Ο... "γιορτασμός" των δέκατων γενεθλίων του ΣΥΡΙΖΑ. (Δίπλα στον ηγέτη ο Μέντωρ με... γραβάτα!).
Η στήλη το είχε επισημάνει από την πρώτη στιγμή ανόδου στην εξουσία του παλαιολιθικού νεοπαλαιοκομμουνιστικού ρεβανσιστικού ΣΥΡΙΖΑ. Όμως οι περισσότεροι απ' αυτούς που, χαζοχαρούμενα φερόμενοι, τον έφεραν στο τιμόνι -αμνήμονες, αδαείς και αφελείς- προσπέρασαν το γεγονός θεωρώντας την επισήμανση ως απιθανότητα ή υπερβολή. Η τιμωρία τους είναι να ζήσουν τον επερχόμενον εφιάλτη, αφού στους πολλούς η ιστορική μνήμη δεν λειτουργεί και η έτοιμη πείρα από τα παθήματα των άλλων δεν διδάσκει, (ούτε καν προειδοποιεί), και χρειάζεται να αργαστεί στο πετσί τους το πάθημα, γιά να μάθουν, αφού... πάθουν.
Το υπό εγκαθίδρυση "καθεστώς" προχωρεί -διαβολικά και μεθοδικά- στην ολοκλήρωση του σκοπού του. Τα "πανηγύρια, ο στομφώδης βερμπαλισμός, η αλαζονική συμπεριφορά, η στοχοποίηση όσων αντιφρονούντων έχουν δημόσιο λόγο, ο υπερτονισμός της διακριτότητος των τάξεων, η καπηλεία της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, η υποκίνηση αντιπαλότητος, διαμάχης και καννιβαλισμού της μιάς τάξης κατά της άλλης, η εκτροφή ταξικού μίσους, η περιφρόνηση στη γενική αντίδραση κι εξέγερση, αλλά κυρίως οι γκρίζες φάτσες του Ιπποπόταμου της Παιδείας και του απτόητα μοχθηρού Σκουριέτη, όχι μόνο προειδοποιούν, αλλά βοούν κυριολεκτικά γιά το τί μέλλει γενέσθαι. Τελικά, η πολιτική θέση και δράση της κυβέρνησης συμποσούται στο σλόγκαν: "Εμείς παλεύουμε με τον "φτωχό" λαό ενάντια στους... "πλούσιους". Παρασιωπώντας, φυσικά, τους... πάμπτωχους "συντρόφους" Σταθάκη, Τσακαλώτο, Φλαμπουριάρη και πλήθος άλλων κρυπτόμενων μπαγαπόντηδων, μεταξύ των οποίων και το τσογλάνι της συριζαρέικης νεολαίας και του τελευταίου μισαλλόδοξου μανιφέστου, το οποίο κυκλοφορεί με λαϊκή... Μερσεντές!
Η στήλη, άλλη μιά φορά, προειδοποιεί τους αφελείς και αμέριμνους χαχόλους πως τους περιμένουν απίθανα σκληρές, στερημένες και ανελεύθερες ημέρες. Η ίδια, σύντομα και χαιρέκακα, θα παρακολουθεί τα τεκταινόμενα... αφ' υψηλού, καθ' όσον -όπως και να 'ναι δεν της απομένουν, δα, και πάρα πολλές μέρες, ούτε νοιάζεται γιά χτίσιμο κάποιας καριέρας και μακρόχρονου προγραμματισμού... μέλλοντος. Ό,τι έκανε, έκανε κι ό,τι ήταν να ζήσει το έζησε. Αλίμονο στους νέους.
Μόνη ελπίδα -πραγματική- σωτηρίας και αποφυγής όσων δεινών προοιωνίζεται να φέρει ο συριζαρέικος εσμός στην χώρα, παραμένει ο λώρος που μας κρατά -ακόμη- συνδεδεμένους με την Ε. Ε. Όμως κι αυτός συνεχώς εξασθενίζει.
Ο αγώνας, λυσσαλέος και επί του παρόντος αμφίρροπος, έχει αρχίσει. Πρόκειται γιά τον αιώνιο κι αέναο αγώνα του καλού με το κακό. Η έκβασή του θα κρίνει το μέλλον του τόπου.
Όποιος διαθέτει ψυχικά αποθέματα κατά τους ψεύδους, της μπαρούφας και της παρλαπίπας, ας τον ακούσει μέχρι τέλους. Η στήλη πάντως όχι, δεν τα κατάφερε.
Ας τον ακούσουν οι φτωχοί, τω πνεύματι, αλλά υπερήφανοι γιά τα επιτεύγματά του, που κατάφεραν να βγάλουν όλους τους... "πλούσιους" στο δρόμο, (αγρότες, ελεύθερους επαγγελματίες, συνταξιούχους, φορτηγατζήδες, άνεργους, κ.λπ.), γιά να διαμαρτύρονται καθολικά. Αυτός δίνει μάχες γιά να προστατεύει -σαν καλός άγγελος- τους... "φτωχούς", προσπαθώντας να τους αυγατίσει. Ει δυνατόν να καλύψουν ολόκληρο το φάσμα του λαού της χώρας!
Πάντως, όποιος αφελής δεν έχει καταλάβει ακόμη τί θα πει λαϊκισμός και τί φαυλότητα, έχει μιά πρώτης τάξεως ευκαιρία γιά να το καταλάβει και να το εμπεδώσει! Αρκεί να συγκρίνει τα σημερινά μασκαραλίστικα μισοακαταλαβίστικα φούμαρα με τα αντίστοιχα, πρόσφατα, προεκλογικά. Οι -ακόμη- παραμένοντες στην "ελπίδα των πωλητών ονείρων" είναι άξιοι της μοίρας τους, όμως οι άλλοι, οι πολλοί, οι ταλαιπωρούμενοι από τον συριζαρέικο ερασιτεχνισμό και την ατζαμοσύνη τί τους φταίνε να υφίστανται όλες αυτές τις θρασύτατες ψευδολογίες; Δεν τους φτάνει η εξαθλίωση στην οποία τους έριξε η λαίλαπα της άθλιας συριζαϊκής κομπανίας;
Η στήλη συμμετέχουσα στον πανηγυρισμό της ευτυχούς, γιά τη χώρα και τον λαό, επετείου υπενθυμίζει ένα μικρό δείγμα από την... "συνέπεια" του απείρου -πλήθους και κάλλους- των πρωθυπουργικών εξαγγελιών με τις οποίες παραμύθιασε τους... "κάλους" οπαδούς του.
Η καθυστέρηση στην ανάρτηση οφείλεται σε μικρή προσωρινή αδιαθεσία, (αηδία, ναυτία, εμετός... τέτοια), που της προκάλεσε το γλύψιμο του γλοιώδους κανίς του ΣΚΑΙ, στο κλείσιμο της σημερινής πρωινής του εκπομπής, με την παρακολούθηση της οποίας η στήλη -μαζοχιστικά- επιμένει να χαλάει τα σαββατοκύριακά της.
Όμως το πιό ανησυχητικό σύμπτωμα που παρατηρείται πλέον σε πολλά κανάλια -φαίνεται πως ο νέος νόμος γιά τις άδειες παίζει κάποιο ρόλο σ' αυτό- είναι η πλήρης αποδοχή, ως κάτι το φυσιολογικό και αναπόφευκτο, του ότι η προεκλογική μπαρουφολογία, η υποσχεσιολογία του ανεφίκτου και γενικά το παραμύθιασμα του λαού αποτελεί δεδομένο, σύνηθες και, άρα, αποδεκτό φαινόμενο. Οπότε... κοροϊδάρες που τσιμπήσατε... ας προσέχατε!
Και έρχονται, ο πανούργος καράβλαχος της Γεωργίας και ο "εν-τρυφών" στα πορτοφόλια μας αναίσχυντος, να ισχυρίζονται -ο μεν πρώτος- πως τα εξοντωτικά γιά τους αγρότες μέτρα οφείλονται στην αλλαγή των δεδομένων από τότε που τους έταζαν λαγούς με πετραχήλια, μέχρι τώρα! Ο δε δεύτερος, γιά την τρελή κι απίθανη προκαταβολή του 100% φόρου της επόμενης χρονιάς, επικαλείται την ύπαρξη σχετικού... νόμου! Λες και τον νόμο τον έβαλα... εγώ.
Ελεεινοί παραμυθατζήδες στη δικαιολόγηση, ανερμάτιστοι κομπογιανίτες στην νομοθέτηση και μαθητευόμενοι μάγοι στην εφαρμογή των αποφάσεων. Κατά τα άλλα, τα ξανθά κοράσια -απορώ πού στο διάλο βρέθηκε τόση ξανθή τρίχα σε τόσο πολλά άδεια αριστερά θηλυκά κεφάλια στη Βουλή- κόπτονται υπέρ της εφαρμογής των μέτρων. Τα οποία, όμως, άλλα επικαλούνται την ψήφισή τους -ουδέν ψευδέστερον λόγω διαστρεβλώσεως της αλήθειας- από... 221 μέλη του Κοινοβουλίου και άλλα ισχυρίζονται πως γιά όλα φταίνε οι... ξένοι! Κάνοντας, βεβαίως, γαργάρα τα περί υπερήφανης, ανεξάρτητης και αδέσμευτης εξωτερικής πολιτικής.
Κοντολογίς, αυτή είναι η ελπίδα που μας έταξαν. Και όποιον τον τσούζει... βαζελίνη!
Είναι πλέον καταφανές πως η
κατάσταση στην ελληνική κοινωνία έχει φθάσει στο απροχώρητο. Δεν υπάρχει
κοινωνική τάξη και ομάδα που να μην αισθάνεται πως ξεπέρασε τα όρια αντοχής της
και, απόλυτα εξουθενωμένες, επιχειρούν -κάθε μία χωριστά και όλες μαζί ενωμένες
στην απελπισία τους, αν και ετερόκλητες.
Η κυβέρνηση, μανούλα σε ρόλους
λαϊκίστικης δημαγωγίας και, ως αντιπολίτευση, με στάση καθολικής άρνησης και άκριτης μαξιμαλιστικής διεκδίκησης, μόλις πήρε τιμόνι στα χέρια και βγήκε από τα ασφαλή ύδατα της ανεύθυνης
αντιπολίτευσης, άρχισε να πελαγοδρομεί σε βαθειά κι επικίνδυνα νερά, όπως
απαιτεί η υπεύθυνη διακυβέρνηση μιάς χώρας, χωρίς όμως να διαθέτει τα
απαραίτητα, γι’ αυτό, προσόντα. Δηλαδή την σωφροσύνη στους σχεδιασμούς, την
υπευθυνότητα στις διαπραγματεύσεις και την πολιτικότητα στην συνδιαλλαγή με τους
απέναντι, όποιοι κι αν ήσαν αυτοί. Στοιχεία που συνιστούν την διοικητική
ικανότητα της λογικής και του μέτρου. Αντί αυτών -ονειροβατώντας- (Όρα Σκουριές και... Σκουριέτη) θέλησε ν’
αλλάξει την... Ευρώπη και προέταξε τον... "εξωγήινο" Νάρκισσο Μπαρουφάκη ως ακρογωνιαίο λίθο της
τυχάρπαστης οικονομικής πολιτικής της. Και -με το καλημέρα- έβγαλε απότομα μιά μέθη και ζάλη γιά
την απρόσμενη κατάκτηση εξουσίας -"γιά πρώτη φορά αριστερά"- μαζί με εκρηκτική αλαζονεία
και καταπιεσμένη συμπλεγματικότητα, ένεκα και της παλιάς εμφυλιοπολεμικής της ήττας.
Φαινόμενα τα οποία, αναμεμειγμένα με παλαιοκομμουνιστικά αποτυχημένα
ιδεολογήματα, δεν της επέτρεψαν να δει ρεαλιστικά τον νέο της ρόλο και την οδήγησαν,
αναπόφευκτα, όχι μόνο στην αποτυχία, αλλά στο πλήρες "θαλάσσωμα". Σήμερα, με
παιδιάστικη αφέλεια, αδυναμία συναίσθησης της εθνικής καταστροφής που προκάλεσε
και προκαλεί σε χώρα και λαό, γυρίζοντάς τους πίσω και συντρίβοντας όσα έχτιζαν με θυσίες και αίμα επί πέντε χρόνια μνημονίων, ετοιμάζεται να... πανηγυρίσει την επέτειο της... επιτυχίας της!
Μάλιστα, σε μιά πρωτοφανή επίδειξη πείσματος, κουτοπονηριάς, ανευθυνότητος και μικρομεγαλισμού,
το κομματικό της όργανο δημοσιεύει και δημοσκόπηση που δείχνει τον ΣΥΡΙΖΑ να
προηγείται στην προτίμηση του λαού κατά... 8,5 μονάδες! Τελικά, αυτοί δεν είναι
συριζάριοι, μάλλον γιά «θρασυριζάριους» πρόκεινται, που απευθύνονται σε ηλίθια
βόδια.
Οι κυβερνώντες δεν εγκαλούνται γιά όσα κάνουν σήμερα πανικόβλητοι και όσα αμάζευτα, πελαγοδρομώντας, προσπαθούν να συμμαζέψουν, αλλά γιά όλα εκείνα τα ανεύθυνα, τα επιπόλαια, τα πομπώδη, τα μεγαλόστομα κι ανεφάρμοστα, με τα οποία πότιζαν τους αφελείς που τους πίστεψαν και τους έδωσαν την εξουσία πέρυσι τέτοιον καιρό. Τώρα ήρθε η ώρα του λογαριασμού, τον οποίον -δυστυχώς- θα πληρώσει ο λαός με το αίμα του. Η αριστερή ληστοσυμμορία που ως λαίλαπα επέδραμε στο αιμάσσον σώμα της Ελλάδος, το πολύ-πολύ, θα γυρίσει στη φυσική της θέση, την αντιπολίτευση. Όμως ήδη πρόλαβε -βολεύοντας στην αργομισθία όλο το συνάφι της- να γυρίσει τη χώρα αρκετές δεκαετίες πίσω. Μ' ένα πείραμα που δεν υπάρχει νουνεχής πολίτης που να μην μαντεύει την κατάληξή του. Παρ' όλα αυτά, γαντζωμένοι στην καρέκλα -οι άθλιοι, μαζί με τους κεκράχτες τους- αμύνονται μέχρις εσχάτων φλυαρώντας, ψευδόμενοι συστηματικά, διαψευδόμενοι συνεχώς και κομπορρημονώντας.
Έτσι, οι τέως "εθνικά υπερήφανοι" αριστεροί λεβέντες, που θα ... ξέσκιζαν τα μνημόνια -ατάκα κι επί τόπου- τώρα αιτιώνται τους κακούς... ξένους που έγιναν πάλι τοκογλύφοι και μας... καταπιέζουν. Οπότε,... τί να κάνουν οι καϋμένοι... υποτάσσονται, προκειμένου να μη χάσουν "την καρέκλα και το μέλι της εξουσίας".
Αξιοσημείωτα δύο γεγονότα, απολύτως ενδεικτικά της διαφοράς ποιότητος των παλαιών αξιοπρεπών και των νυν λέτσων. Ο Τζίφρας, πρόπερσυ, καβάλα στα τρακτέρ εκτόξευε, εκ του ασφαλούς, τους άσφαιρους μύδρους του, καταχειροκροτούμενος από τους χάνους που τον άκουγαν και τον πίστευαν. Και προέτρεπε τους αγρότες να κλείσουν τους δρόμους. Ο Μητσοτάκης, και όλη η σημερινή -αξιοπρεπής- αντιπολίτευση συνιστά και ικετεύει τους αγρότες να μην επιλέξουν αυτή την αγωνιστική τακτική. Επίσης, ο στυγνός δολοφόνος με το αγαθό χαμόγελο και την κατάμαυρη ψυχή, ο διαβόητος Τρύφων που εντρυφεί στα ισχνά πορτοφόλια μας, προειδοποιεί τους αγανακτισμένους πολίτες πως: "Αυτοί που σας χαϊδεύουν τώρα και σας υπόσχονται, αύριο -αν βγουν και κυβερνήσουν- θα σας βάλουν... αγριότερο χέρι". Δηλαδή προειδοποιεί, επακριβώς, γιά ό,τι έκανε ο ίδιος ως αντιπολίτευση και κάνει τώρα ως κτβέρνηση! Ο αναίσχυντος.
Και τώρα στο στο "διά ταύτα" και τις προβλέψεις. Η στήλη δεν πιστεύει τις κουτοπόνηρες απειλές του Τζίφρα περί... εκλογών και τέτοιες σαχλαμάρες. Η καθεστωτική νοοτροπία της αέναα ηττημένης αριστεράς, (και στα όπλα, και στον πόλεμο των ιδεών και στην ικανότητα διακυβέρνησης), δεν θα του επιτρέψει τέτοιο ρίσκο. Θα προσπαθήσει να κρατηθεί στην εξουσία με δόντια και νύχια. Θα παλαίψει γι' αυτό μέχρις εσχάτων και, άν χρειαστεί, θα κάνει το "μαγαζί"... Κούγκι. (Προφανώς δεν ξέρει τί σημαίνει η λέξη, θα ρωτήσει όμως τον χοντρό συνεταίρο του και θα το κουτσομάθει!). Συνεπώς, αν -σε πολύ σύντομο διάστημα- δείτε το όραμα των Λαφαζάνη και Λαπαβίτσα, περί νέας δραχμής, να γίνεται πραγματικότητα, να μην εκπλαγείτε. Η στήλη δεν προβλέπει υποχώρηση των εξεγερμένων τάξεων, που γιά πρώτη φορά αντιμετωπίζουν φάσμα εξόντωσης, αλλά και -γιά πρώτη φορά- οι Ευρωπαίοι διαθέτουν τόσο ισχυρό επιχείρημα προκειμένου ν' απαλλαγούν από το "άχθος αρούρης", όπως κατάντησε γι' αυτούς η ταλαίπωρη χώρα μας. Συνεπώς η ρήξη μοιάζει αναπόφευκτη. Στο κάτω-κάτω, η προλεταριοποίηση του ελληνικού λαού ήταν ανέκαθεν στόχος της κομμουνιστικής, και κρυπτοτέτοιας, αριστεράς. Δαγκώνω τη γλώσσα μου, ευχόμενος να διαψευστώ. Μιά τέτοια εξέλιξη θα ήταν ό,τι χειρότερο γιά τον τόπο.
Η στήλη, συνήθως, δεν αντιγράφει απόψεις και κείμενα, αρκείται στα δικά της. Σπανίως όμως, όταν την εντυπωσιάσει πολύ κάτι, παρασπονδεί. Έτσι σήμερα, δεν αντέχει και διαπράττει το... ατόπημα. Το κίνητρο εξαιρετικά αποκαλυπτικό της ψυχοσύνθεσης των σημερινών αριστερών, ώστε αξίζει τον κόπο μιάς πλατύτερης κοινοποίησης. Προς γενική γνώση και... συμμόρφωση.
Αντιγράφω, λοιπόν, αυτούσιο ένα τμήμα άρθρου δημοσιογράφου της χθεσινής "Καθημερινής". Μιάς εφημερίδος που λίγοι αντέχουν και λιγότεροι καταλαβαίνουν. Καθαρά θέμα IQ.
"Η Αριστερά στην Ελλάδα είναι μέρος του κατεστημένου, είναι η Grece profonde- γι' αυτό και συναντήθηκε τόσο αρμονικά με τον δεξιάς προέλευσης πατροπαράδοτο εθνολαϊκισμό. Προ ημερών, όταν ο πρωθυπουργός της δεύτερης φοράς Αριστερά δέχτηκε στο Μαξίμου τους εκπροσώπους της εργοδοσίας για το Ασφαλιστικό, άκουγα από το ραδιόφωνο διαπρεπή δημοσιογράφο (χαρακτηρισμός, σημειωτέον, τον οποίον ποτέ δεν θα ήθελα να μου αποδώσει τρίτος...) να θρηνεί για τον κυνισμό της αριστερής κυβέρνησης, που τα βρίσκει με τους εργοδότες, ενώ αγνοεί τους εργαζόμενους. Μοιρολογούσε, λοιπόν, ο δόλιος κι έλεγε: "Πώς θα το δεχθεί αυτό ο κόσμος της Αριστεράς; Ένας κόσμος που υπέφερε, που διώχθηκε, που κυνηγήθηκε, που εξορίστηκε" κ.ο.κ.
Στο σημείο αυτό παρεμβαίνω διευκρινιστικά: Πιθανολογώ πως εννοεί εκείνον τον κρεμανταλά με τα γουρλωμένα μάτια και το παιδικό μυαλό, που είχε παλιά εκπομπή στην πρωινή ζώνη της τότε ΕΤ2.
Με έπιασαν τα γέλια. Ο καημένος ο διαπρεπής τα πίστευε αυτά που έλεγε. Είχε ξεχάσει, όμως, το βασικό ότι είμαστε πια στο έτος 2015. Αυτός ο κόσμος των ηττημένων του Εμφυλίου, της πίκρας και των δεινών τους, πέρασε. Όλοι αυτοί δικαιώθηκαν εν ζωή, αναγνωρίστηκαν, διορίστηκαν, πήραν και σύνταξη. Έχουν δικαιωθεί όμως και με τη θεολογική έννοια, δηλαδή απηλλάγησαν του προπατορικού αμαρτήματος: πέθαναν. Ελάχιστοι από τη γενιά εκείνη έχουν απομείνει. Ο πραγματικός, ο υπαρκτός κόσμος της Αριστεράς σήμερα είναι η μεγάλη μάζα των βολεμένων της ήσσονος προσπάθειας, των εσαεί "κεκτημένων" και των δικαιωμάτων άνευ υποχρεώσεων. Αυτοί αποτελούν την κρίσιμη μάζα του λαϊκισμού και είναι μέρος του κατεστημένου που αντιστέκεται στον εξορθολογισμό του κράτους".
Καταλήγει,
λοιπόν έτσι, ο εξαίρετος κ. Στέφανος Κασιμάτης στο άρθρο του, αποτυπώνοντας
επακριβώς την φυσιογνωμία των σημερινών εξωγήινων (κοινώς UFO) αριστερών οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ, η ηγεσία του οποίου -και οι κεκράχτες τους- καπηλεύονται και εκμεταλλεύονται την παραμένουσα ηλίθια αγκύλωση σε φαντάσματα του παρελθόντος, αλλά και την νοσταλγία κάποιων λίγων ρομαντικών αφελών, που στηρίζουν αυτούς τους παμπόνηρους φαύλους τζάμπα-μάγκες στη εξουσία, στην καλοπέραση και την αναισχυντία. Όπως, π.χ. τον δυσκοίλιο υποκριτή, με το πορτρέτο του Βελουχιώτη να τον επιτηρεί καθώς υπέγραφε -κλαίγοντας τάχα- την παραχώρηση των αεροδρομίων σε ιδιώτες, τον χαζοχαρούμενο μεγαλοϊδιοκτήτη και πολυεκατομμυριούχο... αριστερό ξεχασιάρη, τον "Μπαρμπαγιώργο" μεγαλοεργολάβο μέντορα, τον κομπλεξικό με το μπόι του δανδή που θα μας καρασπαράξει τις συντάξεις τσαταλιάζοντας, προς το παρόν, τα νεύρα μας και... πάει λέγοντας. Εξουσία και ποικιλλότροπη "κονόμα" ανικάνων, στην υγειά των κορόιδων, ένεκα... αριστεροφροσύνης και μόνο! Με τα ξανθά κοράσια να αυθαδιάζουν, παρλάροντας ανοήτως στο γυαλί και την αλαζόνα αυτιστική καραμπουζουκλού να ξεφαντώνει με ζεϊμπέκικα στα μπουζούκια. Με "όπα" της, τα "άλα" της και τους υποτακτικούς της να της παίζουν παλαμάκια.
Ενώ όλοι τους φτύνουνε, αυτοί λένε πως βρέχει και ανοίγουν... ομπρέλλα!
Η κατάσταση με το αριστερό τσούρμο που μας κυβερνά έφτασε στο απροχώρητο. Ένας απέραντος "σανφασονισμός" κυριαρχεί σε κάθε ενέργεια της πελαγωμένης κυβέρνησης, η οποία -πανικόβλητη- προσπαθει να επιβιώσει με τα μόνα κόλπα που ξέρει να χειρίζεται καλά. Τον άκρατο λαϊκισμό -"φροντίζουμε τους φτωχούς, κυνηγάμε τους... πλούσιους"- την αδιάντροπη ψευδολογία -Παπάς, (πρόσφατο): Η κυβέρνηση τηρεί τις υποσχέσεις της- και την ασύστολη παραπληροφόρηση και διαστρέβλωση του κάθε δυσάρεστου γεγονότος.
Ας επιχειρήσουμε έναν συνοπτικό απολογισμό:
- Εμφάνιση: Από άθλια έως τριτοκοσμική. Αγραβάτωτοι λέτσοι με εμφανίσεις φτωχοσυμπέθερων και με ταγάρια στην πλάτη, (Τσακαλώτος), επιμελώς ατημέλητων με πανάκριβα... σινιέ, (Τσίπρας), εξεζητημένα, προκλητικά με πουκάμισα έξω, σε στυλ εξωγήινου ροκά, (Μπαρουφάκης). Είτε -τέλος- παλαιομοδίτη δανδή του 19ου, κάτι μεταξύ... Ντόριαν Γκραίη -στο πιό μπανάλ- και Κλαρκ Γκαίημπλ, στο πιό ... αρχοντοχωριάτικο, (Κατακούτελος).
- Επικοινωνία, διαπραγμάτευση: Η μελέτη του Χάρβαρντ τα λέει όλα. Χειρότερος διαπραγματευτής του 2015 ο.... Τσίπρας! Γιά την ακρίβεια... "τραγικός".
-Αξιοπιστία: Από ναδίρ και... κάτω. Ως χώρα εννοείται. Και τούτο φαίνεται από την σκληρότητα και τη δυσπιστία με την οποία αντιμετωπίζουν τη συριζαρέικη κυβέρνηση σε κάθε επαφή και κάθε διαπραγμάτευση. Εξ ου και η μεγάλη καθυστέρηση στη λήψη απόφασης. Οι κουτόφραγκοι τους έχουν πάρει χαμπάρι γιά τί κουμάσια πρόκεινται και λειτουργούν με πολλή προσοχή, λεπτολογία και φιλύποπτη περίσκεψη. Έτσι η περιβόητη "αξιολόγηση" συνεχώς αναβάλλεται, η πολυπόθητη επανεξέταση του χρέους παραπέμπετεται στις καλένδες και ο... δανεικός "μπερντές" πέφτει με ρυθμό κινέζικου μαρτυρίου. Σταγόνα-σταγόνα.
- Φορολογική και, εν γένει, εισπρακτική πολιτική: Αυτή σχεδιάζεται και εκτελείται με τον μόνο τρόπο που γνωρίζει ο κάθε παρωπιδιασμένος ιδεοληπτικός νεοπαλαιοκομμουνιστής: "Βουτήξτε όποιον βρείτε μπροστά σας και γδάρτε τον. Είτε έχει πολλά, είτε όχι"! Αδιαφορώντας πλήρως γιά τις συνέπειες. Όποιος κατέχει... από μιά δεκάρα και πάνω, είναι εχθρός του λαού και ξεσκίστε τον! Έτσι, με το νέα, φορολογικό και ασφαλιστικό, νομοσχέδια, οι φόροι και εισφορές που σε απομυζούν, ουσιαστικά σου κατάσχουν, θέτουν σε αμφιβολία την επιβίωσή σου με όσα σου απομένουν. Όσο γιά τον εργασιακό βίο, τελική επιδίωξη να ταυτιστεί με τον καθαυτόν... βίο. Ει δυνατόν και πέραν αυτού. Τουλάχιστον κατά ένα εξάμηνο!
- Κοινωνική δικαιοσύνη και ισοπολιτεία: Το βόλεμα, του βολέματος, ω βόλεμα! Των ημετέρων εννοείται, στη βάση ευαγγελικών αρχών: "Δος ημίν σήμερον και άφες...". Και με σύγχρονα λόγια: "Τώρα σ' ηύρα, τώρα στάκα" και πλήρη επίγνωση της κυβερνητικής τους εφημερίας: Ό,τι φάν, ό,τι πιούν κι ό,τι αρπάξει ο... "στόλος" τους. (Κατά το σύμφωνω συμβίωσης).
Το σκίτσο του πανέξυπνου Αρκά απλά καθορίζει τις προτεραιότητες. Παλιά, η εθνικιστική δεξιά είχε το τρίπτυχο: "Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια". Τώρα άλλαξαν τα πράγματα, η Οικογένεια πάνω απ' όλα! Και μετά -κατά σειράν- οι ημέτεροι.... Όλοι οι άλλοι... ξουτ!
Νομίζω δεν χρειάζονται περισσότερα γιά να γίνει αντιληπτό πως η χώρα, διάτρητη από φαυλότητα και ανικανότητα διοίκησης, "μπάζει" από παντού και βουλιάζει συνεχώς στην ύφεση, τον μαρασμό, την εξαθλίωση και, εν τέλει, στην απαξίωση ευρωπαϊκού παρία και την οριστική απομόνωση από τον προηγμένο κόσμο. Οι κομμουνιστικές αγκυλώσεις και πρακτικές που διώχνουν τις υπάρχουσες επενδύσεις και αποθαρρύνουν την προσέλευση νέων, εγγυώνται τη συρρίκνωση του κρατικού μπεζαχτά, ο οποίος θα ανακυκλώνει ολοένα και λιγότερο χρήμα -ένεκα του ελλειμματικού ισοζυγίου εισαγωγών-εξαγωγών που θα το απομειώνει συνεχώς- μέχρις ότου μας καταντήσουν σαν την Αλβανία επί Χότζα. Μπλιγούρι και βρούβα.
Το εντυπωσιακά περίεργο είναι πως ακόμη υπάρχει ένα παράλογα σημαντικό κομμάτι του λαού, το οποίο εξακολουθεί -πεισματικά, φανατικά και αυτοκαταστροφικά- να ακολουθεί και να εμπιστεύεται αυτό το κοπριταριάτο που μας οδηγεί -τσιφ- στο γκρεμό. Το τσαβικό παράδειγμα της Βενεζουέλας δεν είναι -ως φαίνεται- αρκετό γιά να μας συνεφέρει. Και να σκεφτεί κανείς πως ο Μαντούρο που τα έκανε κι αυτός... μαντάρα, διαθέτει ωκεανούς πετρελαίου. Και όμως οι συμπατριώτες του δεν έχουν χαρτί τουαλέτας να... σκουπιστούν.
Ίσως σ' εμάς αυτό ν' αποτελεί περιττή πολυτέλεια, αφού μάλλον θα συλλέγουμε το... "προϊόν" της αφόδευσης προκειμένου να το κάνουμε παξιμάδι!
Με τόση σαχλαμάρα που εκπέμπουν πώς να τους πιστέψεις;
Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα κι ο... κοντός, (που ήθελε να φαίνεται ψηλός).
Έτσι, και καθώς το δούλεμα πάει σύννεφο, η μελαγχολία, η ανασφάλεια και -κατά συνέπεια- η αγανάκτηση ογκούνται και μας πνίγουν.
Θέλεις, καταβάλλοντας απέλπιδες προσπάθειες, να τους πάρεις στα σοβαρά, αλλά -πάνω που πας να χωθείς σε κάποιο συννεφάκι ελπίδας γιά να αισιοδοξήσεις λιγουλάκι, έρχονται οι ίδιοι με την κουτοπόνηρη διαβολική συμπεριφορά τους να σε κουτρουβαλήσουν με φόρα στη γη και να σε προσθαλασσώσουν απότομα βουτώντας σε στον άγριο ωκεανό της ανικανότητος, της ατζαμωσύνης και της βλακώδους υστερόβουλης ματαιοδοξίας τους. Και τότε πνίγεσαι αναπόφευκτα.
Κατ' αρχήν, όταν βλέπεις τον υπουργό σου των οικονομικών να προσέρχεται σαν φτωχοσυμπέθερος, (την κονκάρδα των γκαίυ στο πέτο ομολογώ δεν την πρόσεξα), στις διεθνείς του υποχρεώσεις και συναντήσεις, νοιώθεις ντροπή. Ντροπή, ταπείνωση κι αηδία. Να κολυμπάει μέσα σε τσαλακωμένα φαρδειά ρούχα -πιθανόν μεταχειρισμένα και δανεισμένα από τον Φίλη- χωρίς γραβάτα, με μισοκακόμοιρο ύφος κι ένα ταγάρι στην πλάτη, άντε να αισιοδοξήσεις και να ελπίσεις πως αυτό το ταλαίπωρο πλάσμα θα πετύχει όρους που θα σου βελτιώσουν τη ζωή. Ήδη, ως φτωχοδιάβολος, αντιμετωπίζεται από τους συνομιλητές του με κατανόηση και ανοχή. Ναι και μ' ένα φιλικό χτύπημα συγκατάβασης στην πλάτη. Όμως από ουσία τίποτε. Και το ΔΝΤ παραμένει στο παιχνίδι και οι όροι δεν ελασικοποιούνται και κουβέντα γιά την πολυπόθητη ελάφρυνση* του χρέους. Τουλάχιστον όμως με δαύτο το "υπόλειμμα" δεν τους προκαλούμε και δεν τους προσβάλλουμε όπως έκανε κάποτε εκείνος ο απίθανος τύπος, ο γνωστός σαχλέουρας νάρκισσος. Βλέποντας τον Μπομπ τον Σφουγγαράκη στα διεθνή φόρα, μου θύμησε το παλιό αλφαβητάριο με το φτωχό ελληνόπουλο στο πλοίο, που το πήγαινε μετανάστη στην Αμερική και οι επιβάτες το λυπήθηκαν. Και από οίκτο έβαλαν ρεφενέ γιά να του δώσουν... μιά μικρή βοήθεια...!
Μετά ας πάρουμε τ' αφεντικό του. Τί στο διάβολο θέλει να χρησιμοποιεί... άγνωστες λέξεις γιά να δείξει -τάχα μου- μιά μόρφωση κι ένα επίπεδο που δεν έχει; Ας περιοριστεί στις γνωστές του δημαγωγικές κορώνες λαϊκισμού που τις δουλεύει τόσο καλά και πιάνουν στο χαχόλικο ακροατήριό του με το οποίο επικοινωνεί και συνεννοείται. Τί τα θέλει αυτά τα περί... "οίησης" και λοιπά... κινέζικα; Χθες το πέταξε πάλι. Μίλησε περί... "νεοποτισμού", πιθανότατα έχοντας στο μυαλό του "τίποτις περβόλια", όπου οργώνει ασύδοτα ο κομματικός του μηχανισμός και όλα τους τα σόγια. Ανάθεμα κι αν ξέρει τί σημαίνει "νεπωτισμός" -και άλλες τέτοιες ακαταλαβίστικες σαχλαμάρες- και τί χρειάζονται σε έναν συνεπή νεοκομμουνιστή ηγέτη. Του αρκούν τα ξεφαντώματα και τα ζεϊμπέκικα της "γριοβασίλως", της μεγάλης, της πρώτης, της ατέλειωτης, της ... τούρμπο! Όπα της και άλα της!
Σήμερα υπέστην κι άλλα χτυπήματα στο νευρικό μου σύστημα από διαπρεπείς σοσιαλισταράδες του συστήματος ΣΥΡΙΖΑ, όπως εκείνον τον απίθανο "υφυπουργό περιορισμού των συντάξεων"- άλλο συριζαρέικο μπουκούκι κι αυτός- ο οποίος όμως διαθέτει όραμα και βάθος σκέψης, θεωρώντας τα συγκεκριμένα παραδείγματα που του παρέθετε ο πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου ως... δικανικά!!! Δηλαδή θεωρεί ως... "λόγια αόριστα κι εντυπωσιασμού" όλα τα στοιχεία αριθμών με τα οποία αποδεικνύεται πως ένας ελεύθερος επαγγελματίας με ετήσιο εισόδημα 45.000 ευρώ, ουσιαστικά διαθέτει στο χέρι 15.000, μετά την καταβολή φόρων και ασφαλιστικών εισφορών. Και αυτές γιά ν' αρχίσει να πληρώνει υποχρεώσεις, μέσα στις οποίες και πλείστες πάλι στο κράτος, όπως ΕΝΦΙΑ, εισφορές αλληλεγγύης και λοιπούς λογαριασμούς. Και ύστερα, μέ τα υπόλοιπα που θα του μείνουν.... να ζήσει! Αν, δηλαδή, του μείνει κάτι γι' αυτό!
Κορυφαίο, όμως, και θρασύτερο επιχείρημα εκείνο που ξεστόμισε ο... δανδής που στέκεται στις μύτες γιά να φαίνεται ψηλότερος στις φωτογραφίες -γιά τέτοια σοβαρότητα μιλάμε- εξηγώντας στο αηδιαστικό γλείψιμο του σοβαροφανούς "κανίς" του ΣΚΑΙ πως σε δυόμιση χρόνια οι χαμηλές συντάξεις των νέων συνταξιούχων θ' ανέβουν, ένεκα της... επιτυχούς σοσιαλιστικής πολιτικής, (του... Τζίφρα και των περί αυτόν τουρκόγυφτων που κλείνουν Σκουριές, προβοκάρουν Cosco, αποθαρρύνουν επενδύσεις και πληθαίνουν ανέργους), οπότε θα... συναντήσουν εκείνες των νυν συνταξιούχων και, χέρι-χέρι, θα πάρουν την άγουσα της... ανόδου και ευδαιμονίας!
Με τέτοιες ανοησίες, αιθεροβασίες και προχειρολογήματα μας ξεγελούν, διαιωνίζουν την εξουσία τους και βολεύουν, τίρα-βίρα, (στα σβέλτα, στα γρήγορα και στα ξετσίπωτα), κάτω από τα μαστάρια της καχεκτικής ελληνικής αγελάδας γνωστούς, συγγενείς και κομματικούς φίλους. Και... ό,τι ήθελεν προκύψει! Δοξάστε τους.
* Όποιος νοεί ως "ελάφρυνση ελληνικού χρέους" την απομείωσή του, μέσω... κουρέματος, είναι αθεράπευτα αφελής. Κανείς δεν σβήνει και δεν χαρίζει χρέη σήμερα. Εκείνο που συζητιέται και -μάλλον- θα συμβεί είναι η χρονική παράταση αποπληρωμής του και η μείωση του επιτοκίου δανεισμού. Και τούτο, αν (κι εφ' όσον), η Ελλάδα πετύχει την μή περαιτέρω επαύξησή του διά του μηδενισμού των ελλειμμάτων της. Δηλαδή μέσω... λιτότητος! Όλα τα άλλα -τα αισιόδοξα και δημαγωγικά- είναι παραμύθια του μαθητευόμενου στην σύγχρονη οικονομία παλαιολιθικού νεοκομμουνιστικού κατεστημένου. Πάντως, όταν και αν συμβεί αυτή ακριβώς η αναπροσαρμογή του χρέους, το συριζαρέικο αριστερό τσούρμο θα το πανηγυρίσει δεόντως. Ως τεράστια επιτυχία του!
