«Τον αντρειωμένο μην τον κλαις…»

 …μόνο να τον ζηλεύεις!

Να τον ζηλεύεις γιατί φεύγει πετώντας με τ΄ όνειρό του. Μέσα στο όνειρό του.

Η ζωή αξίζει μόνο αν είναι γεμάτη από μεγάλα όνειρα και πετάς μαζί τους. Πιστεύοντας σ΄ αυτά και πασχίζοντας να τα στεριώσεις, καρφώνοντάς τα στον καμβά της πραγματικότητος.

Τιμή σε όσους φεύγουν γεμάτοι με όνειρα και αλίμονο σε όσους ξεμένουν πίσω, άδειοι απ΄ αυτά. Σε όσους καταντούν να σπαταλούν την άδεια τους ύπαρξη -σαν άδειο τσουβάλι κι οι ίδιοι- στη μετριότητα μικρών κύκλων μιάς κούφιας ζωής. Ξεγελώντας την ανία της απραξίας τους είτε με υλικές καταφυγές, είτε απασχολούμενοι με εφήμερες ανάξιες ασημαντότητες.

(Υποσμηναγός Μάριος-Μιχαήλ Τουρούτσικας, ετών 29.

Σμηναγός Ευστάθιος Τσιτλακίδης, ετών 31)

Η τελειότητα, ως υπέρτατος στόχος…

 … και πώς εξαργυρώνεται ο φθόνος των θεών!

Θεϊκό προνόμιο και επικίνδυνο κατόρθωμα -αν, εφ΄ όσον και όταν επιτυγχανόταν- η τελειότητα. Αυτή προκαλούσε τον φθόνο των θεών, αν την έφτανε κάποιος θνητός, καθώς αποτελούσε αποκλειστικό θεϊκό προνόμιο! Έτσι έλεγε ένας αρχαίος μύθος!!

Τον μύθο αυτόν -μεταξύ άλλων- τον πλήρωσε με τη ζωή του ένας ταλαίπωρος αρχιτέκτονας, ονόματι Bab El Mansour, στον οποίον είχε αναθέσει ο Μαροκινός Σουλτάνος Μουλάι Αμπντουλάχ την κατασκευή της κεντρικής πύλης των Ανακτόρων και της πόλεως Μεκνές, μιάς από τις τέσσερις αυτοκρατορικές πόλεις, του πάλαι ποτέ κραταιού Μαρόκου. Η Πύλη ονομάστηκε Mansour, από το όνομα του αρχιτέκτονα που την κατασκεύασε και την συνοδεύει μιά άθλια ιστορία με τραγική κατάληξη.

Ο μεγαλομανής και αλαζόνας Σουλτάνος είχε ζητήσει από τον Bab El Mansour, την κατασκευή μιάς τέτοιας Πύλης, της οποίας η τελειότητα θα ήταν υπέρτατη, ανυπέρβλητη και αδύνατον να κατασκευαστεί -ποτέ- ωραιότερη στον Κόσμο! Αν το πετύχαινε θα τον γέμιζε χρυσάφι, αν όχι… θα του έκοβε το κεφάλι! Ο Mansour -πρώην χριστιανός, ο οποίος αλλαξοπίστησε και προσχώρησε στο Ισλάμ- απεδείχθη πολύ αφελής και δέχτηκε το στοίχημα, διακινδυνεύοντας να προκαλέσει τον φθόνο των θεών.

Με την ολοκλήρωση του έργου, το 1732, προσήλθε ο πονηρός, αγνώμων και τσιγκούναρος -ως απεδείχθη- Σουλτάνος, μετά της σχετικής κουστωδίας των προσωπικών του "σφουγκοκωλαρίων", γιά να παραλάβει το όντως μεγαλειώδες έργο και να καταβάλει την υπεσχημένη παχυλή αμοιβή. Αν και απόλυτα ικανοποιημένος από ότι είδε, καμώθηκε τον… δυσαρεστημένο!

-Τί είναι αυτό εδώ, τί είναι το άλλο εκεί! Δεν είναι τέλεια, πρέπει να διορθωθούν!

Ο Mansour έντρομος, βλέποντας το κεφάλι του να κλονίζεται από τη θέση του, καθώς η πομπή έγνεφε με το δικό της καταφατικά, συμφωνώντας με το Αφεντικό, έσπευσε:

-Εντάξει πολυχρονεμένε μου, θα τα διορθώσω… Θα τα κάνω καλύτερα. Όπως τα θέλεις.

Και ο παλιάνθρωπος Σουλτάνος ανέκραξε στεντόρεια:

-Τίίίί…. ώστε παραδέχεσαι πως η πύλη δεν φτιάχτηκε τέλεια! Κάναμε συμφωνία. Πάρτε του το κεφάλι!

Και οι σφουγκοκωλάριοι κούνησαν καταφατικά το δικό τους. Σαν ήθελαν, ας έκαναν κι αλλιώς…

Άρα, τί ο μύθος δηλοί;;;

«Προς γαρ το τελευταίον εκβάν…»

Δύο διαφορετικοί άνθρωποι, δύο αλλιώτικοι χαρακτήρες.

Οι εμφανισιακές διαφορές τους τεράστιες. Εύσωμος ο ένας, λιπόσαρκος, ασκητικός ο άλλος. Οι χαρακτήρες τους το ίδιο. Δεξιός ο ένας, αριστερός ο άλλος. Αψύς, τραχύς ο ένας, φωνακλάς. Μετρημένος, ήπιος και χαμηλών τόνων ο άλλος. Πεδίον συγκρούσεως μιά ρηξικέλευθη πρόταση του δευτέρου, σχετικά με την αξιοποίηση και εκμετάλλευση της φαρμακευτικής κάνναβης.

Καινοφανές, πρωτοποριακό και άγνωστο σε βάθος υλικό, που «κουβαλούσε» πίσω του έναν πολύχρονο δυσφημιστικών αναφορών και δημοσιεύσεων, που το κατέτασσε στις παρεξηγημένες και -εν δυνάμει- επικίνδυνες εθισμού, καταστροφικές ναρκωτικές ουσίες.

Ο πρώτος, αψίκορος όπως πάντα και από την προβεβλημένη -υπουργική- θέση του ξεκίνησε μιά έντονα οργίλη, αντιδραστική εκστρατεία με επιχειρήματα ευρείας γκάμας. Από διακωμώδηση και λοιδορία, μέχρι ύψωση εκείνης της μαύρης σημαίας με την νεκροκεφαλή και τα διασταυρωμένα κόκκαλα από κάτω!

Χαμός, όπου ματαίως ο δεύτερος προσπαθούσε, να αρθρώσει λόγον χαμηλότονα και να εξηγήσει τα ανεξήγητα.

Τελικά, ο Μένανδρος δικαιώθηκε και πάλι, («ως χαρίεν άνθρωπος, ει άνθρωπος η»), καθώς οι δύο αντίπαλοι βρήκαν… «γήπεδο» αντιπαραθέσεως των απόψεών τους. Κι αυτό το γήπεδο λέγεται… «γενναιοφροσύνη».

Ο πρώτος -αναγνωρίζοντας το δίκιο, την ωφελιμότητα και την ευκαιρία μεγάλης επιχειρηματικής εκμεταλλεύσεως της φαρμακευτικής κάνναβης- ευθέως, ευθαρσώς και σε όλους τους τόνους ομολόγησε την λάθος αρχική του εκτίμηση. Και με ίδιο θάρρος και στεντόρεια φωνή, αναγνώρισε πλην της λάθος εκτιμήσεως του φυτού, και την καθ΄ όλα προσβλητική γιά την προσωπικότητα του δευτέρου, τακτική καταπολεμήσεώς του, ζητώντας, το ίδιο μεγαλόφωνα… ΣΥΓΓΝΩΜΗΝ!

(Στέκομαι ιδιαίτερα στην τελευταία λέξη, γιατί η εκφώνησή της απαιτεί τεράστια αποθέματα λεβεντιάς και αυτοκριτικής διάθεσης -γεγονός «ουσιώδες εν ανεπαρκεία»- τόσον στην αναγνώριση, όσον και στην εκφώνηση, καθ΄ όσον την επικαλύπτουν ο άμετρος εγωισμός και η ανόητη αλαζονεία).

Ο δεύτερος, υπερακοντίζοντας σε γενναιοφροσύνη, απεδέχθη το «συγγνώμην» και προσεφέρθη να συνδράμει στην υλοποίηση της επένδυσης.

Τελικά, μπορεί οι δύο να μην καταφέρουν να γίνουν… ιδεολογικοί «φίλοι» -πολύ λογικό- όμως, τουλάχιστον, έπαψαν να είναι «εχθροί»! Κι αυτό είναι το μείζον και σπουδαιότερο.

Τεχνητή νοημοσύνη…

Η άλλη πλευρά του νομίσματος.

Χθες παρακολούθησα μιά πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή και… αγρίεψα! Η σύγχρονη τεχνολογία επιτρέπει την ανασύσταση σε υπολογιστή μιάς προσωπικότητος, οποιουδήποτε κ. Χ, στον οποίο «εμφυτεύει» τεχνητή νοημοσύνη από διάφορα «δοσμένα» πληροφοριακά στοιχεία του. Π.χ. DNA, φυσιομετρικά, φωνητικά, δράσεις, σκέψεις, κ.λπ., τα οποία και συνθέτουν ολοκληρωτικά την προσωπικότητά του και τα οποία «επεξεργάζεται» ο υπολογιστής καταλλήλως, επιτρέποντας σε όποιον θέλει να… κάνει μαζί του έναν περίπατο συζητώντας, ή να καθίσει σ΄ ένα σαλόνι και να έχει διάλογο μαζί του. Αυτό μπορεί να συμβεί ακόμη κι αν ο κ. Χ έχει αποδημήσει, αλλά τα διάφορα στοιχεία -όσο γίνεται περισσότερα- μπορούν να συγκεντρωθούν από υπάρχοντα αρχεία. Αυτό, στην πράξη, σημαίνει πως θα μπορούσε σήμερα ο οιοσδήποτε να συζητήσει γιά την «Μόνα Λίζα» με τον Λεονάρντο Ντα Βίτσι, να λογομαχήσει με τον Γαλιλαίο, ή να δικάσει τον… Χίτλερ!

Την πληροφορία την θεώρησα ανατριχιαστική, καθ΄ όσον με προσγείωσε -τσιφ- στο οργουελικό «1984» και σε συνδυασμό με όσα, μοιραία κι αναπόφευκτα, κατασκοπικά, υποκλεπτικά και δηλητηριώδη συμβαίνουν τώρα γύρω μας, μου δημιούργησαν μιά αποτρόπαιη και αποκρουστική αίσθηση, καθώς προμηνούσαν πλαστές εικόνες, αλλοίωση χαρακτήρων και παραχάραξη της Ιστορίας.

Προϊόντος του χρόνου, και καθώς το καλοσκεφτόμουν, κατέληξα στο συμπέρασμα πως: όπως σε μία παρτίδα σκάκι μεταξύ κορυφαίου σκακιστού και κορυφαίας νοητικής ικανότητος computer νικητής θα είναι πάντα ο Άνθρωπος, έτσι και στην αντίστοιχη περίπτωση η μηχανή θα υπολείπεται. Γιατί; Γιατί κανένα μηχάνημα, όσο τέλεια κι αν κατασκευαστεί, δεν μπορεί να διαθέτει… συναίσθημα! Και το συναίσθημα ούτε προστίθεται, ούτε αφαιρείται, ούτε κατασκευάζεται. Άρα δεν μπορεί να αποτυπωθεί, ακόμη και στον βαθμό που υπάρχει. Αποτελεί αέρα με οσμή αρώματος που όταν διαλυθεί στην ατμόσφαιρα αλλάζει την εικόνα και προδίδει την πραγματικότητα.

Ο Άνθρωπος του Δημιουργού θα υπερτερεί πάντοτε από τον κατασκευασμένο «άνθρωπο» του ανθρώπου… 

Την πιό ακατάλληλη στιγμή…

 Όταν το σημαντικό και το ασήμαντο… σφιχταγκαλιάζονται.

   Προχθές, κατεβαίνοντας στην πόλη, στη μέση του δρόμου κυκλοφορούσε αργά-αργά και με τρεμάμενα βηματάκια ένα μικρό ζωάκι. Κάπως σαν μεγάλος αρουραίος. Σταμάτησα από περιέργεια και πλησιάζοντας διαπίστωσα πως επρόκειτο γιά ένα μικρό… σκαντζοχοιράκι! Περίπου 12 με 15 cm μήκος.

   Δεν είχε τύχει ποτέ μου να δω από κοντά τέτοιο ζωάκι. Μου έδωσε την εντύπωση πως είτε ήταν πολύ μωρό, ξεκομμένο από τη μητέρα του, είτε άρρωστο, καθώς δεν παρατήρησα εμφανές τραύμα του. Το περιμάζεψα προσεκτικά, γιά να μην κινδυνεύσει από διερχόμενο -αυτοκίνητο, γάτα ή σκύλο- και το έβαλα στην μεγάλη βεράντα. Συνέχισε να περπατά… αργά και τρεκλίζοντας σαν μεθυσμένο, ώσπου κούρνιασε σε μιά γωνιά της, έκλεισε τα ματάκια του και, κουλουριασμένο σαν μπαλίτσα, το ΄ριξε στον ύπνο.

   Αναζήτησα στο internet πληροφορίες γιά τη ζωή, τις συνήθειες και την τροφή του. Του έβαλα δίπλα δυό χούφτες φρεσκοκομμένα χόρτα, μερικά κομμάτια ντομάτας κι ένα χαμηλό τσίγκινο πιάτο με νερό και το παρατηρούσα για ώρες. Το ζωάκι δεν αντιδρούσε και μόνο το ανεβοκατέβασμα του μικρού του σώματος, φανέρωνε πως ανέπνεε, άρα ζούσε.

Στην διάρκεια της νύχτας, κρατώντας ένα φακό, κατέβηκα τρεις φορές γιά να το δω. Τις δύο πρώτες υπήρχε ζωή μέσα του. Την τρίτη… όχι. Είχε πεθάνει…

Ήρθε ξαφνικά στη ζωή μου και απότομα έφυγε, αφήνοντας μου έναν ακόμη πόνο πίσω του. Αχρείαστο μέσα στους πολλούς που την βομβαρδίζουν και -επιμένω-  πονούν το ίδιο, ανεξαρτήτως του είδους, ή της ασημαντότητος της πηγής προέλευσής τους. Σε κάθε ανοιχτή πληγή, ακόμη κι ένα… χάδι, ή ένα ακούμπημα έστω,  πονάει όσο κι ένα δυνατό χτύπημα. Πολύ περισσότερο αν αυτό  συνοδεύεται από Θάνατο, το πιό σπουδαίο και κυρίαρχο στοιχείο της Ζωής. Αυτό που την «σφραγίζει», στέλνοντάς την στην Ιστορία.

Ποτέ δεν το περίμενα. Ένα τόσο δα σκαντζοχοιράκι μου έκλεψε τον ύπνο γιά δύο νύχτες. Ο θάνατος, τελικά, βρίσκει χίλιους δυό τρόπους  για να σου θυμίζει την παρουσία του, να σε γυροφέρνει και να σου τρίζει τα δόντια.

   Και μετά, έλα εσύ -άθλια τσιπραίικη αριστερίλα- να μου μιλήσεις γιά… υποκλοπές, γιά Καλογρίτσες, γιά μαύρα λεφτά, γιά μαύρες σακούλες, μαύρους ανθρώπους και άλλες τέτοιες  μπούρδες.

 Το μαύρο είναι ένα χρώμα που δεν έχει αποχρώσεις…

«Κοκορομαχίας» το ανάγνωσμα…

 

Η ποιότητα του αριστερού -και χειρότερου- παρακλαδιού της γενικής Αριστεράς, του άθλιου ΣΥΡΙΖΑ, είναι εμπεδωμένη στη συνείδηση κάθε σοβαρού και εχέφρονος πολίτη. Προφανώς, οι στενόμυαλοι και μικρόψυχοι συριζαρέοι, στα πρόθυρα των επερχομένων εκλογών -και εν επιγνώσει του διαφαινομένου αποτελέσματος- πατάν στο φουλ το γκάζι της εκλογικής τους μηχανής, αγωνιζόμενοι να κρατήσουν, όσο γίνεται, την εκλογική τους δύναμη. Και αρπάζουν όποιον «άνεμο» βρίσκουν βολικό και αρμενίζουν μ΄ αυτόν!

Σημερινός… ούριος άνεμος γιά τον «Bro-εδρο» Τσίπρα είναι οι… παρακολουθήσεις της ΕΥΠ.

Κοινό μυστικό για όλες τις… «μυστικές» υπηρεσίες είναι η… μυστικότης των ενεργειών τους και στόχος τους η εθνική ασφάλεια. Δυστυχώς, όμως, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, ο συνδικαλισμός, που έχει εισχωρήσει, σαν ύπουλη υγρασία, στα πάντα, κουβαλά στις πλάτες του -θέλει δεν θέλει- τον κομματισμό. Και όταν ο τελευταίος είναι άκριτος και αλήτικος, τα πάντα διαλύονται και τα εθνικά απόρρητα κυκλοφορούν σε φέιγ βολάν στην Ομόνοια. (Οι παλαιότεροι καλούνται να θυμηθούν, επί αλήστου μνήμης «Αντρέα», τις απειλές… Τόμπρα).

Και τώρα μια προσωπική μαρτυρία. Στην καλύτερη -και παραγωγικότερη- περίοδο της ζωής μου, κυκλοφορούσα Αθήνα – Μπάνγκοκ, όπως τα τρόλεϊ… Κολιάτσου – Παγκράτι! Πάνω από 150 μεταβάσεις. Κατά την πτήση -γιά λόγους ασφαλείας, καθ΄ όσον τα όργανα του σκάφους επηρεάζονταν από τα κινητά- οι επιβάτες είχαν τα κινητά τους κλειστά. Άμα τη αφίξει στην Μπάνγκοκ, πρώτη κίνηση το άνοιγμα του κινητού. Βγαίνοντας από το αεροπλάνο και μέσα στην φυσούνα εξόδου, στο κινητό ερχόταν μήνυμα του ΕΟΤ Ταϋλάνδης που με πληροφορούσε, με ολόκληρο κατεβατό, γιά πλήθος πιθανών ενεργειών και διαφόρων τουριστικών επισκέψεων στην πόλη.

Και ερωτώ: Πώς γίνεται αυτό. Πώς γίνεται γνωστή, χαράματα, η παρουσία μου στου… διαόλου τη μάνα; Ποιός Ταϋλανδός «πράκτορας» με παρακολουθούσε και γιατί; Δεν είναι παράνομη μιά τέτοια παρακολούθηση, ενός τυχαίου και ασήμαντου ταξιδιώτη;

Τελικά, ας αφήσουμε στην άκρη τα ανόητα συνθηματολογικά επιχειρήματα περί νομίμων, ή όχι, τηλεφωνικών παρακολουθήσεων και ας εστιάσουμε τον προεκλογικόν αγώνα στα πραγματικά προβλήματα του τόπου, την αναμέτρηση όλων εκείνων που φιλοδοξούν να τα επιλύσουν και την μετά σωφροσύνης- επιλογή των ικανότερων.

«Τρικυμία σε ποτήρι».

Η χθεσινή κατάθεση πρότασης δυσπιστίας του Τσίπρα, αποτελεί άλλη μία ενέργεια εντυπωσιασμού. Μιά ακόμη κακοσκηνοθετημένη σκευωρία. Το ίδιο άσφαιρη τρακατρούκα όπως η υπόθεση Novartis.

Είναι γνωστό -καθ΄υποψίαν εννοείται- η ύπαρξη και δράση των μυστικών υπηρεσιών ασφαλείας όλων, ανεξαιρέτως, των χωρών. Όσοι αμφιβάλλουν ας σκεφτούν πως, π.χ. ξετρυπώθηκε κι εξουδετερώθηκε ο Μπιν Λάντεν, το Qatargate της Καϊλή, τις μίζες εξοπλισμών του Τσοχαντζόπουλου, κ.λπ.

Επί Τσίπρα, η δική μας μυστική υπηρεσία, η ΕΥΠ, παρακολουθούσε, μεταξύ άλλων υπουργούς και στρατιωτικούς, (Καμένο, Πιτσιόρλα, Αποστολάκη), χωρίς να γίνει … «τζέρτζελο», όπως θεατρικά επιχειρεί σήμερα ο… Bro-εδρος Τσίπρας, μέσα στην αγωνία του να διατηρήσει την επερχόμενη εκλογική ήττα του σε ανεκτά πλαίσια, ώστε να διατηρήσει τη θέση του στον Σύριζα.

Τα δύο ανοιχτά δικαστήρια με τα γνωστά σκάνδαλα-κόλπα του δύσμορφου υπουργού του (Novartis) και τους αεριτζηδισμούς του κολλητού του Παπά -με διάκο τον χαζοεργολάβο που ήθελε να γίνει… καναλάρχης και τώρα πληρώνει τη… λέζα και βρίζει- ζητούν επειγόντως αντιπερισπασμό.

Σκοπός και ζητούμενο όλης αυτής της ανακατωσούρας με τις υποκλοπές και παρακολουθήσεις, ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα στις επερχόμενες εκλογές. Γι΄ αυτό και κινητοποιούνται όλες οι αριστερές δυνάμεις -φανερές ή μυστικές- ακόμη και οι συνδικαλισμένοι μέσα στην ΕΥΠ, προκειμένου να βάλουν κι αυτές ένα χεράκι, υπέρ του… «ανίερου» σκοπού! Έτσι η τρίχα γίνεται τριχιά κι ο κόσμος αποπροσανατολίζεται, πελαγώνει και -μετατρεπόμενος σε όχλο- παρασύρεται.

Όπως μία αξιοπρεπής γυναίκα δεν πρέπει να βάζει, απερίσκεπτα, στο κρεβάτι της τον οποιονδήποτε ανώριμο, αλήτη και χωριάτη, υπακούοντας σε ορμές και παρορμήσεις της στιγμής, έτσι κι ένας σώφρων λαός δεν πρέπει να βάζει, άκριτα, στο «τιμόνι» του ανεύθυνους, ανίκανους και ακατάλληλους λαϊκιστές επιβήτορες της εξουσίας, υπακούοντας σε παρόρμηση ιδεολογικών σχημάτων, αποτυχημένων και απορριμμένων. Ίδιο λάθος, ίδια οδυνηρό και ίδια επιζήμιο, που οδηγεί στην αποτυχία, στη δυστυχία και την απογοήτευση.

Και όμως, η κατρακύλα μπορεί να σταματήσει και η παρτίδα να… σωθεί. Συναίσθηση χρειάζεται, συνειδησιακή αναθεώρηση και σοβαρή περισυλλογή.

Όμως το πράγμα επείγει, ο χρόνος στενεύει και… «οι καιροί ου μενετοί».