Μπράβο Δέσποινα...

Δεν υπήρξα ποτέ ιδιαίτερος θαυμαστής της τραγουδίστριας Βανδή, όμως με εντυπωσίασε πάρα πολύ η υπερήφανη στάση της, εν όψει συμμετοχής της σε συναυλία στη Σμύρνη.

Μόλις διεπίστωσε την έντονη ανθελληνική πολιτικοποίηση ενός καθαρά καλλιτεχνικού και πολιτιστικού γεγονότος, αρνήθηκε να τραγουδήσει επειδή στη σκηνή υπήρχε ανηρτημένο εμπρηστικό πόστερ του Κεμάλ Ατατούρκ.

Δεν γεννήθηκα, καθ΄ οιονδήποτε τρόπο, υπερεθνικιστής, ούτε και... πατριδοκάπηλος, αν και από τα πρώτα μου χρόνια βρέθηκα στο μάτι ενός κυκλώνα που δημιουργούσε η εποχή -δηλαδή ο Εμφύλιος. Γεννήθηκα στους κόλπους μιάς διηρημένης πολιτικά οικογένειας, με εξέχουσα, μάλιστα, ένθεν-κακείθεν, δραστηριότητα.

Από το σπίτι μας, στην Ακαδ. Πλάτωνος, παρήλασαν, στεγάστηκαν και έδρασαν δεκάδες Ελασίτες αντάρτες. Ακόμη θυμάμαι αξούρηγες αγριωπές φάτσες, ζωσμένες με χιαστί φυσεκλίκια ν΄ ανεβοκατεβαίνουν, με το όπλο στο χέρι, στην ταράτσα και να γκρεμίζουν το στηθαίο στη γωνία των οδών Κίμωνος, τότε, (τώρα Πλάτωνος) και Μύλων γιά να στήσουν πολυβολείο. Θυμάμαι πως έδιωχναν με αγριοφωνάρες τον ενοχλητικό πιτσιρίκο -εμένα- που μπερδευόταν συνεχώς στα πόδια τους! Θυμάμαι ακόμη, αμυδρά αλλά σαν και τώρα, τη Βάσω Κατράκη, την μεγάλη χαράκτρια και κομμουνίστρια, μαζί με τον άντρα της, τον γιατρό, (νομίζω ακτινολόγο), διοπτροφόρο Κατράκη να καταφεύγουν καταζητούμενοι σ΄ εμάς. Συχνά η Βάσω με κρατούσε αγκαλιά κι εγώ της «ζούλαγα»... τα στήθη!

Αργότερα, στο σχολείο -στο μάθημα της Ιστορίας- «βομβαρδίστηκα» από πληροφορίες σχετικά με την μακραίωνα λαμπρή ιστορία της Ελλάδος, το μεγαλείο της φυλής και την προπορευόμενη, έναντι των άλλων λαών, ευφυΐα των Ελλήνων. Μεγαλώνοντας και βλέποντας -με συνεχή σκεπτικισμό και μελέτη- παγίωσα, τελικά, πως το μέτρο της πραγματικής αξίας μιάς γενιάς δεν κληρονομείται από το κλέος των προγόνων της, αλλά από αυτά που εκείνη θα κληροδοτήσει στους απογόνους της. Και δούλεψα πολύ πάνω σ΄ αυτό το «αξίωμα», το οποίον τελικά εμπέδωσα και, έκ τοτε, προσέχω ως «κόρην οφθαλμού».

Στα ώριμα χρόνια της δράσης, ταξιδεύοντας πολύ και συμφυρόμενος με, σχεδόν, όλους τους λαούς της Γης, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω το προβάδισμα, όντως, που έδινε η Ιστορία ενός ενδόξου παρελθόντος, σε σχέση με όσους λαούς ξεκινούν από το μηδέν και... προχωρούν «ανύποπτοι» κι αμόλυντοι ιστορικά! Έτσι έμαθα να δέχομαι, να σέβομαι, να τυρβάζω, να μεριμνώ, να συντηρώ και να ενδιαφέρομαι γι΄ αυτό το ρημάδι το... «προβάδισμα»! Οπότε θλίβομαι και πικραίνομαι πάντα όταν διαπιστώνω πως κάποιοι Συνέλληνες, με την γνωστή επιπολαιότητα και αδιαφορία, (κι αυτές διακρίνουν τη ράτσα, δυστυχώς), το κατασπαταλούν απερίσκεπτα, δυσφημίζοντας την εθνική καταγωγή τους και καταρρακώνοντας επιπόλαια την προσωπική τους αξιοπρέπεια.

Μέσα από το πρίσμα αυτής της λογικής, την οποία δεν υποχρεούνται να υιοθετήσουν όλοι, επικροτώ απόλυτα την ελληνοπρεπή στάση της Ελληνίδος Δέσποινας Βανδή και την συγχαίρω δημόσια. Συγκρίνοντάς την, δε, με τα καμώματα κάποιας νεόκοπης αοιδού, που ξεφύτρωσε απ΄το πουθενά και μας εκπροσώπησε πρόσφατα στην Eurovision, «ψυλλιάζομαι» κάτι...

-Βρε μπάς και το έμφυτο προσωπικό μεγαλείο είναι σύμφυτο με την καθαρότητα του DNA εκάστου;

-Βρε μπας κι είχε δίκιο, τελικά, εκείνος ο παλιός Αυστριακός, ο πολλαπλώς και ποικιλλοτρόπως λοιδορούμενος και καθυβριζόμενος γιά την θεωρία που διατύπωσε γιά την καθαρότητα της ελληνικής φυλής, ο Φαλμεράγιερ; Οπότε εξηγούνται εύκολα οι διάφορες απαξιωτικές, έως μισελληνικές θέσεις και συμπεριφορές ορισμένων... «Ελλήνων»; 

Η Σχολή των Αθηνών , (Scuola di Atene), (Ραφαήλ, 1511).

Πίναξ με διαστάσεις: 5.00 μ. Χ 7.70 μ.

Στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, στο Βατικανό Στην αίθουσα Stanza della segnatura, όπως λέγεται μέχρι και σήμερα επειδή εκεί υπογράφονταν τα συγχωροχάρτια του Πάπα, ο Ραφαήλ θα απλώσει την τέχνη του και θα δημιουργήσει τέσσερα από τα χαρακτηριστικότερα έργα της ιταλικής Αναγεννησιακής τέχνης. Την Σχολή των Αθηνών στην οποία θα αναφερθεί αυτή η ανάρτηση, τον Θρίαμβος της Θείας Ευχαριστίας, τον Παρνασσό και τις Αρετές. Γι΄ αυτό και ολόκληρη πτέρυγα ονομάστηκε “Stanze di Rafaello” δηλαδή τα “Αίθουσες του Ραφαήλ”.

Ο εικονιζόμενος πίνακας με το πλήθος των εικονιζομένων, υποκρύπτει πολλούς και διαφόρους συμβολισμούς. Ιστορικούς, φιλοσοφικούς, θεολογικούς, ρητορικούς και μαθηματικούς.

Στον πίνακα εικονίζονται διάφοροι σπουδαίοι άνθρωποι της Αρχαιότητος, διαχρονικά, οι οποίοι προσδιορίζονται με τον αντίστοιχο αριθμό, όπως -κατά την γνώμη των ειδικών- αναγνωρίστηκαν.

Λόγω ιδιαιτέρου, δικού μου, ενδιαφέροντος θα αναφερθώ στους υπ΄ αρ. 14 και 15, δηλαδή τον Πλάτωνα και τον μαθητή του Αριστοτέλη.

Προσέξατε, καθ΄ ότι δυσδιάκριτο λόγω μικρού μεγέθους της εικόνας, πως ο Πλάτων δείχνει με το δεξί του χέρι τον ουρανό και ο Αριστοτέλης, με το δεξί, τη γη. Με αυτή την ευφυέστατη απεικόνιση μιάς μικρής κινήσεως ο μεγάλος ζωγράφος τονίζει μιά τεράστια φιλοσοφική διαφορά μεταξύ των αιώνιων και αναλλοίωτων Ιδεών, (Πλάτων = αιθέρες) και Πραγματικότητος, (Αριστοτέλης = απτή και προσγειωμένη).

Ο Πλάτων πίστευε ως μόνη αλήθεια τον κόσμο των Ιδεών. Άυλες, αναλλοίωτες, άφθαρτες, αθάνατες, π.χ. η ψυχή. Οι ιδέες βρίσκονται πέραν και πάνω από τις αισθήσεις –οι οποίες δεν μπορούν να τις συλλάβουν- και γίνονται αντιληπτές μόνον από τη λογική του νου. Έτσι, ο Άνθρωπος γεννιέται, ωριμάζει, γερνάει και πεθαίνει μεταβαλλόμενος, όμως η οντότης του είναι δεδομένη αναλλοίωτα. Π.χ. ο Κώστας, ο Νίκος , η Μαρία είναι πάντα ο Κώστας, ο Νίκος, η Μαρία...

Ο Αριστοτέλης, αντιθέτως, ρεαλιστικά προσγειωμένος, θεωρεί ως αληθές ό,τι γίνεται αντιληπτό από τις αισθήσεις και το οποίον αναλύεται και επεξεργάζεται μετά την διαπίστωση, ως προς το αίτιο, τον σκοπό και το αποτέλεσμα της υπάρξεώς του.

Τελικά, ο μεν Πλάτων επιδιώκει την δημιουργία μιάς ιδανικής κοινωνίας, ενώ ο Αριστοτέλης προσπαθεί να την εκτρέψει προς το καλό και αγαθό, διά της διδαχής και διαπαιδαγώγισης.

Στο μακρύ ταξίδι της ζωής μου, έπρεπε να φτάσω στους τελευταίους σταθμούς της στα έσχατα βάθη του χρόνου γιά να διαπιστώσω πως έζησα μέσα σε έναν συνεχή και ψυχοφθόρο διχασμό προσωπικότητος. Οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις με ήθελαν καρφωμένο σε αριστοτελικές αρχές, ενώ η ψυχή μου παρέμενε προσηλωμένη στον πλατωνικόν ιδεαλισμό. Βασανιστική, συνειδησιακά, ταλάντευση την οποία δεν απέφυγα, ούτε γλύτωσα απ΄ αυτήν....

1. Ζήνων ο Κιτιεύς

2. Επίκουρος

3. Φρειδερίκος Β΄ ή ( Γκοντζάγκα;)

4. Αναξίμανδρος ή (Εμπεδοκλής;)

5. Αβερρόης

6. Πυθαγόρας

7. Αλκιβιάδης ή ( Αλέξανδρος ο Μέγας;)

8. Αντισθένης ή ( Ξενοφών;)

9. Υπατία

10. Αισχίνης ή ( Ξενοφών;)

11. Παρμενίδης;

12. Σωκράτης

13. Ηράκλειτος ή ( Μιχαήλ Άγγελος )

14. Πλάτων

15. Αριστοτέλης

16. Διογένης της Σινώπης

17. Πλωτίνος

18. Ευκλείδης ή (Αρχιμήδης )

19. Ζωροάστρης

20. Κλαύδιος Πτολεμαίος;

21. Πρωτογένης

22. Αυτοπροσωπογραφία του Ραφαήλ δίπλα στον Ζωροάστρη

R: Απελλής

 

Η καλή μου φίλη, η Ελενίτσα...

 

Την γνώρισα ως Ελένη Σταυροπούλου πριν από μισόν, περίπου, αιώνα. Είχε ένα μικρό κατάστημα με αντίκες επί της οδού Βουκουρεστίου, πάνω από το ύψος της Σόλωνος. Σχεδόν κοριτσάκι αυτή και παλληκαράκι εγώ. Νεοσσός ρέκτης των παλιών ευγενικών αντικειμένων της τέχνης, της ποιότητος, της νοσταλγίας και της ομορφιάς.

Μας συνέδεσε μιά μεγάλη -οικογενειακή και αγνή- φιλία, που κρατάει ακόμη, σαν παλιά κολόνια. Μπουρδουκλώσαμε τα επαγγελματικά μας -εγώ με τα δυό της σπίτια που συνέβαλα ν΄ αποκτήσει σε Παγκράτι και Μαρκόπουλο Ωρωπού κι αυτή προμυθεύοντάς μου πλήθος από όμορφα αντικείμενα παλαιών εποχών και, κυρίως, πίνακες Ελλήνων ζωγράφων του 19ου αιώνος. Μαζί με πλήθος γνώσεών της περί όσων συνέβαλε να αποκτήσω. Και όχι μόνο, καθώς στα καταστήματά της -μετακινήθηκε τρεις φορές- είχα την τύχη και την ευκαιρία να γνωρίσω πολλούς σπουδαίους ανθρώπους, όπως τα δυό πολύ αξιόλογα παιδιά της, τον Σταύρο και τον Άγγελο, τον αείμνηστο μέγιστο Έλληνα συλλέκτη Γιάννη Πέρδιο, τον ερευνητή και συγγραφέα Κώστα Σταματόπουλο, τον γιατρό-συλλέκτη Μιχάλη Βαρκαράκη και μερικούς άλλους που η «ταλαιπωρημένη» μου μνήμη κρατά φυλακισμένους στα βάθη της.

Σήμερα κυκλοφορεί ως Ελένη Βασιλοπούλου, απαλλαγμένη από τον σύζυγο και το όνομά του, επιστρέφοντας στο πατρικό της και μονάζει μόνιμα στο Μαρκόπουλο.

Εκεί, συνταξιούχος πλέον και απελευθερωμένη από εξαρτήσεις και συμβατικότητες, ανέπτυξε, ανοίγοντας διάπλατα τις πόρτες της ψυχής της, ένα καλά κρυμμένο -πηγαίο και δημιουργικό- ταλέντο σε ζωγραφική και, εσχάτως, στη γλυπτική, που ξεχύθηκε ορμητικό, σαν από σπασμένο υδροηλεκτρικό φράγμα στον Νιαγάρα.

Έκπληκτος στην αρχή και έκθαμβος μετά, είχα την ευκαιρία να δω και να θαυμάσω όσα κομμάτια της μεγάλης της δημιουργίας βρίσκονται τώρα στο εργαστήρι της, καθώς το μεγαλύτερο τμήμα της παραγωγής της κοσμεί, ήδη, σπίτια, νοσοκομεία και άλλα ευαγή ιδρύματα.

Το συνημμένο μικρογλυπτικό σύμπλεγμα μου το χάρισε, κατασκευασμένο και αφιερωμένο στην αντίστοιχη δική μου μανία να βοηθώ, σαν επεξηγηματικός Μέντωρ, όπου και όσο μπορώ τους γύρω μου, λογιζομένους ως μαθητές.

Στην Ελένη θαυμάζω ακόμη το κουράγιο να ονειρεύεται, να τυρβάζει και να προγραμματίζει το «Αύριο». Ένα «Αύριο» που δεν υπάρχει, που θεωρώ αδιανόητο γιά μένα. Ένα «Αύριο» που «μασούλησα» λίγο-λίγο μέχρι «Χθες», ίσα αφήνοντας μερικά ψίχουλα γιά το... «Σήμερα». Και μετά ακολουθεί ένα «Τίποτα» και, ίσως, λίγη «Υστεροφημία». Κι αυτή με σαφή ημερομηνία λήξεως...

Καλημέρα Ελενίτσα μου... Με την καινούρια φορεσιά σου και την αστείρευτη διάθεση γιά δημιουργία να καίει μέσα σου σαν πυρσός του Προμηθέα.

«Οι Πανθέοι»

Χθες βράδυ παρακολούθησα στο ΣΚΑΙ το τελευταίο επεισόδιο της σειράς «Οι Πανθέοι».

Η σειρά ήταν ρημέικ παλιάς ομώνυμης την οποία δεν γνώριζα και δεν την είχα παρακολουθήσει, τότε, ούτε γιά ένα λεπτό.

Με συγκίνησε πρωτόγνωρα, με συγκλόνισε, με συνήρπασε και με καθήλωνε να την παρακολουθώ ανελλιπώς, παρά την μεγάλη μου αποστροφή σε τηλεοπτικές χαζομάρες, σαπουνόπερες και διάφορες σημερινές, μοντέρνες τηλεοπτικές σαχλαμάρες.

Καλογυρισμένη, με καλές ερμηνείες, βαθιά ανθρώπινες ευαισθησίες και σταθερά αισθήματα. Παλαιομοδίτικη γιά τους νέους, τους νεάζοντες και όλους όσους δεν μπορεί να συγκινήσει η θέα, π.χ. ενός γκρενά τριαντάφυλλου μπακαρά, ή ο πόνος ενός βαθιά ριζωμένου έρωτα!

Γιά μένα, το προσωπικό μου γούστο και την ιδιοσυγκρασία μου ήταν ό, τι ωραιότερη, ευγενικότερη και πιό ολοκληρωμένη, σε θέμα, ιστορία έχω παρακολουθήσει. Και το έκανα φανατικά. Έξοχο κείμενο, χωρίς κρυάδες, «παραγεμίσματα» στις σκηνές και φλυαρία στον λόγο. Ό,τι πιό τρυφερό, ευαίσθητο, σοβαρό και ποιοτικό παρουσιάστηκε ποτέ στην ελληνική τηλεόραση. Ένας ύμνος στον έρωτα, την αληθινή αγάπη και τις θυσίες γι΄αυτήν, με "χαλί" δράσεως την δραματική περίοδο περί την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. (Λλίγο πριν, λίγο μετά).

Μέσα στο cast των χαρακτήρων της "βρήκα" αρκετούς φίλους και φίλες. Και μαζί -σε αρκετές εκδοχές και παραλλαγές- και τον εαυτό μου...

 

Τελικά δεν είναι ιδέα μου... Όντως κάνει βαριά ... τρέλα!

Μύκονοςςςςςς!!!

Σίγουρα ο κόσμος περνά περίοδο μεγάλου παραλογισμού. Πιθανόν λόγω και των ανώμαλων καιρικών συνθηκών.

Σε παγκόσμιο επίπεδο και στην κορυφή -από το κεφάλι βρωμάει το ψάρι- ένα πεισματάρικο ραμολί, που σίγουρα θα κατουριέται πάνω του και με έκδηλα σημάδια άνοιας , επιμένει να θέλει την προεδρική καρέκλα των ΗΠΑ, την οποία διεκδικεί ένα άλλο ραμολί, χειρότερο από το πρώτο, που αλίμονο γιά την Υφήλιο αν επικρατήσει.

Στην Γαλλία έγιναν μαλλιά κουβάρια, δεξιοί, υπερδεξιοί, κεντρώοι κι αριστεροί και Κύριος οίδε τί περιμένει τους Γάλλους!

Στη Ανατολική Ευρώπη αλληλοσκοτώνονται Ρώσοι και Ουκρανοί, με έναν πόλεμο που κατάντησε καθημερινή ρουτίνα. Έχω δει Ουκρανούς να λιάζονται σε πλαζ, ουκρανικές ομάδες να παίζουν μπάλα στη Γερμανία με τις κερκίδες γεμάτες Ουκρανούς φανατικούς φιλάθλους να κρατούν σημαίες, να είναι βαμμένοι σαν μασκαράδες με τα εθνικά τους χρώματα και να ξελαρυγγιάζονται αφιονισμένοι.

Στη Μέση Ανατολή γίνεται της τρελής με τη Χαμάς -που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου-να ζητάει και τα ρέστα... απειλώντας, ενώ έχει σχεδόν ισοπεδωθεί ολόκληρη η Γάζα. Μιά χούφτα έξαλλων και φανατικών ηλίθιων μουσουλμάνων άρχισαν, απρόοπτα και απρόκλητα, μία ανόητη σύρραξη παρασύροντας έναν λαό στον αφανισμό.

Μιά άλλη -μικρότερη- χούφτα απρόσκλητων ηλίθιων, ψευτοεπαναστάτες υεμενίτες αντάρτες -έκανε κι η μύγα κ...ο- «ραίνει» με οπλισμένα drones και ρουκέτες όποιο καράβι μπαίνει στην Ερυθρά και δεν το γουστάρουν!

Βεβαίως, από τον ορυμαγδό της τρέλας δεν θα μπορούσε να λείψει κι ο... «εξυπνότερος λαός του κόσμου», δηλαδή εμείς!

Στο ΠΑΣΟΚ, οι, εν δυνάμει, μέλλοντες αρχηγοί περιμένουν την υποψηφιότητά μου γιά να κλείσουν τη σχετική... λίστα –τρέμετε διάφοροι -άκηδες, π.χ. Ανδρουλάκης, Αποστολάκη και κυρίως ο γίγας Κανελλάκης, (το φαβορί), αλλά- θα τους αφήνω -σαδιστικά- να τζιτζίρίζονται από την αγωνία μέχρι τέλους.

Στον Σύριζα -όλα στο... «αμφί»- αρχής γενομένης από τον πολλαπλώς λικνιζόμενον κινητικά αρχηγό του, αλληλοσφάζονται στα μουγκά και τα μουλωχτά, όπως πολύ καλά ξέρει να κάνει πάντα η Αριστερά.

Στη ΝΔ, οι πάσης φύσεως μικρομεσαίοι αρχολίπαροι, βλέποντας την δικαιολογημένη κυριαρχία του παρασάγγας υπέρτερου Μητσοτάκη προσπαθούν με «ψιλοκοκό» να τον κοντύνουν με υφέρπουσα γκρίνια, «ναι μεν αλλά» και εμφανείς αιτιάσεις τα ανοίγματά του προς το κέντρο, οι διάφοροι «τέως», ή να υποδηλώσουν την δυσφορία τους γιατί δεν πήραν ακόμη... καρέκλα τα διάφορα "φυντανάκια". Πολυθρόνα με μπράτσα ως υπουργοί, ή καφενείου ως υφυπουργοί.

Όσο γιά τον... λιμοκτονούντα λαό, τα καράβια ξεχειλίζουν γιά τριημεράκια από δυστυχισμένο νεαρόκοσμο, τα ξενοδοχεία -ανά την επικράτεια- έχουν απόλυτη πληρότητα από ανέστιους τρωγλοδύτες, οι δρόμοι πήζουν από... «ακίνητα»-αυτοκίνητα πάμπτωχων ιδιοκτητών, στις παραλίες δεν βρίσκεις ούτε μία άδεια από τις πανάκριβες ομπρέλες και ξαπλώστρες που τις γεμίζουν οι λιγούρηδες άνεργοι και στις ταβέρνες δεν βρίσκεις τραπέζι, γιατί τα κατέχει όλα η... φτωχολογιά!

Απελπισία! Φτώχεια και των γονέων...

Και με το μέλλον άδηλον και αβέβαιο....

 

Με την ιντερνετική ομαλότητα αποκατεστημένη πλήρως και επιτυχώς, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους φίλους, τους γνωστούς και τους άγνωστους που μου ευχήθηκαν γιά την χθεσινή τελευταία υπερπήδηση -λέγε με "χρόνο"- που ο Μεγαλοδύναμος με αξίωσε να καταφέρω. Έστω κοπιαστικά, δύσκολα και νοσταλγικά, σε σχέση με κάποιες αλλοιώτικες και πιό ευχάριστες προσπάθειες του παρελθόντος...

QUAND MEME»

Όσο πιό γρήγορα τρέχει προς τα εμπρός ο χρόνος τόσο, αντίστοιχα γρήγορα, τρέχει η μνήμη προς τα πίσω.

Χθες, ο αγαπημένος διαχρονικά Νιόνιος προσπάθησε ανεπιτυχώς με την συναυλία του στο Ηρώδειο και σήμερα το κουτσουρεμένο κι απορφανισμένο ντουέτο Καρέρας – Ντομίνγκο στο Καλλιμάρμαρο, θα προσπαθήσουν μάταια με τη δική τους, να ξαναζωντανέψουν την παλιά εκείνη συγκίνηση και ευφορία που μου πρόσφεραν κάποτε. Τώρα όλα αυτά μου φαίνονται κενά, άηχα, ξένα, αδιάφορα.

Επί προσθέτως η αυριανή συναυλία, νομίζω πως θα μοιάζει με ανάλατη σούπα καθώς η απουσία του τρίτου της παλιοπαρέας των τενόρων, του -σε όλα- πληθωρικού Παβαρότι θα σκορπίσει μελαγχολική, μάλλον, παρά ευφρόσυνη συγκίνηση στις εξέδρες.

Κολυμπώντας σ΄ έναν απέραντο, δυστυχισμένον ωκεανό απογοήτευσης, θλίψης και μοναξιάς διαπιστώνω πως... η καταφυγή στην παλιά συνταγή-πανάκεια, κάτι που είχε γράψει τότε ένας «φίλος», σε μιά δύσκολη στιγμή της κόρης του, στίχοι που πάντοτε αποτελούσαν «σωσίβιο» αισιοδοξίας και ανασυγκρότησης γιά μένα, τώρα έχασε πλέον τη δύναμή της και πιστεύω πως τίποτα δεν μπορεί ν΄ αποτελέσει προσωπική πηγή ζωογόνου φωτός.

Γιά την ιστορία, αντιγράφω την παλιά... ξεθυμασμένη συνταγή, γιά όσους μπορούν –ενδεχομένως- να την... χρειαστούν και χρησιμοποιήσουν.

- Μη φοβηθείς τις σκοτεινιές, που άγρια σε τυλίγουν

όταν τα φύλλα της καρδιάς μ’ απόγνωση θρηνούν.

Aν της ψυχής τα στεγανά, μ’ απελπισιά γεμίζουν

και τρόμο, που σαν άμπωτη τα σωθικά ρουφούν.

- Μέσα στη παραζάλη σου μη σκύβεις το κεφάλι,

τα δόντια σφίξε δυνατά, με καθαρό μυαλό.

Θ’ ανθίσουν πάλι τα κλαδιά, άνοιξη θα ’ρθει πάλι,

να ξέρεις δε νικήθηκε -ποτέ του- το καλό.

- Με χέρι αντρίκιο, δυνατό, άδραξε τη λεπίδα,

κάρφωσε τα σκοτάδια σου που έρχονται, καθώς

γιά διαμαντένιο σου σπαθί, η θεϊκή ελπίδα.

Κι από τα βάθη της πληγής θα ξεπηδήσει φώς!