Σύγχρονες ανθρώπινες σχέσεις…

 

Γιά να «μπεις» αρκεί ενθουσιασμός και επιπολαιότητα.

Γιά να «μείνεις» χρειάζεται υπομονή, ανοχή και περίσκεψη.

Γιά να «βγεις» απαιτείται σωφροσύνη και δύναμη…

Όνειρα... χειμερινής νυκτός!

 

Τελικά, δεν μας απέμεινε τίποτα παρά να ονειρευόμαστε. Και το μόνο που θα ήθελα, στα όνειρά σου να είμαι μέσα...

Θλίψη, κατήφεια, απογοήτευση…

 

Γιά πρώτη φορά στην αρκετά μακριά ζωή μου αισθάνομαι τόσο άδειος, τόσο απογοητευμένος και τόσο απόμακρος από την αθλιότητα, τον παραλογισμό και την βλακεία που έχει καλύψει, σαν το παλιό νέφος της Αττικής, ένα μεγάλο μέρος από τον, τάχα, ευφυέστερο λαό του Κόσμου, ο οποίος ποδηγετείται από απίθανης ηλιθιότητος και κακεντρέχειας τύπους!

Μοντέρνοι «λωτοφάγοι», σύγχρονα «μαραπούντα» -καθόλου «ιδανικοί αυτόχειρες»- και στο βάθος… απίθανοι συριζαρέοι! Κακόπιστοι, κουτοπόνηροι, καταστροφικοί.

Αδιανόητα και θεοπάλαβα γεγονότα, π.χ… -Μπουρδολόγοι σχιζοφρενείς… «σωματοφύλακες» που… συλλαμβάνουν αθώους και τους οδηγούν στο αστυνομικό τμήμα, οπότε εκεί… συλλαμβάνονται (!!!) και οδηγούμενοι στο Δικαστήριο, τους εξανεμίζεται η μαγκιά κι αρχίζουν την κλάψα! -Ψευτόμαγκες δημοσιογράφοι που «έγλειφαν» κάθε αντιπολίτευση προκειμένου, ερχόμενη στην κυβέρνηση, να χαρίσει τα χρέη τους που δημιουργήθηκαν από αποτυχημένες επιχειρήσεις στον χώρο του Τύπου. Μέχρι να γίνουν κυβέρνηση και τον αγνοήσουν, οπότε άρχιζε το «γλείψιμο» στη νέα… αντιπολίτευση κ.ο.κ., με αποτέλεσμα να φάει το κεφάλι του στο βωμό του κορωνοϊού και της, κατά Μητσοτάκη, αντιπολιτευτικής λύσσας! -Αποτυχημένα πολιτικά «ψώνια» που, γιά να κρατηθούν στην επιφάνεια, μετά την παταγώδη πολιτική καταβύθισή τους, έπαιξαν το ίδιο «χαρτί του αντιεμβολιασμού» και κατάντησαν αξιοθρήνητα σκελετωμένα ζωντανά λείψανα, αγνώστου πνευματικού υπολείμματος και υπολοίπου ζωής. -Θλιβερό κατάλοιπο μεγάλης πολιτικής οικογένειας που κατρακύλησε ολόκληρη τη σκάλα της αποτυχίας -από κορυφαίο αξίωμα, μέχρι την πλήρη αποκάλυψη της κάτω του μηδενός… αξίας του- ο οποίος δεν μπόρεσε να συνειδητοποιήσει την «σφαλιάρα» που έβλεπαν να έρχεται προς τον σβέρκο του μέχρι και τα παιδιά του νηπιαγωγείου, αλλά κάθισε να την εισπράξει χωρίς ντροπή και ίχνος διαθέσεως προστασίας του «ονόματος». Και μάλιστα γιόρτασε κιόλας τη φάπα(!) χορεύοντας ζεϊμπέκικο! -Άθλια συριζαρέικα «εγκάθετα» μίσθαρνα σκουληκάκια που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο διάφορες αισχρές ανοησίες και ύβρεις του τύπου… «δολοφόνε», «εγκληματία» Μητσοτάκη… «γαμ…σαι», πιστεύοντας πως έτσι κάνουν αντιπολίτευση και… φθείρουν με τη χολή που ξερνούν συνεχώς την κυβέρνηση! –Βαρύμαγκες «σταλίνες» τέως υπουργοί… κουραδόμαγκες της αριστερής αποτυχίας -κατά δική τους ομολογία φοροκλέφτες- που μας απειλούν ξεδιάντροπα πως την… επόμενη φορά θα μας κόψουν τον… "κώ..ο"!

Με αυτό τον διάχυτο βόρβορο που μας περιβάλλει, ας θεωρηθεί η παρούσα ανάρτηση ως αγωνιώδης προσπάθεια ανακάλυψης διεξόδου διαφυγής από την επικρατούσα ασχήμια και αναζήτησης καθαρού αέρα, προς αποφυγή ασφυξίας. Γεγονότα που επιτείνονται και από προσωπικές αντιξοότητες.

«Αχ΄, Αννούλα του χιονιά…»

Αχ Αννούλα του χιονιά-Αντώνης Καλογιάννης - YouTube

Δεν θα ήθελα να χαρακτηριστώ… σεξιστής -σας διαβεβαιώ ουδέποτε υπήρξα- αλλά οι σημερινές μου σκέψεις αναφέρονται και αφιερώνονται στο, εξ υμών, άρρεν μέρος των αναγνωστών. Στους «άντρες» και όχι τα «αρσενικά» με την ενστικτώδη διάσταση και χαρακτηριστικά του όρου «άρρεν». Σε όσους η ευαισθησία τους επιτρέπει να συγκινούνται, ακόμη και να δακρύζουν.

Από τη ζωή όλων αυτών θα «πέρασαν» -μπήκαν και βγήκαν, αφήνοντας πίσω τους το «άρωμα» και την ανάμνησή τους- κάποιες γυναίκες. Συνήθως περισσότερες, σπανίως μία. Από όλες αυτές, μία υπήρξε, οπωσδήποτε, η… «μία» τους. Μπορεί να την έλεγαν… Μαρία, Κατερίνα, Ελένη, ή οπωσδήποτε αλλοιώς. Όμως γιά όλους μας, αυτή η «μία», υπήρξε η δική μας… «Αννούλα του χιονιά». Και γράφω «υπήρξε» γιατί ακόμη και αν δεν «έφυγε», (με χίλιους δυό τρόπους και γιά άλλους τόσους λόγους), αλλά παραμένει κοντά μας, στην πραγματικότητα είναι… «φευγάτη», αλλοτριωμένη και αγνώριστη. Παραμορφωμένη, «στραμπουλιγμένη» και παρηκμασμένη. Με ξεθυμασμένο από την ηλικία, την διαβρωτική ρουτίνα της συνήθειας, την πεζότητα της καθημερινότητας και την αναπόφευκτη μετάλλαξη από τον άθλιο και αδυσώπητο Πανδαμάτορα, εκείνου του παλιού, του πρωτόγνωρου πάθους που κάποτε συνέδεσε ερωτικά δύο ανθρώπους.

Έτσι -με απειροελάχιστες και σπάνιες εξαιρέσεις- η εξαφανισμένη μαγεία αυτού του ισχυρότερου συστατικού της ερωτικής σχέσεως, οδηγεί μοιραία στην απόλυτη κατίσχυση του… «δεν θα είμαι πιά μαζί σου», ακόμη κι αν οι δύο πρώην εραστές συνεχίζουν να συζούν συμβατικά και να κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι! Στην πραγματικότητα ανάμεσά τους διαρρέει η άβυσσος της αποξένωσης, του εγωισμού και, τελικά, της απομόνωσης.

Σε όλες αυτές τις, πρώην,… «μίες» -τις "Αννούλες" της ζωής μας- αφιερώνω ένα δάκρυ, ένα νοερό, δροσερό τριαντάφυλλο, οπωσδήποτε χρώματος γκρενά, ένα νοερό θερμό φιλί και αυτό το αιώνια πανίσχυρο τραγούδι του Μάριου Τόκα, με κυρίαρχα στοιχεία την φωνή του Αντώνη Καλογιάννη κι εκείνο το αβάσταχτο… «Αχ΄» της αρχής.

«Τα μεταξωτά βρακιά…» και η γλύκα της εξουσίας.

 Οι μεγάλες και δύσκολες αποφάσεις ανήκουν στους μεγάλους άνδρες, (και γυναίκες... εννοείται).

Ο Γιώργος Παπανδρέου -ουδέποτε υπάρξας «Γεώργιος»- ανήκει, εξ αίματος, σε μία μεγάλη πολιτική οικογένεια. Γαλουχήθηκε και ανδρώθηκε στους κόλπους της και, οπωσδήποτε, ήρθε σε άμεση επαφή με πολιτικές διαδικασίες, μηχανισμούς, δημαγωγίες και πολύπλοκους πολιτικούς χειρισμούς και λαϊκίστικα τερτίπια, αλλά μέχρις εκεί. Φύσει ευγενής άνθρωπος, τα μόνα χαρακτηριστικά που κληρονόμησε από τους ανιόντες του πολιτικούς «γάτους» είναι το μικρόβιο -λέγε με και… «ψώνιο»- και η δίψα της εξουσίας. Η μέχρι τούδε πολιτική διαδρομή του αποδεικνύει την αξία του γνωστού ρητού: «Αρχή άνδρα δείκνυσι», καθ΄ όσον οι επιδόσεις του στην πολιτική κονίστρα είναι πενιχρές έως ασήμαντες. Και, ενίοτε, επικίνδυνες για την χώρα και τον λαό της.

Ήδη, μετά από μάλλον μικρόνοη και τυχάρπαστη διαδρομή, ξαναβρίσκεται στην αφετηρία γιά νέα… αναμέτρηση. Στην πρώτη φορά πέρασε… «by» και άνευ αντιπάλου, με «απονομή» του "δακτυλιδιού" χάριν ονόματος και δεν χρειάστηκε να παλαίψει. Όμως τώρα -στη δεύτερη- τα πράγματα είναι αλλοιώς και η ακόρεστη εξουσιολαγνεία τού βάζει παρωπίδες. Με την βεβαιότητα -προσωπική μου άποψη- μιάς επερχόμενης ήττας, μάλλον ταπεινωτικής λόγω σχετικής ασημαντότητος του αντιπάλου, δεν αντιλαμβάνεται το μέγεθος των συνεπειών και το στίγμα με το οποίο θα σφραγίσει την πολιτική διαδρομή ολόκληρης της «δυναστείας» Παπανδρέου. Μία παραίτηση και μιά… ηρωική έξοδος, (γιά το μπλα, μπλά της οποίας μπορεί να φροντίσει εξωραϊστικά το επιτελείο του), θα περισώσει τα «κουρέλια» ενός καταρρακωμένου γοήτρου και θα του εξασφαλίσει ένα ελάχιστο ποσοστό υστεροφημίας.

Η -σχεδόν βεβαία- υποστήριξη του πικραμένου Λοβέρδου της υποψηφιότητος Ανδρουλάκη καθιστά την αξιοπρεπή αποχώρηση Παπανδρέου από τα κοινά ως αναγκαιότητα, κατά τον γνωστόν αισώπειο μύθο της αλεπούς με τα «κρεμαστάρια» σταφύλια. Αν αντιληφθεί εγκαίρως πως η πολιτική και τα οφίτσια κατέστησαν γι΄ αυτόν… «όμφακες», θα μπορέσει να τερματίσει την πολιτική του σταδιοδρομία με όσο γίνεται περισσότερη, έστω στραπατσαρισμένη, αξιοπρέπεια. Ειδ΄ άλλως θα έχουμε την ευκαιρία να μας διασκεδάζει και στο μέλλον.

Δημοκρατία σημαίνει να μπορείς ακόμη και να την… καταπολεμάς!

Τον... Ραπούτιν, τον θυμάστε; 

Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα υπήρχε σήμερα –εποχή που η επιστημονική γνώση και η πληροφόρηση είναι διάχυτες και προσβάσιμες στους πάντες, (καθώς κρεμιόνται ακόμη και στα μανταλάκια των περιπτέρων)- τέτοιος μεσαιωνικός σκοταδισμός, τέτοια αμορφωσιά και τόσο λυσσαλέος φανατισμός, που θα μπορούσε να υπερβεί ακόμη και το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως.

Δυστυχώς, όλα αυτά που συμβαίνουν τώρα -και που ακούγονται θεοπάλαβα- είναι περιβεβλημένα από ουσιαστικά άγνωστες, εν τοις πράγμασι και τη ουσία, πολυφορεμένες λέξεις π.χ. «φιλελευθερισμός», «νεοφιλευθερισμός» και τέτοια, διατυμπανιζόμενες από τις αγελαίες μάζες. Γεγονός που αδυνατώ να καταλάβω και που αποφεύγω ακόμη και να τα διαβάσω φευγαλέα. Η ανθρώπινη βλακεία έχει γίνει φορέας ποδηγεσίας από τα ακραία πολιτικά, αντιδημοκρατικά περιττώματα τα οποία την οσμίζονται και συμπλέοντα -λειτουργώντας παράλληλα- προσπαθούν να την προσεταιριστούν και αποσπάσουν την ψήφο της.

Έτσι βλέπουμε να έχουν λόγον, βαρύνοντα μάλιστα, διάφοροι τύποι, λ.γ. ο καραφλός «Έλλην λύτης» που πουλάει φάρμακο γιά την φαλάκρα, περιτυλιγμένο σε χειρόγραφα του Ιησού Χριστού (!) και ο ομογάλακτος άθλιος μαινόμενος υβριστής που «μακελεύει» το νευρικό σύστημα ακόμη και των ομοϊδεατών του, να συμπορεύονται με τον γνωστόν αριστερό ψευτοπαλληκαρά «α-λήτη» και τον εσμό του, που συγκεντρώνει ό,τι μικρόψυχο, μίζερο, λυσσαλέο και υστερικό σκουπίδι υπάρχει στην, πάλαι ποτέ, πεφωτισμένη αριστερά. Όρα τον αντιπαθητικό σπιθαμιαίο ασβό με το όνομα -επί τω ακούσματι και μόνο γεννά απεχθείς συνειρμούς του παρελθόντος- που ωρύεται… «να φύγει ο Μητσοτάκης», αλλά χωρίς να ζητεί… εκλογές, λόγω δημοσκοπήσεων!

Επίσης δυστυχώς -δυστυχέστατα θα έλεγα- μεγάλο μέρος του ελληνικού κλήρου αποδεικνύεται κατώτερο της αποστολής και του ρόλου του, ως ηθικοπλαστικού ταγού του απλού λαού και προκύπτει ως στενόμυαλος και στενόκαρδος περάτης του «απλοϊκού» λαού στην βάρκα του Αχέροντα. Παρωπιδιασμένοι και περιχαρακωμένοι στενόκαρδα στην ουσία του όρου: «δόγμα», φανατικοί ζηλωτές και στενόμυαλα ερμηνευτές των γραφών, με το Σταυρό στο ένα χέρι και την ελληνική Σημαία στο άλλο διασχίζουν την Αχερουσία με γεμάτη τη βάρκα από αφελείς, που αγνοούν την ανθρώπινη φύση. Κάτι που δεν έκανε ούτε ο ίδιος ο Χριστός, ο οποίος «γεύτηκε» όλα τα ανθρώπινα δεινά. Ταπεινώθηκε, βασανίστηκε, πόνεσε, μάτωσε και, εν τέλει, θανατώθηκε, ως «Άνθρωπος», πριν αναστηθεί ως «Θεός»! Κάτι που δεν μπορεί να κάνει –μεταξύ άλλων- πρόσφατα και η ταλαίπωρη 38/χρονη μάνα των Σερρών, η οποία άκουσε κάποιον τέτοιον… «πνευματικό» και… παρέδωσε το «πνεύμα», χωρίς να προλάβει να αντικρύσει, το μονάκριβο νεογέννητό της.

Συμπέρασμα: Εξ ορισμού -και από χέρι- σφόδρα πολέμιος όσων περικλείει και εννοεί η λέξη: «δόγμα» και οπαδός της επιστημονικής διαδικασίας: «αίτημα-θεώρημα-υπόθεση -έρευνα-απόδειξη-νόμος», θυμήθηκα κάποιες παρεΐστικες φοιτητικές πλάκες, όπου -αμπελοφιλοσοφώντας- είχαμε καταλήξει στο δικό μας… δόγμα: «Όσοι είναι με τον Θεό, πηγαίνουν κατά… Διαβόλου, ενώ όσοι είναι με τον Διάβολο, βλέπουν… Θεού πρόσωπο»! (Η θεωρία μου κάλυπτε και όλες, όσες γυναικοδουλειές μας προέκυπταν, τις οποίες, τότε, τις λέγαμε… «γκομενοδουλειές»).

«Μωραίνει Κύριος…»

Βλακεία - Αυτοσυντήρηση : 5 - 0 !

Το είδαμε κι αυτό! Ομάδα-συμμορία 5 ανηλίκων νεαρών, λήστευε στην Θεσσαλονίκη περαστικούς προκειμένου -όπως απεδείχθη- να βιντεοσκοπούν τα… «κατορθώματά» τους και να τα ανεβάζουν, με καμάρι, στο διαδίκτυο! Στους αστυνομικούς, που κληθέντες προσέτρεξαν, ένας 15/χρονος από δαύτους -σαν ντόπιος Ρίνγκο!- στάθηκε απέναντι, έβγαλε περίστροφο, το όπλισε (!) και τους σημάδευε, ενώ οι υπόλοιποι την… «κοπάνησαν»!!! Τελικά, το όπλο ήταν ψεύτικο και ο ανόητος νεαρός, μαζί με την κομπανία του, «μπουζουριάστηκαν» από τους αστυνομικούς που ενήργησαν ψύχραιμα και προωθήθηκαν γιά τα… περαιτέρω!!!

Ας αρχίσουμε από το… «έλασσον». Η δικαιολογία ήταν: … «Το κάναμε γιά πλάκα. Γιά να βιντεοσκοπήσουμε τη σκηνή και να την ανεβάσουμε στο ίντερνετ». Και τώρα τα σοβαρά. Πρώτον, πιστοποιείται ο εκτραχηλισμός της νεολαίας, που τείνει να πάρει μεγάλες διαστάσεις, με την έλλειψη οικογενειακής συνοχής, φροντίδας, γονικής επιμέλειας και διαπαιδαγώγησης, η οποία συνοδεύεται από αντίστοιχη παραμέληση σε όλες τις βαθμίδες παιδείας. Αποτέλεσμα η φρενήρης κούρσα της νεολαίας στην κατωφέρεια της αντικοινωνικής παραβατικότητος που -εκ του ασφαλούς- οδηγεί στην βαριά εγκληματικότητα.

Στη συνέχεια, εντυπωσιάζει η υποδειγματική ψυχραιμία των αστυνομικών, οι οποίοι ευρισκόμενοι απέναντι στην κάνη του όπλου ενός ηλίθιου νεαρού δεν τον «γάζωσαν» με τα δικά τους, όπως ώφειλαν γιά λόγους αυτοάμυνας, και όπως θα ενεργούσε και ο τελευταίος Αμερικανός συνάδελφός τους. Απόλυτα φυσιολογικά και με τυπικές διαδικασίες απαλλαγμένος πάσης κατηγορίας και πάσης συνέπειας! Εννοείται πως, εν τοιαύτη περιπτώσει, θα λυσσομανούσαν οι προοδευτικούριοι συριζαρέοι γιά την… υπερβολική και… άσκοπη βία της Αστυνομίας, καθώς οι Αστυνομικοί θα έπρεπε να καταλάβουν, εξ αποστάσεως, πως το περίστροφο ήταν ψεύτικο και… μπλα, μπλα, μπλα! (Εγκληματική ευθύνη στον Μητσοτάκη και την Μαρέβα… τα γνωστά!).

Το, κατ΄ εμέ, κεντρικό σημείο της όλης ιστορίας είναι η απύθμενη βλακεία του νεαρού με το περίστροφο και της παρέας του, οι οποίοι δεν διεννοήθησαν το αυτονόητο, έστω και ως πιθανότητα. Την αντίδραση των αστυνομικών, οι οποίοι και διαθέτουν αληθινά όπλα και, το σπουδαιότερο, δεν… παίζουν!

Τώρα η βλακεία νίκησε και της βγήκε, την επόμενη φορά όμως;;;