Μιά βραδιά με τον αείμνηστο Δάκη.

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 1967.

Η γνωστή, δημοφιλής και συνήθης ελληνική νυχτερινή διασκέδαση δεν υπήρξε ποτέ της αρεσκείας μου. Η πρώτη -και μοναδική μου φορά- που, με συντροφιά φίλων, πήγαμε στην ταβέρνα του «Τζίμη του Χοντρού», στην οδό Αχαρνών, απέναντι από το Β΄ Γυμνάσιο του διαβόητου γυμνασιάρχη Πάτρα, ήταν και η τελευταία. Θυμάμαι πως τραγουδούσε η Πόλυ Πάνου και ο λόγος που διέγραψα τα μπουζούκια από το ρεπερτόριο της προσωπικής μου διασκέδασης ήταν το γεγονός πως στον λογαριασμό πρόσθεταν και 5 δραχμές ανά καρέκλα! Λες και θα μπορούσες να φας και να ψυχαγωγηθείς… όρθιος!

Έκτοτε, μου γεννήθηκε μιά γενική αποστροφή και άπωση γιά τις πάσης φύσεως τραγουδιστικές νυχτερινές εξόδους.

Η μνήμη μου δεν περιέχει ανάλογες εμπειρίες που να ξεπερνούν, σε μέτρημα, τα δάκτυλα της μίας παλάμης. Η πιό έντονα χαραγμένη στην ψυχή μου είναι αυτή που, με πολλή νοσταλγία, θα σας εξιστορήσω παρακάτω.

Ήταν Κυριακή 22 Ιανουαρίου 1967. Την επομένη επρόκειτο να καταταγώ, νεοσύλλεκτος, στο Κέντρο νεοσυλλέκτων Κορίνθου. Εκείνη την εποχή, με τις αβεβαιότητες του επαγγελματικού μέλλοντος και το άγνωστο βουνό της στρατεύσεως, ένα μικρό ειδύλλιο διασκέδαζε τις φοβίες και τις ανασφάλειες ενός πιεσμένου και προβληματισμένου νεαρού, εμένα! Λεγόταν Λίζα, ήταν Αγγλίδα και εργαζόταν ως… νταντά στο σπίτι ενός συναδέλφου μου μηχανικού, μεγαλύτερης ηλικίας και επαγγελματικά φτασμένου. Η Λίζα φρόντιζε τα δύο κοριτσάκια του, το μεγαλύτερο των οποίων είναι σήμερα σύζυγος πρώην πρωθυπουργού της Ελλάδος!

Η αυστηρότητα των στρατιωτικών δεδομένων της εποχής, έκανε την τελευταία Κυριακή της ελευθερίας μου να μοιάζει, περίπου, με την συντέλεια του Κόσμου, καθ΄ όσον θα ακολουθούσε μεγάλη περίοδος εγκλεισμού στο στρατόπεδο. Οπότε θα έπρεπε να εορταστεί με ανάλογη επισημότητα. Έτσι, έκλεισα τραπέζι στα «Αστέρια» Γλυφάδος, όπου η εξήγηση της σοβαρότητος της εξόδου στον μαιτρ -συνοδευμένη και από κάποιο γερό φιλοδώρημα- μας εξασφάλισε το «πρώτο τραπέζι πίστα», όπως λέγεται στην αργκό των μυστών αυτού του είδους διασκέδασης.

Ακόμη θυμάμαι και το μενού που επιλέξαμε. Η Λίζα δεν έτρωγε κρεατικά - ήταν «βίγκαν» θα την λέγαμε σήμερα- οπότε διαλέξαμε ψάρι: Γλώσσα ψητή με πατάτες, σαλάτα, φρούτα και παγωτό. Με ένα μπουκάλι άσπρο κρασί, «Σάντα Έλενα» να τα συνοδεύει.

Στο κέντρο τραγουδούσε ένας νεαρός, ανερχόμενος, τραγουδιστής. Ένα γελαστό και πρόσχαρο παιδί, ονόματι… Δάκης!

Το νεαρό και καλοφτιαγμένο ζευγάρι, καθισμένο μπροστά-μπροστά, του κίνησε το ενδιαφέρον και τους έπιασε συζήτηση. Μετά τις εξηγήσεις που του δόθηκαν, σχετικά με την περίσταση, έκαναν τον συνομήλικο Δάκη να τους συμπαθήσει και να «τριγυρίζει» γύρω τους όλη τη νύχτα, αφιερώνοντας σ΄ αυτούς ολόκληρο το ρεπερτόριό του.

Η βραδιά εκείνη -αξέχαστη και απαράγραπτη από την μνήμη- συνεχίστηκε σε κάποια τριγύρω... ερημιά και ολοκληρώθηκε με μία από τις μεγαλύτερες τρέλες της ζωής μου. Επιστρέφοντας στην Αθήνα και φτάνοντας στον στρογγυλό -έτσι ήταν τότε- κόμβο της κατάληξης της οδού Συγγρού στο Φάληρο, με μία αιφνίδια έμπνευση ανακοίνωσα στην Λίζα πως θα την πήγαινα σπίτι της οδηγώντας προς τιμήν της,... εγγλέζικα. Και ανέβηκα ολόκληρη την Συγγρού… ανάποδα! Δηλαδή στις αριστερές της λωρίδες, μέχρι τις στήλες του Ολυμπίου Διός, όπου η πύκνωση της κυκλοφορίας με επανέφερε, αναγκαστικά, στην κανονικότητα.

Το περίεργο της υποθέσεως ήταν πως κανένα περιπολικό της Τροχαίας δεν με σταμάτησε, με μόνη αντίδραση το κομφούζιο των κορναρισμάτων, τα σινιάλα των μεγάλων φώτων, οι φωνές -Πού πας έτσι, ρέεεε- οι μούντζες και τα: «Ο, my God»! της Λίζας…

Έκτοτε, κύλισε πολύ νερό στο μύλο του χρόνου και η ζωή μας πήγε όλους -μιά εδώ και μιά εκεί- μέχρι που ο θάνατος -συνταρακτική ψυχρολουσία- ξαναφέρει στη μνήμη, ολοζώντανη, εκείνη τη νύχτα.

Αντίο γελαστό παιδί Δάκη και καλή αντάμωση…

Δυστυχώς, όλες οι γλυκές «καραμέλες» της ζωής μας είναι μοιραίο να έχουν ως άχαρο περιτύλιγμα τον… θάνατο! 

Άχρηστες αναπολήσεις.

  Η Όπερα του Μανάους.

Στις ώρες της απέραντης μοναξιάς το μυαλό αδρανεί και μπαίνει στον αυτόματο πιλότο. Καθώς η ψυχή δεν το τροφοδοτεί με πρώτη ύλη θεμάτων, αυτό γυρίζει σαν την μπίλια στη ρουλέτα και κάθεται -τυχαία- σε όποιο σταθμό την μνήμης τελειώνει η φόρα της.

Χθες, «κάθισε» σε μια παλιά μου ανάμνηση και τη μανία που μου δημιούργησε η απίστευτη ιστορία ενός Ιρλανδού τυχοδιώχτη, ο οποίος -όντας μετανάστης στο Περού- βάλθηκε, μετά ανάλογης μανίας κι αυτός, να «στήσει» Όπερα στον Αμαζόνιο, πιστεύοντας πως η μουσική θα εξημέρωνε τους άγριους ιθαγενείς του. Και μάλιστα να φέρει να τραγουδήσει στα εγκαίνιά της τον… Καρούζο! Ο τύπος λεγόταν, μάλλον, Μπράιαν Φιτζέραντ και ήταν έμπορος καουτσούκ. Κατ΄ άλλους ήταν γιατρός.

Είχα δει προ πάρα πολλών χρόνων την σχετική ταινία: «Φιτσγκαράλντο, ο τυχοδιώχτης του Αμαζονίου», με πρωταγωνιστές τον Κλάους Κίνσκυ και την Κλαούντια Καρντινάλε, και κάθε φορά, από τις έξη φορές που ταξίδεψα σ΄ εκείνα τα μέρη, οδηγώντας γκρουπ και μένοντας 2-3 νύχτες σε διάφορες λότζες περί το Μάντρε ντε Ντίος, «ξεψάχνιζα» τους ιθαγενείς, προσπαθώντας να μάθω την πραγματική ιστορία αυτού του απίθανου γεγονότος. Και κάθε φορά άκουγα και διαφορετική εκδοχή, καθώς ο μύθος υπερεκάλυπτε την αλήθεια και η πλοκή του εξηρτάτο από την φαντασία αυτού που τον αναπαρήγαγε. Η ιστορία αυτή είχε καταντήσει μανία για μένα.

Τελικά -και κατά την επικρατέστερη, κατ΄εμέ, εκδοχή- όντως υπήρξε κάποιος τέτοιος παλαβορομαντικός τύπος ο οποίος ήταν γιατρός, και κυκλοφορώντας με ένα πλοιάριο, περιέθαλπε τους άρρωστους ιθαγενείς, όπως έκανε ο Λίβινγκστον στην Αφρική. Κάποτε, αναπλέοντας τον Αμαζόνιο και προκειμένου να… κόψει δρόμο έβγαλε το καράβι του στην ξηρά και με γλίστρες από κορμούς ξύλων, σκοινιά, πρωτόγονα βαρούλκα και μπόλικους ιθαγενείς βαστάζους, ανεβοκατέβηκε έναν λόφο και έριξε το καράβι του στον απέναντι κλάδο του ποταμού. Με την υπόθεση αυτή να φαντάζει σαν θαύμα για την εποχή της!

Η ιστορία του δεν ξέρω πως διασταυρώνεται με την Όπερα, όμως στην τελευταία μου επίσκεψη σ΄ εκείνα τα μέρη, κατάφερα να βρώ -μέσα σε μια μικρή λιμνούλα δίπλα στον ποταμό, την οποία δημιούργησε κάποτε μεγάλη και αιφνίδια υπερχείλισή του- το κουφάρι ενός μικρού καραβιού που σάπιζε παγιδευμένο μέσα της. Φαίνεται πως το καραβάκι δεν μπόρεσε να βγεί καθώς τα νερά του ποταμού τραβήχτηκαν γρήγορα και εκείνο «κάθισε» στον πάτο της. Υπήρξε ένας πλωτός σταθμός α΄ βοηθειών στη ζούγκλα του Αμαζονίου, που η φύση του διέκοψε απότομα την δράση και αποστολή.

Όσο για την Όπερα, πράγματι κατασκευάστηκε στο Μανάους της Βραζιλίας, στη συμβολή των δύο μεγάλων κλάδων του Αμαζονίου, (Ο Ρίο Νέγκρο χύνεται στον Αμαζόνιο), και όντως στα εγκαίνιά της, (7/1/1897), τραγούδησε ο Καρούζο! Όσο ποιά παράσταση πρωτοανέβηκε, δεν κατάφερα να μάθω ποτέ!

Πανάθεμά σε Ζωή. Εσένα και τα καπρίτσια σου!

Όμως..., υποκλίνομαι μπροστά σου!

Είναι παρατηρημένο και συμβαίνει ευρέως. Όχι όμως σε όλους, αλλά μόνον σε όσους έχουν περάσει το προσωπικό… peak, (ελληνοπρεπώς... «κορύφωμα»), της ζωής τους και αρχίζουν να… κατηφορίζουν προς το σημείο απ΄ όπου ξεκίνησαν. Δηλαδή το «μηδέν» της ανυπαρξίας. Άλλοι με απελπισμένη αντιδραστική προσπάθεια -φρενάροντας απεγνωσμένα και προσπαθώντας αγωνιωδώς να καθυστερούν την πτώση- και άλλοι να γλιστρούν «κουτρουβαλώντας» ακράτητοι. Με σπουδή και βιασύνη.

Όσο πιό ακοπίαστο, ισορροπημένο και μέτριο, από πλευράς ανησυχιών, βολέματος, στόχων και προσπαθείας, υπήρξε το ανέβασμα στο κατακτημένο… «peak», τόσο γλυκύτερο και πιό ανώδυνο το γλίστρημα στην «τσουλήθρα» του χρόνου. Συμβιβασμένοι, αμέριμνοι, ανύποπτοι, αντιμετωπίζουν ήρεμα και μοιρολατρικά την παρακμή… Αυτούς τους ικανοποιούν οι διαδρομές του παρελθόντος και προχωρούν προς την έξοδο νοιώθοντας πληρότητα και ικανοποίηση από τα «μικρά» πεπραγμένα τους. Χορτάτοι ως λιτοδίαιτοι, ψελλίζουν το… «νυν απολύεις τον δούλον σου Κύριε»... και «φεύγουν» ήρεμοι γιά το πουθενά!

Όμως κάποιους άλλους -τους λίγους, ανήσυχους, αχόρταγους, ασυμβίβαστους και ανυπότακτους- τους «στοιχειώνουν» οι μερικές, μοναδικές και ξεχωριστές εμπειρίες που εβίωσαν και τους καταθλίβει το γεγονός πως οι αποστερημένες, πλέον, δυνάμεις δεν τους επιτρέπουν βάδισμα πάνω στα ίδια, τα παλιά, καλά και γνώριμα χνάρια. Με πλήρη επίγνωση ενός πιθανού κινδύνου αστοχίας - έως και γελοιοποιήσεως- να καιροφυλακτεί, επιμένουν πεισματικά στην άρνηση συνθηκολόγησης με τον πανδαμάτορα χρόνο και την, αμαχητί, παράδοσή τους στους κανόνες της ανημποριάς. Και -όπως οι Ουκρανοί μαχητές, που αρνούνται με πείσμα να καταθέσουν τα λιγοστά εναπομείναντα … «όπλα» τους - κρέμονται ακροβατώντας μετέωροι μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητος. Σε μιά απελπισμένη, ύστατη μάχη οπισθοφυλακών, προτάσσουν ένα ισχυροποιημένο «θέλω», επιμένοντας ουτοπικά να το μετατρέψουν σε ένα -έστω μέτριο, νοσταλγικό- «μπορώ». Και αν χρειαστεί, πέφτουν ηρωικά υπέρ των ονείρων τους.

Λέγονται πολλά ως… «ανεπίστροφα». Όπως: «Χρόνος που φεύγει άπρακτος», «Λόγια πικρά που εκστομίζονται», «Ευκαιρίες που χάνονται ανεκμετάλλευτες», κ.λπ., κ.λπ. Όλα συνοδευόμενα -κατόπιν εορτής, βέβαια- από ένα μεγάλο, πονεμένο … «αχ, γιατί;»! Προσωπικά θεωρώ σαν κύριο «ανεπίστροφο»- το πώς και πόσο πονά περισσότερο η μνήμη δυνατών στιγμών που βιώθηκαν, αλλά δεν μπορούν πλέον να επαναληφθούν και καταπλακωμένες από τα επόμενα ασήμαντα, η ύπαρξή τους να θαμπώνει και να τίθεται εν αμφιβόλω.

Ω΄, Μνήμη! Εσύ ο τροφοδότης ζωοφόρων ονείρων με αναδρομική εξαργύρωση. Ταχυδρόμος που φέρνει αναπολήσεις με στιγμιαίες χαρές και διαρκείς λύπες. Και, πάντα, με μπόλικο… πόνο. Άλλοτε γλυκό και ηδονικό και άλλοτε δυνατό κι αφόρητο. Τέτοιον και τόσον, που η λύτρωση από δαύτον να αιωρείται μεταξύ απώλειας συνειδότος -δηλαδή προϊούσης άνοιας- και ολοκληρωτικού αλτζχάιμερ! Εγκεφαλικοί χώροι όπου οι αναμνήσεις γίνονται γράμματα κι αριθμοί, γραμμένοι με κιμωλία σ΄ ένα τεράστιο μαυροπίνακα του νου, απ΄ όπου ένα γιγάντιο χέρι τις σβήνει με ένα μεγάλο σφουγγάρι. Καθ΄ ον χρόνο τα όνειρα, όλα τα όνειρα, μοιάζουν πλέον με αδύναμες φλογίτσες σε παλιές λάμπες πετρελαίου που αργοσβήνουν, καθώς το δοχείο τους αδειάζει από καύσιμο.

Όλα τα πιό πάνω αποτελούν σκόρπιες σκέψεις, που γεννήθηκαν και γράφτηκαν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου μιάς εφιαλτικής χθεσινής νύχτας. Στα ενσυνείδητα διαλείμματα ενός συνεχώς διακοπτόμενου ανήσυχου ύπνου. Σκέψεις που απευθύνονται σε όσους -ανάλογους- μπορούν να καταλάβουν.

(Σημ. Οι «όσοι»..., θα καταλαβαίνουν σίγουρα).

 

Η διπλή ανάπλαση στον Βοτανικό.

"Σύλλογος μεγάλος, δεν υπάρχει άλλος..."

Επί τέλους, η υπόθεση με την ανταλλαγή των εκτάσεων και την κατασκευή νέου γηπέδου του Παναθηναϊκού στον Βοτανικό έφτασε στο τέλος της. Αυτή την εβδομάδα έρχεται στη Βουλή γιά ψήφισμα κάποια μικροτροπολογία περιβαλλοντολογικού χαρακτήρα και μετά ανοίγει ο δρόμος γιά… τις μπουλντόζες.

Στοιχηματίζω πως η, κατ΄ επάγγελμα, αντιπολίτευση θα καταψηφίσει. Πιθανότατα γιά δύο σοβαρότατους λόγους. Ένα, γιά να μην ενοχληθεί η επώαση των αυγών των… κορμοράνων, οι οποίοι -ως γνωστόν- ενδημούν στην περιοχή! Και, δύο, -πασίγνωστον αυτό- επειδή γα... ται ο Μητσοτάκης!!

Προσκλητήριο Μεγάλων Ελλήνων: Μείον ένας….

-VANGELIS: …. Απών!

Κάποτε, άγνωστο πότε και μετά από άγνωστο πλήθος εκατομμυρίων ετών φωτός -αλλά σίγουρα κάποτε- κάπου στην απεραντοσύνη του Διαστήματος και στο πρώτο ουράνιο σώμα που θα διαθέτει έλλογη ζωή, (στατιστικά και μόνο, δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία πως υπάρχει πλήθος τέτοιων), θα ακουστούν οι νότες της Μυθωδίας του δικού μας VANGELIS. Ως μήνυμα και γιά εκείνους πως υπάρχει κι αλλού ζωή, στο Σύμπαν της Δημιουργίας.

Θλίψη, απογοήτευση και… χάχανα!

 -Yes, Sir...!!!

Μετά την ευπρεπή και σεμνή εμφάνιση του σοβαρού, υπεύθυνου και μετρημένου Έλληνα πρωθυπουργού στον Λευκό Οίκο και την εντυπωσιακή και ουσιαστική ομιλία του στην πολιτική ελίτ των Ηνωμένων Πολιτειών, η συριζαρέικη κομπανία θορυβήθηκε τόσο, που μετά το πρώτο σοκ, δεν ήξερε τί να πει και πού να κρυφτεί. Έτσι, γιά πρώτη -ίσως- φορά της δεν πρόλαβε να συντονίσει την χολή και τη σαχλαμάρα της. Καθένας τους προσπάθησε -όπως, όπως- να παίξει αντιπολιτευτικό το βιολί του.

Όμως ένας από το κοπάδι ξεπέρασε όλους σε βλακεία, κατά τους πολλούς που τον άκουσαν. Αλλά, καλοεξετάζοντας την φαινομενική παπαρδέλα του, τελικά προκύπτει πολύ σωστός και παρεξηγημένος.

Και εξηγούμαι:

Ο γνωστός υιοθετημένος ρομά -επιφανής «στέλεχον»- εξέφρασε… «θλίψη», «απογοήτευση» και… «χάχανα» γιά την εμφάνιση Έλληνα πρωθυπουργού στην αμερικανική Βουλή! Και όντας παρεξηγημένος… γελοιοποιήθηκε αδίκως μ΄ αυτή του την δήλωση. Γιατί ο τύπος, προφανώς δεν αναφερόταν στην εμφάνιση Μητσοτάκη αλλά στην προηγούμενη επίσκεψη του αφεντικού του στον Πρόεδρο Τραμπ. Διότι τότε -όντως- η μισοκακόμοιρη εμφάνιση ενός ψοφοδεούς και εντυπωσιασμένου συμπλεγματικού Τσίπρα προκαλούσε «θλίψη», ως εμφάνιση, (κακοντυμένος φτωχοσυμπέθερος, σαν κομπάρσος σε παλιά ελληνική ταινία), και σκόρπιζε «απογοήτευση» μόλις άνοιγε το στόμα του και έβγαζε εκείνα τα θαυμάσια -κορακίστικα- οξφορδιανά αγγλικούλια του. Τα δε «διασκεδαστικά» χάχανα του ρομά λακέ -του Τσίπρα λακέ- ανέβλυσαν αυθόρμητα στη θύμηση εκείνης της καταπληκτικής «γλειφτικής» ατάκας…: «Ο Πρόεδρος Τραμπ μπορεί να φαίνεται διαβολικός, αλλά είναι γιά… καλό»!!!

Γι΄αυτό, να μην σπεύδετε να βγάζετε συμπεράσματα. Υπάρχει μπόλικη… σοφία στον «Σύριζα… προοδευτική συμμαχία»!

Η ασύλληπτη μιζέρια και κακομοιριά της συμπλεγματικής και χολεριασμένης αριστεράς.

«Οία η μορφή, τοιάδε και η ψυχή».

Πιστεύοντας απόλυτα στη γλώσσα του σώματος, αρχίζω με το γνωστό απόφθεγμα του Αισώπου, το οποίο βλέπω ανάγλυφο στην μεγαλοπρέπεια, το κομψό ντύσιμο, την αρχοντιά και τη σιγουριά που αποπνέει ο αεράτος Μητσοτάκης, σε σχέση με την κακομοιριά, την δουλικότητα, το κακό ντύσιμο της «αγραββατωσύνης» και την άβολη αμηχανία που βγάζει ο «φτωχοσυμπέθερος» Τσίπρας. Ένα βλαχαδερό που δεν πιστεύει το πώς, πού και γιατί βρέθηκε από τα… «αλώνια στα σαλόνια»!

Ένα ευτυχώς: Η χολή, το μίσος, ο μισελληνισμός και η αθλιότης που λυσσαλέα εξεμούν, συνταιριαγμένα εν χορώ, τόσο τα λιβελλογραφήματα των κιτρινιάρικων εντύπων των ακροαριστεροδέξιων ρυπαρογράφων κονδυλοφόρων, όσο και οι αστείες δηλώσεις των στελεχών τους, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να ενδυναμώσουν την πεποίθηση των υγιώς σκεπτομένων πολιτών και να γείρουν την πλάστιγγα των αναποφάσιστων. Η σύγκριση και η διαφορά καταφανής.

Ένα δυστυχώς: Με την προφανή αστοχία όλων των αντιπολιτευτικών επιχειρημάτων και την διαβολικότητα των αριστερών γραικύλων, οι οποίοι δεν ορρωδούν προ ουδενός, προκειμένου να επιστρέψουν στην εξουσία μέσω… οργής και «νεοαγανακτήσεως» -γνωστή κουτοπόνηρη συνταγή- έστω καταστρέφοντας την χώρα, προκειμένου να πλήξουν τον «άτρωτο» Μητσοτάκη, θεωρώ υπερσίγουρο το γεγονός πως οι φετεινές πυρκαγιές -100% συριζαρέικοι εμπρησμοί- θα καταρρίψουν κάθε προηγούμενο ρεκόρ. Και -κακά τα ψέματα- ουσιαστική προστασία των δαΣσών από κακόβουλες δραστηριότητες είναι, σχεδόν, αδύνατη. Όσοι διαβάζετε αυτές τις γραμμές, θα με θυμηθείτε σύντομα!

Και μία πρόβλεψη: Δεν έχω καμμία αμφιβολία -1000%- οι εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους. Δηλαδή στη λήξη της 4/τίας. Ο λόγος απλός: Ο σοβαρός και υπεύθυνος Μητσοτάκης θα προτάξει την εντιμότητα και την συνέπεια που τον διακρίνει, έναντι του οιουδήποτε κομματικού συμφέροντος. Ο άνθρωπος δεν είναι ευκαιριοσκόπος και… θα το αποδείξει. Έχοντας διακηρύξει, πλειστάκις, αυτή την άποψη, δεν πρόκειται να μιμηθεί τον… Τσίπρα στην ανακολουθία και την μπαγαμποντιά. Στο πιό πάνω διακύβευμα… δέχομαι στοιχήματα!