Η κομμουνιστική αριστερά, το έπος του ΄40 και το σημερινό κατάλοιπό της.

 Από την παρέλαση στις ΗΠΑ

Κατά το προπολεμικό μεταξικό καθεστώς ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ ήταν κρατούμενος στις φυλακές της Κέρκυρας, από το 1936, και τον Ιανουάριο του 1940 μεταφέρθηκε στα κρατητήρια της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών. Όταν οι Ιταλοί επιτέθηκαν στην Ελλάδα απέστειλε μιά επιστολή προς τον Ελληνικό λαό, ( 31/10/1940), με την οποία ζητούσε: «Ο κάθε βράχος, η κάθε ρεματιά, το κάθε χωριό... να γίνει φρούριο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.»

Υπήρχε όμως και μία παράγραφος, η οποία έδωσε τον τόνο στην συγκεκριμένη επιστολή: «Στον πόλεμο αυτό που διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη».

Είναι προφανές πως η επιστολή αυτή βρισκόταν έξω από το πλαίσιο της απόφασης της Κομμουνιστικής Διεθνούς που είχε εκδοθεί νωρίτερα και μιλούσε γιά έναν πόλεμο μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, στον οποίον οι κομμουνιστές θα πρέπει να μείνουν αμέτοχοι. Γι΄ αυτό και τα ανώτατα στελέχη του ΚΚΕ, που βρίσκονταν στην παρανομία -με επικεφαλής τον αρχιβλάκα Ν. Πλουμπίδη- θεώρησαν το γράμμα αυτό πλαστό και κατασκευασμένο από τον… Μανιαδάκη, υπουργό Δημόσιας Ασφάλειας του Μεταξά.

Οπότε είκοσι τέσσερις ημέρες μετά από την πρώτη επιστολή και το «τράβηγμα του αυτιού» από τον κομματικό μηχανισμό, στις 26 Νοεμβρίου 1940, ο Ν. Ζαχαριάδης συντάσσει μία δεύτερη, με την οποίαν ζητεί «να ξανάρθουν τα πράγματα όπως ήταν στις «28 Οχτώβρη 1940, οι πολεμικές δυνάμεις της Αγγλίας να φύγουν από τα χώματα και τα νερά της Ελλάδας... και να ζητήσουμε αμέσως απ΄ την κυβέρνηση της ΕΣΣΔ να μεσολαβήσει γιά να γίνει ελληνοϊταλική ειρήνη».

Με απλά λόγια, πλήρης ευθυγράμμιση με την γραμμή της Κομμουνιστικής Διεθνούς, (Comintern).

Αναλύοντας τα παραπάνω, προκύπτει πως γιά τους κομμουνιστές το διεθνιστικό κομματικό καθήκον υπερίσχυε ανέκαθεν του εθνικού και απόλυτος εκφραστής αυτού του καθήκοντος ήταν το ΚΚΣΕ. Γιά τους κομμουνιστές, απανταχού της Γης, μόνη πατρίδα είναι η… μητέρα-πατρίδα ΕΣΣΔ και οι ορθόδοξοι κομμουνιστές θα έπρεπε να υπερασπισθούν τα συμφέροντα του σοσιαλισμού σε μία μόνον παγκόσμια χώρα (!) και κάθε αντιτιθέμενος, ή παρεκκλίνων αυτής της γραμμής ήταν… προδότης, κατάσκοπος, χαφιές και… όλα τα σχετικά! Ενώ πατριώτης εθεωρείτο μόνον όποιος υπερασπιζόταν εθνικά συμφέροντα, αρκεί όμως αυτά να συμπίπτουν με εκείνα της ΕΣΣΔ. Και στον αγώνα αυτόν η θυσία του κάθε προλετάριου πατριώτη ήταν επιβεβλημένη!!

Και τώρα πού κολλούν τα παραπάνω με την σημερινή κατάσταση της Ελλάδος. Μπορεί ως… «φωτεινός οδηγός» η Σοβιετική Ένωση να εξέλειψε, όμως η στείρα εμμονή στην κομμουνιστική ιδεολογία μιάς μερίδος Ελλήνων έχει παραμείνει. Όχι τόσο γιά εφαρμογή του συστήματος οικονομικής διαχείρισης της κοινωνίας, αλλά γιά την απεγνωσμένη εμμονή στο αποτυχημένο σύστημα και, κυρίως, την μέσω αυτής της «παλιάς» συνταγής στην επιβολή και διατήρηση της εξουσίας. Αυτό που λέμε… imperium και βλέπουμε, ήδη, να εφαρμόζεται στην Κίνα.

Διαθέτω μία δακτυλογραφημένη μετάφραση του βιβλίου ενός Ρώσου, Βίκτωρ Μπογκντάνοβιτς Ρεζούν λέγεται, ο οποίος με το ψευδώνυμο Βίκτωρ Σουβόρωφ κυκλοφόρησε από το 1980 ένα βιβλίο με τίτλο «Το παγοθραυστικό». Εκεί -μέσα από την ανατομία σκηνικού και παρασκηνίου του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου- φαίνεται ανάγλυφα ολόκληρη η διαβολικότητα της εφηρμοσμένης στην πράξη κομμουνιστικής ιδεολογίας. Τόσον από τον… «εισηγητή» στην Ρωσία Λένιν, όσο και από τον εγκληματία «οικοδόμο» της, τον αιμοσταγή Στάλιν, που με σύνθημα: «Ένας λαός, μία χώρα, μία κυβέρνηση», προφανώς της «Σοβιετικής Ένωσης», όπως μετονομάστηκε η Ρωσία… «χάφτοντας» τις ταλαίπωρες όμορες χώρες της.

Ερχόμενος στα καθ΄ ημάς, είναι καταφανές το εν γένει σημερινό «στήσιμο» του άθλιου και καθολικά αντιδραστικού πολιτικού σχηματισμού που λέγεται Σύριζα, με τα απύθμενης γελοιότητος καμώματα, τα απίθανα ψέματα, την χολεριασμένη στειρότητα και άρνηση των πάντων. Ένας αμόρφωτος, άσχετος, ανίκανος, αναιδής και εθνικά επικίνδυνος εσμός, που αδιαφορεί πλήρως γιά τον λαό –ύπαρξη, επιβίωση και συμφέροντα- τον χρησιμοποιεί ως εργαλείο εκπληρώσεως των σταλινικών προδιαγραφών επιδιώξεών του, αδιαφορώντας τελείως γιά τον παράγοντα «άνθρωπο», τον οποίο -με το ισοπεδωτικό… «προλετάριος» θεωρεί αναλώσιμο… εργαλείο.

Παρακολουθήσατε πώς κατευθύνουν τις αγελαίες μάζες τους -άλλη φρικτή λέξεις η… «μάζα» και τα παράγωγά της- σε γιά ψύλλου πήδημα συγκεντρώσεις και συλλαλητήρια και πώς τις σπρώχνουν βορά στην πανδημία, προκειμένου -πατώντας στα πτώματα των αφελών και ανοήτων αριστερών- να επανέλθουν στην εξουσία. Την οποία, όπως οι ίδιοι διακηρύσσουν -απειλητικά και θρασύτατα- τώρα «έμαθαν» πώς θα την διαχειριστούν!

Πωλείται τρέλα και όποιος θέλει -αφελής ή ανόητος- αγοράζει!

Ακροτήμ 1953 - 1958

Κάθε φορά που ακούω τα λόγια του Επισμηναγού Δημήτρη Βολακάκη συγκινούμαι. Γιατί θυμάμαι τον μακαρίτη, πλέον, εξάδελφό μου Μανόλη. Υπήρξε ένας από το πρώτο "Καρέ των Άσσων", όπως ονομάζονταν οι τετράδες των ελληνικών ακροβατικών αεροσκαφών που εθαυμάζοντο στις διάφορες αεροπορικές επιδείξεις του ΝΑΤΟ.

Θυμάμαι, όπως είχε γίνει γνωστό τότε, μιά... τρέλα -από τις πολλές- του αείμνηστου Μανόλη. Σε κάποια άσκηση κόλλησε το πηδάλιο του αρχηγού του σμήνους, του Κωνστ. Κόκκα και του δημιουργήθηκε σοβαρό πρόβλημα. Τότε ο Μανόλης, που πετούσε στα δεξιά του, τον πλησίασε και με την άκρη του φτερού του δικού του αεροσκάφους το... ξεκόλλησε!

Αποτέλεσμα, μαζί με κάποιο μετάλλιο ανδραγαθίας, εισέπραξε και κάποιες ημέρες φυλακή, επειδή, λέει, έβαλε σε κίνδυνο δύο αεροσκάφη!

Τώρα γιατί τα γράφω αυτά. Πιστεύω ακράδαντα πως ελάχιστη -έως μηδαμινή- σημασία έχει το να αντλείς περηφάνεια από κατορθώματα των προγόνων σου. Σημασία έχει οι επίγονοι να υπερηφανεύονται γιά κάποια δικά σου.

Από αριστερά, στη φωτογραφία, ο υποσμηναγός Ιωάννης Στυλιανάκης, ο σμηναγός-αρχηγός του σμήνους Κωνστ. Κόκκας, ο υποσμηναγός Δημ. Δαμάσκος και τέλος ο Μανόλης Παπαδημητρόπουλος, ανθυποσμηναγός.

Όταν η αχαριστία γίνεται θυμός, μετά κακία και μετά...κατάρα!

Στη σημερινή πρωινή ανιχνευτική βόλτα -και με μιά ανησυχητική κατάρα στην πλάτη- βρήκα οκτώ σκυλιά μου να χοροπηδούν γύρω μου και ένα… να έχει αποδημήσει… Η Miss μου, ένα περίεργο, απόκοσμο και διαρκώς φοβισμένο μικρό ζωάκι.

Κρίμα… 

Ε΄... όχι και "άνθρωπέ" μου!

 

   Μέσα στην τούρλα του Σαββάτου -δηλαδή των πιό ενδιαφερόντων τελευταίων γεγονότων- παρέπεσε κάτι πολύ σημαντικό, κατά τη γνώμη μου.

   Όταν ο Τσίπρας στη Βουλή, με τον γνωστό πλέον θεατρινισμό του, έλεγε κάποια από τις πολλές παπαρδέλες του, ένας βουλευτής  -υπουργός νομίζω- της ΝΔ, εξανιστάμενος  τον διέκοψε και του είπε κάτι κάπως έτσι: «Μα τί λες άνθρωπέ μου»! Τότε ο αριστερός πολιτικός ογκόλιθος έγινε θηρίο και απαίτησε, λέει, σεβασμό! Δηλαδή ενοχλήθηκε που τον είπαν… «άνθρωπο»! Προφανώς γιατί θα έπρεπε να τον αποκαλέσει…ή  Πινόκιο, ή Ούφο!

   Συνεπώς, ή έχει επίγνωση το άτομο, ή... «γλώσσα λανθάνουσα…»

Ημέρα της ποιήσεως.

 

Είθισται -τελευταίο, σχετικά, φρούτο- κάθε ημέρα να γιορτάζεται και κάτι. Συνήθως ανούσιο, ανόητο, ή κοινότοπο. Π.χ. "Ημέρα των χαμένων στον Ιππόδρομο", ή "Ημέρα του βαρύ γλυκού με τρεις φουσκάλες" και τέτοια.

Όμως μέσα στον κυκεώνα της αρλούμπας η σημερινή ημέρα αξίζει πράγματι εορτασμού. Και φυσικά συμμετέχω.

Κατ΄ αρχήν σκέφτηκα ν΄ ανοίξω κάποια γνωστής μάρκας σαμπάνια, ή κάποιο άλλο βαρύγδουπης ετικέτας φημισμένο... τερψιλαρύγγιο. Όμως, τελικά, προτίμησα ένα "σπιτικό", ταπεινό και παλιό κρασάκι. Σας το σερβίρω, λοιπόν, εις υγείαν της ημέρας και την δικιά σας.

Μ Ν Η Μ Ε Σ

- Όσο κι αν φεύγεις, να φύγεις δεν μπορείς,

οι μνήμες δεν σ’ αφήνουνε.

Σαν έρματα ασήκωτα εδώ θα σε κρατούν

κι ο λογισμός ακάθεκτος,

του νου τα βήματα βαριά

στα ίδια στέκια τα παλιά

ξανά θα σ΄ οδηγούν.

- Tί κι αν γυρίσεις, ή αν χαθείς

στο ύφασμα του χρόνου.

Το διάβα μου σημάδεψαν τα χείλη τα δικά σου

τα χέρια που μ’ αγκάλιασαν

κι οι ώρες οι ατελείωτες,

- μνήμες μου αναλλοίωτες –

χαμένες μακριά σου.

«Τσίπρας μαινόμενος»

 

Άκρως εντυπωσιασμένος από το αντιπολιτευτικό ομαδικό Συριζαρέικο πυρ, με απρεπή και αμετροεπή τρόπο, αλλά άσφαιρο συνεχώς, θυμήθηκα το γνωστό ιπποτικό ποίημα του Αριόστο, το «Τσιπράντο φουριόζο», (με τον ατυχή έρωτα του Τσιπράντο γιά την ωραία... Εξουσία), και αναλογίστηκα τον δελφικό χρησμό της Πυθίας Φροξιλάνθης προς τον νεαρό σπουδαρχίδη τύραννο των Συρακουσών, τον Αρχίδαμο Β΄, όταν εκείνος ζήτησε συμβουλή γιά την διαμάχη του με τον σατράπη Πρίαπο της Βασιβουζουκίας:

«Κρείσσον γαρ πέρδεσθαι ου λαλείν»!

Αλλά το κόμμα, (του Σύριζα εννοείται), όπως είναι προφανές, μπέρδεψε το κόμμα του χρησμού. Εξ ου και οι... άσφαιρες βολές μεθανίου!

Νέο, εύκολο, κουίζ.

  

  Επειδή τα αποτελέσματα του προηγούμενου κουίζ ήσαν μάλλον μέτρια, (και δεν φαντάζομαι επειδή οι αναγνώστες να είναι τίποτις... συριζαρέοι), τώρα κάτι πολύ πιό απλό: "Πού, πότε γεννήθηκε ο Σωκράτης και -το σπουδαιότερο- ΓΙΑΤΙ;