Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία...

 ...όμως κι αυτή κάποτε εκπνέει.

-Ερχόμαστε! Να σας ξανακυβερνήσουμε!

   Η σημερινή ανάρτηση αφιερώνεται στο αμετροεπές, επιπόλαιο, επηρμένο και αδίστακτο αριστερό μειράκιον και την κριτική σκιαγράφηση των αντιπολιτευτικών του μεθόδων. Στα κόλπα, στο ύφος, στη θρασύτητα και την εξουσιολάγνα μονομανία του να ανεβεί πάλι στο σβέρκο μας. Λες και δεν μας έφτανε η μία φορά, που εκμεταλλευόμενος την επερχόμενη, τότε, χρεωκοπία και την, εξ αυτής, αναμπουμπούλα, αναμοχλεύτηκε το λαϊκό θυμικό και βγήκε στην επιφάνεια ό,τι σαβούρα ήταν καταχωνιασμένη στα έγκατα του εθνικού μας εσώψυχου. Την πρώτη φορά δεν «πρόκαμε» να διαλύσει τη χώρα και να παγιώσει τον διαίρεση του λαού, όπως δήλωσε, ("ή εμείς, ή αυτοί"), και προσπαθεί τώρα με μανία, στοχεύοντας πάλι στον διχασμό, να επανέλθει γιά να τον ολοκληρώσει την... δεύτερη φορά.  (-Φτου στον κόρφο μας!).

   Εδώ θα πρέπει να υπενθυμιστούν, στους εξ ημών λωτοφάγους, μερικά αληθή δεδομένα. Πρώτον, πως εξεβίασε πρόωρες εκλογές το 2015, («Και τη μάνα μου να πρότεινε γιά Πρόεδρο ο Σαμαράς, θα την καταψήφιζα προκειμένου να τον ρίξω και να πάμε σε εκλογές»), και μετά πως -μη διαθέτοντας ουσιαστική πλειοψηφία- κυβέρνησε  ολόκληρη θητεία με κολαούζο το πιό ανεγκέφαλο τμήμα της ακροδεξιάς -Καμμένος, Ζουρλάρις, ψεκασμοί, υδατάνθρακες, κ.λπ.- και πολλές φορές στηρίχτηκε στις ψήφους της «Χρυσής Αυγής», με αστείες δικαιολογίες του «ταβερνιάρη» προέδρου της, τότε, Βουλής, που θύμιζαν... Βεσπασιανό.

   Σήμερα, χωρίς να μπορεί να κρύψει τη χαρά του με την τροπή που πήρε η επιδημία στη χώρα, στην επέκταση της οποίας συνέβαλε ενεργά, αλλά και υπέθαλψε από το παρασκήνιο, άρχισε να «ξερογλείφεται» οραματιζόμενος επάνοδο στην εξουσία! Να κληθεί να αναλάβει τις... «ευθύνες» του, όπως είπε!!! Ποιός; Ο πιό ανεύθυνος, Πο πιό ψεύτης και γενικώς ο πιό πανάσχετος «ανεμόμυλος» που πέρασε ποτέ από το πολιτικό προσκήνιο.

   Προσωπικά πιστεύω πως όλο αυτό το ετερόκλητο ανευθυνοϋπεύθυνο αριστερό συμπίλημα -λοξοκοιτώντας και προς στην ακροδεξιά χρυσαυγήτικη ρεπλίκα -λέγε με Βελόπουλο-  δεν είναι δυνατόν να επιλεγεί από τον ελληνικό λαό γιά να τον ξανακυβερνήσει, μετά την πρώτη τραυματική εμπειρία που άφησε. Αφού και η χρεωκοπημένη ιδεολογία του απομυθοποιήθηκε, (σοσιαλισμός και κουροφέξαλα!),  και η ελληνική της έμπρακτη έκφραση ξεμπροστιάστηκε, (ακόμα έχουμε capital control και κολεγιές με εφοπλιστές, πούρα και κρουαζιέρες με κότερα). Δεν θα εκπλαγώ, μάλιστα, αν στην αντιπολιτευτική του ρύμη εκτραπεί και σε υπερασπιστικές αναφορές υπέρ... Ερντογάν. Αρκεί να πλήξει τον Μητσοτάκη!

   «Αρχή άνδρας δείκνυσι», έλεγε μιά αρχαία παροιμία και αυτό ακριβώς έγινε με τον αριστερό εσμό το 2015. Από άχρηστο σε επιζήμιο χαραμοφάη  θυμόμαστε. Αν, μάλιστα, εστιάσουμε στον τρόπο, τα επιχειρήματα και τις μεθόδους που αντιπολιτεύονται τώρα και αν αναπολήσουμε τις φάτσες των ανθρώπων που μας «απειλούν» με την επάνοδό τους, θεωρώ πως κάτι τέτοιο δεν το πιστεύουν ούτε κι οι ίδιοι. Κατά βάθος, οι εξυπνότεροι εξ αυτών, βλέποντας και τα κολλημένα ποσοστά τους στις δημοσκοπήσεις, στοχεύουν με τα γελοία αντιπολιτευτικά τους καμώματα, μάλλον στη συγκράτηση των αφελών και φανατικών οπαδών τους, παρά στο «αυγάτισμά» τους. Γι’ αυτό... βουρ ο Πολάκης κι ο «πολακισμός» γιά το αποθαρρυμένο σκουπιδαριό τους.

 

 

Περιμένοντας τη λευτεριά....

 Σε πείσμα των αλητών ανθελλήνων

ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ 

- Σαν μέρα που δεν πέρασε,

σαν χρόνος που δεν ήρθε,

ξερό ψωμί τον χόρταινε

ξινό κρασί που ήπιε. 

- Μαύρα του χάλκεψαν δεσμά

τον κλείσαν σε μπουντρούμια,

ήλιο λαμπρό δεν χάρηκε,

ξεράθηκε σαν μούμια.

 

- Σαν έρωτες  που χάθηκαν,

κι όνειρα που του κλέψαν

σαν νιότη που μαράθηκε

σαν κύματα που τρέξαν.

 

- Μα όταν ξανάρθει η λευτεριά

και φύγει η χολέρα,

θα γίνει πάλι, νικητής.

Δεν πέρασε μιά μέρα!

 

 

«Γυναίκα μοι έννεπε»

  Μικρό δείγμα μιάς δειλής απόπειρας πλεύσης σε άγνωστα νερά. Πρώτη εσωτερική σελίδα και μία τυχαία επιλογή από τις 37 εσωτερικές.

Αλέξανδρος Παπαδημητρόπουλος

                                                     

 

 « Είμαι καταδικασμένος να σ’ αγαπώ.                                                                       

  Όχι γι’ αυτό που είσαι, αλλά γι’ αυτό

  που πάντα ονειρευόμουν πως είσαι»          

 

 

 

«Γυναίκα μοι έννεπε.....»

        συλλογή                                                                 

 

 

 Στην Ιωάννα Σ.

   ----------------

        LACRIMAE RERUM

 - Θα ’θελα να ’μουν ουρανός                           - Να ’σουν άγιο εικόνισμα

  και να ’σουν γερακίνα                                      και να ’μουνα κεράκι    

  να ’μουν στα σύννεφα μπαξές                          εσύ απότιστος αγρός

  να σε γιομίζω κρίνα.                                         κι εγώ ένα ποταμάκι.

- Μαβί να ’σουν κυκλάμινο                                - Να ’σαι λιοντάρι στο βουνό

  σ’ ενός γκρεμού την κόψη                                και να ’μουν ελαφάκι,

  να σε θωρώ να σκιάζομαι                                 που θα με κατασπάραζες

  χέρι να μη σε κόψει.                                          σαν ξέκοβα λιγάκι.

-Να ’σαι σ’ αμπέλι ξερικό                                   -Κι  αν θα ’ρθει δύσκολος βοριάς

  λαχταριστό σταφύλι,                                          και σβήσει το μαγκάλι

  να ’μαι ξωπίσω σου κι εγώ                                θα σου ζεσταίνω το κορμί

  να σου τρυγώ τα χείλη.                                      σε μια θερμή αγκάλη.

 

-Μα αν θες να πάρεις μιά ρεβάνς

  γιά τριάντα πέντε χρόνια,

  ας λύσουμε τη διαφορά

  σε μαρμαρένια αλώνια.

 

Οι «αδύναμοι κρίκοι» της πολιτικής.

...και οι χαζοβιόληδες που τους πιστεύουν.

                                                       Ένας... "σωτήρης" απ' τους πολλούς!

Όσο κι αν προσπαθώ να... «αποστρέψω την κεφαλήν», προκειμένου να προφυλαχτώ από τα γελοία καμώματα της... «μικρομείζονος» αντιπολιτεύσεως που χρησιμοποιεί, ούτως ώστε να κρατηθεί -παντί τρόπω, πάση θυσία και πάση μα@@@κία- στην επικαιρότητα, οι αφελείς, ανόητες και απελπισμένες ρουκέτες σάχλας της... με πετυχαίνουν.

Έτσι, οι ενορχηστρωμένες επιθέσεις της, συντεταγμένες και επιμελώς βλαμμένες, από τα υπόγεια της «Κουμουντούρου» με το ευφυέστατο τρίο -Καρπερός, Καρανίκας, Μπαξεβάνης- αναμεταδίδονται, καρμπόν, από ανεγκέφαλα πιόνια και διαχέονται στο διαδίκτυο από τους αφιονισμένους μίσθαρνους κεκράχτες τους. Αυτοί λειτουργούν σε διατεταγμένη κομματική υπηρεσία και με πολλά ονόματα και λογαριασμούς έκαστος, ώστε κατά το... «αραία, αραία κι εμείς σαρανταρέα», να δείχνουν... μπούγιο και λαϊκή... αγανάκτηση! Παλιά και γνωστά, πλέον, κόλπα και αφελή επιχειρήματα της αριστεράς. Όπως, π.χ., «Τα Ελληνόπουλα της Δυτ. Μακεδονίας, (το γνωστό καθ' ημάς ¨παιδομάζωμα¨), τα πήραμε γιά να τα προστατέψουμε από... τη Φρειδερίκη»!!!

Αφού μας διασκέδασαν με τα ενδυματολογικά και τους ενικούς του Μητσοτάκη, ανέβασαν στροφές και ανέδειξαν σε μείζονα πολιτικά θέματα, τα θεσσαλονικιά τσουρέκια, τις ποδηλατικές βόλτες του Πρωθυπουργού στην Πάρνηθα, την χωρίς μάσκα φωτογραφία με 5-6 μοτοκροσίστες, (όντως φάουλ, αλλά ακίνδυνο στη σέντρα και όχι αυστηρό πέναλτυ όπως ωρύονται τα αριστερά χαζούλια), και χωρίς -άκου ηλιθιότητα- sms στο 13033!!! Αλήθεια, αυτό το τελευταίο πού και πώς το ξέρουν;

Πάντως, αποθέωση υποκρισίας, ανευθυνότητος και θράσους είναι η κατηγορία κατά της Υπηρεσίας που διαχειρίζεται και ανακοινώνει τους σχετικούς με την επιδημία αριθμούς, (ΕΟΔΥ), ότι... κρατά διπλά βιβλία! Ελπίζω το σχετικό θέμα να έρθει γρήγορα προς συζήτηση στη Βουλή, με εισηγητή από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ τον πολλαπλώς αρμόδιο ντελικανή σύντροφο... Πολάκη. Είναι ο πλέον κατάλληλος και πιο ενδεδειγμένος. Τουλάχιστον κατά τίτλο γιατρός, είναι βαρύμαγκας μουστακαλής, είναι τσαμπουκαλής, αλλά πάνω απ’ όλα έχει μεγάλη πείρα από... διπλά βιβλία! Και όχι πράξη απλής ανακοινώσεως, αλλά φοροκλοπής μεγάλης κλίμακος, με σοβαρές ποινικές επιπτώσεις σε βαθμό κακουργήματος!

Οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις. Και «έτοιμοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους», γιά να μας... σώσουν! Γενικώς και... αορίστως.

Μαμάάάά.........

Μητσοτάκης, ποδήλατο, Πάρνηθα, μάσκες και... μη στάξει η ουρά του ποντικού!

Η ευφυΐα της αριστεράς... ολόγλυφη!

   Δεν είχα σκοπό να... πολιτικολογήσω σήμερα, αλλά... "θέλει ο φτωχός ν' αγιάσει, μα δεν τον αφήνουν οι διαόλοι"!

   Οι πανέξυπνοι ατσίδες του... "πυρ ομαδόν και αδιακρίτως συριζαρέοι" πιστεύουν πως μέσα στη κοσμοχαλασιά και τις φουρτούνες που δέρνουν τη χώρα, θα ροκανίσουν τον Μητσοτάκη επειδή έκανε, λέει, ποδήλατο στην Πάρνηθα και φωτογραφήθηκε, χωρίς μάσκα, με μιά ομάδα μοτοκροσάδες. (Σημ. Κάποιος από τους... υπερηφάνως στημένους δίπλα στον Πρωθυπουργό είναι αυτός που κοινοποίησε την φωτογραφία, λειτουργώντας ως κοινός προβοκάτορας!)".

  Και δώσ' του οι "φινετσάτες" κουλτουριάρισες ανοργασμικές να ρίχνουν τα... πνευματώδη βέλη τους και δώσ' του η τεράστιας κυκλοφορίας έντυπη ιερεμιάδα να σκούζει και να τραβάει τα... "στήθη" σαν αρχαία τραγωδός στο Ηρώδειο. Κοντολογίς, θέλουν να φύγουν αυτοί που σοβαρά και υπεύθυνα "τραβούν" κουπί, με αναπάντεχη σοβαρότητα, υπευθυνότητα και αποτελεσματικότητα, προκειμένου να... "αναλάβει τις ευθύνες διακυβέρνησης της χώρας" η κομπανία των Πολάκηδων, των Τσαλακώτων, του "Σπίθα" και της κοντοκουρεμένης αυτιστικιάς. Υπό τη στιβαρή ηγεσία -"άσε μας κουκλίτσα μου"- του "ηγέτη της χιλιετίας και των καταλήψεων" και τον στρατηγικό σχεδιασμό του... Καρανίκα! Ώστε, όπως ο ίδιος δήλωσε στην Τρέμη -και υπάρχει αψευδές βίντεο- να "μπάζει"στη χώρα μόνο όσους έχουν τεστ κορωνοϊού θετικό!!!, προκειμένου να... συντρίψει την πανδημία.

   Προσωπικά δεν θα εκπλαγώ αν επόμενος στόχος κριτικής κατά Μητσοτάκη είναι η θέση που βάζει ο ράφτης των παντελονιών του την... "οικογένεια" του πελάτη του. Αν την δουν να φουσκώνει το αριστερό μέρος, θα τον κατηγορήσουν ως "προβοκάτορα" και αν στο δεξιό, ως ακροδεξιό και... φασίστα!

   Τέτοια αντιπολιτευτικά καμώματα, εμάς -της απ' εδώ πλευράς- μας διασκεδάζουν, αλλά τους σανοτραφείς της απέναντι, που ομφαλοσκοπούν απελπισμένοι, τους τρέφουν και τους συντηρούν, μέχρι "να αναλάβουν τις ευθύνες τους" τα αριστερά τσακάλια. Χαλάλι τους...

 

Εσθήρ Κοέν. 1924 - 2020. In memoriam.

 Μιά χιλιοβασανισμένη μορφή, μιά μεγάλη συγκίνηση, μιά έμπνευση...

   "Η Εσθήρ Κοέν συστήθηκε με το ανεξίτηλο νούμερο του χεριού της με το οποίο ήταν υποχρεωμένη να αναφέρεται στα «άπελ», στα καθημερινά προσκλητήρια, πρωί-απόγευμα, στο Άουσβιτς, επί δώδεκα μήνες. Με τη διαφορά ότι τώρα δεν είχε απέναντί της κάποιον capo ή δήμιο Ες Ες, αλλά τον πρόεδρο της Γερμανίας Γιόακιμ Γκάουκ, πάστορα πριν πάρει τον δρόμο της πολιτικής, στη Συναγωγή των Ιωαννίνων.

«Εντσουλντιγκουνγκ (συγγνώμη), μου είπε και με αγκάλιασε δακρυσμένος»"

   Την εικονιζόμενη κυρία δεν την γνωρίζω, ούτε την συνάντησα ποτέ. Την ιστορία της την έμαθα από τις εφημερίδες, τον Μάρτιο του 2014, όταν ο τότε Πρόεδρος της Γερμανίας Γιόακιμ Γκάουκ την επισκέφτηκε στο σπίτι της στα Γιάννενα, όπου έπεσε η αυλαία -επί ελληνικού εδάφους- ενός ανατριχιαστικού δράματος που έστησε ένας παράφρων δικτάτορας, ακολούθησε σαν μαγεμένος ένας ολόκληρος λαός -κι ας λένε τώρα τα αποενοχοποιητικά δικά τους οι Γερμανοί- και υπέστη, εγκληματικά και άδικα, ένας άλλος λαός, οι Εβραίοι. Εκεί, σ' ένα ταπεινό διαμέρισμα, συνέβη κάτι το συγκλονιστικό. Μιά σκηνή, λες βγαλμένη από αρχαίο δράμα, όπου ο λαός-θύτης ζήτησε ταπεινά συγνώμη από τον λαό-θύμα, οδηγώντας το δράμα στην "κάθαρση"!

   Η ιστορία αυτή, διασταυρωμένη με ένα άλλα ιστορικά δράματα -ιστορία της δήθεν διάσωσης της Ρωσίδας πριγκίπισσας Αναστασίας, Μικρασιατική καταστροφή, διωγμός των Εβραίων της Θεσσαλονίκης- "κατέληξε" στη συγγραφή του "Ένα καταραμένο μενταγιόν".

   Λογικό κι επόμενο, η αναγγελία του θανάτου της Εσθήρ να με "ταρακουνήσει", γιά μιά ακόμη -την ύστατη- φορά.

   Κατευόδιο Κυρά των λογισμών μου. Καλή αντάμωση. Σέ κάποια δίωρη άδεια -εσύ στον Παράδεισο, εγώ στην Κόλαση-  θα σπεύσω να σε συναντήσω γιά να μου διηγηθείς επακριβώς τη βασανισμένη σου ζωή... Και, ίσως -με την άδεια του Βελζεβούλ, πάντα- την κάνω... βιβλίο!

Συνεχίζοντας το διάλειμμα από την πολιτική και την μπάλα...!

Οπωσδήποτε σε μιά καθαρότερη ατμόσφαιρα.

 

   Από το 2018 και μετά από χρόνια συγγραφικής ενασχόλησης αισθάνθηκα πως... "στέρεψα", καθώς σοβαρά και δυσάρεστα γεγονότα μου μπλόκαραν ασφυκτικά κάθε περαιτέρω τέτοια διάθεση. Άρκεσε όμως  μιά βόλτα στον καθαρό λουξεμβουργιανό αέρα και την γαλήνη ενός μεγάλου κήπου -Parc de Merl,  τον λένε- γιά να... «ξεμπουκώσει» το καρμπυρατέρ της έμπνευσης και να «στήσω» ένα 7^ο πόνημα, μαζεύοντας  10 διηγήματα. Τόσο από τη ζωή, όσο κι απ’ τη φαντασία μου. Και αντιγράφοντας ένα κομμάτι του προλόγου αυτού του βιβλίου, το παρουσιάζω σαν... δέλεαρ στην περιέργεια των φίλων μου αναγνωστών. (Σημ. Προς άρσιν πάσης πονηρής σκέψης περί «εγχρώμου» διαφημίσεως, δηλώνω πως δεν αγρεύω... πελατεία, καθ' ότι δεν... πουλάω!). 

   Έχοντας πουλήσει πολλές χιλιάδες φυσικομαθηματικών φροντιστηριακών αντιτύπων διαφόρων συγγραφέων στα πρώιμα νιάτα μου, από τον οικογενειακό εκδοτικό οίκο -τότε που κράτησα το πατρικό βιβλιοπωλείο και μέχρι να το παραδώσω στα μικρότερα αδέλφια μου, μόλις αυτά ενηλικιώθηκαν, και ασχοληθώ με τις σπουδές μου στο ΕΜΠ- εδραίωσα προσωπική άποψη πως ως συγγραφέας δεν επιθυμώ να... «εκδοθώ επί χρήμασι» και θα «παραδίνομαι» αφιλοκερδώς, μόνον... όπου, όταν και εάν μου γουστάρει! Κάτι, να πούμε, σαν την Μεσσαλίνα, ή -επί το πιό μοντέρνο- τη Μπριζίτ Μπαρντό, όσο πέρναγε η μπογιά της!

   Μικρό απόσπασμα  από τον πρόλογο.

«..................................................................................................................................................

   Τώρα που κοντεύει η ώρα του μεγάλου αποχαιρετισμού, που απαιτεί το ξεκαθάρισμα όλων των ανοιχτών λογαριασμών, με τα τεφτέρια των «πεπραγμένων» μου έτοιμα να κλείσουν, θέλω το επίγειο «στίγμα» μου να πάρει το οριστικό του μέγεθος, καθώς με αυτή τη συλλογή συμπληρώνεται ένας αριθμός πολύ προσφιλής και χαρακτηριστικός γιά την ψυχοσύνθεσή μου, επηρεασμένη από άγνωστο ένστικτο, αλλά και γνωστές αρχαίες παραδόσεις, προλήψεις και δεισιδαιμονίες. Είναι ο συμβολικός και ιερός κατά τους αρχαίους αριθμός 7, στον οποίο θα ήθελα να «σκαρφαλώσει» το πλήθος της συγγραφικής μου επίδοσης.

   Οι ξεχασμένοι στίχοι ενός πολύ προσφιλούς μου ποιητή, του Έζρα Πάουντ: «Μου αρκούν οι λίγοι, μου αρκεί ο ένας, μου αρκεί ο κανένας», αποτελούσαν ανέκαθεν πιλότο ζωής γιά μένα, και τώρα βγήκαν από τα βάθη της μνήμης -καταπλακωμένοι κι αυτοί από τους ανεμοστρόβιλους της μοίρας- και ξαναπήραν το τιμόνι στα χέρια τους, βαλτοί γιά να συμβάλουν σε μιά ακόμη αναμέτρηση με τον εαυτό μου. Έτσι ολοκληρώνεται κι αυτή η σκόρπια αναφορά -η έβδομη συγγραφική απόπειρα- η οποία καταγράφει μικρά ή μεγαλύτερα περιστατικά, φανταστικά και πραγματικά, παλιά βιώματα, ανολοκλήρωτους πόθους, όνειρα ανεκπλήρωτα, αλληγορίες και ανθρώπινες παραξενιές. Όλα μαζί ανάκατα ζυμωμένα και σερβιρισμένα σαν μικρές «Σταγόνες στον ωκεανό» του μεγάλου ταξιδιού που λέγεται Ζωή.

..................................................................................................................................................»