«Η ολιγαρκής αφθονία»

Προσπάθεια διείσδυσης και εμβάθυνσης στη φιλοσοφική μπουρδολογία.

 

"Ολιγαρκής αφθονία" στην προστασία του Μαξίμου!

 

   Αρχίζω με την αυστηρή ερμηνεία των λέξεων. Κατά πρώτον εκφράζουν αντίθεση και αλληγορία. Το «ολιγαρκής» -η λέξη το εκφράζει καθαρά- σημαίνει το να αρκείσαι στα λίγα και μπορεί να συμβολιστεί με το πρόσημο (-), ενώ η «αφθονία» σηματοδοτείται με το πρόσημο (+). Συνεπώς η «αφθονία» αντιτίθεται στην ολιγάρκεια, άρα παρέλκει και περιττεύει. Οπότε, τα επόμενα αναφέρονται σε βαθύτερη αλληγορική, εννοιολογικά, ανάλυση των όρων και της κατάστασης στην οποία οδηγεί τις κοινωνίες των ανθρώπων, μία τέτοια -μία ακόμη- νοηματική ουτοπία.

   Φιλόσοφος εκφραστής αυτής της θεωρίας είναι ο Γάλλος Σερζ Λατούς. Προσωπικά, δεν έχω διαβάσει τον εν λόγω κύριο, καθ’ όσον απορρίπτω -αυθόρμητα, ενστικτωδώς και θεσμικά- όλες αυτές τις θεωρίες που πρεσβεύουν τέτοια ανεφάρμοστα. Όλα αυτά τα -κόντρα στη λογική- ιδεολογήματα τα τοποθετώ στο ίδιο τσουβάλι με το συνολικό μαρξιστικό οικοδόμημα και τα αρνούμαι, διαρρήδην, ως εξ ορισμού αντιτιθέμενα στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση, αυτό που μάθαμε ως... DNA.  Επιβεβαίωση των απόψεών μου η ίδια η ζωή. Όλες αυτές -oι τάχα ουμανιστικές θεωρίες- γεννήθηκαν, εντυπωσίασαν, μεσουράνησαν θεωρητικά, ακολουθήθηκαν από λαούς και ηγεσίες και όπου εφαρμόστηκαν απέτυχαν παταγωδώς. Και γκρεμίστηκαν με πάταγο!

  Προσεκτική αναδρομή θα αναδείξει αρχαίους φιλοσόφους να διατυπώνουν και διδάσκουν ανάλογες θεωρίες. Σωκράτης, («Πλουσιότερος είναι όποιος ικανοποιείται με όσο το δυνατόν λιγότερα», «Το μυστικό της ευτυχίας δεν κρύβεται στην αναζήτηση των περισσοτέρων, αλλά στην προσαρμογή να ικανοποιείσαι με το δυνατόν λιγότερα»). Πλάτων, («Αυτό που αξίζει στη ζωή δεν είναι το να ζεις γιά ν’ αποκτήσεις περισσότερα αλλά γιά να ζεις καλά»). Και, κυρίως, ο περίφημος κυνικός Διογένης, ο οποίος -ιδιόρρυθμος και γραφικός- έκανε πράξη τις ιδέες του, ζώντας ολιγαρκέστατα σε ένα πιθάρι. Τελευταίος, σε ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο, ο οποίος δίδαξε την εγκράτεια και την υποστήριξε έμπρακτα ήταν ο... Ιησούς Χριστός! Όμως όλοι αυτοί οι... ιδεολόγοι, στην πράξη, απέτυχαν παταγωδώς! Και όσοι καλοί χριστιανοί πιθανόν βιαστούν να ενοχληθούν, τους προλαβαίνω. Ας φανταστούν πως -παρά το «Αγαπάτε αλλήλους»- στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, χριστιανοί μακέλεψαν χριστιανούς!

   Τελικά, και πέραν πάσης αμφιβολίας, όλα αυτά τα... ωραία, δεν κατάφεραν ν’ αλλάξουν τον ρουν της ιστορίας, ούτε ν’ αλλάξουν τον Άνθρωπο. Όπως το ίδιο απέτυχαν και οι μεγάλες Επαναστάσεις, (Γαλλική, Ρωσική, κ.λπ.). Και όποιος αμφιβάλλει, ας διαβάσει Ιστορία. Η εξέλιξη στην Ανθρωπότητα γίνεται βραδέως και με βάση των Διαφωτισμό, την τεχνολογία και την ωρίμανση των συνθηκών. Η όλη, δε, διαδικασία υπακούει στην παγκόσμια νομοτέλεια και τους Νόμους που έταξε ο Δημιουργός γιά την λειτουργία του Σύμπαντος. Ο Άνθρωπος, το τελειότερο δημιούργημα του Θεού, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα εργαλείο-εμβρυουλκό, ταγμένος από τον Πάνσοφο Δημιουργό, ως «σημείο στροφής» των εξελίξεων στον Πλανήτη Γη. Και όπως φαίνεται, παίζει άψογα τον ρόλο του.

   Ερχόμενος από τα γήινα στα, επί μέρους, δικά μας. Η ουσιαστικά αμόρφωτη, ιδεολογικά «παραμορφωμένη» και συμπλεγματική ντόπια αριστερά, (που κατάφερε, με ανορθόδοξες συμπεριφορές, δημαγωγικά συνθήματα και λαϊκίστικες υποσχέσεις, να επιβεί στην εξουσία και τώρα προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατήσει «στήνοντας» καθεστώς), έχοντας αποτύχει πλήρως να δώσει την υπεσχημένη ευδαιμονία στον λαό, καταργώντας την λιτότητα, τώρα κινητοποιεί κάθε ιδεολογική παραδοξολογία ώστε να πείσει τον αφελή χειμαζόμενο λαό πως θα πρέπει να νιώθει ευτυχής μέσα στην  φτώχεια και την μιζέρια του, εν ονόματι επιθυμητής... «αποανάπτυξης». Προφανώς στοχεύοντας στην επαναφορά μιάς λιτότητος που κάποτε ξόρκιζαν και λοιδορούσαν και τώρα προσπαθούν να επιβάλλουν, «φτιασιδωμένη» με παλαβές θεωρίες, που δαιμονοποιούν την πρόοδο και εξυμνούν την καθυστέρηση! Γιά τέτοια και τόση... «προδευτικότητα» μιλάμε. Η πεμπτουσία του τυχοδιωκτισμού και -μιλώντας με αριστερούς όρους- αχαλίνωτου «οπορτουνισμού». Σε λίγο, με τη θρασύτητα που τους δέρνει, η πλύση εγκεφάλου θα επεκταθεί στο να προπαγανδίσουν την επιστροφή στα σπήλαια και στη χλαμύδα! Με τέτοιους ψεύτες εμπνευστές και θρασείς προπαγανδιστές, όλα είναι πιθανά!

    Ενοχοποιούν -χωρίς να ξέρουν, καν, την σημασία του- τον «νεοφιλελευθερισμό» και τί αυτός πρεσβεύει, απευθύνονται -τώρα που βλέπουν πως βουλιάζουν- με «απεύθυνση πλατειού καλέσματος» αναζητούν στήριξη σε πολιτικά ψώνια και πάσης φύσεως ιδεολογικά γκρουπούσκουλα, σκουπίδια και αγκαλιάζουν παγκόσμια παραδείγματα προς αποφυγή, (Μαδούρος, Μοράλες). Και προσπαθούν να ντύσουν την ανικανότητά τους να καταργήσουν -όπως υποσχέθηκαν- τη λιτότητα με... αγιοποίηση αυτής!

   Εκεί κολλάει και η απίθανα κυνική απάντηση στην φουκαριάρα πυρόπληκτη στο Μάτι, που μάταια περίμενε το υπεσχημένο βοήθημα: -«Κι αν στο έδινα, τί θα το έκανες; Θα το ξόδευες»!

   Πουλάνε τρέλα και... όποιος θέλει αγοράζει. Την δίνουν σε πολύ καλή τιμή!

Η δύναμη της υποκειμενικότητος.

Αστεία φαινόμενα που απατούν, αλλά -πιθανώς- με σοβαρές επιπτώσεις.

    Σπάζοντας την θεματική μονοτονία που χαρακτηρίζει, αλλά και χαρακτηρίζεται, από το χάλι μας, ως λαού, ένεκα της... "κατολίσθησης" στην οποία μας οδηγούν αλλοπρόσαλλοι,... "σκατόψυχοι", οπισθοδρομικοί και παλαιολιθικοί ολετήρες επιβήτορες της εξουσίας, (Κυρίτσηδες, Λοϊζούδες, Γιαβρουμογλαίοι, Πολάκηδες, Μεγαλοκονόμες και λοιπά κοινωνικά απορρίμματα, υπό την ηγεσία ενός... "ξύλου απελέκητου", όπως μου έμαθαν οι δασκάλοι μου να αποκαλώ τους αμόρφωτους ανθρώπους)...  πετώ την μπάλα στην εξέδρα! Παραβλέποντας, γιά λίγο, τους ένεκα ιδιοτέλειας δολιοφθορείς του μέλλοντός μας ως σύγχρονη ευρωπαϊκή κοινωνία, επιχειρηματολογώντας, τάχα, υπέρ της... "προόδου", τύπου Μαδούρου, Μοράλες και Κάστρο, αναρτώ ένα χαριτωμένο περιστατικό, τουριστικού ενδιαφέροντος.

  Συνέβη σε ταξιδιωτικό πρακτορείο στο Χονγκ Κονγκ. Ένας τουρίστας ζήτησε από μιά όμορφη υπάλληλο να τον συνοδεύσει σε ημερήσια ξενάγηση στην πόλη και την ρώτησε γιά τον κινητό της, ώστε να της τηλεφωνήσει αργότερα. 
   Εκείνη, με ένα πλατύ χαμόγελο, κούνησε το κεφάλι της και είπε: "Sex sex sex, wan free sex for tonigh".  (Γιά τους μη γνωρίζοντες αγγλικά μεταφράζω αυτά που η Κινεζούλα είπε με την χαρακτηριστική κινέζικη προφορά των αγγλικών της). «Σεξ, σεξ, σεξ, θέλεις ελεύθερο σεξ γι’ απόψε»;

   Ο πελάτης τρελάθηκε: - Ουάου! Αυτό είναι σπουδαίο! Εσείς οι Κινέζες προσφέρετε θαυμάσια φιλοξενία!

   Αλλά ένας άλλος που στεκόταν δίπλα, του έκοψε τη φόρα:  -Μάγκα, μη γλείφεσαι. Η κοπέλα σου είπε το νούμερο του τηλεφώνου της: 666 13 6429 !!!"

  Si non e vero, e ben trovato!

   Και μιά και μπορεί κάποιος κακός ακροδεξιός -"σκατόψυχος" κατά την υποψήφια ευρωβουλευτίνα Μυρσίνη- να ισχυριστεί πως ο τουρίστας ήταν Έλληνας και, μάλιστα, πρωθυπουργός, επ' αυτού η στήλη δηλώνει... άγνοια! (Μη μας μπαγλαρώσει το αυτιστικό γίδι άδικα!).

Υπόθεση... «Ευρωβουλή»

«Ου παντός πλειν ες Κόρινθον».

  

   Τελικά, το ευρωβουλευτηλίκι κατάντησε -ως μη ώφειλε- ένας λαμπρός και προσοδοφόρος στόχος. Καταφύγιο του κάθε κουτοπόνηρου καιροσκόπου και κάθε πικραμένου, τεμπέλη, ή αποτυχημένου στην καθημερινή μάχη γιά την επιβίωση. Αρκεί να διαθέτεις κάποιους πόντους αναγνωρισιμότητος... οπουδήποτε. Αν έχεις «ακουστεί» κάπου, έστω σε ένα σπορ, στα ΜΜΕ, στην σεξουαλική... ιδιαιτερότητα, ακόμη και στο Survivor, θεωρείς και θεωρείσαι έτοιμος για την Ευρωβουλή! Και -εντελώς απαράδεκτα- από όλα τα κόμματα θεωρείσαι κράχτης και προσκομιστής ψήφων. Απογοητευτικό δείγμα -και ομολογία παρακμής, κατάντιας και πνευματικής καχεξίας- της σημερινής ελληνικής κοινωνίας η αποδοχή τους. «Φέρνεις ψήφους, έλα στο ψηφοδέλτιο»! Αυτό μου θύμισε έντονα την τακτική των παλιών μπουζουξίδικων όπου κυριαρχούσε στα «νυχτοκάματα» των βεντετών ο εξής κανόνας: «Τα φέρνεις, τα παίρνεις»! Βεβαίως, αν στην πράξη και μετά την εκλογή ο... φέρνων τα ψηφαλάκια αποδειχτεί νούλα και αρχιτενεκές, μικρή σημασία έχει.

   Έτσι, λογικό και φυσιολογικό είναι η συμμετοχή και εκπροσώπηση της χώρας μας στο ύψιστο ευρωπαϊκό forum, να προκύπτει ως αναλόγου ασημαντότητος με, άρα, πλημμελή υποστήριξη των εθνικών συμφερόντων. Κραυγαλέες περιπτώσεις ευρωπαϊκού «τενεκεδισμού», με ελλειμματική έως αφανή συμμετοχή στα ευρωπαϊκά δρώμενα πολλές. Ζαγοράκης, Κούνεβα -σε πρώτο πλάνο- Κούλογλου, Σακοράφα, Παπαδημούλης, Χρυσαυγίτες, κ.α., σε δεύτερο, είναι μερικά χαρακτηριστικά δείγματα... ασημαντότητος και, ίσως, επικινδυνότητος γιά τη χώρα. Η μόνη χρησιμότητα που καταφανώς αποδεικνύεται πως διαθέτουν όλοι δαύτοι, είναι αυτή προς την... πάρτη τους, με την ενθυλάκωση πλουσιοπάροχης αντιπαροχής γιά μηδαμινή -έως επιζήμια- προσφορά.

   Σήμερα, όπως όλοι διαπιστώνουμε, «παίζεται» το ίδιο βιολί, με την αναλόγου φιλοσοφίας προσπάθεια επιλογής, από όλα τα κόμματα, προβεβλημένων προσώπων -ανεξαρτήτως πολιτικών ικανοτήτων- που θα γεμίσουν με... πολιτική «σκαρταδούρα» τα ψηφοδέλτιά τους.

   Άκουσα, λοιπόν, πως υφέρπει η υποψηφιότητα τέτοιων ανθρώπων, που αδυνατώ να αντιληφθώ την ουσιαστική χρησιμότητά τους στην Ευρωβουλή. Π.χ. τί μπορεί να προσφέρει στην Ελλάδα ένας εξαίρετος αθλητής και προπονητής, ο οποίος διαθέτει μόρφωση εκτεινόμενη μέχρι το απολυτήριο (;) γυμνασίου και την μόνη γλώσσα που ομιλεί είναι η ελληνική, (κι αυτή όχι άριστα). Επίσης, είμαι κάθετα αντίθετος στη συμπερίληψη σε ευρωψηφοδέλτιο γνωστού γυμνοσάλιαγκα δημοσιογράφου και σταρ της ΤV. Αρχιλαϊκιστής του κερατά, καριερίστας, που διακρίνεται για εκνευριστική λεξιπενία, με συνεχώς επαναλαμβανόμενες φράσεις κλισέ, ο οποίος «ανέβηκε» -«έρποντας, γλείφοντας και με τα κέρατά του»- λιβανίζοντας εμετικά τους προσκείμενους στην εκάστοτε κυβέρνηση και «βγάζοντας γλώσσα» σ’ αυτούς της αντιπολίτευσης, ενώ καυχιόταν -τάχα- γιά... «ουδετερότητα», με μόνο του στόχο το να χαϊδεύει τ’ «αυτιά» του λούμπεν τμήματος της ελληνικής κοινωνίας, δι’ ίδιον όφελος και δημοφιλία. Τώρα επιδιώκει να «κολλήσει» σε εκείνη την παράταξη που πρώτα πολεμούσε και... «κλωτσούσε», στο όνομα της... αντικειμενικότητος. Θεωρώ κορυφαίο ατόπημα τον εγκολπισμό του -αν ήθελε πραγματοποιηθεί- από την παράταξη με την οποία ο τύπος φλερτάρει όψιμα.  

   Συμπερασματικά: Αγνοήστε περιφρονητικά κάθε φαινομενικά «λαμπερή» μεν, αλλά άσχετη με τον ρόλο συνεπούς ευρωβουλευτού, (και βουλευτού, αργότερα), υποψηφιότητα και επιλέξατε -όπου πολιτικά και αν ανήκετε- τους πραγματικά κατάλληλους γιά τον πολύ σπουδαίο ρόλο που προορίζονται. «Ότι λάμπει δεν είναι -υποχρεωτικά- χρυσός».

Εκλεκτές συγγένειες

Τσίπρας: «Παίρνουμε μαθήματα από την Λατινική Αμερική -Εδώ αναγκαστήκαμε σε επώδυνους συμβιβασμούς».
Πηγή: Τσίπρας: «Παίρνουμε μαθήματα από την Λατινική Αμερική -Εδώ αναγκαστήκαμε σε επώδυνους συμβιβασμούς» [εικόνες] | iefimerida.gr

 

   Το πράγμα θα ήταν φοβερά αστείο, αν δεν ήταν τραγικό. Μετά λόγου γνώσεως, ένεκα αρκετών επισκέψεων στη χώρα, η Βολιβία αποτελεί την πλέον καθυστερημένη χώρα της Ν. Αμερικής και μία από τους μεγαλύτερους παραγωγούς και προμηθευτές κοκαΐνης του Κόσμου. Η καθυστέρηση είναι έκδηλη και απογοητευτική απ’ άκρου εις άκρον της χώρας, γεγονός που την καθιστά τουριστικά γοητευτική και πολύ ενδιαφέρουσα. Θυμάμαι πως, προ ετών, το ΔΝΤ της χάρισε το προς αυτό δημόσιο χρέος, προφανώς επειδή ήξερε την γνωστή ένσταση του Μενίππου, (Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος).

   Η φτώχεια, η μιζέρια, η εξαθλίωση είναι διάχυτη και ορατή διά γυμνού οφθαλμού και εξ αποστάσεως. Χαρακτηριστικό θέαμα η πλήρης απουσία εξωτερικού επιχρίσματος σχεδόν στην παμψηφία των σπιτιών. Όπως με πληροφόρησαν, πλην της ένδειας των ιδιοκτητών, το ατελές της κατασκευής μειώνει και τους φόρους! Παρ’ όλα αυτά, για έναν επισκέπτη, που περνά για λίγο και φεύγει, η νυχτερινή εικόνα της Λα Παζ, μιάς από τις ψηλότερες πρωτεύουσες του Κόσμου είναι μοναδική. Χτισμένη σε μιά τεράστια χαράδρα ποταμού, από κάποιο παρατηρητήριο, λέγεται Μιραδόρ, (Καθρέπτης), τα μικρά, αδύναμα ολοτρίγυρα φωτάκια κάνουν την πόλη να μοιάζει με καθρέφτισμα έναστρου ουρανού, σε ασέληνη νύχτα.

   Στην κεντρική πλατεία της πόλης, μπροστά και γύρω από τον Καθεδρικό Ναό, «επιχειρούν» ομάδες επιστημόνων-πορτοφολάδων από τις οποίες -στατιστικά- είναι αδύνατον να ξεφύγει αλώβητο γκρουπ. Τουλάχιστον τα δικά μου δεν το κατάφεραν! Όσο για το εν γένει πολιτιστικό επίπεδο του λαού -πολύ γοητευτικό θέαμα και ακρόαμα γιά κάθε πολιτισμένο δυτικό- πίσω από τον Καθεδρικό, σε παράλληλο δρόμο, υπάρχει η περίφημη «Αγορά των μαγισσών» η οποία, με τα μαντζούνια, τα φυλαχτά, τα ξόρκια και πλήθος άλλων γοητευτικών μαγικών απιθανοτήτων, δικαιώνει απόλυτα το όνομά της. Εννοείται πως στην «αγορά» οι ξένοι χαζεύουν, αλλά οι ντόπιοι αγοράζουν!

   Λίγα χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα υπάρχει ο χαρακτηρισμένος ως «επικινδυνοδέστερος δρόμος της Γης. Οδηγεί στο Κορόικο, από τις 4000 μ. υψόμετρο περίπου στο ύψος 0. Δρόμος στενός, χωμάτινος και φοβερά γλιστερός, που σου δίνει την αίσθηση πως... «πετάς» με αυτοκίνητο και όχι αεροσκάφος! Ο δρόμος, λόγω στενότητος, είναι περιοδικά μονόδρομος και βρίθει από μικρά προσκυνητάρια που σηματοδοτούν σημεία πτώσεως οχημάτων. Εννοείται πως έτσι και πέσει κάποιος ταλαίπωρος, δεν υπάρχει πιθανότητα αναζήτησης, καθ’ όσον -μέχρις ότου καταλήξει κάπου- η διάλυση είναι απόλυτη και η ανεύρεση και ανέλκυση αδύνατη! Ο δρόμος -στην αρχή της κατάβασης- ελέγχεται εξονυχιστικά από το Στρατό, καθ’ όσον κάτω, στο Κορόικο, υπάρχουν τεράστιες φυτείες κόκας.

   Στη Λα Παζ, στο φουαγιέ του Σέρατον, με λίγα δολάρια και ολονύχτια συζήτηση, ο γιός ενός στρατιώτη του ολιγομελούς αποσπάσματος που κυνήγησε και εκτέλεσε τον Τσε Γκεβάρα, σε κάποιο ορεινό καταφύγιο κοντά στο Σούκρε, νομίζω Λα Γκέρα, ή κάπως έτσι λεγόταν, έμαθα από πρώτο χέρι όλη την δραματική ιστορία εξόντωσης του μεγαλύτερου επαναστάτη της τότε εποχής. Εκείνο που δεν ήταν -τότε- γνωστό, ήταν πως ο Κάστρο «έδωσε» τον Τσε στη CIA, καθώς του είχε καταντήσει ενόχληση, με την μόνιμη επαναστατικότητά του, και πως εκείνος ήταν άρρωστος από άσθμα, βρισκόταν κατάκοιτος στο καταφύγιό του και τον σκότωσε, εν ψυχρώ, κάποιος λοχίας.

   Εν πάση περιπτώσει, αυτό που έχει σημασία είναι η ιερά συγκίνηση και το δέος που προκαλεί στο δικό μας αριστερό ανόητο φασισταριό η «όσμωσή» του με ένα ασήμαντο, γραφικό και αμόρφωτο -κατά δική του ομολογία- ανθρωπάκι που εξουσιάζει μιά κοινωνία όμοιου επιπέδου σε αμορφωσιά και καθυστέρηση λαού, την οποία θαυμάζει και ζηλεύει ο δικός μας αγράμματος λαϊκιστής που αρνείται τον δυτικό πολιτισμό και θέλει να μας βάλει στο ίδιο χάλι με την υπανάπτυκτη Βολιβία, εμφορούμενος από απόψεις που εκφράζουν ένας Πολάκης, ένας Κυρίτσης και, εσχάτως, το ταχέως ανερχόμενο αστέρι του αναρχοκομμουνιστικού στερεώματος, η κυρία «τίποτα» και απλά κόρη διάσημου, η... Μυρσίνη Λοΐζου.