώπων. Αυτοί, λόγω παγιωμένης ιδεοληψίας, πιάνουν το νήμα του χρήματος μετά τη γέννησή του και με δεδομένο τη συνεχή και μόνιμη ύπαρξή του. Την θεωρούν θέσφατο, προϋπόθεση και, πιθανότατα, γεγονός ουρανόπεμπτο. Κάτι σαν το νερό του Νείλου, όπου έρεε, ρέει και θα ρέει εσαεί και μόνο πρόβλημα είναι η διαχείρισή του.

   Ο κ. Καθηγητής, στην ανάλυση-ποταμό που έκανε σχετικά με τη διένεξη της Ελλάδος με τους δανειστές, δεν αναφέρθηκε καθόλου σε κάτι απλό, αλλά βασικό. Πιθανώς να το έκρινε ως επουσιώδη λεπτομέρεια. Δεν σκέφτηκε πως στο «πακέτο» των αναγκών και πληρωμών της χώρας, ανά πάσα στιγμή, είναι και οι δανειακές της υποχρεώσεις. Και δεν αναρωτήθηκε τί θα γινόταν αν η χώρα δεν πλήρωνε, έστω με νέα δάνεια, τα… παλαιά. Προφανώς θα πτώχευε! Άρα τα χρήματα του  μνημονίου της έδωσαν -έστω με δυσμενείς και δυσβάσταχτους όρους-  φιλί ζωής. Όμως αυτό το προσπέρασε ασυζητητί.
   Προφανώς ο κ. Καθηγητής θα ήταν πολύ ευχαριστημένος αν οι δανειστές χάριζαν τα χρέη μας. Η άποψη αυτή υποστηρίζεται ένθερμα από όλους τους ομοϊδεάτες του στην κατεύθυνση του «εθνικού δίκιου». Και βεβαίως της στήλης, στη κατεύθυνση όμως του: «έτσι μας συμφέρει». Αν μάλιστα, μαζί με το μηδενισμό του κοντέρ των χρεών, μας έδιναν και κατιτίς τζάμπα, γιά να χτυπήσουμε τη λιτότητα και την ανθρωπιστική κρίση, ακόμα καλύτερα! Σ' αυτό ακριβώς το σημείο, πιάνει το νήμα της επίλυσης της οικονομικής κρίσης της χώρας η σοσιαλιστική λογική. Άκοπα, αμέριμνα, αμνήμονα και ατιμώρητα. Τί καλά!!!!  

   Ερώτημα, ρητορικό και κατόπιν εορτής βέβαια, το γιατί η χώρα, από τη μεταπολίτευση κι εντεύθεν, θα πρέπει να δανείζεται συνεχώς και υπέρογκα; Και χωρίς ξένα δάνεια-δεκανίκια να μην μπορεί να ζήσει. Και μάλιστα να καλοζήσει! (-«Όπα! Averta paga! Φέρε μισθούς, φέρε συντάξεις, φέρε διορισμούς, κι… ας κλαίει που τα ’χει»!). Όμως η απάντηση σ' αυτό το ερώτημα δεν αποτελούσε το  πρωτεύον και το μείζον, τότε που μπήκαμε -κακήν κακώς- στο μνημόνιο, κατά το 2010. Μείζον ήταν η επιβίωση της χώρας. 

   Όπως φαίνεται πλέον, καθαρά και δυστυχώς, αυτή η αναγκαιότητα δεν εξέλειψε μέχρι και σήμερα, και δεν θα εκλείψει αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία και τρόπο ζωής. Ένας τρίτος, ψυχρός παρατηρητής του ελληνικού προβλήματος, θα έλεγε -και θα είχε απόλυτο δίκιο να μας πει:

   - Ρε λεβέντες, αφού πήρατε τα δάνεια και τα κατασπαταλήσατε, γιατί τώρα σας κακοφαίνεται το ότι πρέπει να τα αποπληρώσετε, επιμένοντας μάλιστα σε τρόπο ζωής με το ίδιο βιολί; Αν οι κυβερνήσεις σας κακοδιαχειρίστηκαν τα ξένα λεφτά, βολεύοντας εαυτούς κι εσάς, οι δανειστές σας τί φταίνε να πληρώνουν την νύφη και την συνεχή καλοπέρασή σας;

   Όμως αυτό το λογικό επιχείρημα που εκφράζει «δίκαιη» απορία της απέναντι πλευράς, αντιστρατεύεται το λαϊκό αίσθημα και το... «συμφέρον» της δικής μας. Και εκεί ακριβώς εστιάζεται το πρόβλημα. Μιά παμπάλαια λαϊκή ρήση θέλει τα δανεικά, όταν τα παίρνεις να φαίνονται μαρούλια και όταν τα επιστρέφεις να γίνονται αγγούρια!

   Η ιστορία θυμίζει κάποιον που λειτουργούσε αιρ κοντίσιον συνεχώς το χειμώνα -λογικό κατ’ αυτόν, αφού κρύωνε- και όταν ήρθε ο λογαριασμός της ΔΕΗ, δυστροπούσε και δεν ήθελε να τον πληρώσει. Μα αφού τα κιλοβάτ τα «έκαψε», ποιός του φταίει;

   Αναμφίβολα, κακοδιοίκηση χρόνων μας έριξε στο γκρεμό και είναι κατανοητό το «συμφέρον» μας να θέλει να την «σκαπουλάρουμε» όσο φτηνότερα γίνεται. Κατανοητό και επιθυμητό από όλους. Όσο γιά το αν αυτό αποτελεί και «δίκαιο», ας μη γίνεται συζήτηση. Εδώ μπαίνει το: -«'Ντάξει, μωρέ! Και τί έγινε; Αέρα θα πάρουν»! Κουτοπόνηρος λαϊκισμός, αλλά... βολικός.         

   Όμως όποιος αντέχει να βλέπει πέρα από τη μύτη του, ας ρίξει μιά ματιά στο πώς ζουν οι άνθρωποι σε Βουλγαρία, Ρουμανία, Σλοβακία, Εσθονία και σε πλήθος άλλων Ευρωπαϊκών χωρών -οι οποίοι παράγουν κι εξάγουν κιόλας- και ας κάνουν το σταυρό τους, φτύνοντας τον κόρφο τους, γιατί το δικό μας χάλι, είναι πολύ καλύτερο από το δικό τους. Και ας υποκλιθούν στη μνήμη του Καραμανλή που μας έβαλε στην ΕΟΚ και ας ευχηθούν μακροημέρευση στον Σημίτη που μας ενέταξε στην Ευρωζώνη. Γιατί και οι δύο, παρά τα όποια λάθη τους και τις όποιες αντιρρήσεις σε επί μέρους ενέργειές τους, προσέφεραν τεράστια υπηρεσία στη χώρα, προσδένοντας την Ελλάδα στο καλύτερο άρμα του πλανήτη. Κάτι που πολεμούν τώρα με μανία τα… «τρία γουρουνάκια».

   Τελειώνοντας, όποια λύση κι αν προταθεί στις διαπραγματεύσεις, πέρα από τις αριστερές βλακείες με τις... κόκκινες γραμμές και τη σαχλαμάρα του: «εμείς είμαστε καλύτεροι από τους άλλους», (όλοι τα ίδια σκατά είσαστε!), ας την δεχθούμε. «Το μη χείρον βέλτιστον». Οι μαγκιές και οι κορδακισμοί ας μείνουν γιά τους... περήφανους χαχόλους. Και ας μας γίνει μάθημα πως γιά να βρυχηθείς, θα πρέπει πρώτα να γίνεις... λέοντας. Αλλιώς δεν τρομάζεις. Σε παίρνουν στη πλάκα και σε δουλεύουν ψιλό γαζί. 

 

Γιά όσους προβληματίζονται γιατί απέτυχε το «μνημόνιο» στην Ελλάδα.

«Με τον ήλιο τα μπάζω, με τον ήλιο τα βγάζω. Τί έχουν τα έρμα και ψοφάνε;» 

Ισπανοί... κουτόφραγκοι.

   Βασανιστικό το ερώτημα. Γιατί τόσες ευρωπαϊκές χώρες που μπήκαν σε «μνημόνιο», διέγραψαν συνεπή τροχιά εντός αυτού, πήραν μάθημα και μήνυμα οικονομικής συμπεριφοράς και βγήκαν αθόρυβα σαν… κυρίες; Κάποιες μάλιστα και πριν λήξει η… θεραπεία που επέβαλλε το πρόγραμμα. Ενώ εμείς... την τύφλα μας. Βγαίνουμε χειρότερα από ό,τι μπήκαμε, με... εξάμηνη παράταση και βεβαιότητα παραμονής στην ίδια τάξη και με... νέο, σκληρότερο μνημόνιο. Καθ' όσον... ταπί και ψύχραιμοι, αλλά και ανεπίδεκτοι μαθήσεως.

   Ερμηνείες του φαινομένου υπάρχουν αρκετές, αλλά όλες έχουν κάποιο βασικό αιτιολογικό κορμό. Και αυτοί οι «κορμοί» είναι δύο. Γιά συντομία χρόνου, ο πρώτος, γύρω από τον οποίο μπορεί να «χτιστεί» όλο το οικοδόμημα «θεραπείας» και απεξάρτησης από «μνημόνια», ταπεινωτικές εξαρτήσεις και τη βούληση των δανειστών είναι αυτός -παρατίθεται στο τέλος- που τόλμησε η Ισπανία προκειμένου -παραδειγματίζοντας η ηγεσία- να εμψυχώσει,  να φιλοτιμήσει και να προτρέψει τους πολίτες της στον οδυνηρό και επίπονο δρόμο της σωτηρίας και της ανάκαμψης. Βεβαίως κάτι τέτοιο είναι ανεφάρμοστο σε μας γιατί παραβιάζει… κόκκινες γραμμές και προσβάλλει κατεστημένα ταμπού.

   Ο άλλος, η δική μας ερμηνευτική επιλογή, που υπαγορεύει διαφορετική φιλοσοφία στον τρόπο αντιμετώπισης του όλου θέματος, μας θέλει αθώα θύματα, αγνές μαθήτριες του Αρσακείου, έρμαιες  πονηρών σκοπών και αρπακτικών διαθέσεων εκμεταλλευτών τοκογλύφων και ανενδοίαστων προαγωγών. Όντας ο ευφυέστερος λαός του κόσμου, ο οποίος «όταν έχτιζε Παρθενώνες οι άλλοι κατοικούσαν σε σπηλιές, τρώγωντας βελανίδια» και  κατοικώντας το, από γεωοπολιτικοστρατιωτικοοικονομικόπολιτιστικοοικολογικοπλουτοπαραγωγικοτουριστικής απόψεως, σημαντικότερο σημείο του Πλανήτη, τον ομφαλό της Γης να πούμε, όλοι οι άλλοι μας φθονούν, μας ζηλεύουν και μας φοβούνται, πρωτίστως, και μετά μας μισούν, μας επιβουλεύονται, μας εχθρεύονται και θέλουν να μας καταστρέψουν ώστε να πάρουν τη γή και τα κόπια μας… τζάμπα! Χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Οι παλιοκου.... λες!

   Γι’ αυτό, κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν όσα σαφέστατα τους εξηγεί αναλυτικά και επί τρίμηνο, με δημιουργική -τώρα και «παραγωγική»- ασάφεια ο πληθωρικός σε ναρκισσισμό και αερολογία Dr εκπρόσωπός μας. Και δεν καταλαβαίνουν πως εμείς, διαπραγματευόμενοι, δεν τους ζητάμε λεφτά, αλλά απαιτούμε… χρόνο! Διότι -οι ηλίθιοι κουτόφραγκοι- παραγνωρίζουν, ή κάνουν πως αγνοούν, (μπορεί και όντως), πως γιά μας «ο χρόνος είναι… χρήμα» κι αυτός μας νοιάζει μόνο! Αυτό προσπαθεί ο χριστιανός να τους εξηγήσει, αλλά αυτοί πού. Χαϊβάνια σκέτα. Γι’ αυτό διαπραγματευόμαστε -γιαβάς, γιαβάς- προκειμένου να τους το αποδείξουμε στην πράξη. Κερδίζουμε χρόνο, κερδίζουμε χρήμα. Πανέξυπνο! Έστω ανοίγοντας κουμπαράδες και τρώγοντας το κομπόδεμα της γιαγιάς.

   Επειδή, προφανώς, έχουμε όλα τα δίκια του Κόσμου με το μέρος μας, καθώς αυτό υπαγορεύει το δικό μας, το «καταδικό» μας συμφέρον, αλλά αυτοί οι κακοί, οι ζηλόφθονες, κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι πρέπει να μας δανείζουν, ανεξέλεγκτα και στο διηνεκές, προκειμένου να… σκοτώσουμε τη λιτότητα με το μοναδικό κι αλάνθαστο τρόπο που μόνο εμείς οι Έλληνες γνωρίζουν. Δηλαδή να ζούμε με τα λεφτά των άλλων. Και μάλιστα, κατά τρόπο δανεικό κι αγύριστο. Και αυτό θα πρέπει να το καταλάβουν καλά, αν βέβαια δεν θέλουν να τους καταστρέψουμε την ευρωζώνη, πράγμα καθόλου απίθανο τελικά! Και ως υστερόβουλη σκέψη δική τους και ως έσχατη απόφαση απελπισίας δικής μας.

   Γιατί ναι, υπάρχει κι αυτός ο κίνδυνος. Έτσι που μας στριμώχνουν, μπορεί στο τέλος να θυμώσει ο αγαθός γεροεπικράτειας, ν’ αμολήσει… αέρα και «αέρια» και μετά να την «κάνουμε» από το ευρώ. Οπότε θα δουν τί έχουν να πάθουν. Αλίμονό τους! Ποιόν θα δανείζουν μετά; Ποιός θα τους τα τρώει;  

   Και τώρα, ο άλλος τρόπος εξόδου από το «μνημόνιο», ο ισπανικός.

 Ο Μαριάνο Ραχοϋ, πρωθυπουργός της Ισπανίας,  πέρασε, από το 2011, τον ακόλουθο  νόμο που αφορά τους Ισπανούς Βουλευτές.            

1. Ο Βουλευτής θα πληρώνεται μόνο κατά τη διάρκεια της θητείας του και δεν θα έχει σύνταξη που θα προέρχεται μόνο από αυτήν.   

2. Θα πληρώνει την αντίστοιχη ασφάλειά του. Όλοι ανεξαιρέτως, (παρελθόν, παρόν, μέλλον), και το ταμείο σύνταξης της Βουλής περνά στην ισχύουσα κοινωνική ασφάλιση άμεσα. Ο Βουλευτής θα απολαμβάνει των προνομίων της κοινωνικής ασφάλισης ακριβώς όπως και οι υπόλοιποι πολίτες. Το ταμείο ασφάλισης δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για κανέναν άλλο σκοπό. 

3. Οι Βουλευτές πρέπει να συμβάλλουν στο ταμείο της ασφάλισης τους όπως όλοι οι Ισπανοί. 

4. Οι Βουλευτές παύουν να ψηφίζουν την αύξηση του μισθού τους. 

5. Οι Βουλευτές εγκαταλείπουν το παρόν σύστημα υγειονομικής ασφάλισης και προσχωρούν στο σύστημα υγείας των υπολοίπων Ισπανών πολιτών.

6. Οι Βουλευτές θα υπόκεινται στους ίδιους ακριβώς νόμους όπως και οι υπόλοιποι Ισπανοί.

7. Το να υπηρετεί κανείς στη Βουλή είναι τιμή δεν είναι επάγγελμα. Οι Βουλευτές πρέπει να πληρούν τις θητείες τους στη Βουλή, (όχι πάνω από δύο) και μετά να πηγαίνουν σπίτια τους και να ψάχνουν δουλειά.

Η επιλογή και η επί όλων των ανωτέρω τοποθέτηση ελεύθερη.

Απόφαση βόμβα του ΣτΕ!

Ποιός στη χάρη μου!

   Κατά δημοσιογραφικές, (άρα αμάχητες), πληροφορίες αναμένεται απόφαση του ΣτΕ, με την οποία θα εντέλλεται η επαναφορά των συντάξεων στα προ του 2012 επίπεδα. Καθ’ όσον οι μνημονιακές περικοπές, (Ν 4093/12), κρίνονται αντισυνταγματικές. Διευκρινίζεται μάλιστα πως όσοι έχουν προσφύγει θα πάρουν κι αναδρομικά, ενώ όσοι όχι, απλά οι συντάξεις τους θα αυξηθούν από της έκδοσης της απόφασης και μετά. Χαράς ευαγγέλια! 

   Επειδή -ο βλαξ!- δεν έκανα προσφυγή και, κατά συνέπειαν, δεν συμπεριλαμβάνομαι μεταξύ των τυχερών της «ομάδος των 15», των προνοητικών δηλαδή, από Δευτέρας προσανατολίζομαι στις εξής ενέργειες:

   - Να δω, μέσω εργατολόγων δικηγόρων, (π.χ. γραφεία κ.κ.κ. Κατρούγκαλου, Μητρόπουλου, Ρωμανιά, ή άλλου τινός),  αν μπορώ να προσφύγω τώρα γιά να επωφεληθώ κι εγώ από την αναδρομικότητα της απόφασης. 

   - Να απευθυνθώ σε Γραφείο Συμβούλων Επενδύσεων, προκειμένου να εξετάσω τη συμφερότερη προοπτική επένδυσης του αιφνιδίως προκύπτοντος… πλούτου.

   Έτσι ώστε, μόλις βγει και η απόφαση που θα καθορίζει το από πού θα βρεθούν τα λεφτά γιά την υλοποίηση της προηγούμενης… αναστηλωτικής των συντάξεων απόφασης, να είμαι έτοιμος! Πριν με προλάβουν άλλοι και μου αρπάξουν τα… φιλέτα!