Μονόλογος ευαισθήτου. (του Εμμ. Ροϊδη)

Διαβολικές συμπτώσεις!

   Το παρακάτω σατυρικό χρονογράφημα δημοσιεύτηκε γιά πρώτη φορά στην εφημερίδα "Εμπρός", στις 11.11.1896. Ο συγγραφέας εδώ, μας δίνει έμμεσα πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες γιά τη ζωή και τα ήθη των Αθηναίων στα τέλη του 19ου αιώνα. Δεν πρέπει να μας διαφύγει ο ειρωνικός χαρακτήρας του χρονογραφήματος. Τυχόν παραλληλισμοί με την σημερινή συμπεριφορά της συριζαρέικης κομπανίας, εντελώς συμπτωματική και πέραν πάσης σκωπτικής προθέσεως του αναρτώντος. Ιδίως όσον αφορά την πενιχράν απόδοσιν του εμετικού αρχιγλείφτη Χατζατζάρη, κακέκτυπον μιμήσεως του πρωτοτύπου, το οποίον υποδύεται ο γνωστός πρωταγωνιστής του νεωτέρου Θιάσου Σκιών, κύριος Τζαναμπετόπουλος.

   «Μεγάλη δυστυχία είναι να έχει κανείς πολύ καλήν καρδίαν. Το ηξεύρω εκ πείρας, διότι μ' έκαμεν ο Θεός παραπολύ ευαίσθητον. Δεν ημπορώ να ιδώ άνθρωπον να πάσχει και να κλαίει χωρίς να γίνουν τα νεύρα μου άνω κάτω, ούτε να εννοήσω πώς κατορθώνουν άλλοι να παρευρίσκωνται εις λυπηρά θεάματα. Αν τύχει ν' αποθάνει γνώριμός των, τρέχουν εις την κηδείαν, ακόμη και αν χιονίζει. Αλλ' εγώ δεν ημπορώ να ίδω αποθαμένον άνθρωπον όπου εγνώρισα ζωντανόν, χωρίς να με ταράξει η σκέψις ότι κι εγώ θα αποθάνω. Έπειτα, αν οι συγγενείς του εφαίνοντο φρόνιμοι και παρηγορημένοι, τούτο θα μ' επείραζε, διότι δεν αγαπώ τους εγωιστάς· αν πάλιν έκλαιαν και εθρήνουν, το θέαμα θα μου έκοπτε την όρεξιν ή θα εχαλούσε την χώνεψίν μου.

   Το στομάχι μου είναι κι εκείνο ευαίσθητο και δύο πράγματα δεν ημπορεί να χωνέψει, τον αστακόν και τας συγκινήσεις. Τας συγκινήσεις εύκολον είναι να τας αποφύγω·να μη τρώγω όμως αστακόν θα ήτο θυσία τόσον μεγάλη, ώστε μου συμβαίνει πολλές φορές να ξεχάσω πως είναι βαρυστόμαχος και να θυμηθώ ότι πρέπει κανείς να συγχωρεί εις όσους αγαπά τα ελαττώματά των.

   Άλλο πράγμα όπου δεν ημπορώ να καταλάβω είναι να υπάρχουν άνθρωποι τόσον σκληρόκαρδοι, ώστε να δέχονται να παρασταθούν φίλοι των εις μονομαχίαν. Αλλ' εγώ είμαι ευαίσθητος, και μόνη η ιδέα ότι ημπορεί ο φίλος μου ή και ο αντίπαλος του να πάθει, με κάμνει ν' ανατριχιάζω· προ πάντων όταν συλλογίζομαι ότι την ημέραν της μονομαχίας πρέπει να σηκωθώ εις τας επτά, ας είναι καιρός άσχημος, να χασομερέψω εις τρεχάματα, συνεντεύξεις και συντάξεις πρωτοκόλλων, και ίσως να πληρώσω και αμαξιάτικα με κίνδυνον να τα χάσω, αν τύχει. Θεός φυλάξει, ο φίλος μου να σκοτωθεί.

   Μεγάλη πρέπει να είναι η αναισθησία και εκείνων όπου δανείζουν εις τους φίλους των χρήματα, χωρίς να συλλογισθούν ότι ενδέχεται να μη δυνηθεί να τα αποδώσει εις την προθεσμίαν, να τους εντρέπεται και να τους αποφεύγει. Τούτο ημπορεί να φανεί μικρόν κακόν εις όσους δεν έχουν καρδίαν, αλλ' η ιδική μου θα ερραγίζετο, αν παλαιός μου φίλος, μ' απαντούσεν εις τον δρόμον και εκαμώνετο πως δεν με είδεν. Αυτός είναι ο λόγος που μ' έκαμε να πάρω την απόφασιν να μη δανείσω ποτέ εις φίλον μου εκατόν δραχμάς, έστω και αν πρόκειται να σωθεί με αυτός η τιμή και η ζωή του.

   Παρά να τον ίδω αχάριστον, καλύτερα να τον κλάψω αποθαμένον, αφού μάλιστα θα μ' εμπόδιζεν η ευαισθησία μου να υπάγω εις την κηδεία του.(...)

   Άλλη σκληρότης και κουταμάρα είναι εκείνων όπου δίδουν ελεημοσύνην εις τους πτωχούς, χωρίς να συλλογισθούν ότι αν μεν είναι ο ελεούμενος ικανός να εργασθεί ενθαρρύνουν την οκνηρίαν του, αν δε τύχει χωλός, στραβός, κουλοχέρης ή λωβιασμένος, το ψωμί που του δίδουν προμακραίνει ζωήν αθλίαν και βασανισμένην. Τούτο δεν το λέγω εγώ, το λέγουν οι μεγάλοι φιλόσοφοι, ο Σπένσερ και ο Δαρβίνος, που απέδειξαν πόσον απάνθρωπα είναι τα λεγόμενα φιλανθρωπικά καταστήματα, τα άσυλα των ανιάτων, τα γηροκομεία και τα λεπροκομεία. Εσημάδεψα εις τα βιβλία των τα μέρη όπου το λέγουν, και τα δείχνω εις όσους έχουν την αδιακρισίαν να μου ζητούν χρήματα, διά να εμποδίσουν ν' αποθάνουν με την ησυχίαν των δυστυχισμένα πλάσματα, που θα ήτο δι' αυτά ο θάνατος ευεργεσία.

   Προ μερικών μηνών μού έστειλεν ο αγιοχώματος μητροπολίτης Γερμανός μίαν επιτροπήν να μου ζητήσει να συνεισφέρω, ως μεγάλος κτηματίας, διά να συστηθεί εις κάθε τμήμα των Αθηνών ένα «λαϊκόν μαγειρείον», όπου θα εύρισκαν οι πτωχοί άνθρωποι με μόνον δεκαπέντε λεπτά ένα φλιτζάνι ζουμί κι ένα κομμάτι κρέας. Αν ήμουν άκαρδος καθώς οι άλλοι, θα έδιδα κι εγώ τας είκοσι δραχμάς μου χωρίς δυσκολίαν. Η ευαισθησία μου όμως δεν μου συγχωρεί ούτε καν να συλλογισθώ ότι τρέφονται εις το πλάγι μου δυστυχείς άνθρωποι με νερόζουμο και κοιλιές, ενώ τρώγω εγώ μπαρμπούνια και φιλέτο.

   Τρανή απόδειξις της υπερβολικής μου ευαισθησίας είναι και ο τρόπος όπου υπανδρεύθην. Όταν επλησίασαν να με πλακώσουν τα γεράματα, να με κουράζουν αι διασκεδάσεις και να μ' ενοχλούν οι ρευματισμοί, αισθάνθηκα την ανάγκην να έχω ένα σπιτικόν και μίαν γυναίκα δική μου να με περιποιείται. Καθώς πας άλλος, αγαπώ κι εγώ τις εύμορφες, και πλούσιος καθώς είμαι, εύκολον ήτο να εύρω ένα νόστιμο κορίτζι, αν δεν εζητούσα προίκα. Άλλος εις την θέσιν μου θα το έκαμνεν, αλλ' εγώ εσυλλογίσθηκα πόσον θα εβασάνιζε την ευαισθησίαν μου, αν υπανδρευόμην εύμορφην πτωχοκόρην, η ιδέα ότι μ' επήρεν όχι διά τα ευγενή μου αισθήματα, αλλά διά τα επτά μου σπίτια.

   Παρά αυτήν την ανυπόφορην υποψίαν επροτίμησα να θυσιασθώ και να πάρω πλουσίαν ασχημομούραν. Η ευγένεια της ψυχής μου είναι τόση, ώστε η μεγάλη της μύτη και τα ψεύτικα της δόντια δε μ' εμπόδισαν, όχι μόνον να φέρωμαι καλά μαζί της, αλλά και να την αγαπώ, περισσότερον ίσως παρ' ότι πρέπει.

   Ως απόδειξιν της αγάπης μου αρκεί ν' αναφέρω πως, όταν έτυχε πέρυσι ν' αρρωστήσει, δεν κατώρθωσα ποτέ να την βλέπω να υποφέρει. Ο βήχας της και το γλου-γλου της γαργάρας της μου έσχιζε την καρδιά και την ακοήν, και η μυρωδιά της αρρωστοκάμερας μου έφερνε ζάλη. Η ανικανότης μου να την βλέπω να υποφέρει με ανάγκαζε να μένω έξω από το σπίτι από το πρωί έως το βράδυ και καμιά φορά από το βράδυ έως το πρωί. Αυτή η αρρώστια της γυναίκας μου μ' έκαμε να εξοδέψω πολλά χρήματα εις αμάξια, θέατρα, γεύματα εις την Μεγάλην Βρεττανίαν και εκδρομάς με φίλους μου εις την Κηφισιάν και την Πεντέλην. Το μεγαλύτερο όμως έξοδο ήτο ότι τας ημέρας που η γυναίκα μου δεν εφαίνετο διόλου καλά, η ανησυχία και η λύπη μου ήτον τόσον μεγάλη, ώστε ηναγκάσθηκα να πάρω διά παρηγορήτραν μίαν Γαλλίδα του Φαλήρου. Περιττόν είναι να προσθέσω ότι η ευγένεια της ψυχής και των τρόπων μου μ' εμπόδισαν να είπω τίποτε δι' αυτά τα έξοδα εις την γυναίκα μου, όταν έγινε καλά.

   Εναντίον της δεν έχω κανένα σπουδαίο παράπονο. Προσπαθεί εις όλα να μ' ευχαριστήσει και ποτέ δεν ερωτά ούτε πού ήμουν ούτε τι κάμνω. Είναι φρόνιμη, ήσυχη νοικοκυρά και με κάμνει να καλοπερνώ χωρίς να εξοδεύει πολλά. Το σπίτι λάμπει, ποτέ δεν έλειψε κουμπί από τα πουκάμισα μου και είμαι πάντοτε βέβαιος να εύρω εις το τραπέζι το φαγί που μ' αρέσει. Εκατάφερε μάλιστα να μαγειρεύει και τον αστακόν με μία αμερικάνικη σάλτσα που ημπορεί τώρα να τον τρώγω χωρίς να μου πειράζει το στομάχι. Αυτά είναι βέβαια μεγάλα προτερήματα. Ένα μόνον πράγμα της λείπει, η ευαισθησία. Αυτό το εκατάλαβα, όταν ήλθεν η σειρά μου ν' αρρωστήσω!

   Ενώ εγώ εις την δική της αρρώστιαν δεν ημπορούσα να την βλέπω να υποφέρει και αναγκαζόμουν να φεύγω και να ζητώ παρηγορίαν εις το ξεφάντωμα, αυτή ούτε στιγμή δεν έλειψεν από κοντά μου· αγρύπνησε δέκα νύχτες κατά σειράν εις το προσκέφαλό μου. Ήθελεν η ίδια να μου δίνει τα γιατρικά, να μ' αλλάζει και να με μεταγυρίζει, χωρίς να με συνερίζεται διά τον κακόν μου τρόπον, χωρίς να σιχαίνεται τα καταπλάσματα ούτε να ενοχλείται από την αρρωστομυρωδιάν του δωματίου. Αυτά μ' έκαμαν να υποπτευθώ ότι η γυναίκα μου δεν έχει ούτε καλήν όσφρησιν ούτε μεγάλην ευαισθησίαν.

   Πώς τω όντι θα ημπορούσε, αν ήτο ευαίσθητη, να με βλέπει να υποφέρω, να βασανίζομαι, να με καίουν οι συναπισμοί και να με δαγκάνουν αι αβδέλλαι;

   Κατάντησα να πιστεύω πως έχουν κάποιον δίκαιον όσοι θεωρούν την υπερβολικήν τρυφερότητα των γυναικών ως πρόληψιν και παραμύθι. Άδικον όμως θα ήτο και ν' απαιτήσω από τους άλλους την ιδική μου έκτακτον και μοναδικήν ευαισθησίαν.»

Σοφά λόγια

Μετά απ' αυτά τα σοφά λόγια, δεν υπάρχουν... λόγια να προσθέσω!

«Μαρκ Τουαίν», ο μοναδικός, ο διαχρονικός, ο ανεπανάληπτος.

   Ο πασίγνωστος Αμερικανός χιουμορίστας συγγραφέας και ποιητής, περισσότερο επίκαιρος σήμερα, παρά ποτέ, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις.

   Κάτω απ’ αυτό το ψευδώνυμο κρύβεται ο Σάμουελ Λάνχορτ Κλέμενς, ένας ανήσυχος τύπος του αμερικανικού νότου, που γεννήθηκε το 1835 στη Φλόριντα του Μισούρι κι έμελλε ν’ αφήσει το ανεξίτηλο στίγμα του στην παγκόσμια λογοτεχνία. 

   Η τυχοδιωκτική του φύση κι η αγάπη του για  ταξίδια και  περιπέτεια τον έκανε, αρκετά πριν τα 20 του χρόνια, πηδαλιούχο σε ποταμόπλοιο του Μισσισσιπή. Τότε, αφού όπως είναι γνωστό ότι  το βάθος των ποταμών μεταβάλλεται συνέχεια από προσχώσεις, την μεταβολή της ποσότητος του νερών που κουβαλούν  και τον έλεγχο της ασφάλειας του πλού  τον είχαν δύο μούτσοι, ειδικά επιφορτισμένοι προς τούτο. Ο ένας βυθομετρούσε συνέχεια μ’ ένα βυθόμετρο κι ο άλλος κατέγραφε το βάθος.

   Έτσι, φώναζε λοιπόν ο πρώτος, μετρώντας:                                                                                  

    - Mark two! Δηλαδή, «Γράψε δύο!», εννοώντας δύο οργιές. Έγραφε 2 στο κατάστιχο, ο δεύτερος μούτσος και συνέχιζαν το μέτρημα και την καταγραφή.

   Απ’ αυτή την διαδικασία προέκυψε το ψευδώνυμο «Mark Twain», δηλαδή, σε  ελεύθερη απόδοση, «Γραψοδυάρης»!

   Στα 20 του, ο Τουαίν πήγε χρυσοθήρας στην Καλιφόρνια και, παράλληλα, άρχισε να δημοσιογραφεί, ώσπου η μανία του γιά ταξίδια τον έστειλε, ως ανταποκριτή εφημερίδος Alta California του Σαν Φραντσίσκο, το 1867, στα λιμάνια της Μεσογείου. Οι εντυπώσεις του αποτέλεσαν το υλικό του πρώτου του βιβλίου, με τίτλο «Το ταξίδι των αθώων». Έκτοτε, έγραφε με μανία, γενόμενος γνωστός παγκοσμίως.

   Το κοφτερό του μυαλό κι η φαρμακερή του γλώσσα, μέσα σε μια κοινωνία απόλυτα συντηρητική, τον έκαναν να κατηγοριοποιεί τα γραπτά του. Σ’ εκείνα που δημοσιεύονται και σ’ εκείνα που δεν, προσέχοντας επιμελώς να μην σκανδαλίζει ….πολύ!  Έτσι χρειάστηκαν 25 τόμοι γιά να συγκεντρωθεί και δημοσιευτεί το συνολικό του έργο,  αρκετά μετά τον θάνατό του, το 1910, αφού τα περισσότερα γραπτά του παρέμεναν αδημοσίευτα και άγνωστα!

   Ανάμεσα στα πιό πιπεράτα του έργα υπήρξε και το κείμενο  μιάς καταπληκτικής διάλεξης που έδωσε στο Παρίσι το 1879, αναγνωρισμένος πλέον συγγραφέας, ως  τιμώμενο πρόσωπο του συλλόγου «Stomach Club», με

την οποία θα έκλεινε τις εργασίες ενός ανόητου και ανούσιου συνεδρίου. Μια, σχετικά, όχι πολύ γνωστη σελίδα της πολυποίκιλης δραστηριότητός του.

   Γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως επρόκειτο περί αφόρητα πληκτικής διαδικασίας και συνάθροισης, φρόντισε κι έγραψε ένα εξόχως σοκαριστικό χιουμοριστικό κείμενο, του οποίου η από βήματος ανάγνωση σόκαρε και ταρακούνησε την καλή παρισινή κοινωνία και έκανε τους… συνέδρους, με γουρλωμένα μάτια,  να μην ξέρουν πού να κρυφτούν κι από πού να φύγουν, από την ταραχή τους, βλαστημώντας, μέσα τους, την έμπνευση να καλέσουν αυτόν τον παλαβό, τιμώντας τον μάλιστα! Στην αίθουσα έγινε ένας χαμός!

   Το θέμα που επέλεξε να αναπτύξει ο Τουαίν είχε τίτλο: «Σκέψεις γιά την επιστήμη του Αυνανισμού» και γενικό συμπέρασμα το : «ο αυνανισμός αποτελεί την μητέρα όλων των εφευρέσεων»!!!

   Λόγω του μήκους της ομιλίας, αλλά και γιά να μην σας κουράζω περισσότερο, θα την αναρτήσω αυτούσια, σε δεύτερο μέρος.  Στο μεταξύ, όσοι αδημονούν μπορούν ν’ αρχίσουν την… προπόνηση μόνοι τους και… από τώρα. Σιγά-σιγά και με αργές παλινδρομικές κινήσεις!      Έτσι γιά…. ζέσταμα. Οι υπόλοιποι μαζί μου, αύριο. 

   Tώρα θα μου πείτε: Καλά πως σου 'ρθε πάλι στο μυαλό αυτή η μνημειώδης... διάλεξη; Απλά, παρατηρώντας τον τρόπο που αντιπολιτεύονται τα παλικαράκια του Σύριζα την κυβέρνηση, είναι αδύνατον να μην σκεφτείς πως αν ζούσε ο... μαιτρ Μαρκ, θα τους αφιέρωνε ολόκληρα κεφάλαια!!!

   

Μαρκ Τουαίν. Σκέψεις για την Επιστήμη του Αυνανισμού.

«Ο αυνανισμός είναι η μητέρα των εφευρέσεων».

   Κυρίες και κύριοι, χαίρετε.

   Ο χαρισματικός προλαλήσας από αυτό εδώ το βήμα, σας επέστησε την προσοχή στην «κοινωνική μάστιγα» που αποκαλείται συζυγική απιστία. Ανέλυσε με θαυμαστή ευστοχία το θέμα μέχρι που το εξάντλησε! Τίποτα, μα τίποτα απολύτως δεν απομένει να προσθέσω εγώ. Κι αν αυτή τη στιγμή έχω καταλάβει τη θέση του, είναι για να συνεχίσω την ιεράν αποστολή που εκείνος ξεκίνησε με στόχο τη διαφύλαξη της Αρετής, επισημαίνοντας τους κινδύνους που εγκυμονεί μία άλλη απόλαυση. Η απόλαυση εκείνου του είδους της ηδονής που πολλοί συνηθίζουν να ονομάζουν «αυτοκαταστροφική». Με άλλα λόγια θα αναφερθώ σε κάτι που έχω λόγους να πιστεύω πως κι εσείς οι ίδιοι πολύ συχνά επιδίδεστε!

   Μεγάλοι συγγραφείς ή επιστήμονες, ταγμένοι στην διαφύλαξη της Υγείας ή της Ηθικής μας, ασχολήθηκαν με ζήλο και μαχητικότητα με το θέμα αυτό, αποδεικνύοντας έτσι συγχρόνως και το πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στη ζωή μας. Άλλοι από αυτούς τάχθηκαν υπέρ και άλλοι κατά.

   Ο Όμηρος, στο δεύτερο βιβλίο της  Ιλιάδας  αναφωνεί:  «Αν είναι να μου κόψετε τη μαλακία, καλύτερα να πεθάνω»!

   Και ο Καίσαρ, παρατηρεί στα Σχόλιά του. «Η μαλακία είναι η πιό καλή παρέα γιά τον μοναχικό, η πιό καλή φίλη γιά εκείνον που η κοινωνία έχει παραπετάξει, η πιό μεγάλη ευεργεσία γιά τον γέροντα. Χάρη σ’ αυτήν τη μεγαλειώδη ενασχόληση οι πάμπτωχοι μπορούν κάποιες στιγμές κι αισθάνονται την ευτυχία του πλουσίου». Αλλού πάλι, αυτός ο έμπειρος παρατηρητής της ζωής επισημαίνει: «Είναι κάποιες φορές που προτιμώ τη μαλακία κι από αυτόν ακόμη τον σοδομισμό!».

   Ο Ροβινσώνας Κρούσος προσθέτει: «Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω όλα όσα οφείλω σ’ αυτήν την τόσο ραφινάτη τέχνη».

   Η βασίλισσα Ελισάβετ  την θεωρούσε ως «το φρούριο της παρθενίας».

   Αλλά κι αυτός ο Τσέτε – Γουά – Ρη, ο αρχηγός των Ζουλού, την προτιμά” «Κάλιο μιά παχιά στο χέρι, παρά δέκα στο βρωμομάλλιαρό τους».

   Ο αθάνατος Φραγκλίνος τόνισε: «Η μαλακία είναι η μητέρα των εφευρέσεων» και συμπλήρωσε: «Η μαλακία είναι η αντιπροσωπευτικότερη πολιτική πράξη».

(Σημ. Πόσο προφητικός ο, σίγουρα φιλέλλην και μεγάλος γνώστης του ελληνικού ταμπεραμέντου και χαρακτήρα, Φραγκλίνος, αφού την απόδειξη της αληθείας των λόγων του έχομεν προ οφθαλμών σήμερα!)

   Ο Μιχαήλ Άγγελος, αλλά και όλοι οι κλασσικοί μαιτρ  -και ας μου επιτραπεί στον όρο μαιτρ να συμπεριλάβω μία σειρά από τις πιό λαμπρές προσωπικότητες στην ιστορία της ανθρωπότητος- εκφράστηκαν με τρόπον ανάλογο. Είπεν ο Μιχαήλ Άγγελος στον Πάπα Ιούλιο τον II: «Η ταπεινοφροσύνη βοηθά την ψυχική υγεία, η μόρφωση αποτελεί ένα πολύ χρήσιμο εφόδιο, η αυτοσυγκράτηση αναδεικνύει τον άνδρα, αλλά  γιά μιά ψυχή που όλοι οι άλλοι την θεωρούν πραγματικά ανώτερη και φωτισμένη αυτά όλα δεν αποτελούν παρά ατελή κι ασήμαντα υποκατάστατα μιάς άλλης άσκησης. Εκείνης του να μαλακίζεσαι αποτελεσματικά!».

   Ο μέγας ποιητής Μ. Μπράουν, (Σημ. άλλο ένα, εν χρήσει ψευδώνυμο του Μαρκ Τουαίν), σ’ ένα από τα πρόσφατα και ασφαλώς ιδιαιτέρως εμπνευσμένα του ποιήματα, ενσωματώνει οριστικά τη μαλακία μέσα στην ποίησή του, μέσω ενός στίχου, ο οποίος δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως θα επιβιώσει στους αιώνες των αιώνων:

              «Κανένας μας δεν μπόρεσε, να μην την αγαπήσει,

                σε κάθε δε περίσταση, σπεύδει να την τιμήσει»

   Ανάλογες είναι και οι σχετικές μ’ αυτήν δηλώσεις και πολλών άλλων φωτισμένων προσωπικοτήτων αναλόγου κύρους.

   Όμως ο κατάλογος των ονομάτων όλων εκείνων που στα λόγια τους την κατακρίνουν και την μάχονται είναι ατελείωτος. Αυτών που έχουν καταφερθεί με ακαταμάχητα επιχειρήματα και έχουν εκφωνήσει πύρινους λόγους εναντίον της. Δυστυχώς όμως ο χρόνος δεν μας επιτρέπει να αναφερθούμε διεξοδικότερα.

   Ο Μπρίγκαμ Γιάνγκ, δεύτερος Πρόεδρος της Εκκλησίας των Μορμόνων, που εισήγαγε την πολυγαμία στον Χριστιανισμό και ο οποίος, φοβούμενος μήπως κατηγορηθεί ότι ο ίδιος πρώτος δεν εφήρμοζε την διδασκαλία του, παντρεύτηκε 53, περίπου, γυναίκες και απέκτησε 56 παιδιά. Με άλλα λόγια, αυτός ο ειδικός επί θεμάτων μαλακίας δήλωσε: «ο αυνανισμός συγκρινόμενος με την πραγματική συνουσία έχει τόση διαφορά, όση η πυγολαμπίς από την αστραπή».

   Ο Εβραίος Σολομών απεφάνθη: «Το μόνο που μπορώ να εκτιμήσω στον αυνανισμό, είναι το χαμηλό κόστος του».

   Ο δε αρχαίος γιατρός Γαληνός, από την άλλη μεριά, παρατηρεί: «Αποτελεί αίσχος να εξευτελίζουν  με μία τόσο ζωώδη χρήση αυτό το πολύτιμο όργανο, αυτό το σπουδαίο μέλος του ανθρώπινου σώματος, το οποίον εμείς οι θεράποντες της Επιστήμης, ακριβώς ένεκα της μεγάλης αναπαραγωγική του σπουδαιότητος  αναγορεύουμε σε Μεγάλο Ευεργέτη του ανθρώπινου είδους. Αυτό δηλαδή ισχύει με όσους εξ ημών το τιμούμε, πράγμα ομολογουμένως πολύ σπάνιο. Οι άλλοι καλά θα κάνουν να το κόψουν, παρά να το χρησιμοποιούν κατ’ αυτόν τον επαίσχυντο τρόπο».

   Αλλά και ο εξπέρ της Στατιστικής, ο Άνταμ Σμιθ, επισημαίνει σε μία αναφορά του στη Βουλή των Κοινοτήτων: «Κατά τις προσωπικές μου μετρήσεις, το μεγαλύτερο ποσοστό παιδικής θνησιμότητος οφείλεται σ’ αυτή την ολέθρια συνήθεια».

   Όμως η από αρχαιοτάτων χρόνων εξάσκηση αυτής της τέχνης, μας υποχρεώνει να την περιβάλουμε με την εκτίμηση και τον σεβασμό μας. Από την άλλη, το υψηλό ποσοστό βλαπτικότητος  αυτής γιά τον άνθρωπο, μας επιβάλλει να την καταδικάσουμε.

   Ο κ. Δαρβίνος αναγκάστηκε, με θλίψη πολλή, ν’ αποκηρύξει τη θεωρία του, σύμφωνα με την οποίαν ο πίθηκος είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ ανθρώπου και κατωτέρων όντων. Θεωρώ, εν τούτοις, πως επέδειξεν ιδιαιτέρα βιασύνη σ’ αυτή του την απόφαση. Ο πίθηκος είναι το μόνο ζώον που, εκτός από τον άνθρωπο, κατέχει και ασκεί την επιστήμη της μαλακίας. Τί τρανότερη απόδειξη απαιτείται διά να καταδειχθεί η από τον πίθηκο καταγωγή μας! Τί άλλο χρειαζόμαστε διά να βεβαιωθούμε πως ο πίθηκος είναι αδελφός μας; Μα εξακολουθείτε ακόμη να διαφωνείτε; Δώστε σ’ αυτό το τόσο εκλεπτυσμένο ζώο ένα κατάλληλο ακροατήριο και θα διακόψει αμέσως κάθε άλλη του δραστηριότητα, προκειμένου να πιάσει τη μαλακία. Αν προσέξετε δε καλά τις συσπάσεις του προσώπου αυτού του, μετά μανίας, αυνανιζομένου όντος, θα ανακαλύψετε ίδια φλόγα εξυπνάδας και ίδια έκσταση ικανοποίησης μ’ εκείνη που έχει ένας άνθρωπος που ηδονίζεται μπροστά σε ακροατήριο, προθυμότατο να τον ακούσει!

   Τα αποτελέσματα της έντονης προτίμησης σ’ αυτή την ολέθρια ενασχόληση είναι ευκόλως ορατά. Προκαλείται μία τάση διά επίσημα γεύματα, κοκτέιλ, κάπνισμα πούρων σε κοσμικά φουαγιέ, φιλικές συγκεντρώσεις, διηγήσεις σόκιν ιστοριών και ανεκδότων και, κυρίως, μία έφεση γιά μεγαλεπήβολα σχέδια ζωής. Αν η συχνότητα της άσκησης ξεπεράσει ένα όριο, τότε έχουμε απώλεια μνήμης, ανδρικής τιμής, αξιοπρέπειας, αυθορμητισμού, συνεργατών και φίλων.

   Σε σχέση με όλα τα είδη της σεξουαλικής επαφής, η μαλακία μειονεκτεί ως προς τα εξής: Ως διασκέδαση διαρκεί ελάχιστα. Ως εργασία είναι υπερβολικά κουραστική. Ως κοινωνική επίδειξη δεν αποφέρει κέρδη. Δεν έχει θέση στην κοσμική ζωή, επειδή στους κύκλους των καλλιεργημένων έχει προ πολλού υπερκεραστεί ως θέμα συζητήσεως. Αυτοί, οι τόσον θερμοί υποστηρικτές της εξέλιξης και της προόδου, κατάφεραν ο αυνανισμός να αντιμετωπίζεται ως μία πάθηση. Κάτι σαν την αεροφαγία και τα επακόλουθά της. Όντως, οι έχοντες καλήν ανατροφή θεωρούν και τη μαλακία και το κλάσιμο, ως δύο ασχολίες απολύτως προσωπικές. Αν και, κατά το σαβουάρ – βιβρ, στη δεύτερη απ’ αυτές  ενδέχεται, υπό τις αυστηρές προϋποθέσεις πως η παρέα είναι ανδρική και πως θα ζητηθεί προηγουμένως η σχετική άδεια, η ομήγυρη να άρει το εμπάργκο, όσον αφορά τον «αναστεναγμό» του πισινού.

   Ο διακεκριμένος προκάτοχός μου σ’ αυτό το βήμα, προφανώς σας έπεισε ότι όλες ανεξαιρέτως οι «κοινωνικές μάστιγες της ηθικής» είναι κατακριτέες. Με τη σειρά μου θα ήθελα κι εγώ να σας πείσω πως υπάρχουν και κάποιες άλλες μάστιγες, τις οποίες δεν ανέφερε. Αυτές είναι που θα πρέπει ν’ απαγορευτούν, και μάλιστα με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο!

   Σας συμβουλεύω, λοιπόν: «Αν πρόκειται να θέσετε σε κίνδυνο την αξιοπρέπεια και τη σοβαρότητά σας, μην τον παίζετε και πάρα πολύ!».

   Και αν αισθάνεστε μίαν κάποια  «αγωνιστική»  διάθεση  μέσα σας, τότε ρίξτε το «ακόντιό» σας με άλλον τρόπο. Μην το κοπανάτε συνεχώς, πάνω-κάτω στο έδαφος, μπροστά στα πόδια σας.

   Ευχαριστώ που με ακούσατε.

   ΥΓ.  Το εκπληκτικό αυτό κείμενο έχει εκδοθεί και κυκλοφορήσει σε κάμποσες χιλιάδες, με τον ίδιο τίτλο, από τις εκδόσεις «ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ». Όσοι επιθυμούν να …. κοσμήσει τη βιβλιοθήκη τους, ας το αναζητήσουν στα βιβλιοπωλεία.

        

  

   

        

     

"Χαμογελάστε, παρακαλώ"!

   Στις ώρες της μελαγχολίας  μοναδικό φάρμακο το χιούμορ. Και πρύτανης ποιός άλλος,  ο... Μαρκ Τουαίην.  Περιέγραφε λοιπόν  ο «δάσκαλος» έναν διάλογο ερωτευμένων:

   - Αγάπη μου, έλεγε στο τηλέφωνο ο... Ρωμαίος, γιά χάρη σου θα έπεφτα στη φωτιά να σε σώσω, αν χρειαστεί.  Στη θάλασσα γιά να σε γλυτώσω, αν πνιγόσουν. Θα σκαρφάλωνα γιά σένα στην πιό ψηλή βουνοκορφή,  ξυπόλυτος  θα βάδιζα πεζός  στην καυτή  Σαχάρα!

   -Τελικά, πότε θα συναντηθούμε,  ρωτάει η... Ιουλιέτα.

   -Αγάπη μου την Τετάρτη εξάπαντος. Εκτός αν... βρέχει!!

Γκαντεμιά παντού!

Άμα δεν σε θέλει... χ...τα!

   Στην πιό πάνω εικόνα φαίνονται οι Προεδρίνες δύο Δημοκρατιών. Της Κροατίας και της Ελλάδος.  Η ελληνική γκαντεμιά είναι εμφανής. Και όποιος κάνει ηλίθιους συνειρμούς περί... σεξισμού και τέτοιες μπούρδες ας πάει να κουρεύεται.

   Στη χώρα του...  "όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες εσείς... πηδ... τε μανούλια", αντιτάσσουμε σθεναρά έναν Πολάκη, έναν Τσίπρα, έναν ντόπιο "Ραπούτιν" και το ανυπέρβλητο... "νους υγιής εν σώματι υγιεί"

   Αμέ!!! 

ΥΓ. Το χρώμα της γραφής απηχεί τα συναισθήματα του γράφοντος. Γενικώς.

Περιμένοντας τους... "κορωνοϊοβαρβάρους"

 ....Οι άνθρωποι αυτοί θα είναι μιά κάποια λύση!

   Η ιστορία με τον κορονοϊό μου θυμίζει ένα παλιό ανέκδοτο με τον Μάο, που κυκλοφόρησε όταν έγινε το πραξικόπημα του Παπαδόπουλου, στις 21 Απριλίου 1967.

   «Ο  γραμματέας  του Μάο, όταν  ακούστηκε τον Απρίλιο του '67, πως οι Έλληνες έκαναν... επανάσταση, και πριν μαθευτούν πολλά-πολλά γι' αυτό το γεγονός, τον πληροφορεί:

   - Σύντροφε Μάο, οι Έλληνες έκαναν Επανάσταση!

   Ο Μάο στο άκουσμα της λέξεως ... «επανάσταση», τσίμπησε!

   -Μπράβο, μπράβο τους! Και πώς λέγονται είπες;

   - Έλληνες, Σύντροφε Μάο, Έλληνες.

   -Μπράβο, μπράβο. Και πόσοι είναι μωρέ αυτοί οι Έλληνες που έκαναν επανάσταση;

   -Κάπου οχτώ εκατομμύρια, Μεγάλε τιμονιέρη, μπορεί κι εννιά.

   - Μπράβο, μπράβο τους! Και σε ποιό ξενοδοχείο είπες πως μένουν;»

   Αυτό γιατί η σχετικά άγνωστη κινέζικη πόλη που γέννησε τον κορονοϊό και λέγεται Βουχάν, απέχει πολύ από το Πεκίνο. Βρίσκεται στην κεντρική Κίνα, κοντά στην Τσανγκσά -γενέτειρα του Μάο- και έχει πληθυσμό μεγαλύτερο από της Ελλάδος ολόκληρης!