Η κλασσική αρχαιότης εμπνέει και καθοδηγεί .... !

Επικαιρότης (μελαγχολική)

Η κυβέρνηση ασχολείται με τον «Καλλικράτη».
Η χώρα περνάει, για άγνωστο χρόνο, στα χέρια του «Ξενοκράτη».
Και ο λαός πέφτει, για πάντα, στα νύχια του «Δεινοκράτη».

Αυτά συμβαίνουν όταν διοικείσαι συστηματικά από … Φαλλοκράτες !
(Όχι με την έννοια της επιβολής και ισχύος, αλλά του κρατάω στα χέρια μου και… παίζω !)

Νυν υπέρ πάντων ο αγών. Και ο πατριωτισμός της Τζούλιας !

Επικαιρότης

Προ αρκετών χρόνων, επί παντοδυναμίας Ανδρ. Παπανδρέου ο αδικοχαμένος γιά το ελληνικό λαϊκό τραγούδι Στ. Καζαντζίδης, του οποίου ο Θεός υπερτόνισε το λαρύγκι ατροφώντας του το μυαλό, γεγονός που τον έκανε να αποτραβηχτεί από το τραγούδι γιά να τιμωρήσει το….Μάτσα, επισκέφτηκε τον, τότε, πρωθυπουργό και του ζήτησε να κοινωνικοποιήσει τη…. φωνή του ! (Μα την αλήθεια, είναι γεγονός !).
Με δεδομένο αυτό το προηγούμενο και τη γνωστή ιστορία της αξιέραστου κ. Τζούλιας Αλεξανδράτου με το περίφημο και αρκετά «πιασάρικο» πορνοβίντεό της η στήλη, πρωτοπορούσα πάντοτε σε ρηξικέλευθες λύσεις, προτείνει.
Ο κ. Πετσάλνικος και η κ. Κατσέλη, ως αποδέκτες αιτήματος της κυρίας «σταρ» να εισηγηθούν στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης να κοινωνικοποιηθεί το μ…νί (και όλα τα σχετικά) της κ.Τζούλιας !
Μη γελάτε καθόλου ! Στην αναβροχιά (όχι αυτού που πάει το μυαλό σας, αυτό ποτίζεται τακτικότατα !) την οικονομική, εννοώ, καλό είναι και το χαλάζι ! ( όχι αυτό που πέφτει εκεί που πάει το πονηρό μυαλό σας). Το χαλάζι της παροιμίας, εννοώ !
Με τις εισπράξεις που έκανε, όπως φημολογείται, το προηγούμενο σχετικό βίντεο δεν θα ήταν καθόλου κακή ιδέα η κ. Τζούλια, εργαζόμενη εντατικά, να γυρίζει διά λογαριασμό του κράτους μερικά βίντεο ετησίως. Αφού, ούτως η άλλως, εξεδήλωσε την επιθυμία να κατέβει στη πολιτική, (ένα λειτούργημα που όπως απεδείχθη είναι πολύ συναφές με το αντίστοιχο της κ. Τζούλιας !), και να σώσει κι αυτή με τη σειρά της τη χώρα, αξιοποιώντας το "ταλέντο" και τα προσόντα της και προσφέροντάς τα στην υπηρεσία της πατρίδος ! Το αποτέλεσμα θα έχει πολλαπλή χρησιμότητα γιά τη δεινοπαθούσα χώρα της οποίας οι στεναγμοί θα μπορέσουν να ανακουφιστούν από εκείνους της φιλοπάτριδος πρωταγωνίστριας, επί τω έργω !
Το κράτος, έτσι, θα μπορέσει να κλείσει μερικές τρύπες (με τις πωλήσεις των βιντεοσκοπημένων κλεισιμάτων όλων των αντιστοίχων της μεγάλης πρωταγωνίστριας !) και εκείνη θα αποκτήσει επάξια, μαζί με την ευγνωμοσύνη του έθνους και τον τίτλο της «εθνικής» μας σταρ. Μιά θέση που χήρεψε με το θάνατο της αξέχαστης Αλίκης.
Αν μάλιστα, διαλέξει γιά συμπρωταγωνιστή της μέλος του κοινοβουλίου, όπως η ίδια εδήλωσε,(η στήλη προτείνει τον κ. Πάγκαλο, γιά μεγαλύτερο βάρος, σασπένς και θεαματικότητα !) η συμπαραγωγή θα σπάσει ταμεία και το δημόσιο χρέος θα μηδενιστεί σε χρόνο ρεκόρ !
Η στήλη πάντως συμβάλλουσα, συμβολικώς και ουσιαστικώς, στη σωτηρία της πατρίδος δηλώνει υπεύθυνα ότι παραιτείται των νομίμων δικαιωμάτων της που απορρέουν από την κατοχύρωση της πρότασης.
Γιά την Ελλάδα, ρε γαμώτο ! ! !

Η σκληρή πραγματικότητα, κατάματα....

Θέσεις - Απόψεις

Στις 19 Μαΐου θα πρέπει να πληρωθεί ένα 10/ετές ομόλογο αξίας 8,5 δις ευρώ.
Αυτό, με απλά λόγια, σημαίνει ότι στις 19 Μαΐου του 2000, δανειστήκαμε κάποιο ποσό, τεράστιο βέβαια και με άγνωστο για τη στήλη επιτόκιο, γιά το οποίο, τώρα, θα πρέπει να καταβάλει η χώρα αυτό το ποσόν.
Πέραν του μηνύματος που δίνει το γεγονός, γιά το πώς και από ποιούς, διαδοχικά, φούσκωσε το χρέος το πρώτο ζητούμενο, σήμερα, είναι τί πρέπει να γίνει, από εδώ και πέρα αφού, όπως λέγεται, μέχρι το τέλος του χρόνου παίρνουν σειρά γιά εξόφληση ακόμη 20 δις. Και, Κύριος οίδε, τί ακολουθεί τα επόμενα χρόνια, καθώς το παιχνίδι συνεχώς χοντραίνει και τα ποσά ανεβαίνουν ιλιγγιωδώς!
Όλοι βιώνουμε τί θυσίες και στερήσεις, τί ταπεινωτικές διαπραγματεύσεις, τί εξευτελιστικούς όρους και τ'ι εθνική διαπόμπευση υφιστάμεθα γιά να μαζέψουμε αυτά τα 8,5 δις. Δηλαδή γιά μιά πρόσκαιρη και ευκαιριακή αναστολή της μοιραίας πτώχευσης. Γιά ν’ αποφύγουμε την ασφυξία σήμερα και να πνιγούμε … αύριο ! Καταλαβαίνετε τί μας περιμένει στο άμεσο μέλλον!
Και το βιολί αυτό θα τραβάει στο διηνεκές μέχρι να μπορέσει η χώρα να αναπτύξει, (όταν και αν), δικές της παραγωγικές δυνάμεις. Να περιορίσει τα δανεικά και να αρχίσει να ροκανίζει το χρέος. Δηλαδή, σαν να λέμε όταν ο ήλιος αρχίσει να βγαίνει από τη δύση!
Πέραν από τις σπασμωδικές, αντιφατικές και αλλοπρόσαλλες κυβερνητικές ανακοινώσεις της πιό ηλίθιας κυβέρνησης που πέρασε από το τόπο, η οποία θέτει μπροστά από οτιδήποτε το πολιτικό κόστος και το ανύπαρκτο πολιτικό της μέλλον, ψάχνοντας να βρει πως θα σερβίρει φαρμάκι με γεύση ζάχαρης, το μόνο που μας έμεινε να κάνουμε είναι το εξής:

Να δηλώσουμε αδυναμία, άρα στάση, πληρωμών και να πάψουμε να αναζητούμε, εναγωνίως και συνεχώς νέα δάνεια, των οποίων οι όροι θα γίνονται, ολοένα και επαχθέστεροι. Προκειμένου να συνεχίζεται το ανώφελο γαϊτανάκι του χρέους. Να δηλώσουμε, ευθαρσώς, αδυναμία συνέχισης αυτής της ματαιότητος και να σπάσουμε το φαύλο κύκλο! Γιά να μπορέσουμε να πάρουμε μιά βαθιά ανάσα, διώχνοντας, προσωρινά, τον εφιαλτικό βρόγχο από το λαιμό μας. Και να προχωρήσουμε σε αναδιαπραγμάτευση του χρέους, αναστέλλοντας κάθε τι κατεπείγον και ασφυκτικό. Εννοείται ότι αυτή η ενέργεια είναι κάκιστη, αλλά οπωσδήποτε λιγότερο καταστροφική από το ανατροφοτούμενο και αέναο κυνήγι της συνέπειας που εξυπηρετεί, πλέον, μόνο τους πιστωτές μας και ξεζουμίζει, συνεχώς και μέχρι τελευταίας ρανίδας αίματος, τον ελληνικό λαό. Εννοείται ότι άμεση συνέπεια θα είναι οι πάσης φύσεως αγορές και πιστωτές να μας κόψουν, μαχαίρι, τη πίστωση.
Ε, και! Θα ξαναγυρίσουμε στις ρίζες μας, στη παράδοσή μας και στη κλειστή οικονομία μας, μέχρι να ανασυνταχτούμε, να αναδιοργανωθούμε και να επανέλθουμε. Θα περάσουμε ένα δύσκολο λούκι, όπως πέρασαν τόσες και τόσες κακοδιοικημένες χώρες, π.χ. Αργεντινή, κ.λπ.
Χωρίς, όμως, το μαχαίρι στο λαιμό και χωρίς τους εκβιασμούς των αγορών. Θα γυρίσουμε, γιά κάποια (αρκετά) χρόνια, στη εσωτερική οικονομία εισάγοντας τα απαραίτητα και πληρώνοντας τοις μετρητοίς. Θα μάθουμε να τρώμε ελληνικά σκόρδα και όχι κινέζικα η αργεντίνικα, ντόπιες πατάτες και όχι γαλλικές, κυπριακές ή αιγυπτιακές. Ε΄, και! Θα στερηθούμε τα λαχανάκια των Βρυξελών και το τυρί το καμαμπέρ. Ε΄, και! Θα ξαναγυρίσουμε στη φέτα! Θα στερηθούμε τα πάσης φύσεως 4Χ4 και τις Mercedes κυκλοφορώντας με τις συγκοινωνίες ή και τα πόδια. Ε΄, και! Θα πίνουμε το φραπεδάκι μας σπίτι, πάμφθηνα, και όχι αραχτοί στο Κολωνάκι με 7 ευρώ. Ε΄, και! Θα μαζεύουμε τα πορτοκάλια, τα ροδάκινα, τα βερίκοκα μόνοι μας και δεν θα τα αφήνουμε να σαπίζουν στα δέντρα γιά να παίρνουμε, άκοπα, την επιδότηση. Ε΄, και! Και εννοείται ότι «σουσουδισμοί» και σνομπισμοί με σινιέ και άλλες ματαιοδοξίες της επίδειξης, τέρμα. Τέρμα! Τέρμα το life style και οι εξαλλότητες των σαχλών πρωινάδικων και των εμετικών μεταμεσημβρινών εκπομπών όπου καρακραγμένες «αδελφές» και σαχλές χαζοχαρούμενες ψευτοξανθές προπαγανδίζουν αποχαυνωτικά και μηδενιστικά πρότυπα ζωής και κοινωνικής λειτουργίας. Τα μυαλά, ξανά, μέσα στα κεφάλια και στρώσιμο στη σοβαρή δουλειά. Τέρμα ο μηδενιστικός συβαριτισμός.
Γιατί καλά είναι τα μεταξωτά βρακιά αλλά απαιτούν και επιδέξιους κ… ους! Και οι δικοί μας αποδείχτηκαν εντελώς αδέξιοι. Με αποτέλεσμα όχι μόνο να χάσουμε και τα βαμβακερά αλλά να μείνουν εντελώς ακάλυπτοι, έρμαιοι στις διαθέσεις των πάσης φύσεως «παιδεραστών» των αγορών, των spreads και λοιπών κερδοσκόπων.

Αλλά, πρώτα από όλα ο τόπος χρειάζεται σοβαρή, στιβαρή και υπεύθυνη κυβέρνηση.
Το σημερινό πολιτικό σύστημα απέτυχε τελείως, δεν μπορεί να δώσει μιά τέτοια και χρειάζεται σαρωτικό ξήλωμα. Στα σκουπίδια, στο πυρ το εξώτερο, στο διάβολο… κι ακόμη παραπέρα! Ελάχιστα ικανά και έντιμα στελέχη μπορούν να χρησιμοποιηθούν (π.χ. Αλ. Παπαδόπουλος, Λοβέρδος, Χατζηδάκης, Παπαληγούρας, Κεφαλογιάννης και κάποιοι άλλοι που μου διαφεύγουν τώρα τα ονόματά τους). Ήρθε η ώρα των τεχνοκρατών. Η ώρα του Γιαννίτση, του Μητρόπουλου, του Ρωμανιά και, κυρίως, θυμηθείτε το όνομα και την ώρα που το διαβάζετε. Του Ανδρέα Βγενόπουλου! Είναι ο άνθρωπος που ξέρει να κάνει παραγωγική μιά επιχείρηση ικανοποιώντας, ταυτόχρονα, και τους υπαλλήλους της.
Γιατί την ώρα, αυτή η χώρα χρειάζεται υπηρεσιακή κυβέρνηση απαρτιζόμενη από σοβαρούς και υπεύθυνους ανθρώπους και όχι κοριτσόπουλα με σπορτέξ και σακίδια στη πλάτη που αιθεροβατούν, σαν τη Μαίρη Πόππινς. Όχι οινόφλυγες και αμετροεπείς κοιλαράδες και άλλες πολιτικές ασημαντότητες που, άπειροι όντες, κάνουν το διδακτορικό τους στη πλάτη μας. Και πάνω απ’ όλα απαιτείται τιμονιέρης με κότσια. Ένας κοφτός, στιβαρός manager με ξεκάθαρες ιδέες, λιτές και σταράτες κουβέντες και όχι ένα άτονο και άνευρο, γλυκανάλατο και ματαιόδοξο, αρνούμενο να ενηλικιωθεί παιδάριο, τύπου Άβερελ Ντάλτον, που διαβάζει ακόμη και τ’ όνομά του.
Όσο χάνεται χρόνος προς κάθε άλλη κατεύθυνση τόσο το χειρότερο γιά τον τόπο.

Ο λαϊκισμός, τα ψευτοαισόδοξα μισόλογα και η σκληρή πραγματικότητα.

Θέσεις - Απόψεις

Τα κόμματα, γιά ίδιον πολιτικό όφελος, παρουσιάζουν τα πράγματα με τη δική τους εκδοχή. Και το μεγαλύτερο μέρος του λαού, αποσβολωμένο και πελαγωμένο, αμύητο από υψηλές και περίπλοκες οικονομικές έννοιες παραπλανάται και αποπροσανατολίζεται. Και αντιδρά, επί του παρόντος, με βάση τις μέχρι τώρα πολιτικές του πεποιθήσεις και τις κομματικές του αγκυλώσεις. Άρα λάθος !
Ακούγεται, και είναι γεγονός, ότι τα προσεχή 2- 3 χρόνια οι δανειακές ανάγκες της χώρας θα είναι, συνολικά, της τάξεως των 150 δις ευρώ. Όταν το συνολικό δημόσιο χρέος, μαζί με τα φετινά δάνεια θα έχει ξεπεράσει τα 340 δις. Και εξυπονοείται ότι, του λοιπού, λόγω ΔΝΤ, τέρμα η κακοδιοίκηση και οι ρεμούλες.
Από τα νούμερα αυτά αναδύεται μιά μεγάλη αλήθεια. Ότι, δηλαδή, το μεγάλο - το εγκληματικά μεγάλο - λάθος που οδήγησε τη χώρα σ΄ αυτό το σημείο της υπερχρέωσης, της χρεοκοπίας και της, ως εκ τούτου, μείωσης της εθνικής της κυριαρχίας είναι η, μεταπολιτευτικά, οικοδόμηση ενός διεφθαρμένου συστήματος διακυβέρνησης και δημόσιας διοίκησης. Φοβερά χρηματοβόρο, σπάταλο, αντιπαραγωγικό, γραφειοκρατικό και κοντόφθαλμο. Πέρα από τις αντοχές και τις δυνατότητες της πραγματικής οικονομίας της Ελλάδος. Ένα σύστημα στηριγμένο στις πελατειακές σχέσεις, το κομματισμό, το φαβοριτισμό, την ήσσονα προσπάθεια, το «δε βαριέσαι», το βόλεμα, τη διαφθορά. Γενικά, στα μέτρα της παλαιάς κουτοπόνηρης πρακτικής του «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο»! Με πλήρη αδιαφορία και περιφρόνηση γιά το πραγματικό συμφέρον και το μέλλον του τόπου.
Βρήκαμε και τη παχιά αγελάδα της Ε. Ε. και στρογγυλοκαθίσαμε απάνω της, συμπληρώνοντας, πέραν από τη διασπάθιση των επιδοτήσεων, το κάθε έλλειμμα που δημιουργούσε η άφρων «καλοπέρασή» μας και η παράλογη λογική των «κεκτημένων δικαιωμάτων» με αφειδή δανεισμό, τα προϊόντα του οποίου έπεφταν στο Καιάδα της κατανάλωσης και της σπατάλης.
Όμως όλες αυτές οι καιροσκοπικές αμαρτωλές πολιτικές επιλογές πληρώνονται κάποτε. Δηλαδή τώρα! Μαζί με τη λήξη των σχετικών ομολόγων και τη γιγάντωση των αναγκών που αβασάνιστα κατασκευάσαμε.
Δυστυχώς η χώρα βαδίζει, ξυπόλητη, σ΄ ένα αχανές ναρκοπέδιο που της έστησαν οι κυβερνήσεις της με τις ανεύθυνες πολιτικές των τελευταίων 30 χρόνων.
Πρέπει να το πάρουμε απόφαση και να προετοιμαστούμε ψυχολογικά σωστά παρά τις, ανόητα, αισιόδοξες εξαγγελίες των δραστών αυτής της κατάστασης που εξακολουθούν να ψεύδονται αλληλοκατηγορούμενοι και να σπέρνουν φρούδες ελπίδες. Η γνώση της αλήθειας ποτέ δεν έβλαψε. Και, εν προκειμένω, στηρίζεται στη λογική των αριθμών. Και καλόν είναι να τη συνειδητοποιήσουμε όλοι.
Ο τόπος είναι χωμένος σ’ ένα φαύλο κύκλο ανατροφοδοτούμενων ελλειμμάτων και χρεών από τον οποίο δεν θα βγούμε ούτε σε 100 χρόνια!
Με συσσωρευμένο ένα αστρονομικό χρέος γιά το οποίο όλες οι αιματηρές θυσίες και προγράμματα λιτότητας γίνονται, όχι γιά να μειωθεί, αλλά γιά να περιοριστεί ο ρυθμός αυξήσεώς του. Έτσι η ιστορία μοιάζει με το να κυνηγάμε ένα λεωφορείο το οποίο δεν το φτάνουμε αλλά, απλώς, προσπαθούμε να απομακρύνεται, κατά το δυνατόν, λιγότερο γρήγορα! Και όλη η άγρια λιτότητα που μας περιμένει, τη προσεχή πενταετία, είναι γιά να καταφέρουμε να διατηρήσουμε σταθερή την απόσταση που μας χωρίζει από το λεωφορείο! Ζήσε Μάη μου!
Αυτά δεν τα γράφω γιά να σας μαυρίσω περισσότερο τη ψυχή αλλά γιά να σας προσγειώσω στη πραγματικότητα. Κι ας μην σπεύσουν οι εργολάβοι της αισιοδοξίας να με διαψεύσουν και να με χαρακτηρίσουν, χαζοχαρούμενα, «καταστροφολόγο» γιατί κάτι τέτοιες «υπεραισιόδοξες» παρωπιδιασμένες νοοτροπίες μας οδήγησαν στο γκρεμό!
Γιά να προφτάσουμε το λεωφορείο, δηλαδή να μηδενίσουμε το χρέος μας ή, έστω, να το φέρουμε στα ανεκτά πλαίσια των άλλων ευρωπαϊκών εταίρων, θα πρέπει να δημιουργήσουμε πλεονασματικούς προϋπολογισμούς. Δηλαδή ν' αρχίσουμε να παράγουμε περισσότερα απ’ όσα ξοδεύουμε. Και το περίσσευμα αυτό να το εξάγουμε και να εισπράττουμε χρήματα. Απλά πράγματα! Όμως και πολύ δύσκολα, συνάμα, γιατί προϋποθέτουν, πάνω απ’ όλα, αλλαγή νοοτροπίας που είναι και το πρώτο ζητούμενο.
Θα πρέπει να μάθουμε δουλεύουμε περισσότερο, να παράγουμε περισσότερα και να γίνουμε ανταγωνιστικοί, σε ποιότητα και τιμές. Το βρίσκετε εύκολο; Εγώ καθόλου, εκτός κι αν αλλάξουμε μυαλά! Χαιρετίσματα! Αυτό θα μπορέσει να συμβεί, ίσως και αν, όταν τα εγγόνια μας θα έχουν γίνει παππούδες!
Μόνη μας ελπίδα λοιπόν, κατά το ουδέν κακόν αμιγές καλού, το ΔΝΤ! Μήπως και μας συνετίσει!
Οποία κατάντια……

ΥΓ. Και μέσα στο πόνο και το μαύρο μας το χάλι, να βγαίνει ο κ. Αλαβάνος και να ζητεί "απαγόρευση εξόδου" από τη χώρα των κ. κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου!
Και λίγο πριν φαινόταν μιά χαρά ο άνθρωπος!
Είδατε τί είμαστε; Ένα τίποτα είμαστε! Αρκεί ένα "τσακ" και σου στρίβει η βίδα! Κρίμα στο παλικάρι. Να δούμε που θα του κάτσει η μπίλια! Μεγαλέξαντρος, Ναπολέων ή ... Λένιν! Ποντάρω στον τρίτο!

Τα φώτα χαμηλώνουν, η ώρα του απολογισμού έρχεται.

Θέσεις - Απόψεις

Η φαρσοκωμωδία τελείωσε μαζί με το σασπένς που μας κράταγε στη τσίτα επί μήνες.
Και η χώρα βρίσκεται, πλέον, στην θερμή και φιλόξενη αγκαλιά του ΔΝΤ !
Μαζί με ότι αρνητικό συνεπάγεται αυτό το αποτέλεσμα, υπάρχει και ένα μεγάλο θετικό αντίβαρο. Διασφαλίζεται η μελλοντική πορεία του τόπου με συνέπεια, ειλικρίνεια και διαφάνεια. Χωρίς της Σειρήνες του παραπληροφορικού λαϊκισμού και τις αλχημείες του πολιτικού κόστους.
Ήσυχοι πλέον γιά το μέλλον, (έστω και πολύ ανηφορικό), μπορούμε ν’ ασχοληθούμε, ήρεμα και ψύχραιμα, με το παρελθόν. Το σωστό επιμερισμό και τον αντικειμενικό καταλογισμό των ευθυνών στις κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις, (γιατί κι αυτές έχουν το μερίδιό τους), που μας κυβέρνησαν το κρίσιμο διάστημα από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν.
Ο τελευταίος ισοσκελισμένος προϋπολογισμός κατετέθη το 1979. Από εκεί και πέρα άρχισαν τα ελλείμματα, τα χρέη και οι αποκρύψεις τους. Με σωρείαν από λογιστικά τερτίπια και «δημιουργικές λογιστικές», που με απλά λόγια λέγονται εξαπάτηση και παραπληροφόρηση του λαού και των ευρωπαίων εταίρων, των «κουτόφραγκων»!
Κάθε κυβέρνηση κληρονομούσε, από τη προηγούμενη, ένα χρέος και το κληροδοτούσε στην επόμενη. Όπου, μαζί με τα κληρονομηθέντα χρεολύσια που είχε υποχρέωση να πληρώσει, προσέθετε και το δικό της, πρωτογενές, αντίστοιχο ετήσιο έλλειμμα που, χρόνο με το χρόνο, προσετίθετο στο υπάρχον χρέος και το διόγκωνε. Σε μιά προσπάθεια να μην υποληφθεί της προηγουμένης σε καλοσύνη και παροχές. Μπερδεύοντας το φιλολαϊκό με το λαϊκίστικο και ενδίδοντας σε κάθε είδους, λογική η παράλογη, συντεχνιακή απαίτηση. Πέραν από τις όποιες άλλες λοβιτούρες, καταχρήσεις, κομπίνες, μίζες και πάσης φύσεως σπατάλες και διασπαθίσεις δημόσιου χρήματος που διεπράττοντο υπό τη σκέπη της.
Κι έτσι το δημόσιο χρέος φούσκωνε συνέχεια και γεωμετρικά σαν γιγαντιαίο μπαλόνι.

Θα επιθυμούσα διακαώς, οι ξένοι επιτηρητές των οικονομικών υπουργείων να ασχοληθούν με το θέμα και να συντάξουν σχετική, και αντικειμενική, έκθεση υπολογίζοντας, κυρίως, τα πρωτογενή ελλείμματα εκάστης περιόδου.
Γιατί έχει καθοριστικό ενδιαφέρον να πληροφορηθεί ο λαός τη πραγματική ευθύνη της κάθε κυβέρνησης από το 1980 και εντεύθεν στην οικονομική μας κατάρρευση.
Γιά να εκλείψουν, επί τέλους, ο λαϊκισμός, η παραπληροφόρηση, η εξαπάτηση, η κουτοπονηριά και η άσκοπη κοκορομαχία των συνυπεύθυνων πολιτικών παρατάξεων. Που ολοφύρονται σήμερα, υποκριτικά, πάνω στα αποκαΐδια του κτίσματος που, αυτοί, με την άφρονα πολιτική τους, πυρπόλησαν ρίχνοντας τώρα, ανερυθρίαστα, την ευθύνη ο ένας τον άλλο !
Και να μπορέσει να κρίνει νηφάλια και να παραδειγματισθεί γιά το μέλλον.
Πιστεύω ότι το πιό πάνω αίτημα είναι καθολικό.

Το χέρι του Θεού και ... οι σατανικές συμπτώσεις

Γιά γέλια και γιά κλάματα

Τελικά όλα στραβά γίνονται σ’ αυτό τον τόπο !
Από μακρότατου χρόνου, η στήλη συχνά επιζητούσε την επέμβαση του Θεού στα εσωτερικά της χώρας, μιάς και οι πολιτικοί μας τα πήγαιναν κατά διαόλου. Λέγοντας και αναφωνώντας επανειλημμένως, «ο Θεός να βάλει το χέρι του» !
Όμως κάτι δεν πήγε σωστά στη διαβίβαση της ικεσίας. Και το πράγμα παρουσίασε κάποιες στρεβλώσεις. Και συγκεκριμένα :
Α) Λέγοντας Θεό, η στήλη δεν εννοούσε τον «από μηχανής Θεό», τύπου ΔΝΤ.
Β) Με τη λέξη «χέρι», εννοούσε ολόκληρο το χέρι και όχι μόνο το μεσαίο δάκτυλο,
Και, το σπουδαιότερο,
Γ) Δεν εννοούσε, επ’ ουδενί, να το βάλει στο σημείο εκείνο που το έβαλε !
Προς Θεού, Θεέ μου, όχι τέτοιες παρεξηγήσεις !

Λέγεται ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται μόνο σαν φάρσα. Προσέξτε λοιπόν !

- Η πρώτη πτώχευση της χώρας έγινε με πρωθυπουργό το Χαρ. Τρικούπη.
Και η τελευταία με πρωθυπουργό από τη Χαρ. Τρικούπη !
Σύμπτωση ; Ίσως.
- Προσέξτε τη φωτογραφία του Χαρ. Τρικούπη, αφαιρέστε του λίγο απ’ το παχύ του μουστάκι και πέσ’ τε μου ποιόν σας θυμίζει !
Κι άλλη σύμπτωση ; Ξανά ίσως !
Όμως όλα αυτά με βάζουν στο πειρασμό να θυμηθώ και το Γουλιμή ! Τον ξέρετε τον Μιλτιάδη τον Γουλιμή ; Αν όχι αναζητήστε τον. Έχει ενδιαφέρον.
Λέτε να τριτώσουν οι συμπτώσεις.
Εδώ που φτάσαμε, οι ελπίδες μας στηρίζονται σ΄ ένα νέο Γουλιμή στη θέση του…δικού μας Γουλιμή !
Αναζητείται Γουλιμής !
Τελικά αφού αυτοί μου μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν είναι άνθρωποι της πλάκας, μόνο η πλάκα μας σώζει. Σαν αντίδοτο !
Πάσσαλος, πασσάλω εκρούεται ! Και εις άλλα με υγείαν....

Μηχανισμοί που μπαίνουν σε κίνηση τώρα και μηχανισμοί που μας "δουλεύουν" συνεχώς !

Επί του τηλεχειριστηρίου

Σε μιά, εντελώς, απρόσμενη και αιφνιδιαστική κίνηση, ο κ. Πρωθυπουργός, μας διάβασε από το Καστελόριζο, σήμερα το μεσημέρι, ότι πάτησε το κουμπί και ενεργοποίησε το μηχανισμό !
Και άφησε άφωνο το πανελλήνιο ! Απίστευτο ! Κατάφερε, το θηρίο, να ενεργοποιήσει το «μηχανισμό των Αντικυθήρων»;  Μπράβο του ! Ζήτω !
Ανώτερο κι απ’ τον διάπλου με το κανό !
Θα στοιχημάτιζα το κεφάλι μου ότι γι’ αυτό το «μηχανισμό» επρόκειτο. Γιατί στον άλλον, εκείνον με το προστατευτικό δίχτυ της Ε.Ε. και τη μικρή - να, τοσοδούλα συμμετοχούλα του ΔΝΤ - ούτε που πήγαινε το μυαλό μου.
Είχα πειστεί ότι αυτό θα γινόταν στην απίθανη περίπτωση που θα χρειαζόταν. Όταν και αν. Μία στο τρισεκατομμύριο, δηλαδή !
Και γιά κοίτα φίλε μου, στο Θεό σου, που πήγε κι έκατσε η μπίλια ! Σ’ αυτή την απειροελάχιστη πιθανότητα !
Όμως, όπως μας εξήγησε - διαβάζοντας πάντα - το έκανε γιά να σώσει την οικονομική πολιτική των εταίρων μας. Και το κοινό μας νόμισμα, από τα νύχια των κερδοσκόπων !
Α΄, έτσι λοιπόν, εξηγούνται τα πράγματα !
Είπα κι εγώ, ο αφελής…..