Η φενάκη της δραχμής και η θεωρία της ηλιθιότητος.

Η Ελλάδα στο νέο... Ζάλογγο.

 

   Το σενάριο δεν αντέχει σε σοβαρή συζήτηση. Όμως κυκλοφορεί ευρέως και βρίσκει... οπαδούς! Σε μιά χώρα που ψήφισε -και μάλιστα τρεις φορές- Τσίπρα... «ελπίζοντας» (βάρκα γιαλό) και πίστεψε Σώρρα γιά να της χαρίσει τα φέσια, όλα είναι πιθανά! Ακόμη και η προτίμηση αναιμικού εθνικού νομίσματος, έναντι ενός ισχυρού ευρωπαϊκού, όπως το ευρώ. 

   Έστω λοιπόν -υπόθεση εργασίας κάνω- ότι η χώρα αποσυνδέεται από το ευρώ και επαναφέρει, π.χ. τη «νέα δραχμή», ή όπως αλλιώς βαφτίσει ένα εθνικό νόμισμά της. 

   Εξ αρχής ξεκαθαρίζεται πως το νόμισμα κάθε χώρας αποτελεί τον καθρέφτη της οικονομίας της. Ισχυρή οικονομία σημαίνει ισχυρό νόμισμα και... αντιστρόφως. Επίσης, θα πρέπει να σημειωθεί, γιατί εδώ γίνεται βασική παρανόηση, πως το εξωτερικό χρέος μιάς χώρας δεν καταργείται, ούτε μειώνεται, αλλά παραμένει και εξοφλείται στο ακέραιο -και νομιμοτόκως- στο νόμισμα με το οποίο δημιουργήθηκε. Δηλαδή, σήμερα το δημόσιο χρέος της χώρας μας είναι περίπου 320 δις ευρώ και αν η Ελλάδα γύριζε στη δραχμή, με ισοδυναμία, π.χ.: 1 δραχμή = 1 ευρώ, το δημόσιο χρέος θα γινόταν 320 δις ευρώ = 320 δις δραχμές. Στη συνέχεια, η κάθε δόση αποπληρωμής του θα καταβαλλόταν με ισοδυναμία ευρώ-δραχμής, την εκάστοτε ισοδυναμία της ώρας καταβολής. 

   Με βάση όλα τα προηγούμενα και δεδομένη την αναιμική ελληνική οικονομία, η οποία παράγει ελάχιστα προϊόντα και σε ανεπαρκείς ποσότητες, ενώ εισάγει τα πάντα και σε μεγάλες, η ανάγκη σε συνάλλαγμα θα είναι τεράστια και η αιμορραγία του θα στράγγιζε ταχύτατα τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας, με τον πληθωρισμό να της ροκανίζει τα σπλάχνα. 

   Πριν, καλά-καλά, στεγνώσει το μελάνι στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, όπου θα τυπωθεί το περί δραχμής διάταγμα, η ισοτιμία της θα έχει αρχίσει την κατρακύλα και σε λίγες ημέρες η αξία του ελληνικού χαρτονομίσματος θα είναι μικρότερη απ’ αυτήν του υλικού του, (χαρτί, μελάνι, εκτυπωτικά)! Το γιατί ευκολονόητο και δεν πρέπει να εκπλήσσει. Η ήδη συρρικνωμένη οικονομία θα αποτελματωθεί εντελώς! Η αναμενόμενη χρεωκοπία θα εκμηδενίσει την πιστοληπτική της ικανότητα και ό,τι εισάγεται θα πληρώνεται προκαταβολικά -να λεφτά, δώσ’ μου κρέας- και σε συνάλλαγμα, το οποίο θα γίνει ακριβοθώρητο. (Όσοι ταξίδεψαν παλιά στο εξωτερικό θα θυμούνται τον αγώνα που έκαναν γιά να βρουν δολάρια στη μαύρη και την αγωνία να τα περάσουν έξω λαθραία!). 

   Μοναδικές πηγές εισαγωγής συναλλάγματος οι πενιχρές εξαγωγές, τα εμβάσματα των Ελλήνων του εξωτερικού και ό,τι φέρνει το τουριστικό πτωχοκομείο, καθ’ ότι οι σοβαροί τουρίστες θα προτιμήσουν προορισμούς με καλοσυντηρημένες υποδομές και άριστες τουριστικές υπηρεσίες. Εδώ η έμφυτη «αρπακολιτσίδικη» ελληνική νοοτροπία και πρακτική, που θα την επιτείνει η ανέχεια κι η μιζέρια, θα προσελκύει μόνο νεαρούς «σακιδιάρχες» και τον πάσης φύσεως παγκόσμιο τουριστικό... κατιμά. 

   Οι εισαγωγές θα μειωθούν δραματικά, με πρώτη και καλύτερη την ενέργεια -πετρέλαιο, βενζίνη- που θα γίνει πολύτιμη και σπάνια, τινάζοντας στα ύψη ό,τι παράγεται και μετατρέποντας τους δρόμους σε απέραντα πάρκινγκ. Τα ράφια των σούπερ μάρκετ θα μένουν μισοάδεια, ενώ η ακινησία της αγοράς θα πολλαπλασιάσει τα λουκέτα, τις απολύσεις και τα... φέσια. Η στάση πληρωμών -αναμενόμενη- θα ευνοήσει μόνο όσους διαθέτουν «μπεζαχτά» με ξένα νομίσματα και θα τους κάνει από αυτάρκεις έως... πλούσιους! Πολλοί από δαύτους θα θησαυρίσουν από την μαύρη αγορά που θα λειτουργήσουν. Κομπίνες, κλοπές, ληστείες, αναρχία και κάθε λογίς παραβατικότητα θα τιναχτούν στα ύψη. 

   Το Νομισματοκοπείο θα δουλεύει υπερωρίες στο τύπωμα χαρτονομισμάτων, τα οποία όμως θα κατατρώγει ο πληθωρισμός. Μισθοί και συντάξεις θ’ ακολουθούν ράλλυ αυξήσεων, αλλά στην ουσία μόλις θα επαρκούν γιά λίγο ψωμί, λίγο λάδι, ένα... αυγό. Οι κυβερνήσεις θα ανεβοκατεβαίνουν και το χάος θα καλύπτει τη χώρα, απ’ άκρο σ’ άκρο. 

   Το βασικό -υπέρ δραχμής- επιχείρημα που προβάλλουν, ανοήτως, οι οπαδοί της: -«Μιά χαρά είμαστε με τη δραχμούλα μας, τί το θέλαμε το ακριβό ευρώ;»- είναι πέρα για πέρα έωλο και περιέχει, εκούσια ή ακούσια, λογικό σφάλμα. 

   Με την δραχμούλα ανεβαίναμε, ερχόμενοι από πλήρη ανέχεια μετά τον Εμφύλιο. Ήμασταν ένας λαός κατεστραμμένος, πάμπτωχος, λιτοδίαιτος, με άγνοια υπερκατανάλωσης και πολλή όρεξη γιά δουλειά. Τα αυτοκίνητα στους δρόμους λίγα και η πολυτέλεια απομονωμένη και καλά κρυμμένη σε λίγα μεγαλοαστικά ζεστά σπίτια. Το πολλά τα ζέσταιναν οι σόμπες ξύλου και ανθρακίτη και κάποια τα επικίνδυνα μαγκάλια. Την διασκέδαση των πολλών εξασφάλιζαν τα ραδιόφωνα και τις εορταστικές ημέρες οι... βεγγέρες με τα φοντάν! Κάπως έτσι ξεκίνησε το ανηφόρι προόδου της Ελλάδος. Δύσκολα, ζόρικα, κούτσα-κούτσα, αλλά πάντα προς τα πάνω.   

   Προσωπικά θυμάμαι τα μπακάλικα -σούπερ μάρκετ άγνωστη έννοια- να πουλούν τα πλείστα προϊόντα... χύμα και με τη σέσουλα. Όσπρια, ρύζι, αλεύρι, ζάχαρη, μακαρόνια, λάδι, βούτυρο, καφέ. Στα τυριά διέθεταν μόνο τρία είδη: φέτα στο βαρέλι, κασέρι και κεφαλοτύρι σε μεγάλα κεφάλια. (Το τελευταίο -λύσσα- γιά τρίψιμο στα μακαρόνια). Κάπως έτσι ξεκινήσαμε. Και το πρωί τα τραμ και τα σαράβαλα λεωφορεία παστωμένα. Το στριμωξίδι πήγαινε σύννεφο. Η χαρά και το «χέρι» των... λιγούρηδων εφαψιών! Φτώχεια και των γονέων! Μαζί με σκληρή δουλειά και ελπίδα γιά το μέλλον.   

   Κάθε υποτίμηση, τότε, της δραχμής -Μαρκεζίνης, 1953- έμοιαζε με βήμα προς τα πίσω, ώστε να πάρει η χώρα φόρα γιά εκτίναξη. Κάτι που έγινε! Έτσι το Καλυκοποιείο του Μποδοσάκη, (Μπαρουτάδικο), έκανε εξαγωγές, ο Πίτσος, από λάμπες πετρελαίου άρχισε να φτιάχνει ηλεκτρικές συσκευές, το ίδιο και η Ιζόλα με την Εσκιμό και η Nissan στον Βόλο άρχισε, δειλά-δειλά, να συναρμολογεί αυτοκίνητα(!). Φτιάξαμε χαλυβουργία, τσιμεντάδικα, καπνοβιομηχανίες, ελαστικά αυτοκινήτων, (Pirelli), χαλκοσωλήνες (Βιοχάλκο), μεταλλικά έπιπλα (Τσαούσογλου), ζάχαρη (Λάρισα, Σέρρες), χαρτί (Αθηναϊκή Χαρτοποιία), κ.α. Και η χώρα συνεχώς ανέβαινε! 

   Σήμερα, όλες οι τζιμινιέρες είναι παγωμένες, τα εργοστάσια αραχνιασμένα και οι εταιρείες που τα δούλευαν... φευγάτες στο εξωτερικό. Αποτέλεσμα: πολλαπλή ζημιά, ευκόλως κατανοητή. Η ελληνική τσαπατσουλιά και η εγγενής απατεωνιά, μετέτρεψαν την ευλογία της ΕΟΚ σε κατάρα. Ο πακτωλός των επιχορηγήσεων που έρευσε στην χώρα για να γίνουν επενδύσεις, μαζί με τα μεταγενέστερα επενδυτικά δάνεια, μετετράπησαν από τον μπερμπάντη «Αντρέα» και τον εσμό των κλεφταρέων που τον περιστοίχιζε, σε πλουσιοπάροχη σαγή γιά μιλιούνια αργόσχολους πρασινοφρουρούς και επιτήδειους συνδικαλισταράδες που ενορχήστρωσαν το φαγοπότι του ελληνικού τεμπελχαναριού,  εις βάρος του ιδρώτα των κουτόφραγκων. Αποτέλεσμα: Καρποί σάπιζαν αμάζευτοι στα δέντρα, κοπάδια μετακινούνταν νύχτα γιά να ξαναμετρηθούν, (ξανά και ξανά), κουφάρια ξενοδοχείων ρημάζουν στα μπετά, με τους ατσίδες ιδιοκτήτες να αρπάζουν τα δάνεια και να τα εγκαταλείπουν, κτήματα μετρημένα έφτασαν την Ελλάδα μέχρι τη... Βιέννη, στίφη διορίστηκαν στο δημόσιο, μισθοί πάχυναν εν μία νυκτί, επιδόματα της πλάκας θεσπίστηκαν, ΜΗΚΥΟ συστάθηκαν γιά να μάθουν... πινάκλ στους Πρασινοακρωτηριανούς, και ό,τι βάζει ο νους λοβιτούρα μηχανεύτηκε γιά να φαγωθούν δισεκατομμύρια και να δικαιωθεί ο... Πάγκαλος! "Μαζί τα φάγαμε"! (Θα ήταν πλήρης ο αφορισμός του, αν καθόριζε και τις... μερίδες!). 

   Με δεδομένη μιά απύθμενη ελληνική κακομάθεια,  εδραιωμένη στα πιό πάνω ενδεικτικά -συν μύρια όσα άλλα αγνοώ, ή παραλείπω- η προσαρμογή στη μιζέρια και την οπισθοχώρηση που θα φέρει η δραχμή μοιάζει αδύνατη. Κι ας λέν ό,τι θέλουν οι διάφοροι Καζάκηδες, Λαπαβίτσηδες και λοιποί Λαφαζαναρέοι της απ’ εδώ πλευράς, συνταιριασμένοι με τους διαφόρους εθνικολαϊκιστές, π.χ. Καρατζαφέρης, Βελόπουλος κ.λπ. της απέναντι. Γιατί όντας άμαθος στα χαμηλά, η φτώχεια υποφέρεται και, παλεύοντάς την, μειώνεται λίγο-λίγο. Όμως όταν είσαι καλομαθημένος στην ευμάρεια, το 4Χ4 και την αραχτή φραπεδιά, και πέσεις απότομα στη μιζέρια, η "καλογερική" θα σου πέσει... ασήκωτη! Είναι τόσο οφθαλμοφανής η ζημιά της χώρας που φρονώ πως ο αποδεδειγμένα... χέστης ηγέτης Τσίπρας δεν θα τολμήσει να χρεωθεί τέτοιο και τόσο μεγάλο έγκλημα.  

Το «εξπρές» Ντόναλντ Τραμπ.

Το τέλος του εύκολου λαϊκισμού, η αρχή της υπευθυνότητος.

 

   Ξεκαθαρίζω εξ αρχής. Δεκάρα δεν δίνω γιά το ποιός είναι Πρόεδρος στις ΗΠΑ -μου φτάνουν τα δικά μας- και πολύ περισσότερο δεν ασχολούμαι με το show της ορκωμοσίας του, την οποία δεν παρακολούθησα, ως φανατικός αρνητής της πάσης φύσεως πολιτικής φαντασμαγορίας και φανφάρας. Όχι γιατί περιφρονώ την ισχυρότερη χώρα του πλανήτη και την ηγεσία της, τουναντίον τους υπολήπτομαι πάρα πολύ και αναγνωρίζω τον επικυριαρχικό ρόλο που διαδραματίζουν στην Υφήλιο. 

   Η αδιαφορία μου, όμως, εδράζεται σε διάφορα αντικειμενικά στοιχεία, τα οποία υπερβαίνουν τις δυνατότητές μου επιρροής και συμμετοχής στη διαμόρφωση της πολιτικής τους. Πρώτο και κύριο, δεν αποτελώ αμερικανό πολίτη και δεν ψηφίζω στις αμερικανικές εκλογές. Μετά, πιστεύω απόλυτα πως η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ -κάτι που μας αφορά άμεσα- δεν επηρεάζεται από πρόσωπα, κόμματα και παρατάξεις, αλλά διαμορφώνεται από πολυπρόσωπα επιτελεία και σοβαρούς ανθρώπους, (όχι Φλαμπουριάρηδες, Παππάδες, Καρανίκες και λοιπούς παλιάτσους της πλάκας). Είναι σοβαρή, υπεύθυνη και -πάνω απ’ όλα- σταθερή και προσανατολισμένη προς την ίδια πάντα κατεύθυνση, το συμφέρον της χώρας τους. Και όποιου το συμφέρον συμπλέει με το αμερικανικό, τόσο το καλύτερο γι’ αυτόν! 

   Το φαινόμενο Τραμπ -γιατί περί φαινομένου πρόκειται- πιστεύω πως βοηθήθηκε σημαντικά από το πρότυπο... Τσίπρα. (Γιά άλλη μία φορά η χώρα μας, πρωτοπορώντας,  αποτέλεσε... φωτεινό παράδειγμα προς μίμηση!). Και αυτό ας μην θεωρηθεί αστεϊσμός, το λέω σοβαρά. Γιατί όποιος το νομίζει αγνοεί τα πλοκάμια της αμερικανικής πολιτικής και τα ευήκοα ώτα της.  

   Η λαϊκίστικη ρητορεία, η αφειδής παροχολογία και η έντονη δημαγωγία απέδωσαν στην Ελλάδα -αφού έφεραν στην εξουσία αυτό το απίθανο αριστερό καρακατσουλιό- γιατί όχι και στην Αμερική, όπου ο λαός της διαθέτει παρόμοια αφέλεια -αν όχι μεγαλύτερη- από του «ατσίδα» δικού μας. Έτσι ο Τραμπ, κόντρα σε δημοσκοπήσεις και ντιμπέιτ, κέρδισε τις εκλογές και άφησε τη Χίλαρι... κάγκελο!

   Επί της ουσίας, τώρα, πιστεύω ακράδαντα πως η μεταμόρφωση του Τραμπ, από σήμερα κι όλας, θα είναι οβιδιακή. Τουλάχιστον στα σημεία που σοκάριζαν προεκλογικά. Π.χ. το προσφυγικό. Σίγουρα θα ακολουθήσει κάποιον σχετικό συγκεντρωτισμό, εμπορικό απομονωτισμό και μπόλικη εσωστρέφεια... κι αυτό είναι όλο. 

   Και γιά να μην μακρηγορούμε σε άγνωστο τοπείο, δεν θα εκπλαγώ καθόλου αν ο νέος Πρόεδρος -αντισυστημικός και κατά βάση... «απολιτικός» πολιτικός- αποδειχθεί ένας πολύ καλός Πρόεδρος! Με κριτήριο -βεβαίως- όχι ό,τι συμφέρει εμάς, ή τους όποιους... «εμάς» που σαν πεινασμένα σκυλιά περιμένουν να τους πετάξει το κόκκαλο, αλλά τους συμπατριώτες και τη χώρα του.

   ΥΓ. Καλό θα είναι να μην αναπτυχθεί πάλι η γνωστή ηλίθια προσδοκία μεροληπτικής μεταχείρισης της χώρας μας, ένεκα της ελληνικής καταγωγής των μυστικοσυμβούλων του νέου Προέδρου. Όποιος βλαξ το διανοηθεί θα απογοητευθεί ξανά και θα αιτιάται... γενικώς και αορίστως. Αν δεν συνταυτιστούν τα συμφέροντα ΗΠΑ και Ελλάδος, κοκό... τσού! Και, εννοείται, μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο του διεθνούς status. Αρκετή κοροϊδία έχουμε ζήσει με ελπίδες φρούδες και τις λοιπές συριζαρέικες απάτες και αυταπάτες. Όπως αυτή που την πρόλαβα... επί του πιεστηρίου: 

   Επιτροπή συνταξιούχων συνομίλησε με τον Τσίπρα και, όπως ανέφερε το πρωί σ’ ένα κανάλι το συμπαθές ραμολιμέντο που προεδρεύει αυτών, τους διαβεβαίωσε -αμίμητο- πως ο περίφημος «κόφτης» -που η αξιοθαύμαστη λογοπλαστική ικανότητα της συριζαρέικης απατεωνίας βάφτισε: «αυτόματο μηχανισμό δημοσιονομικής προσαρμογής»!- θα εφαρμοστεί μόνο... «αν και εφ’ όσον χρειαστεί»!!! 

   Οπότε οι χαχόλοι μπορούν να πανηγυρίσουν, καθ’ όσον η καλή μας κυβέρνηση πέτυχε την μη εφαρμογή του κόφτη... χωρίς λόγο! Όπως προφανώς θα έκαναν οι κακοί... Σαμαροβενιζέλοι.

   Και, συμπερασματικά, όποιος φυσιολογικός άνθρωπος χάνει χρόνο και... ελαστικότητα νεύρων ακούγοντας τις παπαρδέλες του κυβερνητικού τσίρκου και τις παίρνει στα σοβαρά, χρειάζεται ψυχοθεραπεία.

Μιά χώρα στον αστερισμό... «Καρανίκα»!

«Δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιός είσαι»!

 

 

   Προχθές ο... πρωθυπουργός, ανεβαίνοντας στο βήμα, είπε απευθυνόμενος στον Πρόεδρο της ΝΔ Κυριάκο Μητσοτάκη.

   -«Αλήθεια κ. Μητσοτάκη γιατί κάθε φορά που ανεβαίνετε σε αυτό το βήμα αναφέρεστε στον κ. Καρανίκα; Τί έχετε μαζί του; Εμένα οι συνεργάτες μου είναι άνθρωποι του λαού. Μπορεί να μην έχουν βγάλει το Χάρβαρντ, δεν είναι όμως ούτε Παπασταύρου, ούτε Χριστοφοράκος, ούτε αυτοφωράκηδες, ούτε μου έκαναν ποτέ δώρα τέτοιου είδους. Είναι βαθιά η ταξική αντιπαλότητα που βγάζετε μέσα από τις πολιτικές σας αναφορές», σημείωσε ο κ. Τσίπρας.

   Δεν χρειάζεται μεγάλη ευφυΐα γιά να καταλάβει κανείς -όχι ιδιαίτερα έξυπνος- πως ο άνθρωπος βρίσκεται είτε σε άλλο γαλαξία, ή σε άλλες, πολύ παρωχημένες, εποχές. Έτσι αιτιολογείται η ασυνάρτητη, ασυνεπής, καιροσκοπική, τυχοδιωκτική και -τελικά- ανόητη πολιτική που εφαρμόζει. «Πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα και κωπηλάτες Καρανίκες»!
   Όντας επί κεφαλής ενός τσούρμου -κατά δικό τους χαρακτηρισμό- με βασικό ιδίωμα που το χαρακτηρίζει ένα σύμπλεγμα κατωτερότητος, εκφραζόμενο από λετσοντύσιμο στην εμφάνιση, αμορφωσιά στο λέγειν, χωριατιά στη συμπεριφορά με τους ξένους, αλαζονεία και παραπληροφόρηση -διάβαζε «δούλεμα»- στο εσωτερικό και μιά πλήρη υποταγή στα κελεύσματα των δανειστών, μόνη τους μέριμνα είναι η καρέκλα της εξουσίας και η κουτάλα γιά την κατασπατάληση σε μισθοδοσία ημετέρων των δημόσιων πόρων. Αυτών που με αίμα και πόνο συγκεντρώνονται από υπερφορολόγηση του λαού!

   Πέραν της διάθεσης γιά εξουσία -φυσιολογικός στόχος κάθε πολιτικού σχηματισμού- γεγονός που εύκολα μπορεί να γίνει αντιληπτό, ιδίως όταν πρόκειται γιά μιά κομπλεξική, «πεινασμένη» και ρεμβασιστική αριστερά, εκείνο που προξενεί εντύπωση, ενδιαφέρον και... ανησυχία είναι η θεσμική και καθεστωτική νοοτροπία της.

   Πρώτα δείγματα γραφής, που πέρασαν -μάλλον επιπόλαια- χωρίς σοβαρή αξιολόγηση και χωρίς να χτυπήσουν καμπανάκια ανησυχίας, η τοποθέτηση στο καίριο πόστο της Παιδείας των στυγνών κομμουνιστών ινστρουχτόρων Μπαλντά και Φίλη. Στόχος και των δύο η ισοπεδωμένη προλεταροποίηση, η μαζική λοβοτόμηση της ελληνικής νεολαίας και το πρελούντιο μιάς δαβολικής κομμουνιστικής καθεστικοποίησης. Ύπουλα, αθόρυβα και από... την πίσω πόρτα!

   Με την κατάργηση της δημιουργικής άμιλλας, την ελάττωση της διδακτέας ύλης, την μείωση του ωραρίου διδασκαλίας  και την χαλκευμένη συγγραφή διδακτικών βιβλίων, η επιδιωκόμενη εξίσωση των θρανίων -πρώτου και τελευταίου- η πνευματική αφυδάτωση και η μεθοδευμένη αναξιοκρατία, ήδη πήραν το δρόμο τους. Εννοείται, πως τα τέκνα της νέας ελληνικής νομενκλατούρας εξαιρούνται αυτής της «διαδικασίας» και μορφώνονται στα πάσης φύσεως ιδιωτικά εκπαιδευτήρια π.χ. Χίλλ, Λύκειον Αθηνά, Σχολή Μωραΐτη, κ.λπ. ως κατά τι... περισσότερον ίσα των...  ίσων.

   Με βάση την πιό πάνω συλλογιστική, ο απεχθής -εντελώς προσωπική άποψη- πρωθυπουργός μας αποδεικνύεται απολύτως συνεπής -γιά πρώτη φορά στη ζωή του- προς ένα τρόπο διακυβέρνησης, ο οποίος οδηγεί, κατ’ ευθείαν, τη χώρα στον πάτο της παγκόσμιας κατάταξης και τους πολίτες της στην οικονομική εξαθλίωση και την κοινωνική εξαχρείωση. Ώριμα άβουλα όργανα της κομμουνιστικής ουτοπίας και επιδίωξης.

   Αυτό δεν τίθεται εν αμφιβόλω και από τον τελευταίο πολίτη, αρκεί να διαθέτει λίγα γραμμάρια μυαλού. Είναι δυνατόν να κυβερνηθεί επιτυχώς μιά χώρα -σε πολύ δύσκολους καιρούς- από κυβερνητικά στελέχη-συρφετό, αμόρφωτα κι αστοιχείωτα, που μόνο τους προσόν είναι η... «λαϊκότητά» τους. Με ταυτόχρονο σνομπάρισμα πολυσπουδασμένων ατόμων, κατόχων πτυχίων υψηλοτάτου και εξειδικευμένου βαθμού μορφώσεως;

   Επειδή δεν πιστεύω πως ο Τσίπρας είναι τόσο ανόητος ώστε να πιστεύει τέτοιες ηλιθιότητες, αλλά απλά κολακεύει δημόσια τον χαχολικό κατιμά και τους κουτοπόνηρους ωφελιμιστές οικονομισάριους που απέμειναν να τον στηρίζουν, θα ήθελα να υπενθυμίσω εδώ κάτι αντίστοιχα καμώματα της καταστροφικότερης προσωπικότητος που γέννησε η Κίνα και την κράτησε, γιά μισό αιώνα, καρφωμένη στην καθυστέρηση. Ενός από τους μεγαλύτερους σφαγείς της ανθρωπότητος, του Μάο. Ο εν λόγω δικτάτορας, στα πλαίσια της πολιτιστικής του επανάστασης και της δημιουργίας αταξικής κοινωνίας, έστειλε τους γιατρούς στα χωράφια, τους αγρότες στα νοσοκομεία να χειρουργούν και την Κίνα στον Μεσαίωνα!

   Έτσι, μετά την τοποθέτηση αγράμματων σερβιτόρων στον κυβερνητικό «στρατηγικό σχεδιασμό» και άκαπνων κοριτσόπουλων στις δύσκολες διαπραγματεύσεις, το μόνο που απομένει είναι να δούμε τους πτυχιούχους του... Χάρβαρντ, της Οξφόρδης και του ΜΙΤ να καθαρίζουν τα χιόνια ρίχνοντας αλάτια, ή να οδηγούν απορριμματοφόρα! Μόνη διαφορά από τη μαοϊκή πρακτική, το να είναι... δεξιοί.