Ώριμες σκέψεις μετά την τρικυμία...

Τώρα που έβγαλαν τη χολή τους τα χολεριασμένα, άμυαλα κουρδιστά ανθρωπάκια της μείζονος αντιπολιτεύσεων, τώρα που το μπαλόνι των «γελαστών» συγκεντρώσεων οργής και θλίψεως συνεχώς ξεφουσκώνει και το μόνο που τους απέμεινε είναι το συνεχές αναμάσημα της υποθέσεως, εν όψει των επερχόμενων εκλογών, τον λόγο παίρνουν τα… έργα.

Μέτρα που θα λειτουργούν στον μηδενισμό συνθηκών επαναλήψεως παρομοίων γεγονότων και την -κατά το δυνατόν- ελαχιστοποίηση των δυσμενών δημιουργηθεισών νέων συνθηκών διαβίωσης στις οικογένειες των θυμάτων. Με θέσπιση εκτάκτων ενισχυτικών οικονομικών μέτρων, αφού οι μεταστάντες δεν γυρίζουν πίσω. Καιρός είναι, η κυβέρνηση να δράσει γρήγορα και αποτελεσματικά. Να αγνοήσει τις λυσσώδεις υλακές της ανεύθυνης αποπροσανατολιστικής αντιπολιτεύσεως, να ανασκουμπωθεί και να πέσει με τα μούτρα στην αποκατάσταση της αξιοπιστίας του -κατά συνθήκην- ασφαλέστερου συγκοινωνιακού μέσου, του Σιδηροδρόμου. Αρχίζοντας το χτίσιμο αυτής της αξιοπιστίας εξ αρχής, με πρώτη την απόλυση των φαύλων «διοικήσεων» όλων των βαθμίδων και το «ξεδόντιασμα» των κομματόσκυλων συνδικαλισταρέων.

Ακατάλληλοι και φαύλοι άρχοντες και αρχούμενοι, κάποιοι των οποίων –επιλήσμονες της αποστολής τους- επιπροσθέτως όποιας άλλης ζημιάς προκαλούν με τη στάση τους στον χώρο, συνεργάζονται -εν αγαστή συμπνοία- με εκλεκτούς γυφταρέους στην καταλήστευση του αφύλαχτου τροχαίου υλικού, π.χ. χάλκινα καλώδια.

Η ελληνική κοινωνία -εδώ και τώρα- απαιτεί πλήρη κάθαρση του σύγχρονου κόπρου του σιδηροδρομικού Αυγείου.

"Ο πασατέμπος μου γιά να περνά η ώρα..."

 

Όταν ασφυκτιώ...γενικώς, καταφεύγω σ΄ ένα παλιό, παραμελημένο, χούι, το Sudoku. Πέρυσι διέπρεπα, έχοντας σκαρφαλώσει -γιά κάποιους μήνες- στην κορυφαία θέση παγκοσμίως, μεταξύ 80-100.000 παικτών.

Λόγω αποχής, και έχοντας χάσει φόρμα και αστραπιαία αντανακλαστικά, ξαναπαίζοντας στον μήνα Μάρτιο βρέθηκα, επί του παρόντος, στην δεύτερη θέση. Πολύ λίγες πιθανότητες να φτάσω την πρώτη και ακόμη λιγότερες να πέσω στην τρίτη. Ίδωμεν! Υπολείπονται 21 ημέρες...

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

Κακός μαθητής, κακίων πολιτικός, κάκιστος ηθοποιός.

 

Παρακολούθησα απόσπασμα εμφανίσεως του σπουδαρχίδη Broέδρου στα κανάλια. Όσο, δηλαδή επέτρεψε η αντοχή των νεύρων μου. (Σημ. Όσοι ενοχλούνται θεωρώντας άσεμνο, ή αδόκιμο, τον επιθετικό προσδιορισμό που χρησιμοποιώ, τους παραπέμπω στον… Μπαμπινιώτη! Σημαίνει αυτόν που, με σπουδή, κυνηγά μανιωδώς την εξουσία). Δηλαδή… Τσίπρας!

Με εμφανή τα… ιδιαίτερα μαθήματα υποκριτικής από τον άλλον πρόεδρο, τον «κουνιστόν» Πιπίλα, ο οποίος «λικνιζόταν», μεσ΄ στην καλή χαρά, στην συγκέντρωση των… «πονεμένων» της τραγωδίας των Τεμπών, όπως δείχνει η συνημμένη φωτογραφία. Εμφανώς κάκιστος ηθοποιός στο ρόλο του σεμνού λυπημένου και προβληματισμένου ηγέτη! Μόνο η μαυροντυμένη χοντρή, που τον συνόδευε στο Μάτι, έλειπε, καθώς απευθυνόταν, αργόσυρτα και σκεπτικός, σε κουφιοκέφαλο ακροατήριο λωτοφάγων.

Στέκομαι μόνο σε έναν παραλληλισμό που αποδεικνύει -μαζί με την φαυλότητα που τον διακρίνει- και την μειωμένη ευφυΐα του, έναντι της πλεονάζουσας κουτοπονηριάς του. Έκανε αντιστοίχιση του σλόγκαν του Πάγκαλου –«όλοι μαζί τα φάγαμε» με το «όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης», που ευθαρσώς και λεβέντικα παρεδέχθη ο Μητσοτάκης γιά την κακή διαχείριση του ΟΣΕ. Όμως ο Πάγκαλος διέχυσε την ευθύνη σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, ενώ ο Μητσοτάκης εννοούσε τις κυβερνήσεις του λαού. Ανόμοιες ευθύνες, ανόμοιοι ευθυνόμενοι!

Με μπούρδες, λεκτικές φιοριτούρες και… γιούργα, προσπαθούν να κρύψουν τις ευθύνες ενός πνευματικά μειονεκτικού ατόμου -συριζαρέου ανελιχθέντος μέσω του γνωστού φαύλου συνδικαλιστικού μηχανισμού- το οποίον με προφανή ανικανότητα και έκδηλη βλακεία, αδυνατώντας να χωρίσει δυό γαϊδουριών άχερα, έμπλεξε κουμπιά και… «μηρούς» σκορπώντας τον όλεθρο στη χώρα.

Και τώρα -καθώς στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται- προσπαθούν οι ακαμάτηδες πολιτικάντηδες, π.χ. Πολάκηδες, Σπίρτσηδες, Ζαχαριάδηδες και Σία, ομού με τον ΧοντροΦίλη -τον ανίκανο να περάσει ένα έτος της Νομικής , αλλά ικανό γιά… Υπουργός Παιδείας- να επανέλθουν στην εξουσία και να μας διδάξουν… «με το καλό ή με το άγριο», τί εστί… Δημοκρατία και… βερίκοκο!

Μάτι – Τέμπη : 104 – 57, στην ανόητη προσπάθεια συμψηφισμού.

Διαφορές και ομοιότητες.

-Οι χθεσινές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας γιά το δυστύχημα των τραίνων ήταν, πραγματικά, πρωτοφανής και μεγαλειώδης. Οι αντίστοιχες για την πυρκαγιά στο Μάτι… ανύπαρκτες!

-Αιτία της συμφοράς στο Μάτι η αβελτηρία κάποιου γεροξεκούτη που, ντάλα καλοκαίρι, εν μέσω καύσωνος και δυνατών ανέμων, βγήκε να κάψει ξερόκλαδα στο χωράφι του. Η καταστροφή στα Τέμπη δεν θα θα γινόταν αν στη θέση του αδαούς μοιραίου Σταθμάρχη υπήρχε κάποιος έμπειρος, ικανός και -πάνω απ΄ όλα- γνώστης του αντικειμένου και υπεύθυνος άνθρωπος. Κάτι που η σοβαρότητα του πόστου απαιτεί.

Οι ατέλειες του όλου συστήματος κυκλοφορίας και ασφάλειας των συρμών δεν δικαιολογεί τέτοια ατυχήματα, που δεν μπορεί να συμβούν αν δεν βάλει το χέρι του κάποιος επικίνδυνος, άσχετος και μοιραίος ασήμαντος ανθρωπάκος. Κι αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός πως επί χρόνια τα τραίνα κυκλοφορούσαν κανονικά. Υπεύθυνοι, έμπειροι και νουνεχείς άνθρωποι τα… φρόντιζαν!

-Η καταστροφή στα Τέμπη είχαν, κατά πολύ, μικρότερο κόστος. Τόσο σε ανθρώπινες ζωές, όσο και σε οικονομική καταστροφή και οικολογική βλάβη του περιβάλλοντος.

-Το δυστύχημα στα Τέμπη ήταν αναπάντεχο -η όλη διάρκεια του δράματος ολιγόλεπτη- και η καταστροφή και ο θάνατος των αθώων σχεδόν ακαριαίος. Στο Μάτι η τραγωδία ήταν πολύωρη και ο θάνατος όλων των θυμάτων αργός και μαρτυρικός.

-Στα Τέμπη, η κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού υπήρξε άμεση, έγκαιρη και υποδειγματική, περιορίζοντας -κατά το δυνατόν- το πλήθος των νεκρών και περιθάλποντας, αποτελεσματικά και σωτήρια πολλούς τραυματίες. Στο Μάτι, οι αρμόδιοι -υπουργοί, αστυνομικοί, πυροσβέστες, νοσοκομειακοί- πελαγοδρομούσαν πανικόβλητοι και ασυντόνιστοι και -αντί να περιορίσουν τις συνέπειες- με αλαλούμ ενέργειες εγκλώβισαν πλήθος αμοίρων κατοίκων σε αδιέξοδες διαδρομές- μεγιστοποίησαν τον αριθμό των θυμάτων.

-Στην τραγικότητα των στιγμών, στα Τέμπη μεν παρητήθη ο αρμόδιος Υπουργός αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη και ο Πρωθυπουργός ζήτησε, ταπεινά και συγκινημένος, συγγνώμην, σεμνυνόμενος προ του δράματος των συγγενών των θυμάτων, στο δε Μάτι οι αρμόδιοι υπεστήριξαν πως αντέδρασαν άριστα και έπραξαν τα δέοντα. Εις δε περίπτωσιν επαναλήψεως θα… αντιδρούσαν ομοίως!! Και ο τότε πρωθυπουργός, αφού έστησε μιά κουτοπόνηρη και φαιδρή -δήθεν- «σύσκεψη»… αρμοδίων, μετά λίγες ημέρες έφυγε γιά κρουαζιέρα με γιώτ γνωστής εφοπλίστριας.

Τελικά, στο μόνο που υστερεί η νυν Κυβέρνηση, έναντι της πρώην, είναι στην φανφάρα, το μπούγιο, τον λαϊκισμό, την καπηλεία και την οργάνωση μπαχαλοποιήσεων.

ΑΜΑΝ!!!

 Καπηλευόμενοι θλιβερές καταστάσεις και σκυλεύοντας αθώα θύματα

Η τραγικότητα των ημερών επιβάλλει, κατά το δυνατόν, ολιγόλογες αναρτήσεις. Σκοπός η σωστή ενημέρωση γεγονότων και όχι η κάθε προσωπική και παρορμητική τοποθέτηση.

Χθες βγήκαν στα φόρα αποκαλυπτικοί διάλογοι του μοιραίου Σταθμάρχη Λαρίσης με την συνάδελφό του στους Νέους Πόρους και τον ρυθμιστή κυκλοφορίας στην Αθήνα. Συγκλονιστικοί ως προς την ουσία της ανάδειξης των ευθυνών του σιδηροδρομικού δυστυχήματος, αλλά και τραγελαφικά κωμικοτραγικές ως προς την ποιότητα και τις ικανότητες του ατόμου. Αποδεικνύουν "μπουφονικά", περίτρανα και αμάχητα ανάγλυφα την πλήρη ακαταλληλότητα και κουτοπονηριά του. Καθώς και το μέγα σφάλμα όλων όσοι του επέτρεψαν, από αχθοφόρος βαλιτσών, να μετατραπεί σε αχθοφόρο ψυχών στον Άδη. Σχεδόν μία ώρα μετά την σύγκρουση αυτός ζούσε σε άλλο κόσμο, χωρίς να αντιλαμβάνεται ούτε πού βρίσκεται, ούτε και τί έκανε! Συνδικαλιστικοί φατριασμοί και κομματικοί φαβοριτισμοί με ολέθρια αποτελέσματα.

Συμπεράσματα: α) Πίσω από κάθε τέλειο μηχανισμό καλής, εύρυθμης και προστατευτικής λειτουργίας -τελευταίος στη σειρά- θα βρίσκεται πάντα ο «Άνθρωπος». Και αν αυτός είναι ηλίθιος κι ακατάλληλος, υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να αποδεικνύεται και μοιραίος.

β) Η εγνωσμένη συριζαρέικη φαυλότητα, μιμούμενη παλιές συνταγές του ΄15, προσπαθεί πάλι να στήσει κλίμα… «νεοαγανακτισμένων» πολιτών, οργανώνοντας κύματα απεργιών, συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων. Με συμμετοχή ασχέτων επαγγελματικών ομάδων επιδιώκει το χάος, την κοινωνική αποδιοργάνωση, την αποσύνθεση του Κράτους και την βίαιη πτώση της Κυβερνήσεως.

Εμείς οι παλιοί, που ακροθιγώς ενθυμούμεθα τα προεμφυλιακά συλλαλητήρια -Δεκεμβριανά- αγωνιούμε πολύ γιά τον νέο διχασμό και τα δεινά όπου αυτός μας οδηγεί. Πολλώ δε μάλλον, αφού -και δυστυχώς- δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα ουδείς νέος… Σκόμπυ.

Και μιά τραγική σύμπτωση. Ο Εμφύλιος το 1946 άρχισε με την επίθεση του ΕΛΑΣ στον Σταθμό Χωροφυλακής στο Λιτόχωρο…. Τα Τέμπη δίπλα είναι… Λέτε;

Στον απόηχο του τραγικού δυστυχήματος, (όχι ατυχήματος)

 

Οι στιγμές, οι ημέρες μάλλον, δεν επιδέχονται πολιτικής διελκυστίνδας σχετικά με τις ευθύνες του λυπηρού συμβάντος. Όμως αφού η συριζαρέικη φαυλότητα σύρει τον χορό, υποχρεούμαι ν΄ ακολουθήσω, γιά ενημέρωση όσων με τιμούν διαβάζοντάς με.

Αναμφίβολα οι ευθύνες γιά την κατάσταση του σιδηροδρομικού δικτύου -μιά γραμμή όλη κι όλη, τρομάρα μας- και την ασφάλεια των επιβατών, κυρίως, αλλά και των συρμών, είναι διαχρονική. Αρχίζει από το 2004 και φθάνει μέχρι το σήμερα. Η εγκατάσταση ενός συστήματος που περιορίζει τις πιθανότητες ατυχήματος καθώς μεγιστοποιεί τον αυτοματισμό και ελαχιστοποιεί τον παράγοντα «άνθρωπο», μολονότι έχει αγοραστεί, συνεχώς καθυστερεί με διάφορες προφάσεις. Αυτή η «ελαχιστοποίηση» -είμαι απόλυτα σίγουρος- αποτελεί και την ουσιώδη αιτία της μη εφαρμογής του, με τον καταραμένο συνδικαλισμό να κινεί τα τροχοπεδικά νήματα κι ας λένε παραπλανητικά φληναφήματα οι συνδικαλισταράδες τα δικά τους. Στόχος η διατήρηση πλήθους αργόσχολων υπαλλήλων και όλα τα άλλα στάχτες στα μάτια!

Πέραν όμως απ΄ αυτά -και με όσες και όποιες άθλιες συνθήκες κυκλοφορούσαν τα τραίνα- αν κάποιοι μοιραίοι άνθρωποι δεν έκαναν τραγικά λάθη, από επιπολαιότητα και ανικανότητα τη στιγμή «μηδέν» -τοποθετημένοι σε καίρια πόστα από φαύλο κομματικοκατευθυνόμενο συνδικαλιστικό φαβοριτισμό- κανένα ατύχημα δεν επρόκειτο να συμβεί.

Από το μυαλό μου -από την πρώτη στιγμή- περνούσαν κάποιες υποψίες, οι οποίες έγιναν πεποίθηση καθώς άκουσα από συριζαρέικα στόματα ότι ο ηλίθιος μοιραίος Σταθμάρχης… είναι αθώος και πως γιά όλα φταίει ο… Μητσοτάκης!

Η λογική και πρακτική αυτού του καταστρεπτικού γιά την χώρα εσμού είναι πασίγνωστη. Επί προσθέτως, ας αναλογιστούμε όλοι πως αν ο ανευθονόβλαξ Σταθμάρχης ήταν δεξιός και τοποθετημένος από κάποιον δεξιό μηχανισμό -και όχι από τον κομματικοσυδυκαλιστικό αριστερό μηχανισμό- εκεί που βρέθηκε λίγες ημέρες πριν λάμψει η ανεπάρκειά του, σήμερα θα ήσαν κρεμασμένη στα μανταλάκια μέχρι και η κυλόττα της πεθεράς του! Όμως -και περιέργως- ο δαιμόνιος καταγγελτικός… «βλαχοπολακισμός», κουβέντα σχετικά!

Και αν τα πράγματα δεν είναι όπως τα μαντεύω, δέχομαι να κρεμαστώ από την πήγα του μεγάλου γερανού που καθάριζε τα συντρίμμια του δυστυχήματος!!!

Στον Ουρανό τη γύρευε, στη Γη την βρήκε…

 …Στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται.

Η σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών δημιούργησε έναν ακόμη κουρνιαχτό στην δύσμοιρη πατρίδα, που είναι δύσκολο να κατακάτσει γρήγορα. Πολύς θάνατος, πολύς πόνος, πολύς παραλογισμός. Ο τελευταίος δικαιολογείται, εν μέρει, λόγω της θλίψεως των συγγενών που θρηνούν γιά την απώλεια των προφιλών τους.

Μέσα στο δημοσιογραφικό "πανηγύρι" -άλλο που δεν ήθελαν και δαύτοι- παρακολούθησα οργίλες δηλώσεις ορισμένων συγγενών των θυμάτων, π.χ. «…δεν μας δίνουν τον αριθμό της θέσεως του νεκρού αδελφού μου» -λες κι ο αριθμός θέσεως ενδιαφέρει τώρα- και σκέφτομαι κάποιους άλλους -σεμνούς και μετρημένους- που γνωρίζουν καλά πως οι «ήττες» της ζωής -και η αντιμετώπισή τους- δίνουν το μέτρο του εσωτερικού μεγαλείου κάθε ανθρώπου. Και, καθώς ο θάνατος αποτελεί την υπέρτατη «ήττα», αντιμετωπίζουν την οδύνη τους με λογική και αξιοπρέπεια.

Αφήνοντας, προς στιγμήν, την εξονυχιστική διερεύνηση των βαθυτάτων ριζών της κακοδαιμονίας των Ελληνικών Σιδηροδρόμων, γεγονός που αγκαλιάζει όλες τις Κυβερνήσεις από το 2003 και εντεύθεν, στέκομαι σε ένα μοιραίο σημείο το οποίον δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο: «Αν, παρ΄ όλα τα όσα μύρια μείον της προβληματικής σιδηροδρομικής γραμμής, δεν μεσολαβούσε το αποφασιστικό και καταλυτικό σφάλμα του μοιραίου Σταθμάρχη, το δυστύχημα δεν θα συνέβαινε»!

Ακροθιγώς ασχολούμενος σφαιρικά με την κακοδαιμονία όλων των κακώς κειμένων στην δημόσια λειτουργία της χώρας, επιμένω στην παγιωμένη πλέον άποψή μου. Κύριος υπεύθυνος όλων αυτών είναι ο εφηρμοσμένος συνδικαλισμός. Υπερτροφικός, κομματικοποιημένος και ιδιοτελής, εμποδίζει -ή σαμποτάρει- κάθε τί που θίγει την επικυριαρχία του, με τις κυβερνήσεις να αδυνατούν -ή δυσκολεύονται- να τον τιθασεύσουν, γιά αναλόγως προφανείς λόγους ιδιοτέλειας.

Δεν ξέρω πως και γιατί ο μοιραίος Σταθμάρχης βρέθηκε σ΄ αυτήν τη θέση. Όμως από τα ορνιθοσκαλίσματά του στο βιβλίο κινήσεως των συρμών που δημοσιεύτηκε και το ιστορικό της καριέρας του -αναβαπτισμένος πρώην χειρώναξ αχθοφόρος- οσμίζομαι κλασσική ανικανότητα του ατόμου με κομματικό και συνδικαλιστικό δάκτυλο στην τοποθέτησή του. Ο συνδικαλισμός κόντρα στην… «μισητή» και ξορκισμένη αριστεία!

Προχωρώντας τη σκέψη μου στο θέμα, βλέπω καταφανώς την πρόθεση ανίερης σκύλευσης της τραγωδίας από την, αενάως φαύλη, αντιπολίτευση. Την βασική υπεύθυνη του ελληνικού μπάχαλου και της δημιουργίας «αντικανονικότητος», η οποία κατά την ομολογία της γόησσας Αξιόγλου: «ποτέ δεν αποτελεί ευκαιρία για την Αριστερά»! Έτσι… -"παίζοντας εν ου παικτοίς"- βουρ γιά την οργάνωση κινητοποιήσεων! Συλλαλητήρια διαμαρτυρίας δήθεν... "νεοαγανακτισμένων", απεργίες τραίνων -αυτό μας έλειπε τώρα- πορείες, κουκουλοφόροι, μολότωφ, επεισόδια με την Αστυνομία, τα γνωστά. Σε μιά αγωνιώδη προσπάθεια ψηφοθηρίας. Με άκρον άωτον γελοιότητος την προσέλευση Τσίπρα γιά… αιμοδοσία! Κάτι που στο Μάτι -με διπλάσια αναγκαιότητα αίματος- ούτε καν το σκέφτηκε. Τότε, απλά, πήγε… κρουαζιέρα!