Αλλαγή. Μιά πολυφορεμένη, κούφια και κακοποιημένη λέξη.

 Η μαγική λέξη που οδηγεί τον πολιτικαντιδισμό στο πουθενά!

Αλλαγή, η διαχρονικής σημασίας λέξη, που χρησιμοποιείται γενικώς και αορίστως, εξάπτει την φαντασία και γεννά ουτοπικές προσδοκίες. Συντηρεί και θερμαίνει ελπίδες -κατά κανόνα φρούδες- και οδηγεί, κατ΄ ευθείαν, στην απογοήτευση.

Η «Αλλαγή» δεν μαγειρεύεται και δεν εκμαιεύεται βιαστικά και άτοπα, με βάση το θυμικό, τα απωθημένα και τις μύχιες επιθυμίες μας. Ούτε επιτυγχάνεται με βίαιες επαναστάσεις και φιλοσοφικά φληναφήματα.

Όλες -μα όλες- οι «επαναστάσεις» φυλλορρόησαν, αργά ή γρήγορα, και οδήγησαν τα πράγματα σε χειρότερο σημείο από εκεί όπου ξεκίνησαν, αφήνοντας πίσω τους πολύ αίμα και μηδαμινό ουσιαστικό αποτέλεσμα. Π.χ. την Γαλλική Επανάσταση την ακολούθησε σύντομα η παλινόρθωση των Βουρβώνων, την Ρωσική η τρομοκρατία του Στάλιν, την Ελληνική την κατέπνιξε στο αίμα ο Αιγύπτιος Ιμπραήμ και μόλις που πρόλαβαν να την διασώσουν οι στόλοι των, τότε, Μεγάλων Δυνάμεων. Ο αγγλικός, ο γαλλικός και ο ρωσικός, με την ναυμαχία στο Ναυαρίνο, τον Οκτώβριο του 1827, κ.ο.κ.

Τις πραγματικές αλλαγές τις φέρνει η σύνεση, ο διαφωτισμός, (Ρουσώ, Μοντεσκιέ, Ντιντερό, Βολταίρος, Άνταμ Σμιθ, Ρήγας Φερραίος, Δημ. Καταρτζής, Αδαμ. Κοραής, κ.λπ.), και –κυρίως- η ωρίμανση των συνθηκών και των προϋποθέσεων αλλαγής.

Βασικά στοιχεία ουσιαστικών αλλαγών αποτελεί ο συνδυασμός αξιοποιήσεως της πείρας του παρελθόντος, η αποφυγή των ίδιων λαθών και η φρόνιμη επιλογή αξιόπιστης και ικανής ηγεσίας, η οποία θα μπορεί να καθοδηγεί και να εμπνέει. Με πρόσωπα αναγνωρισμένα από την δράση και την κοινωνική προσφορά τους και όχι αναγνωρίσιμα από το life style και τα «λικνίσματα» στην TV. Μακράν από στείρες συνθηματολογίες, ανούσιους βερμπαλισμούς και απατηλές υποσχεσιολογίες. Και με τον λαό σκεπτόμενο και ωριμασμένο από τις αποτυχίες και τα λάθη του παρελθόντος. Πειθαρχημένο και χωρίς ακρότητες…. «αγανάκτησης». Χωρίς διχασμούς και αντιπαλότητες, πέραν του υγιούς ανταγωνισμού γιά ανέλιξη. Με σταθερή προσήλωση σε στόχους σύμμετρης κοινωνικής ανάπτυξης και προκοπής.

Τέτοιοι λαοί προχωρούν και «προοδεύουν» πραγματικά και όχι καπηλευόμενοι -άκριτα και ανόητα- την λέξη… «πρόοδος» και τα ταλαιπωρημένα παράγωγα αυτής. Ψύχραιμα, μεθοδικά και σταθερά φέρνουν αδιόρατα και ανεπαίσθητα -χωρίς τριγμούς και αναστατώσεις- τις πραγματικές και απαραίτητες «αλλαγές» και τις κοινωνικές προσαρμογές στις κάθε νέες, σύγχρονες συνθήκες ζωής και ομαλής λειτουργίας της. Χωρίς άσκοπες ακρότητες και καταστροφικές αναταραχές. Με υπακοή στην έννομη Τάξη, ανοχή στην παντοία διαφορετικότητα, συνεχή διάλογο, σεβασμό στην «αντίθετη άποψη» και πλήρη υποταγή στους κανόνες της Δημοκρατίας.

Ο ευδαιμονισμός και η αριστερά.

 

Ο γράφων δεν έχει καμμιά προκατάληψη κατά του πρώτου και δεν υπήρξε ποτέ οπαδός της δεύτερης.

Φύσει ολιγαρκής και ανεξάρτητο πνεύμα αναγνωρίζω στον καθένα το δικαίωμα της επιλογής στα πάντα και, πρωτίστως, στην προσπάθεια να χτίσει τη συγκρότηση του χαρακτήρα και την οικοδόμηση της ζωής του πάνω σε αξίες, πρότυπα και επιθυμίες κατά το δοκούν. Αρκεί -βασική αρχή- να λειτουργεί στα πλαίσια της νομιμότητος και του σεβασμού των αντιστοίχων δικαιωμάτων του «πλησίον» του.

Προσωπικά, η τρυφηλότης, η καλοπέραση και ο υλικός ευδαιμονισμός δεν υπήρξαν ποτέ προτεραιότητές μου. Τα αναγνωρίζω, όμως, σε όσους τα προτάσσουν στη δική τους. Με μία αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση, γιά κάθε έντιμη και σοβαρή προσωπικότητα. Θα πρέπει να διαθέτει -και δείχνει- απόλυτη συνέπεια και συμβατότητα μεταξύ διακηρυγμένων ιδεών και τρόπου ζωής.

Έτσι, θεωρώ άκρως φαύλο, χυδαίο και κουτοπόνηρα ωφελιμιστικό, από την μία να δηλώνεις … «παιδί του απλού λαού» -διαπρύσιος υποστηρικτής των λαϊκών στρωμάτων- και από την άλλη να ζεις βίον πλούσιον, ως μέλος οικονομικής ελίτ.

Η πολυτελής βίλλα των 450 τ.μ. του Ραγκούση, που… στεγάζει τα «παιδάκια» του στην Πάρο, (τσεπώνοντας, ταυτόχρονα, 2200 ευρώ ημερησίως από θερινή ενοικίαση ), αποδεικνύει, περίτρανα, το δεύτερο. Το ίδιο και το πλήθος των διαμερισμάτων που διαθέτει, στην Αθήνα, ο ανθέλλην Παπαδημούλης, οι δεκάδες ακινήτων που -θρασύτατα- αναγράφονται στο «παλμαρέ» του «πόθεν έσχες» μιάς «βραχνοκοκόρισσας» συριζαρέας γλωσσοκοπάνας -νυν εκτός Κοινοβουλίου- από τον Πειραιά και -αποθέωση φαυλότητος- η «Άκριτη» εξομολόγηση γηραιάς συριζολάτρισσας, η οποία διαθέτει 2-3 διαμερίσματα στο Λονδίνο, γιά... «αποκούμπι», όπως δηλώνει η ίδια!

Με κάτι τέτοια απατηλά φούμαρα εξαπατώνται και αφιονίζονται οι αφελείς αριστεροί,, οι οποίοι πνέουν μένεα κατά του Κεφαλαίου… των άλλων.

Κοντολογίς και συμπερασματικά, ο Χριστιανισμός επεκράτησε ως θρησκεία, γιατί ο Χριστός, σε ολόκληρη την μικρή, επίγεια παρουσία Του, έδωσε και την ίδια Του την ζωή, θυσία στις ιδέες και απόψεις Του.

ΥΓ. Το μέγεθος του εικονιζομένου κτίσματος γεννά βάσιμες υποψίες υπερβάσεως του Συντελεστού Δομήσεως της περιοχής. Θα πρέπει να ψαχτεί....

«Ποιά είναι η Ελλάδα…»

Διάβασα στην «Καθημερινή» της Κυριακής απαντήσεις 23 αξιόλογων συμπολιτών μας και μιάς… μηχανής(!), σε ένα άρθρο-ερώτημα με τίτλο: «Ελλάδα είναι…».

Χωρίς να έχω το βεληνεκές αξιολογότητος των ερωτηθέντων και χωρίς να μου ζητήσει κανείς την άποψή μου, σπεύδω -εντελώς απρόσκλητος και αυτόκλητος- να απαντήσω σε ένα εντελώς αντίθετο ερώτημα: «Ελλάδα ΔΕΝ είναι…»! Ή μάλλον, τί δεν αξίζει να είναι…

Η χώρα μας είναι μιά προικισμένη γωνιά της Γης, που δεν αξίζει την κακομεταχείριση που υφίσταται από αυτούς που την κατοικούν, την βανδαλίζουν, την καταστρέφουν…

Στην χώρα που γέννησε το πνεύμα, τις επιστήμες, τις καλές τέχνες, την φιλοσοφία, την ποίηση, την λογοτεχνία και, εν τέλει, την δημοκρατία, δεν θα της άξιζε η σημερινή της κατάντια. Εκτός και αν ο Θεός, μαζί με τα καλά που την προίκισε, φρόντισε να της στείλει και την Πανδώρα με το κουτί της, ούτως ώστε να δοκιμάσει αν πράγματι της άξιζαν αυτά τα… προικιά. Και, δυστυχώς, ο χρόνος και η ζωή απέδειξαν πως τα παιδιά της δεν κατάφεραν να κρατήσουν τις αξίες που κάποτε γεννήθηκαν από τους προγόνους τους. Προχωρώντας από το κακό στο χειρότερο, σήμερα βολοδέρνει μεταξύ ευτέλειας, σήψης και αποσύνθεσης. Με τους τραμπούκους να κουμαντάρουν τα Πανεπιστήμια και τους «πολακιστές» να θέλουν να την κυβερνήσουν. Αλητεία απ΄ άκρου σ΄ άκρον.

Ίσως, σαν μιά ακόμη επαλήθευση της θείας νομοτέλειας που θέλει ό,τι ακμάζει πρώτο να παρακμάζει και πρώτο!

ΤΟ ΕΜΠ... σήμερα!

Σ΄ αυτό το Ίδρυμα, σ΄ αυτούς τους χώρους, κάποτε σπούδασα! Γι΄ αυτό και σήμερα πονώ γιά το χάλι του.

Αναλογίζομαι αν αυτά τα καθάρματα -που σκέφτονται και ενεργούν έτσι- κατά κάποιον μαγικό τρόπο εξέλειπαν από τη ζωή και τον τόπο, τί θα έχανε -ή τί θα κέρδιζε- η κοινωνία;

Ποιά η χρησιμότητα ύπαρξής τους; Υπάρχει περίπτωση μεταμέλειας και μεταμόρφωσής τους σε χρήσιμες κοινωνικές μονάδες; Θα μπορούσαμε, άραγε, να ζήσουμε χωρίς αυτούς; Ή θα μας έλειπαν... αφόρητα

Σοβαρότητα – υπευθυνότητα.

 

Τα δεδομένα της σημερινής κοινωνίας είναι απλωμένα στο τραπέζι. Ορατά σε όλους και μετρήσιμα από όλους. Μόνη διαφορά η ικανότητα εκτιμήσεως ενός εκάστου εξ ημών και η δυνατότητα που έχουμε να αντιληφθούμε, σωστά ή λανθασμένα, τα όσα οι πολιτικές παρατάξεις -αλήθειες ή παραμύθια- μας «σερβίρουν» και εμείς, ως υπεύθυνοι πολίτες, καλούμεθα να κρίνουμε ώστε να επιλέξουμε ποιός θα πρέπει να μας κυβερνήσει τα επόμενα 4 χρόνια.

Όλοι οι… «μουστερήδες», οι επικρατέστεροι τουλάχιστον, έχουν παρελθόν στο τιμόνι, ιστορικό πεπραγμένων -ενεργειών και παραλείψεων- και κάποιον, ορισμένο, βαθμό αξιοπιστίας για τα υποσχόμενα να πράξουν στο μέλλον.

Τελικά, η επιλογή δεν είναι δύσκολη. Αρκεί να παρατηρήσατε προσεκτικά τις σεπτές μορφές , π.χ. του κ. Φίλη, (ο οποίος διετέλεσε Υπουργός Παιδείας, χωρίς να καταφέρει να περάσει από το Α΄ στο Β΄ έτος της Νομικής!), του κουρ..όμαγκα κ. Πολάκη, (ομολογουμένως από τον ίδιο φοροκλέφτης), του δυσκοίλιου κ. Σπρίτζη, (που θα μας αναμορφώσει με το καλό ή το άγριο!), αναλογιστείτε το μπάχαλο που ευαγγελίζεται η ενζενύ κ. Αναξιόγλου, («η κανονικότητα δεν υπήρξε ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά») και σκεφτείτε τί σας μέλλεται, αν τους ξαναφέρετε στην εξουσία. Με αποκορύφωμα τον αμόρφωτο τυχοδιώκτη ηγέτη τους. Τον κ. «Broεδρο» Τσίπρα. Τον τυχοδιώκτη επιστήμονα του ψεύδους, της αυταπάτης, των ακαταλαβίστικων φληναφημάτων και αρχιμάστορα της «σκηνοθεσίας» σε fake πραγματικότητες.

Η επιλογή είναι εύκολη. Παραμερίσατε στείρες προκαταλήψεις και αποκολληθείτε από αποδεδειγμένα αποτυχημένες ιδεοληψίες. Δείτε καθαρά το συμφέρον σας και αυτό των παιδιών σας και επιλέξατε «σοβαρότητα και υπευθυνότητα» και μην χαραμίσετε την ψήφο σας. Μην την σπαταλήσετε -δεξιά κι αριστερά- σε άχρηστες κι ατελέσφορες «διαμαρτυρίες» που, τελικά, ευνοούν μόνο τον Σύριζα. Επιλέξατε Μητσοτάκη.

Με αυτόν η χώρα βγήκε από τα μνημόνια υποτέλειας και μπήκε σε διαδικασία ανατάξεως και πραγματικής «προόδου». Προχωρεί προς τα εμπρός. Παρά τα τεράστια προβλήματα που συνάντησε. Παρά τις μεγάλες αναποδιές που του προέκυψαν και αντιμετώπισε επιτυχώς. Έστω με κάποια λάθη, έστω με καθυστερήσεις κάπου. Όμως προχωρεί σταθερά προς τα εμπρός. Σοβαρά, μετρημένα και υπεύθυνα. Μην την αφήσετε να γυρίσει πίσω…

«Ο Πόλεμος του Μπακαλιάρου».

Ως «Πόλεμος του Μπακαλιάρου» καταγράφεται ιστορικά μία, σχεδόν, αιωνόβια σύρραξη μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και της Ισλανδίας, (1893-1976). Αφορούσε, κυρίως, αλιευτικά δικαιώματα στην ανοικτή θάλασσα του Βόρειου Ατλαντικού. Κάτι που σήμερα ονομάζουμε εκμετάλλευση ΑΟΖ, (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη).

Η αρχική αντιπαράθεση μεταξύ ψαράδων πέρασε γρήγορα σε σύρραξη πολεμικών σκαφών των δύο χωρών. Κατ΄ αναλογίαν με την γνωστή μάχη «Γολιάθ – Δαβίδ», η μικροσκοπική Ισλανδία κατάφερνε να βγαίνει νικήτρια από αυτή την αντιπαράθεση, σχεδόν πάντοτε!

Ως «Πρώτος Πόλεμος του Μπακαλιάρου» καταγράφεται το 1893, όταν η Δανία -που κατείχε τότε την Ισλανδία- επέβαλε αυθαίρετα αλιευτικό όριο 13 ναυτικών μιλίων, γύρω από τις ακτές της γιά τα ξένα αλιευτικά σκάφη. Οι βρετανικές μηχανότρατες αψήφησαν την απαγόρευση, αλλά το δανέζικο ναυτικό επέδειξε αποφασιστικότητα και απάντησε με κατασχέσεις πλοίων και μεγάλα πρόστιμα στους ναυτικούς τους. Το περιστατικό έληξε με την συμφωνία τα βρετανικά πλοία να μπορούν να προσορμίζονται στην Ισλανδία, αλλά να μην μπορούν να ψαρεύουν μέσα στην απαγορευμένη ζώνη των 13 ναυτικών μιλίων.

Όταν μία βρετανική μηχανότρατα παραβίασε τη συμφωνία, (1899), η αντίδραση των Δανών ήταν άμεση. Το πλοίο κανονιοβολήθηκε και υπέστη σοβαρές ζημιές, ενώ ο πλοίαρχός του δέθηκε στο μεσαίο κατάρτι ενός δανικού πολεμικού πλοίου και οδηγήθηκε στις Φαρρόες Νήσους, όπου καταδικάσθηκε σε φυλάκιση 30 ημερών γιά παράνομη αλιεία!

Η διαμάχη κράτησε σχεδόν έναν αιώνα, με αρκετά πολεμικά επεισόδια, μέχρι το 1976, όταν οι πολεμικές συγκρούσεις σταμάτησαν με την επέμβαση του ΝΑΤΟ. Τελευταίο θύμα ένα βομβαρδισμένο ισλανδικό πολεμικό.

Τελικά, ο «πόλεμος» τερματίστηκε και οι διαφορές επιλύθηκαν οριστικά με την θέσπιση νέου Δικαίου γιά την Θάλασσα, το 1982, (σε ισχύ από 14/11/1994), και την αναγνώριση ΑΟΖ, πλάτους 200 ναυτικών μιλίων, γιά κάθε παράκτιο κράτος.

Την πιό πάνω ιστορία μου την θυμίζουν οι σύγχρονες ελληνικές ηλιθιότητες, λες και απέλειψαν τα σοβαρά προβλήματα από τον τόπο, και θα πρέπει να βυζαντινολογούμε με ασήμαντα πράγματα, που συμβαίνουν μιά φορά τον χρόνο -π. χ. λαγάνα, μπακαλιάρος- και κοστίζουν, σύν ή πλην, πενταροδεκάρες.

Ο γνωστός ελληνικός «φτωχομπιν…σμός» σε όλο το μεγαλείο του!!

Αντίο φίλε…

Χθες πληροφορήθηκα πως «έφυγε» από τη ζωή ένας ακόμη παλιός φίλος. Ένας παρ΄ ολίγον συγγενής. Ο Μάκης Αντζουλάτος.

Μιά φιλία που άρχισε πριν από 65 περίπου χρόνια, κρατήθηκε ολοζώντανη γιά 60 και τα τελευταία 5 ατόνησε κάπως, χτυπημένη από ηλίθια γεροντίστικα καμώματα. Παλιμπαιδίστικα πείσματα μας στέρησαν την παμπάλαια θερμή επαφή και επικοινωνία, χωρίς όμως ουδ΄ επί στιγμή να σπάσουν τον βαθύτερο ομφάλιο λώρο που μας συνέδεε.

Τραγική ειρωνεία το γεγονός πως κάποια εσωτερική παρόρμηση με έσπρωχνε στο τηλέφωνο, μετά το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών που μου έδειξε την ματαιότητα των εγκοσμίων, την μεγάλη αξία της ανθρώπινης επαφής και την αναγκαιότητα για ζεστασιά, κόντρα στην παγωνιά των γερατειών.

Δυστυχώς δεν πρόλαβα να σπάσω το λεπτό τζάμι του πάγου των τελευταίων χρόνων.

Έτσι, το μόνο που μου μένει είναι η προσδοκία μιάς σύντομης επανασύνδεσης. Εκεί κάπου ψηλά και σε κόσμους πιό όλβιους. Και -μέχρι τότε- ένα θερμό μήνυμα: -«Καλό σου ταξίδι, βρε Μάκη, και όταν συναντηθούμε θα έχουμε την ευκαιρία να τα λέμε, απαλλαγμένοι από τις μικρότητες των εγκοσμίων.