Μαρκ Τουαίν. «Σκέψεις γιά την Επιστήμη του Αυνανισμού».

Διάλεξη στο «Stomach Club» των Παρισίων, το 1879.

      Κυρίες και κύριοι, χαίρετε.

   

    Ο χαρισματικός προλαλήσας από αυτό εδώ το βήμα, σας επέστησε την προσοχή στην «κοινωνική μάστιγα» που αποκαλείται «συζυγική απιστία». Ανέλυσε με θαυμαστή ευστοχία το θέμα μέχρι που το εξάντλησε! Τίποτα, μα τίποτα απολύτως δεν απομένει να προσθέσω εγώ. Κι αν αυτή τη στιγμή έχω καταλάβει τη θέση του, είναι για να συνεχίσω την ιεράν αποστολή που εκείνος ξεκίνησε με στόχο τη διαφύλαξη της Αρετής, επισημαίνοντας τους κινδύνους που εγκυμονεί μία άλλη απόλαυση. Η απόλαυση εκείνου του είδους της ηδονής που πολλοί συνηθίζουν να ονομάζουν «αυτοκαταστροφική». Με άλλα λόγια θα αναφερθώ σε κάτι που έχω λόγους να πιστεύω πως κι εσείς οι ίδιοι πολύ συχνά επιδίδεστε!

   Μεγάλοι συγγραφείς ή επιστήμονες, ταγμένοι στην διαφύλαξη της Υγείας ή της Ηθικής μας, ασχολήθηκαν με ζήλο και μαχητικότητα με το θέμα αυτό, αποδεικνύοντας έτσι συγχρόνως και το πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στη ζωή μας. Άλλοι από αυτούς τάχθηκαν υπέρ και άλλοι κατά.

   Ο Όμηρος, στο δεύτερο βιβλίο της  Ιλιάδας  αναφωνεί:  «Αν είναι να μου κόψετε τη μαλακία, καλύτερα να πεθάνω»!

   Και ο Καίσαρ, παρατηρεί στα Σχόλιά του. «Η μαλακία είναι η πιό καλή παρέα γιά τον μοναχικό, η πιό καλή φίλη γιά εκείνον που η κοινωνία έχει παραπετάξει, η πιό μεγάλη ευεργεσία γιά τον γέροντα. Χάρη σ’ αυτήν τη μεγαλειώδη ενασχόληση οι πάμπτωχοι μπορούν κάποιες στιγμές κι αισθάνονται την ευτυχία του πλουσίου». Αλλού πάλι, αυτός ο έμπειρος παρατηρητής της ζωής, επισημαίνει: «Είναι κάποιες φορές που προτιμώ τη μαλακία και από αυτόν ακόμη τον σοδομισμό!».

   Ο Ροβινσώνας Κρούσος προσθέτει: «Δεν υπάρχουν λόγια γιά να περιγράψω όλα όσα οφείλω σ’ αυτήν την τόσο ραφινάτη τέχνη»!

   Η βασίλισσα Ελισάβετ  την θεωρούσε ως «το φρούριο της παρθενίας».

   Αλλά κι αυτός ο Τσέτε – Γουά – Ρη, ο αρχηγός των Ζουλού, την προτιμά: «Κάλιο μιά παχιά στο χέρι, παρά δέκα στο βρωμομάλλιαρό τους».

   Ο αθάνατος Φραγκλίνος τόνισε: «Η μαλακία είναι η μητέρα των εφευρέσεων» και συμπλήρωσε: «Η μαλακία είναι η αντιπροσωπευτικότερη πολιτική πράξη».

(Σημ. Πόσο προφητικός ο, σίγουρα φιλέλλην και μεγάλος γνώστης του ελληνικού ταμπεραμέντου και χαρακτήρα, Φραγκλίνος, αφού την απόδειξη της αληθείας των λόγων του έχομεν, ανάγλυφον, και προ οφθαλμών σήμερα!)

   Ο Μιχαήλ Άγγελος, αλλά και όλοι οι κλασσικοί μαιτρ  -και ας μου επιτραπεί στον όρο μαιτρ να συμπεριλάβω μία σειρά από τις πιό λαμπρές προσωπικότητες στην ιστορία της ανθρωπότητος- εκφράστηκαν με τρόπον ανάλογον. Είπεν ο Μιχαήλ Άγγελος στον Πάπα Ιούλιο τον II: «Η ταπεινοφροσύνη βοηθά την ψυχική υγεία, η μόρφωση αποτελεί ένα πολύ χρήσιμο εφόδιο, η αυτοσυγκράτηση αναδεικνύει τον άνδρα, αλλά  γιά μιά ψυχή που όλοι οι άλλοι την θεωρούν πραγματικά ανώτερη και φωτισμένη, αυτά όλα δεν αποτελούν παρά ατελή κι ασήμαντα υποκατάστατα μιάς άλλης άσκησης. Εκείνης του να μαλακίζεσαι αποτελεσματικά!».

   Ο μέγας ποιητής Μ. Μπράουν, (Σημ. άλλο ένα, εν χρήσει, ψευδώνυμο του Μαρκ Τουαίν), σ’ ένα από τα πρόσφατα και ασφαλώς ιδιαιτέρως εμπνευσμένα του ποιήματα, ενσωματώνει οριστικά τη μαλακία μέσα στην ποίησή του, μέσω ενός στίχου, ο οποίος δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως θα επιβιώσει στους αιώνες των αιώνων:

         «Κανένας μας δεν μπόρεσε, να μην την αγαπήσει,

           σε κάθε δε περίσταση, σπεύδει να την τιμήσει»

   Ανάλογες είναι και οι σχετικές μ’ αυτήν δηλώσεις και πολλών άλλων φωτισμένων προσωπικοτήτων αναλόγου κύρους.

   Όμως ο κατάλογος των ονομάτων όλων εκείνων που στα λόγια τους την κατακρίνουν και την μάχονται είναι ατελείωτος. Αυτών που έχουν καταφερθεί με ακαταμάχητα επιχειρήματα και έχουν εκφωνήσει πύρινους λόγους εναντίον της. Δυστυχώς όμως ο χρόνος δεν μας επιτρέπει να αναφερθούμε διεξοδικότερα.

   Ο Μπρίγκαμ Γιάνγκ, δεύτερος Πρόεδρος της Εκκλησίας των Μορμόνων, που εισήγαγε την πολυγαμία στον Χριστιανισμό και ο οποίος, φοβούμενος μήπως κατηγορηθεί ότι ο ίδιος πρώτος δεν εφήρμοζε την διδασκαλία του, παντρεύτηκε 53, περίπου, γυναίκες και απέκτησε 56 παιδιά. Με άλλα λόγια, αυτός ο ειδικός επί θεμάτων μαλακίας δήλωσε: «ο αυνανισμός συγκρινόμενος με την πραγματική συνουσία έχει τόση διαφορά, όση η πυγολαμπίς από την αστραπή».

   Ο Εβραίος Σολομών απεφάνθη: «Το μόνο που μπορώ να εκτιμήσω στον αυνανισμό, είναι το χαμηλό κόστος του»!

   Ο δε αρχαίος γιατρός Γαληνός, από την άλλη μεριά, παρατηρεί: «Αποτελεί αίσχος να εξευτελίζουν  με μία τόσο ζωώδη χρήση αυτό το πολύτιμο όργανο, αυτό το σπουδαίο μέλος του ανθρώπινου σώματος, το οποίον εμείς οι θεράποντες της Επιστήμης, ακριβώς ένεκα της μεγάλης αναπαραγωγικής του σπουδαιότητος,  αναγορεύουμε σε Μεγάλο Ευεργέτη του ανθρώπινου είδους. Αυτό δηλαδή ισχύει με όσους εξ ημών το τιμούμε, πράγμα ομολογουμένως πολύ σπάνιο. Οι άλλοι καλά θα κάνουν να το κόψουν, παρά να το χρησιμοποιούν κατ’ αυτόν τον επαίσχυντο τρόπο».

   Αλλά και ο εξπέρ της Στατιστικής, ο Άνταμ Σμιθ, επισημαίνει σε μία αναφορά του στη Βουλή των Κοινοτήτων: «Κατά τις προσωπικές μου μετρήσεις, το μεγαλύτερο ποσοστό παιδικής θνησιμότητος οφείλεται σ’ αυτή την ολέθρια συνήθεια».

   Όμως η από αρχαιοτάτων χρόνων εξάσκηση αυτής της τέχνης, μας υποχρεώνει να την περιβάλουμε με την εκτίμηση και τον σεβασμό μας. Από την άλλη, το υψηλό ποσοστό βλαπτικότητος  αυτής γιά τον άνθρωπο, μας επιβάλλει να την καταδικάσουμε.

   Ο κ. Δαρβίνος αναγκάστηκε, με θλίψη πολλή, να αποκηρύξει τη θεωρία του, σύμφωνα με την οποίαν ο πίθηκος είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ ανθρώπου και κατωτέρων όντων. Θεωρώ, εν τούτοις, πως επέδειξεν ιδιαιτέρα βιασύνη σ’ αυτή του την απόφαση. Ο πίθηκος είναι το μόνο ζώον που, εκτός από τον άνθρωπο, κατέχει και ασκεί την επιστήμη της μαλακίας. Τί τρανότερη απόδειξη απαιτείται διά να καταδειχθεί η από τον πίθηκο καταγωγή μας! Τί άλλο χρειαζόμαστε διά να βεβαιωθούμε πως ο πίθηκος είναι αδελφός μας; Μα εξακολουθείτε ακόμη να διαφωνείτε; Δώστε σ’ αυτό το τόσο εκλεπτυσμένο ζώο ένα κατάλληλο ακροατήριο και θα διακόψει αμέσως κάθε άλλη του δραστηριότητα, προκειμένου να πιάσει τη μαλακία. Αν προσέξετε δε καλά τις συσπάσεις του προσώπου αυτού του, μετά μανίας, αυνανιζομένου όντος, θα ανακαλύψετε ίδια φλόγα εξυπνάδας και ίδια έκσταση ικανοποίησης μ’ εκείνη που έχει ένας άνθρωπος που ηδονίζεται μπροστά σε ακροατήριο, προθυμότατο να τον ακούσει!

   Τα αποτελέσματα της έντονης προτίμησης σ’ αυτή την ολέθρια ενασχόληση είναι ευκόλως ορατά. Προκαλείται μία τάση διά επίσημα γεύματα, κοκτέιλ, κάπνισμα πούρων σε κοσμικά φουαγιέ, φιλικές συγκεντρώσεις, διηγήσεις σόκιν ιστοριών και ανεκδότων και, κυρίως, μία έφεση γιά μεγαλεπήβολα σχέδια ζωής. Αν η συχνότητα της άσκησης ξεπεράσει ένα όριο, τότε έχουμε απώλεια μνήμης, ανδρικής τιμής, αξιοπρέπειας, αυθορμητισμού, συνεργατών και φίλων.

   Σε σχέση με όλα τα είδη της σεξουαλικής επαφής, η μαλακία μειονεκτεί ως προς τα εξής: Ως διασκέδαση διαρκεί ελάχιστα. Ως εργασία είναι υπερβολικά κουραστική. Ως κοινωνική επίδειξη δεν αποφέρει κέρδη. Δεν έχει θέση στην κοσμική ζωή, επειδή στους κύκλους των καλλιεργημένων έχει προ πολλού υπερκεραστεί ως θέμα συζητήσεως. Αυτοί, οι τόσον θερμοί υποστηρικτές της εξέλιξης και της προόδου, κατάφεραν ο αυνανισμός να αντιμετωπίζεται ως μία πάθηση. Κάτι σαν την αεροφαγία και τα επακόλουθά της. Όντως, οι έχοντες καλήν ανατροφή θεωρούν και τη μαλακία και το κλάσιμο, ως δύο ασχολίες απολύτως προσωπικές. Αν και, κατά το σαβουάρ – βιβρ, στη δεύτερη απ’ αυτές  ενδέχεται, υπό τις αυστηρές προϋποθέσεις πως η παρέα είναι ανδρική και πως θα ζητηθεί προηγουμένως η σχετική άδεια, η ομήγυρη να άρει τον αποκλεισμόν, όσον αφορά τον «αναστεναγμό» του πισινού.

   Ο διακεκριμένος προκάτοχός μου σ’ αυτό το βήμα, προφανώς σας έπεισε ότι όλες ανεξαιρέτως οι «κοινωνικές μάστιγες της ηθικής» είναι κατακριτέες. Με τη σειρά μου θα ήθελα κι εγώ να σας πείσω πως υπάρχουν και κάποιες άλλες μάστιγες, τις οποίες δεν ανέφερε. Αυτές είναι που θα πρέπει ν’ απαγορευτούν, και μάλιστα με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο!

   Σας συμβουλεύω, λοιπόν: «Αν πρόκειται να θέσετε σε κίνδυνο την αξιοπρέπεια και τη σοβαρότητά σας, μην τον «παίζετε» και πάρα πολύ!».

   Και αν αισθάνεστε μίαν κάποια  «αγωνιστική»  διάθεση  μέσα σας, τότε ρίξτε το «ακόντιό» σας με άλλον τρόπο. Μην το κοπανάτε συνεχώς, πάνω-κάτω στο έδαφος, μπροστά στα πόδια σας.

   Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.

    

   ΥΓ.  Το εκπληκτικό αυτό κείμενο έχει εκδοθεί και κυκλοφορήσει σε κάμποσες χιλιάδες αντίτυπα, με τον ίδιο τίτλο, από τις εκδόσεις «ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ». Όσοι επιθυμούν να …. κοσμήσει τη βιβλιοθήκη τους, ας το αναζητήσουν στα βιβλιοπωλεία.

        

  

   

        

     

«Μαρκ Τουαίν», ο μοναδικός, ο διαχρονικός, ο ανεπανάληπτος.

Μιά άγνωστη διάλεξη στο Παρίσι. 

 

 

    Ο πασίγνωστος Αμερικανός χιουμορίστας συγγραφέας και ποιητής, περισσότερο επίκαιρος σήμερα, παρά ποτέ, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις.

   Κάτω απ’ αυτό το ψευδώνυμο κρύβεται ο Σάμουελ Λάνχορτ Κλέμενς, ένας ανήσυχος τύπος του αμερικανικού νότου, που γεννήθηκε το 1835 στη Φλόριντα του Μισούρι κι έμελλε ν’ αφήσει το ανεξίτηλο στίγμα του στην παγκόσμια λογοτεχνία. 

   Η τυχοδιωκτική του φύση κι η αγάπη του γιά  ταξίδια και  περιπέτεια τον έκανε, αρκετά πριν τα 20 του χρόνια, πηδαλιούχο σε ποταμόπλοιο του Μισσισσιπή. Τότε, αφού όπως είναι γνωστό ότι  το βάθος των ποταμών μεταβάλλεται συνέχεια, από προσχώσεις ή μεταβολή της ποσότητος του νερών που κουβαλούν, τον έλεγχο της ασφάλειας του πλού  τον είχαν δύο μούτσοι, ειδικά επιφορτισμένοι προς τούτο. Ο ένας βυθομετρούσε συνέχεια μ’ ένα βυθόμετρο κι ο άλλος κατέγραφε το βάθος. Έτσι, φώναζε λοιπόν ο πρώτος, μετρώντας:

   -  Mark two! Δηλαδή, «Γράψε δύο!», εννοώντας δύο οργιές.

   Έγραφε 2 στο κατάστιχο, ο δεύτερος μούτσος και συνέχιζαν το μέτρημα και την καταγραφή.

  Απ’ αυτή την διαδικασία προέκυψε το ψευδώνυμο «Mark Twain», δηλαδή, σε  ελεύθερη απόδοση, «Γραψοδυάρης»!

 Στα 20 του, ο Τουαίν πήγε χρυσοθήρας στην Καλιφόρνια και, παράλληλα, άρχισε να δημοσιογραφεί, ώσπου η μανία του γιά ταξίδια τον έστειλε, ως ανταποκριτή της εφημερίδος Alta California του Σαν Φραντσίσκο, το 1867, στα λιμάνια της Μεσογείου. Οι εντυπώσεις του αποτέλεσαν το υλικό του πρώτου του βιβλίου, με τίτλο «Το ταξίδι των αθώων». Έκτοτε, έγραφε με μανία, γενόμενος γνωστός παγκοσμίως.

  Το κοφτερό του μυαλό κι η φαρμακερή του γλώσσα, μέσα σε μιά κοινωνία απόλυτα συντηρητική, τον έκαναν να κατηγοριοποιεί τα γραπτά του. Σ’ εκείνα που δημοσιεύονται και σ’ εκείνα που δεν, προσέχοντας επιμελώς να μην σκανδαλίζει ….πολύ!  Έτσι χρειάστηκαν 25 τόμοι γιά να συγκεντρωθεί και δημοσιευτεί το συνολικό του έργο,  αρκετά μετά τον θάνατό του, που συνέβη το 1910, αφού τα περισσότερα γραπτά του παρέμεναν αδημοσίευτα και άγνωστα!

   Ανάμεσα στα πιό πιπεράτα του έργα υπήρξε και το κείμενο  μιάς καταπληκτικής διάλεξης που έδωσε στο Παρίσι το 1879, αναγνωρισμένος πλέον συγγραφέας, ως  τιμώμενο πρόσωπο του συλλόγου «Stomach Club», με την οποία θα έκλεινε τις εργασίες ενός ανόητου και ανούσιου συνεδρίου. Μιά, σχετικά, όχι πολύ γνωστή σελίδα της πολυποίκιλης δραστηριότητός του.

  Γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως επρόκειτο περί αφόρητα πληκτικής διαδικασίας και συνάθροισης, φρόντισε κι έγραψε ένα εξόχως σοκαριστικό χιουμοριστικό κείμενο, του οποίου η από βήματος ανάγνωση σόκαρε και ταρακούνησε την καλή παρισινή κοινωνία και έκανε τους… συνέδρους, με γουρλωμένα μάτια,  να μην ξέρουν πού να κρυφτούν κι από πού να φύγουν από την ταραχή τους, βλαστημώντας, μέσα τους, την έμπνευση να καλέσουν αυτόν τον παλαβό, τιμώντας τον μάλιστα, στο συνέδριό τους! Στην αίθουσα έγινε ένας μικρός χαμός! 

  Το θέμα που επέλεξε να αναπτύξει ο Τουαίν είχε τίτλο: «Σκέψεις γιά την επιστήμη του Αυνανισμού» και γενικό συμπέρασμα το : «Ο αυνανισμός αποτελεί την μητέρα όλων των εφευρέσεων»!!!

   Λόγω του μήκους της ομιλίας, αλλά και γιά να μην σας κουράζω περισσότερο, θα την αναρτήσω αυτούσια, σε δεύτερο μέρος.  Στο μεταξύ, όσοι αδημονούν μπορούν ν’ αρχίσουν την… προπόνηση μόνοι τους και… από τώρα. Σιγά-σιγά μόνο και με αργές παλινδρομικές κινήσεις!  Έτσι γιά…. ζέσταμα. Οι υπόλοιποι μαζί μου, αύριο! Μην λείψει κανείς.

                                                                                                     

  

  

  

Μπεν. Μιά ακόμη βαρβαρότητα και κτηνωδία.

Επικαιρότης




    Λένε οι σοφοί πως το πιό άγριο ζώο στην παγκόσμια πανίδα είναι… ο άνθρωπος. Κι αυτό, βασικά,  γιατί  σκοτώνει εκτός διαδικασίας διατροφής και επιβίωσης. Γιά μύριους όσους λόγους και τρόπους.  Το γεγονός δεν χρειάζεται επιβεβαίωση, είναι αυταπόδεικτο.

   Χθες, τυχαία, έπεσε στην αντίληψή μου η περίπτωση του Μπεν, του όμορφου λυκόσκυλου του ΣΔΟΕ, στην Πάτρα. Ανέτρεξα στο διαδίκτυο και είδα τη φωτογραφία του.

   Κατά διαβολική σύμπτωση, είχα κι εγώ , μέχρι πέρυσι, κάποιον Μπεν, όχι λυκόσκυλο αλλά μπασταρδοντόμπερμαν, που τριγύριζε κι έπαιζε, φιλικός και χαζοχαρούμενος στο κτήμα.

   Τρυφερός, αγαπησιάρης, αθώος. Κι αυτός ο Μπεν, ο δικός μου Μπεν, βρέθηκε ένα πρωί μέσα σε μιά λίμνη μαύρου αίματος και εμετού και με πλήθος από νεκρές μύγες δίπλα του, οι οποίες περίεργες και αδηφάγες, είχαν σπεύσει να δοκιμάσουν το δηλητηριώδες έδεσμα που ξέρασε το στομάχι του Μπεν, στην απεγνωσμένη προσπάθεια που  έκανε το ένστικτο της επιβίωσης, γιά ν’ αποφύγει την κακή του μοίρα. 
   Αναίτια κι εντελώς αδικαιολόγητα, αφού οι σχέσεις μου με τους πέριξ είναι υποτυπώδεις έως ανύπαρκτες.

   Η νεκρική του στάση πρόδιδε όλη την αγωνία που συνόδευσε τις τελευταίες του στιγμές. 

   Η περίπτωση του Μπεν του ΣΔΟΕ μου ξανάφερε, έντονα, στη μνήμη την περίπτωση του «δικού» μου Μπεν και η σκέψη μου αγκάλιασε όλους τους Μπεν του κόσμου, που η ανθρώπινη κτηνωδία «περιποιείται» με γεωργικά δηλητήρια ή σπασμένα γυαλιά, προκειμένου να λύσει ανθρώπινους λογαριασμούς, ή έτσι, γιά …πλάκα!

   Άργησα πολύ να κοιμηθώ. Όμως όταν ο λυτρωτικός ύπνος ήρθε, επί τέλους, έφερε μαζί του κι ένα πολύ γλυκό όνειρο. Είχα, λέει, απέναντί μου όλη εκείνη τη στρατιά των ανθρώπων που πέταγαν φόλες στα ανυποψίαστα κι ανυπεράσπιστα ζώα. Καθισμένους σε καρέκλες και δεμένους με τα χέρια πίσω. Το ίδιο ανυπεράσπιστους, όσο τα θύματά τους, οι Μπεν των δρόμων και των αυλών. Μιά απέραντη σειρά από καρέκλες. Κι εγώ προχωρούσα μπροστά τους, σέρνοντας ένα καροτσάκι γεμάτο φόλες. Μπιφτέκια με παραθείο, με DDT, με σπασμένα γυαλιά και με όλες τις καλές λειχουδιές που ξεγελούν τα ανύποπτα ζώα και τα στέλνουν στον Παράδεισο, αφού η Κόλαση δέχεται μόνο ανθρώπους.

   Με ιδιαίτερη χαρά και αγαλλίαση, μπούκωνα στον κάθε δεμένο εγκληματία το ανάλογο «έδεσμα» που επιδαψίλευε στα αθώα θύματά του κι απολάμβανα την επιθανάτια αγωνία του, πριν προχωρήσω στον επόμενο. Και το όνειρο κράτησε μέχρι το πρωί, που με βρήκε πιό ανάλαφρο και πιό ανακουφισμένο.

   Η Νέμεση της αυταπάτης, ή η αυταπάτη της Νέμεσης. Άλλοι ζουν γιά να ονειρεύονται κι άλλοι ονειρεύονται γιά να ζήσουν. Και να φτιάξουν τον κόσμο καλύτερο.

Μ. Σαρρής. Τέως Υπουργός Οικονομικών Κύπρου.

Επικαιρότης

   Στην πρωταπριλιάτικη ανάρτηση, (όποιος θέλει ανατρέχει και διαβάζει λεπτομέρειες), ανεφέρθη  και το εξής απόσπασμα:  «….αλλά και αυτή του Κυπρίου Μ. Σαρρή, του, ακόμη, Υπουργού Οικονομικών…..», ως  χαρακτηριστικό παράδειγμα του πνεύματος της ανάρτησης.    Ήδη, και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, ο Υπουργός παραιτήθηκε!
   Στην πολιτική οι δικαιολογίες γιά ό, τι γίνεται και ό, τι δεν γίνεται είναι το πιό εύκολο πράγμα του κόσμου, αφού, απλώς, λέγονται γιά να λέγονται και όχι γιά να γίνονται πιστευτές. Αν, τώρα, συμβεί να ταυτιστούν και τα δύο, τόσο το καλύτερο!

   Οι δικαιολογίες της παραίτησης Σαρρή που διετυπώθησαν επισήμως, αναφέρονται σε λόγους που ίσχυαν προ πολλού, αλλά ενεργοποιήθηκαν μόλις τώρα και καθυστερημένα. Άρα ενισχύουν την υποψία πως πρόκειται περί απλών προφάσεων και πως στην πραγματικότητα κάτι άλλο κρύβεται πίσω. Το μόνο νέο στοιχείο που «έπεσε», τελευταία, στο τραπέζι, και μάλιστα με πάταγο, είναι η «εκφώνηση» που του έκανε ο Βγενόπουλος δημόσια, καθώς και το βίντεο που έδειχνε την, οπωσδήποτε όχι και πολύ κολακευτική γιά την ανθρώπινη αξιοπρέπεια απλού ιδιώτου, πόσο μάλλον κορυφαίου κυβερνητικού στελέχους, περιπέτειά του στα κατεχόμενα με τα βαρβάτα τουρκόπουλα.  Δηλαδή μιά απέραντη ξεφτίλα που κάνει το γύρο του κόσμου. Ένας μεσόκοπος άντρας, που προσπαθεί απεγνωσμένα, αλλ’ ανεπιτυχώς, να κρύψει το πρόσωπό του από τις κάμερες, αλυσοδεμένος μ’ ένα νεαρό παίδαρο, (…μασέρ τον λένε τώρα!), να οδηγείται από αστυνομικούς…. διά τα περαιτέρω!

   Μπορεί να φανταστεί κανείς τώρα τον εν λόγω κύριο να παρίσταται και να διαπραγματεύεται σοβαρά σε κάποιο Eurogroup, κάποια Σύνοδο Κορυφής, ή να βγάζει πύρινους λόγους στην Κυπριακή Βουλή, κάτω από τα ειρωνικά μειδιάματα όλων όσων… ξέρουν; Μπορεί να φανταστεί τον τραγέλαφο που θ’ ακολουθήσει, αν κάποιος από τους τριγύρω του φωνάξει έξαφνα: «Σύκα!!!».

   Επειδή οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι, τα νεύρα τεντωμένα και όλα τα λουριά αμολυτά, μιά τέτοια σκηνή δεν αποκλείεται καθόλου να συμβεί, αφού οι υπαινιγμοί και τα υπονοούμενα, ούτως ή άλλως, θα δίνουν και θα παίρνουν. Χώρια την υποψία που θα συνοδεύει κάθε του ενέργεια, καθώς θα συνδέεται άμεσα με ενδοτικές παραχωρήσεις και αποφάσεις, επειδή, πιθανόν, εκβιάζεται από κάποιους που κατέχουν… ένα σκανδαλιστικό  βίντεο!

    Δυστυχώς, αφού η γυναίκα του Καίσαρα πρέπει και να είναι, αλλά και να φαίνεται τίμια, ο Μ. Σαρρής αποτελούσε ένα «καμένο χαρτί» γιά τον δημόσιο βίο της Κύπρου και ορθώς  απεσύρθη έγκαιρα.     

"Το τεκνόν μετά του ωφελίμου".

Τραγελαφική και επικαιρότερη.... επικαιρότης

   Η στήλη δεν διακατέχεται από αρνητικά συναισθήματα κατά της συμπαθούς τάξεως των ομοφυλοφίλων. Ίσα-ίσα που αναγνωρίζει απέραντα το αναφαίρετο δικαίωμα της ... αυτοδιαθέσεως των ανθρώπων παντού, φυσικά και στο θέμα των σεξουαλικών προτιμήσεων. Στην ίδια λογική της ελεύθερης επιλογής πολιτικής ιδεολογίας, ποδοσφαιρικής ομάδος, φαγητού, ενδυμασίας, εξωτερικής εμφάνισης, τόπου διαμονής, μάρκας αυτοκινήτου, κ.λπ.  Ακόμη είναι ανεκτική και σε καταστροφικές συνήθειες, όπως κάπνισμα, αλκοόλ, ναρκωτικά. Όποιος κάνει κάτι "κέφι", με "γειά του και χαρά" του. Δικό του το "κέφι", δικό του το πρόβλημα, δικές του οι συνέπειες και αντίρρηση καμία. Υπό μία μόνο προϋπόθεση. Να μην ενοχλεί, παρενοχλεί ή βλάπτει τον όποιον "πλησίον" του, ο οποίος έχει άλλες απόψεις και άλλα "γούστα", αλλά και να μην προκαλεί και προσβάλει καίρια το δημόσιο αίσθημα, προπαγανδίζοντας το "παράδειγμά" του. Η ιδιωτική ζωή να παραμένει αυστηρά ιδιωτική.

   Όλα τα ανωτέρω, μαζί με όσα τυχόν δεν αναφαίρονται ρητά, αλλά υπάρχουν ως "ιδιαιτερότητες", εντάσσονται στα λεγόμενα "ανθρώπινα δικαιώματα", τα οποία είναι αναφαίρετα και αδιαπραγμάτευτα, άρα απολύτως σεβαστά.

   Όμως, (και αυτό το όμως είναι επίσης τεράστιο, υποχρεωτικό, δεσμευτικό και αδιαπραγμάτευτο), άτομα με ιδιότροπες συνήθειες, έντονα πάθη, ακραία και σε βαθμό "βίτσιου", "γούστα"  και γενικώς επικίνδυνες εξαρτήσεις, οι οποίες τα καθιστούν τρωτά σε εκβιασμούς και υποχείρια εκμεταλλεύσεως, δεν θα πρέπει, επ' ουδενί, να καταλαμβάνουν καίρια δημόσια αξιώματα, αφού είναι πολύ πιθανό να καταστούν στόχοι και δέσμιοι επιτηδείων, με προφανή βλάβη του δημοσίου συμφέροντος ή της εθνικής ασφάλειας.

  Η Παγκόσμια Ιστορία βρίθει τέτοιων περιπτώσεων. Οι πιό παλιοί θα θυμούνται την ιστορία του Βρετανού Υπουργού Προφιούμο με την κουκλάρα πόρνη Κριστίν Κίλλερ που τον "ψάρευε" στο κρεβάτι και μετά έδινε πλήρη αναφορά στη Σοβιετική πρεσβεία.

   Πρόσφατα, η περίπτωση του Στρος Καν, παρά λίγο Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας (!) και πρότυπου ευάλωτου ανθρώπου, με  αχαλίνωτες σεξουαλικές επιθυμίες, αλλά και αυτή του Κύπριου Μ. Σαρρή, του, ακόμη, Υπουργού Οικονομικών της πολύπαθης Μεγαλονήσου. Αδυνατώ να διανοηθώ κύρος και σωστές αποφάσεις από έναν τύπο που σίγουρα τον "έχουν στο χέρι", οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, με φωτογραφίες και βίντεο, "μπαχαλευόμενο" από νταβραντισμένα τουρκόπουλα. Όσο γιά το καθ' ημάς, το ελληνικό κοινοβούλιο διαθέτει κάμποσες τέτοιες βραδυφλεγείς "βιτσιόζικες" βόμβες, σερνικές και θηκυκές, που περιμένουν την κατάλληλη στιγμή να εκραγούν.

   Τελικά, όπως έγραψε και ο θείος Πλάτων στην "ιδανική" του Πολιτεία, (Τόμος Β', κεφάλαιο 5, περί έρωτος, εδάφιον 3, ψαλμός κγ'):  ".... το τεκνόν μετά του ωφελίμου συνιέναι τε ιππαστί και συνευρίσκεσθαι ουκ αρμόζον παρά τοις Έλλησι ταγοίς και σπουδαρχίδαις...."!

   Ως δε, προσέθεσεν και η μεγάλη μας, εκ Λέσβου ποιήτρια, (εξ ου και Λεσβία), η Σαπφώ, η αποκληθείσα και 10η, ή μικρή Μούσα, δηλαδή "μουσίτσα", απευθυνόμενη σε φίλο της : ".... κέλομαί σε Γογγύλα, μηκέτι κλειτορίδεσιν θωπεύειν τε και λείχειν αι εν ταις Βουλαίς θορυβώσαι ηγερίαι, χαλεπόν γαρ το ταις γυναιξί ακολάστως πλην ενδελεχώς τζιβιτζιλίζειν".