Ουτοπία, Αφέλεια ή Ανοησία; (Κι ακαρτέρει, κι ακαρτέρει)!

  ... Διαλέξτε και παίρνετε!

 

Ο ένας απ' τους εικονιζόμενους έχει μιά παιδαριώδη φαντασία, όπου όποιος "γουστάρει" κάτι, μπορεί να το έχει... τζάμπα! Ο άλλος είναι ο... Άγιος Βασίλης!

 

   Ο ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ ήταν ο θεωρητικός φιλόσοφος του κομμουνισμού, που τον χώρισε σε δύο στάδια πραγμάτωσης:

   1)   Στην Δικτατορία του Προλεταριάτου, γιά ένα πρώτο μικρό διάστημα, ώστε να μετασχηματίσει την κακή "καπιταλιστική κοινωνία διαβόλων", σε καλή "κομμουνιστική κοινωνία αγγέλων"!

   2)    Κατόπιν -χαράς ευαγγέλια-  με την μετάβαση σ' ένα αγγελικό δημοκρατικό καθεστώς -έναν "κομμουνιστικό παράδεισο", ποιός στη χάρη μας! Τα αγαθά θα αφθονούσαν και θα τρέχαν από τα μπατζάκια μας! Θα τρώγαμε όλοι με χρυσά κουτάλια και μαχαιροπίρουνα, ενώ οι άνθρωποι θα αμείβονταν σύμφωνα με τις επιθυμίες τους ή τις ανάγκες τους και όχι βάσει της απόδοσής τους, προσφέροντας σ' αυτή την αγγελική κοινωνία κατά τις δυνάμεις και δυνατότητές τους!

   Τί ωραία, τί καλά... αν ήσαν κι εφικτά!
    Αυτό το δεύτερο στάδιο ΔΕΝ ήρθε ποτέ!... Γιατί το πνεύμα του Μαρξ ζούσε σε ένα φανταστικό ιδανικό αλλά ανύπαρκτο κόσμο!... Δυστυχώς, στον μάταιο τούτο, δεν υπάρχουν αγαθά δωρεάν... Όλα έχουν και κόστος και τίμημα!
    Ακόμα και στην περίπτωση του Άη Βασίλη τα δώρα του, που ενθουσιάζουν τα παιδιά, ΔΕΝ είναι δωρεάν!... Κάποιοι άλλοι τα πληρώνουν...

   Πάντως, έτσι και μάθετε πως κάπου -σε κάποια γωνιά της Γης-  πέτυχαν μιά τέτοια κοινωνία, πες τε τό μου να "λαθρομεταναστεύσω" κατεπειγόντως!

 

Λαϊκή ινδιάνικη σοφία. Χρήσιμη τώρα, περισσότερο από ποτέ!

¨"ΑΘΗΝΑΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ". Η μεγάλη φενάκη!

   Η περίοδος ακμής της αρχαίας Αθήνας σηματοδοτήθηκε από την εμφάνιση στην πολιτική σκηνή του Περικλή. Άρχισε από τα μέσα του 5^ου π. Χ. αιώνα και έληξε με την πτώση της λόγω του Πελοποννησιακού πολέμου. Ονομάστηκε δε, «χρυσός αιών του Περικλέους». 

   Με τις μεταρρυθμίσεις που θέσπισε ο Περικλής στην Αθήνα αφαιρέθηκαν πολλά προνόμια από τον Άρειο Πάγο, (ανώτατο δικαστήριο),  που μεταβιβάστηκαν στην Εκκλησία του Δήμου, (εθνοσυνέλευση), στη Βουλή των Πεντακοσίων, (κοινοβούλιο) και στην Ηλιαία, (δικαστήριο).  Με τις αλλαγές αυτές το πολίτευμα έγινε περισσότερο δημοκρατικό.

   Η Αθήνα τότε, μαζί με το λιμάνι της, τον Πειραιά, την περίοδο της μεγάλης ακμής της, ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Μεσογείου. Ο πληθυσμός της υπολογίζεται σε 400 έως 500 χιλιάδες κατοίκους. Σ’ αυτόν συμπεριλαμβάνονται, ως «Αθηναίοι πολίτες», οι  γηγενείς άνδρες ενήλικες. Δηλαδή οι άνω των 18 ετών, που υπολογίζονται σε περίπου 60.000 άτομα. Σε αυτούς πρέπει να προσθέσουμε άλλες τόσες περίπου χιλιάδες γυναίκες και έναν μεγάλο αριθμό παιδιών. Εκτός όμως από τους Αθηναίους κατοίκους και τις οικογένειές τους, η Αθήνα φιλοξενούσε και τους μέτοικους που ήταν ξένοι έμποροι με μόνιμη κατοικία στην Αθήνα. οι οποίοι είχαν ελάχιστα δικαιώματα και υπολογίζονται σε πάνω από 30.000. Τέλος, σε αυτόν τον πληθυσμό, πρέπει να προσθέσουμε 100 έως 250 χιλιάδες σκλάβους.

   Η «Αθηναϊκή δημοκρατία» όμως -από πλευράς συμμετοχής στα κοινά και δικαιώματος ψήφου-  αφορούσε μία ελάχιστη μειονότητα του πληθυσμού της Αττικής και αυτό γιατί το δικαίωμα του πολίτη είχαν μόνο οι ενήλικες Αθηναίοι πολίτες, δηλαδή όσοι είχαν πατέρα και μητέρα αθηναϊκής καταγωγής και ήσαν πάνω από 18 ετών. Αποκλείονται δηλαδή από δημοκρατικά δικαιώματά οι γυναίκες, τα παιδιά, οι μέτοικοι και οι χιλιάδες σκλάβοι!

   Επί πλέον,  η μεγάλη πλειοψηφία των Αθηναίων πολιτών έδειχνε μεγάλη αδιαφορία γιά τα πολιτικά πράγματα και δεν ήθελαν να συμμετέχουν στα κοινά. (Εξ ου και οι υβριστικές λέξεις...«ιδιώτης», «ιδιωτεία», που έγιναν συνώνυμα με την ηλιθιότητα, γιατί -τάχα- μόνο ένας ηλίθιος δεν θα μπορούσε να αναλάβει δημόσιο λειτούργημα, με τις οποίες προσπαθούσαν, ματαίως, να φιλοτιμήσουν τους Αθηναίους ν’ αφήσουν το... μεροκάματο και να μπουν στην κληρωτίδα, η οποία διένειμε τους δημόσιους ρόλους). Τελικά, από τις 60.000 χιλιάδες Αθηναίους, μόνο 6.000 χιλιάδες συμμετείχαν στα πολιτικά δρώμενα της πόλεως. Δηλαδή μόλις το 10% των «Αθηναίων πολιτών»!

   Συνοψίζοντας: Από ένα κράτος με  πληθυσμό -κατ’ ελάχιστον-  400.000 ανθρώπων όπου το... «κουμάντο» το κάνουν μόνον 6.000 ενεργοί πολίτες, δηλαδή το 1,5%, όποιος θεωρεί το κράτος αυτό... «Δημοκρατία», εμπίπτει στην έννοια του όρου... «ιδιώτης», με την... αρχαία έννοια!

   Γι’ αυτό θα πρέπει, οι μη ιδιώτες, να πάψουν να χάφτουν τέτοιες ωραιοποιητικές πλάνες. Το πολιτικό σύστημα της αρχαίας Αθήνας, στην καλύτερη εκδοχή του και την... δημοκρατικότερη περίοδό της, ήταν... «ολιγαρχία» του κερατά!

Φεμινισμός. Κίνημα ή προαιώνιο σύμπλεγμα.

   Ακούω διάφορες κομπλεξικές σύγχρονες «σουφραζέτες» να χαλούν τον κόσμο και να διαδηλώνουν με πλακάτ και πανώ διεκδικώντας τα... «δικαιώματα των γυναικών». Έκπληκτος δε, παρακολουθώ  τους διθυράμβους κάποιων -προφανώς στερημένων ποικιλλοτρόπως κυριών- για την εκλογή στο Ύπατο αξίωμα της χώρας, μιάς γυναίκας. Της κ. Κατερίνας Σακελλαροπούλου. Κουταμάρες , αηδίες και ξεράσματα.

   Το να διεκδικείς ... «δικαιώματα», όταν κανείς δεν σου τα στερεί, σημαίνει -πάνω απ’ όλα- πως εσύ, πρώτη απ’ όλους, πιστεύεις πως δεν έχεις κάτι που, ήδη, ... έχεις και δεν πιστεύεις ότι έχεις! Οπότε, φερόμενη συμπλεγματικά αισθάνεσαι πως θα πρέπει να το... διεκδικήσεις, παραβιάζοντας έτσι ανοιχτές θύρες.

   Σήμερα, όποια γυναίκα «διεκδικεί»... ισότητα φύλου, το κάνει επειδή η ίδια αισθάνεται υποδεέστερη  κάποιου άνδρα. Συνήθως υποτεταγμένη, ψοφοδεής και ανίκανη προς άσκηση επαγγέλματος, οικονομικά εξαρτώμενη σύζυγος  ενός «άντρα-αφέντη», που δεν αισθάνεται ικανή να τραβήξει ανεξάρτητη πορεία στη ζωή της, φτύνοντάς τον, σιχτιρίζοντάς τον και -ίσως- σφαλιαρίζοντάς τον! (Μπορεί και όλα μαζί!).

   Σήμερα, με την γυναίκα να πλημμυρίζει ισότιμα την αγορά εργασίας, όσες το παίζουν... «σουφραζέτες» είναι άτομα προβληματικά και άξια της μοίρας τους. Και όποιες αισθάνονται μειονεκτικά, είναι γιατί πραγματικά... είναι! Από μόνες τους όμως, χωρίς εξωτερική επιρροή. «Κουβανούν» μέσα τους  καβαφικούς Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες, που δεν υπάρχουν. Η σύγχρονη γυναίκα μπορεί  να κερδίσει μόνη της τη ζωή της, όπως μπορεί και να την... χάσει. Αλλά το ίδιο ισχύει και γιά τους άνδρες.

   Η εκλογή της κ. Σακελλαροπούλου, ούτε με εξέπληξε, και ούτε με προβληματίζει ως προς την επιτυχή, ή όχι, ανταπόκριση των καθηκόντων της. Αλλά ούτε και περιμένω να επιδείξει κάποια ιδιαίτερη αξία σε ένα αξίωμα με πολύ περιορισμένο, ουσιαστικά, ρόλο.  Η κ. Σακελλαροπούλου την αξία της  την έδειξε με όσα πέτυχε ώστε να την προτείνουν γιά Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας!

Δεν βλέπω αντίδραση κι ανησυχώ!

...alors c' est la guerre ?

   Τον τελευταίο καιρό  -έκπληκτοι έως κατάπληκτοι- παρακολουθούμε ένα επιθετικό ανθελληνικό  κρεσέντο του φίλτατου γείτονα και εθνικού «κουμπάρου» με τους δέκα χιλιάδες... οντάδες. Ο τύπος, μέσα στο  παρανοϊκό του παραλήρημα στέρησε  υφαλοκρηπίδας, προφανώς μετατρέποντας την σε... «υφαλοτρυπίδα», όλα τα νησιά μας, παραχωρώντας τους  -μετά μεγίστης κουβαρντοσύνης- μόνο χωρικά ύδατα. «Αφερίμ, μπρε»!

   Αυτή η κουτοπόνηρη θεωρία στερεί υφαλοκρηπίδας ολόκληρα κράτη που είχαν την ατυχία να είναι νησιωτικά και μόνο. Έτσι υφαλοκρηπίδα η Μάλτα... γιόκ, καθώς κι η Ιαπωνία, η Ινδονησία, οι Φιλιππίνες, η Νέα Ζηλανδία και -γιατί όχι- η Αυστραλία!

   Καθώς η υπόθεση -λάου, λάου- μυρίζει σύρραξη, εκτός αν ο Σουλτάνος ρίχνει ρέστα στη μεγάλη μπλόφα, η Ευρωπαϊκή Ένωση σφυρίζει κλέφτικα και μας αφήνει μόνους -ξυπόλητους στ’ αγκάθια- να βγάλουμε τα κάστανα απ’ τη φωτιά. Οπότε ο Θεός να βάλει το χέρι του, συνεννοούμενος με τον Αλλάχ, γιατί ένας πόλεμος με την Τουρκία θα είναι καταστροφή γιά όλη την περιοχή.

  Περιέργως, μετά την προσωπική επίθεση Ερντογάν κατά Μητσοτάκη, δεν πρόσεξα καμμία αντίδραση από την ντόπια αριστερίλα. Καμμιά Aurora και κανένα Documento  δεν βγήκε να ψέξει τον... Κούλη, (και την Μαρέβα, εννοείται), πως με τη στάση του... θύμωσε τον Εφέντη Ταγίπ και φέρνει τη χώρα στο χείλος του πολέμου, όταν κάποιος υπουργός του Σύριζα -πολύ πρόσφατα- είχε θυσιάσει μερικά ελληνικά νησιά, προκειμένου οι διεθνιστές αριστερούληδες να έχουν την ησυχία τους!

Ερευνώντας τας Γραφάς.

(... και ανακαλύπτοντας την Ουτοπία).

"... και τότε ένας λύκος θα μπορεί να συμβιώσει αρμονικά με ένα αρνί..."

(Ησαΐας 11: 6-9)

    Και κάποιοι είπαν:
    «Αυτό είναι μια ιδανική κατάσταση... και η στιγμή που θα συμβεί, σίγουρα θα έρθει! Για να εκπληρωθούν οι σελίδες των Γραφών. Έχει σημασία το πότε; Ασφαλώς όχι. Απλά συνέχισε να το πιστεύεις!
    ... Και να θυμάσαι πάντα πως σκοτάδι δεν είναι τίποτα άλλο παρά απουσία φωτός! Και οι κακοί άνθρωποι είναι... απλά άνθρωποι που ξέχασαν ότι είναι καλοί. Ας τους βοηθήσουμε να θυμηθούν! Πώς; Πώς; Με αγάπη, φυσικά! Με το να τους αγαπάμε...
    Όταν έρθει το... τότε, ένας λύκος θα συμβιώνει με ένα αρνί και μιά λεοπάρδαλη με μια κατσίκα ή ένα μοσχάρι, το λιοντάρι με το βόδι θα ζουν τόσο ήρεμα, που θα τα επιβλέπει κι ένα μικρό παιδί. Η αγελάδα θα βόσκει μαζί με την αρκούδα, τα μικρά τους θα παίζουν μαζί, και το λιοντάρι θα τρέφεται με χορτάρι όπως το βόδι, ενώ ένα παιδί θα μπορεί να χώσει άφοβα το χέρι του σε μια φωλιά φιδιού.
    Κανένας δεν θα κάνει κακό και δεν θα βλάπτεται ο Κόσμος, γιατί η γη θα είναι γεμάτη από τη γνώση Του Κυρίου, καθώς τα νερά θα κατηφορίζουν ήρεμα προς τη θάλασσα».

   Το πιστεύετε; Προσωπικά... δυσπιστώ!

Η ώρα του μεγάλου «ΝΑΙ» ή του μεγάλου «ΟΧΙ»... Τολμώ!

Και όμως, κάτω από κάποιες συνθήκες, κάποτε μεταβάλλει άποψη...

   Η ζωή είναι ένα μακρύ και, οπωσδήποτε, όμορφο ταξίδι. Παρ’ όλες τις ενστάσεις που κάποιος -βιαστικά κι απερίσκεπτα- μπορεί να καταθέσει. Ακόμη και η άρνησή της, με την αυτόβουλη διακοπή αυτού του ταξιδιού, δεν θα οφείλεται στο σύνολο της διαδρομής, αλλά σε κάποιους σταθμούς, που βγήκαν... ανάποδοι, ξινοί ή αφόρητοι και οδηγούν σε... «βιαστικές» και απελπισμένες αποφάσεις. Το τελικό εξαγόμενο, όμως, πάντα θα βγαίνει θετικό, γι’ αυτό και το πιό χαρακτηριστικό και συνηθισμένο επίθετο της ζωής είναι το... «γλυκιά»!
    Πολλοί σοφοί, φιλόσοφοι, λογοτέχνες, ποιητές ασχολήθηκαν με αυτή καθ’ αυτή την «διαδρομή», στην οποία εναποθέτουν την ουσία, αδιαφορώντας γιά τον τελικό προορισμό, που εκφράζει... το φτάσιμο κι ένα αμήχανο κενό, ένα τέλος, ένα... τίποτα. Χαρακτηριστικότερος, γνωστότερος και πιό προσφιλής ο Αλεξανδρινός Καβάφης με την «Ιθάκη» του.
    Πλησιάζοντας στο τέρμα της διαδρομής και του... απολογισμού, λίγοι τυχεροί έχουν απολαύσει ένα μακρύ, άνετο και αδιατάρακτο ταξίδι, πλούσιο σε εικόνες κι εμπειρίες. Π. χ. από Παρίσι μέχρι... Βλαδιβοστόκ. Των πιό πολλών η διαδρομή, από πλευράς ενδιαφέροντος, αρχίζει από... τον Σταθμό Λαρίσης και τελειώνει στο... Λιανοκλάδι!
    Η γοητεία του ταξιδιού, πέραν των εικόνων της διαδρομής, συνίσταται και από τους σταθμούς που το σημαδεύουν και καθορίζουν την συνέχιση της πορείας ή την αλλαγή κατεύθυνσης του δρομολογίου. Με τη νοσταλγία, τις μνήμες και τις επιλογές που αφήνει αργασμένες στο πετσί σου. Με την ποικιλία και τον διαφορισμό των εντυπώσεων και την συνέχιση της πορείας που σου επέβαλαν οι συνθήκες να κάνεις, ή την αλλαγή σ’ ένα σταυροδρόμι που δεν έκανες. Που δεν τόλμησες να κάνεις.
    Π.χ. ένα σταυροδρόμι-σταθμός, ονόματι, π.χ.... «Ιωάννα», που κάποτε σε μάγεψε και σε συγκλόνισε αλλά δεν τόλμησες την αποβίβαση σ’ αυτόν και τον προσπέρασες. Ένας σταθμός λουσάτος, εντυπωσιακός και ελκυστικός, σχεδόν παραμυθένιος, που αναγκάστηκες να τον προσπεράσεις υπακούοντας στην αναγκαιότητα του προκαθορισμένου... «δρομολογίου». Έτσι, όταν το τραίνο της μοίρας σε ξαναφέρνει στον ίδιο σταθμό, χωρίς δεσμεύσεις «δρομολογίου» πλέον, σταθμίζοντας καταστάσεις και ιεραρχώντας προτεραιότητες, δεν μπορείς πιά να πάρεις την ίδια απόφαση και δεν πρέπει να επαναλάβεις το ίδιο εκείνο λάθος. Το «δις εξαμαρτείν...» που λένε. Οπότε, ένα πρώην μεγάλο «Όχι», τώρα γίνεται -νομοτελειακά- ένα μεγάλο «Ναι»!
    Όχι τίποτε άλλο, αλλά γιά να έχεις -στα σίγουρα- δυό μάτια, τουλάχιστον, να κλάψουν• όταν το τραίνο σου φτάσει στο τέρμα της διαδρομής του.