Ο διαιτητής σφύριξε, το ματς αρχίζει...

"Τ'είχες Γιάννη μ', τ' είχα πάντα"

   Η σαχλή αριστεράντζα, παραζαλισμένη ακόμη από την εκλογική κατραπακιά, τον συνετό βηματισμό και την συνέπεια προς τις μετριοπαθείς προεκλογικές εξαγγελίες της κυβέρνησης -τουλάχιστον στα πρώτα της βήματα- έχει χάσει πάλι τον μπούσουλα και τη λογική. Θέλοντας να δείξει ότι κάνει αντιπολίτευση, συνεχώς φάσκει κι αντιφάσκει, κινούμενη στα όρια του αστείου και του παραλόγου, αναδεικνύοντας σε μείζον θέμα κάθε λεπτομερειακή κίνηση του Μητσοτάκη και κάνοντας την τρίχα, τριχιά. Π.χ. το... δίπλωμα που στερείται ο Κοντολέων, αρχηγός της ΕΥΠ, η οργή γιά τον Εθνικό Ύμνο που τον άκουσε καθιστός, σεβόμενος την αστάθεια της Μέρκελ -έπιασε ο πόνος τον κατρουλή Κυρίτση γιά τα εθνικά μας σύμβολα- και η πίτα της... Μαρέβα, ο απαραίτητος αντιπολιτευτικός στόχος του αριστερού κατιναριού. 

 Έτσι, παιδιαρίζοντας, την μία λένε ότι... «εμείς θα τα κάναμε καλύτερα», «εμείς τα είχαμε έτοιμα, αλλά... δεν «προκάμαμε»», «ο Μητσοτάκης τρώει απ’ τα έτοιμα» και διάφορες τέτοιες μπούρδες, και από την άλλη κραυγάζουν γιά... παροχολογία της κυβέρνησης. Και μάλιστα ακοστολόγητη και -πάντα-  υπέρ των λίγων και των.... «πλούούούσιων», που θα ρίξει το σκάφος της χώρας στα βράχια!

   Προσωπικά με εντυπωσιάζει ο ήρεμος, μετρημένος και ενωτικός λόγος του Μητσοτάκη, καθώς ακόμη ηχούν στ’ αυτιά μου οι οργισμένες διχαστικές κραυγές και οι λαϊκίστικες κορώνες, π.χ. «ή τους τελειώνουμε, ή μας τελειώνουν», «ή αυτοί, ή εμείς», «να βάλουμε κάποιους φυλακή», και άλλα τέτοια ωραία και συναινετικά.

   Δυστυχώς γιά δαύτους, δεν είναι όλοι οι Έλληνες αμνήμονες και λωτοφάγοι, ούτε μασάν κουτόχορτο και σανό, όπως νόμιζαν και νομίζουν οι νεοσταλινικοί αγκυλωμένοι. Οι πολλοί κατάλαβαν πλέον πως μόνος διαχωρισμός είναι ο μεταξύ των «κακών, αρρωστημένων και ανίκανων αριστερών» και των «καλών, υγιών και εργατικών φιλελεύθερων», οι οποίοι ρίχνονται στη μάχη επίλυσης των προβλημάτων ατενίζοντας το μέλλον, αντί να κοιτάζουν πίσω και να ομφαλοσκοπούν χαβαλεδιάζοντας, μπουρδουκλωμένοι και αερολογώντας με ξεπερασμένες ιδεοληψίες και γραφειοκρατικές αριστερές βυζαντινολογίες. Τα πιεστικά προβλήματα -οικονομικό, μεταναστευτικό, μεταρρυθμιστικό, κ.λπ.- και η μάχη για την επίλυσή τους θα αποδείξουν και πάλι τη φαυλότητα και τον διεθνισμό της απάτριδος αριστερίλας, τύπου Πολάκη, Κυρίτση και σία. 

   Ποσώς αμφιβάλλω ότι σύντομα θα επανέλθουμε στην ολοκληρωτικού τύπου αντιπολίτευση του... «όχι σε όλα», του μπάχαλου στους δρόμους, του δημαγωγικού λαϊκισμού, των σκευωριών και της αφόρητης και προκλητικής, γιά την κοινή νοημοσύνη, ψευδολογίας. Τα γνωστά κόλπα του ΣΥΡΙΖΑ και η μόνη πολιτική που γνωρίζουν και εφαρμόζουν άριστα οι ντόπιοι ανεγκέφαλοι... τουπαμάρος, τυρβάζοντας μόνο γιά την καρέκλα της εξουσίας, την κουτάλα της πάρτης τους και... των ταπεινωτικών  επιδομάτων ελεημοσύνης της πλέμπας. Περιμένετε λίγο και θα το δείτε!

Ραγδαίες ποδοσφαιρικές εξελίξεις.

(Και πιθανές μπασκετικές).

Άλα της και τακουνάκι!

   Μετά τις ήττες από τα Νησιά Φερόες, ακολούθησε η απόσπαση ισοπαλίας από το δυναμικό Λιχτενστάιν. Ακολουθούν αγώνες με την πανίσχυρη Ανδόρρα και μετά οι αμφίρροποι τελικοί με τον ποδοσφαιρικό γίγαντα... Σαν Μαρίνο.
Τελικά, η απουσία μου από τα γήπεδα και το εθνικό μας συγκρότημα έγινε αισθητή. Οπότε, παραγνωρίζοντας πικρίες από τον άδικο παραγκωνισμό μου, δηλώνω πως τίθεμαι στην διάθεση του προπονητού της εθνικής, προτιθέμενος να δώσω το άπαν των δυνάμεών μου γιά την ανάκαμψή της.

   Υ.Γ. Τελικά, με την γνωστοποίηση της ατυχούς εξελίξεως της συμμετοχής της εθνικής στο Μουντομπάσκετ, αρχίζω να σκέπτομαι σοβαρά την επαναδραστηριότητά και σ' αυτό στο σπορ. (Κάτι κοιλιακοί με απασχολούν. Κόβω τις μακαρονάδες και... φύγαμε!).
(Κάτι κοιλιακοί με απασχολούν. Κόβω τις μακαρονάδες και... φύγαμε!). Αν ρίξω λίγο μπόι... όξω ο Αντετοκούμπο, αν όχι, ο Καλάθης στο καλάθι των αχρήστων!

Το μεταναστευτικό πρόβλημα.

Μιά τολμηρή και ρηξικέλευθη σκέψη γιά τη λύση του.

 

"Μετανάστες, αδέλφια μας"!

   Γιά όποιον διαθέτει στοιχειώδη νου και φρόνηση, το «μεταναστευτικό» είναι δυσεπίλυτο και σαν πρόβλημα μοιάζει με εκείνο του τετραγωνισμού του κύκλου. Μερικά δεδομένα και παράμετροι, μεταξύ άλλων: 

   α) Η υπάρχουσα παγκόσμια οικονομική ανισότητα, η οποία γεννά μεταναστευτικές ροές. 

   β) Οι  πολλές εστίες ανάφλεξης, με μικρές ή μεγαλύτερες συρράξεις, που δημιουργούν κύματα φυγής. 

   γ) Η ευχέρεια μετακινήσεων και η ιδιοτελής διευκολυντική παρεμβολή των πάσης φύσεως... καλοθελητών -αλλά και... κακοθελητών- διαμεσολαβητών. («Αλληλεγγυούχοι» και πλείστοι άλλοι παμπόνηροι τύποι που παίζουν περίεργα παιχνίδια, προς  ίδιον συμφέρον). 

   δ) Η προαιώνια μουσουλμανική προδιάθεση γιά -παντί τρόπω και πάση θυσία- θρησκευτική εξάπλωση. ε) Η ηλίθια τακτική της ιδεοληπτικής αριστεράς, η οποία αισθανόμενη την αποτυχία της ιδεολογίας της λειτουργεί αυτοκαταστροφικά, με τη γνωστή σαμψωνική λογική και πρακτική. (Ιδέ τα πάσης φύσεως κοινωνικά σαμποτάζ, πυρκαγιές, κ.λπ.). 

   ε) Η εγγενής αδυναμία των ευρωπαϊκών λαών να αντιτάξουν αποτελεσματική άμυνα και επιτυχή φύλαξη των συνόρων τους. 

   στ) Η ατυχής γειτνίαση της Ευρώπης με την Τουρκία, η οποία αποτελεί το βασικό κρουνό εκροής λαθρομεταναστών.

  

    Η γεωγραφική θέση της Ελλάδος, η εγγύτητα των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου με τα τουρκικά παράλια και το τεράστιο ανάπτυγμα ελληνικής ακτογραμμής, καθιστούν αδύνατη την προάσπιση των θαλάσσιων συνόρων μας και την αποτροπή μαζικής εισόδου ορδών εξαθλιωμένων λαθρομεταναστών. Πολλώ δε μάλλον όταν η ανεπτυγμένη σήμερα τεχνολογία επιτρέπει χρήση ευκολοβύθιστων πλαστικών πλωτών... μιάς χρήσεως, που μετατρέπουν -επί τη εμφανίσει περιπολικών- τους λαθρομετανάστες σε... ναυαγούς, δηλαδή άτομα χρήζοντας σωτηρία. Έτσι τα εκατομμύρια των συγκεντρωμένων στα τουρκικά παράλια υποψήφιων εισβολέων είναι νομοτελειακά αναμενόμενο -και απλά θέμα χρόνου- να μας επιβάλλουν την παρουσία τους, με την ενθάρρυνση, τις ευχές και το κατευόδιο του αγαπητού άσπονδου φίλου και γείτονα, του Ερντογάν.

   Ας μην αυταπατώμεθα, το πρόβλημα είναι δυσεπίλυτο και σπασμωδικές κινήσεις διασποράς των ανεπιθύμητων εισβολέων ανά τη χερσαία επικράτεια δεν κάνει τίποτα περισσότερο -και τίποτε λιγότερο- από το να διαχέει την «μόλυνση», εξαπλώνοντας το πρόβλημα σε όλη τη χώρα. Η μόνη πιθανή λύση απαιτεί γενναίους συμβιβασμούς και γενναίες υποχωρήσεις, στη βάση της λογικής που ακρωτηριάζεις ένα προσβεβλημένο από γάγγραινα πόδι, προκειμένου να σώσεις μιά ζωή.

   Κοντολογίς, προτείνω την εκκένωση ενός αρκετά μεγάλου νησιού, π.χ. τη Νάξο,  και την συγκέντρωση εκεί όλων των λαθρομεταναστών, ανεξαρτήτως του κόλπου της προσφυγιάς. (όλοι μετανάστες είναι). Ο πληθυσμός του νησιού είναι περίπου 20.000 άτομα. Με τα κονδύλια που η Ε.Ε. σκορπά μάταια στον τούρκικο καιάδα μπορεί: α) Να αποκατασταθούν, αποζημιωθούν πλήρως και μετεγκατασταθούν σε σημεία της επιλογής του οπουδήποτε στην ελληνική επικράτεια, οι ξεριζωνόμενοι Νάξιοι, μεταφέροντας όλα ταν κινητά υπάρχοντά τους. β) Να εγκατασταθούν στο νησί εφόδια, (πρώτες ύλες, μηχανήματα, ιατροφαρμακευτικό υλικό, κ.λπ.), με τα οποία οι εγκαθιστάμενοι λαθρομετανάστες θα μπορέσουν να «χτίσουν» νέα ζωή, με κατάλληλη οργάνωση, αυτοδιαχειριζόμενοι τις τύχες τους. γ) Πιθανόν, στην αρχή να υπάρξει κάποια διεθνής επιμελητεία η οποία θα μεριμνά γιά την εγκατάσταση και κατανομή και θα μπορεί να επεμβαίνει, αν και εφ’ όσον χρειαστεί, και η οποία θα είναι εγκατεστημένη σε πλοία ασφαλούς αποστάσεως από το νησί!

   Η θάλασσα εγγυάται την απομόνωση και την ασφάλεια του εγχειρήματος, καθ’ όσον θα απομακρυνθούν όλα τα πλωτά του νησιού. Εννοείται πως το ίδιο θα μπορούν να κάνουν και άλλα κράτη, π.χ. Ιταλία, Ισπανία, διαθέτοντας αντίστοιχα νησιά.

   Μιά τέτοια λύση -ή περίπου κάποιας τέτοιας- κατάλληλα επεξεργασμένη από ειδικούς, το μεγαλύτερο θετικό αποτέλεσμα που θα φέρει, δεν είναι το «βόλεμα» των υπαρχόντων στιφών, αλλά η αποτροπή εισόδου νέων. Όταν γίνει γνωστή η μοίρα της λαθρομετανάστευσης -καθ’ όλα ανθρωπιστική, καθ’ ότι θα έχουν την ευκαιρία να επιζήσουν οργανώνοντας απομονωμένες -αλλά ελεύθερες- τοπικές κοινωνίες, με οπωσδήποτε συνθήκες δύσκολες και χωρίς πιθανότητα διεισδύσεως στις ευρωπαϊκές χώρες-  όλοι θα το ξανασκεφτούν και πολύ λίγοι θα τολμήσουν να ξεκινήσουν, ενώ οι... «ελεύθεροι απομονωμένοι», σταδιακά και από μόνοι τους, θα ζητήσουν επαναπατρισμό. Εννοείται πως η αυτοδιαχείριση συμπεριλαμβάνει και την ασφάλειά τους από τυχόν κακοποιά στοιχεία. Δικό τους το πρόβλημα και η εφαρμογή της... σαρίας.

   Τα πιό πάνω δεν μου ήρθαν ουρανοκατέβατα. Στις αρχές του 19^ου αιώνα η Αγγλία άδειασε τις φυλακές της στέλνοντας -εκούσια, αφού μόνοι τους το επέλεξαν- καραβιές απελεύθερων καταδίκων στην Αυστραλία, όπου... «έστησαν» νέο κράτος, στα πλαίσια της Κοινοπολιτείας, οργανώνοντας νέα ζωή. Γιατί όχι, αφού το μεταναστευτικό πρόβλημα θα πνίξει την Ευρώπη σε λίγα χρόνια, να μην αναζητηθούν κάτι τέτοιες, αποτελεσματικές και ρηξικέλευθες λύσεις. "Φύλακες γρηγορείτε", ο εχθρός προ των πυλών! Μην ακούτε Κυρίτσηδες και τέτοιους σαχλέουρες.  Ο κίνδυνος αφανισμού του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι ορατός διά γυμνού οφθαλμού..

Οι διαδρομές των ανθρώπων

REQVIEM

    Οι διαδρομές των ανθρώπων ακολουθούν περίεργες χαοτικές τροχιές. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν μπορούσαμε να δούμε όλο αυτό το κουβάρι σε ψηφιακή απεικόνιση. Θα μπορούσε να μπει ως θέμα διδακτορικό στα «τσακάλια» της ηλεκτρονικής τεχνολογίας.
    Είναι εκπληκτικό το πώς μέσα σ’ αυτό το πλέγμα ελάχιστες διαδρομές εφάπτονται, προς στιγμήν. Λιγότερες τέμνονται και πάρα πολύ λίγες ταυτίζονται και ακολουθούν κοινή πορεία γιά κάποιο χρονικό διάστημα. Και απειροελάχιστες γιά μιά ολόκληρη ζωή.
    Στέκομαι γιά λίγο στις εφαπτόμενες τροχιές. Στις στιγμιαίες επαφές που εκλύουν μικρές αλλά πολύ δυνατές συγκινήσεις. Όπως κάποιες φορές που ανοίγοντας τη πόρτα του αυτοκινήτου αισθάνεσαι πάνω σου μιά μικρή, αλλά έντονη, ηλεκτρική εκκένωση του συγκεντρωμένου στατικού ηλεκτρισμού. Και μαζί ένα απρόσμενο, αιφνίδιο σοκ.
    Τσάντες κρατάμε πολλές στη ζωή μας, που μετά τη χρήση γιά κάποιο διάστημα, πετιούνται, χάνονται, ξεχνιούνται. Όμως η τσάντα, έστω άδεια, που βούτηξε ένας τυχαίος, περαστικός «τσαντάκιας» δεν ξεχνιέται ποτέ.
  Μιά τέτοια εφαπτομενική συνάντηση ήταν η αφορμή που γράφτηκε το REQVIEM, από κάποιο… «φίλο». Μιά δυνατή στιγμή αδυναμίας. Μιά μικρή ηλεκτρική εκκένωση. Μιά τσάντα που αρπάχτηκε και πάει. Που χάθηκε ανεπιστρεπτί. 

   Αυτή γιά την οποία γράφτηκε, όπως μου είπε, δεν το ξέρει. Δεν πρόλαβε να το μάθει. Και, ίσως, ούτε θα το μάθει ποτέ! Γι’ αυτό μοιάζει ξεκρέμαστο. Είναι μετέωρο. Έτσι μετέωρο μου το χάρισε και, κατά συνέπεια, δικαιούμαι να το αντιγράφω, χρησιμοποιώ και χαρίζω όπου θέλω. Κυρίως σε όποιον και όποια «αρνείται κατηγορηματικά να μεγαλώσει». 

   Ακριβώς γι’ αυτό! Και γιατί μου άναψε λάμπα. Μου αποκάλυψε αυτό που πραγματικά θα ήθελα να κάνω. Ενώ «έτρεξα» προς την αντίθετη μεριά. Βιαζόμουνα να μεγαλώσω. Να σπεύσω, να προλάβω. Να προλάβω τί; Να ωριμάσω, να γεράσω, να σαπίσω, να πεθάνω! Να ζήσω μη ζώντας.
Και το κακό είναι ότι τα κατάφερα! Μόνο ύστατο κέρδος η παλινδρόμηση του μυαλού. Οι μνήμες, οι αναπολήσεις και οι νοσταλγίες.

   Ας είσαι καλά, Κυρά μου, που μου ξύπνησες ένα απωθημένο που κοιμόταν ξεχασμένο μέσα μου. Κάποιες φορές ψάχνουμε, απλά πράγματα, κοιτάζοντας μακριά, ενώ αυτά είναι δίπλα μας, μέσα μας. Σαν τα γυαλιά της πρεσβυωπίας, που τρώμε τον κόσμο να τα βρούμε ενώ τα’ χουμε σηκωμένα στο μέτωπο.
    Τελικά, ναι, αυτό είναι! Θα έπρεπε «ν’ αρνηθώ να μεγαλώσω»!!!
Το μόνο παρήγορο είναι ότι, τουλάχιστον, με τη στάση ζωής αυτό έκανα, υποσυνείδητα. Απλώς δεν το κατάλαβα. Και, δυστυχώς, δεν το απόλαυσα!

REQVIEM

- Του χωρισμού την ώρα μη δακρύσεις,
όρθιος στάσου, δυνατός, σαν κύριος σαλονιού
και τα σκοτάδια που ήρθαν ν’ αντικρίσεις
σαν λαμπερές και πάλλευκες νιφάδες του χιονιού.

- Την ώρα αυτή τα δάκρυα δεν ταιριάζουν
-δροσοσταλίδες σε λουλούδια μαραμένα-
κάνε κουράγιο κι άντεξε, τα μάτια σου ας μη στάζουν,
γιά τα δειλά σκιρτήματα που πήγανε χαμένα.

- Γιά λίγο γνωριστήκαμε, την ήξερα όμως χρόνια,
όνειρα δεν κεντήσαμε, θα ’ταν οδυνηρό,
διάπυρο κάρβουνο η καρδιά, μα στα μαλλιά τα χιόνια.
Eγώ και πάλι έφηβος, μα εκείνη το «μωρό».

- Κάθισε μόνος, σκέψου και νοστάλγησε,
τις μαύρες, κρύες νύχτες του χειμώνα,
τα μάτια της -αχ, πόσο να ’ρθει άργησε-
αμίλητη, διακριτική, σαν ταπεινή ανεμώνα.

- Κράτησε αν θέλεις, πάντοτε, στη μνήμη σου νωπή
τον παιδικό αυθορμητισμό, το γελαστό μουτράκι,
αυτή η αγάπη το ’ξερες πως θα ’τανε ντροπή,
εσύ άντρας ώριμος, μεστός κι αυτή το… «κοριτσάκι».

- Καθώς ο χρόνος θα κυλά, η πίκρα θα γλυκαίνει
και στα στερνά, τα δύσκολα, που θα ’ρθουν τότε χρόνια
η θύμηση της, βάλσαμο, γλυκά θα σε ζεσταίνει,
γριούλα αυτή χωρίς παιδιά και σύ με δυό εγγόνια.

- Κι ενώ όλα σβήνουν απαλά, σαν το κερί που λειώνει,
τί κρίμα… δεν σε πρόλαβα, το βήμα μου αργό.
Η αυλαία έπεσε βαριά, το έργο εδώ τελειώνει.
Ζωή γιά μένα πάντα εσύ και Θάνατός σου εγώ.

• 
  

« Γλυπτά Παρθενώνος». Μέρος ΙΙ

    Ο κωλοτουμπίστας πρώην πρωθυπουργός δεν άντεξε και στην απελπισία του κατηγόρησε τον Μητσοτάκη ως... «αφελή» (!!!), σχετικά με το αίτημα δανεισμού που υπέβαλε. Προφανώς αμνήμων ων και απευθυνόμενος στους λωτοφάγους οπαδούς του, μόνο.
    Εμείς οι υπόλοιποι, απλά θυμόμαστε καθαρά ποιός... αφελέστατος είπε, μεταξύ πολλών άλλων: «θα βαράμε τον ζουρνά κι οι αγορές θα χορεύουν πεντοζάλη», «με ένα νόμο και ένα άρθρο, θα σκίσω τα μνημόνια», « go back..μαντάμ Μέρκελ», κ.λπ. και -την κορυφαία αφέλεια του βιβλίου Γκίνες- «όταν τους πούμε όλα αυτά... ΘΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΎΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΔΑΝΕΙΣΟΥΝ !!!»

   ΥΓ. Η, μετά σιγουριάς, εκτίμηση της στήλης περί της αρνήσεως των Άγγλων, επαληθεύτηκε, «πριν αλέκτωρ φωνήσαι»!

Τα «Γλυπτά του Παρθενώνος».

Σκέψεις πάνω σ’ ένα εθνικό θέμα.

   Η γύμνια θέσεων, η μετεκλογική αμηχανία, (επακόλουθο της ήττας), καθώς ο νικητής αντίπαλος καλπάζει, και η εγγενής μειονεξία των στελεχών του, έχει οδηγήσει το συριζαρέικο συνονθύλευμα σε κατάσταση πανικόβλητης υστερίας. Με βιαστικές, αφυείς και ανούσιες αντιπολιτευτικές κορώνες γιά το θεαθήναι. Έτσι, σε κάθε πρωινή «καλημέρα» του Μητσοτάκη απαντούν με ένα ομαδικό... «καληνύχτα»! Μανιασμένη αντιπολιτευτική λύσσα. Τελευταία αντιπαράθεση στη σκακιέρα αντιπαράθεσης... «τα γλυπτά του Παρθενώνα», ή κατ’ άλλους «τα ελγίνεια μάρμαρα».
    Σχετικά, καταθέτω τις πιό κάτω προσωπικές απόψεις:
    Κατ’ αρχήν στο θέμα της ονοματολογίας. Η χρήση του όρου «μάρμαρα» είναι λανθασμένη καθ’ όσον στερεί από το άψυχο υλικό την «προστιθέμενη αξία» του πνεύματος που τους προσδίδει ο εμπνευσμένος δημιουργός Φειδίας. Άρα «γλυπτά» και όχι απλά «μάρμαρα». (Ειδοποιός διαφορά αδιανόητη σε κάθε υλιστή αριστερό προλετάριο).
    Το επίθετο «ελγίνεια» αποτελεί κόκκινο πανί γιά κάποιους. Λάθος μέγα. Κάθε επιθετικός προσδιορισμός που περιέχει το όνομα του Λόρδου Έλγιν όχι μόνο είναι δεκτός, αλλά και ευπρόσδεκτος. ΥΠΟ ΜΙΑ ΑΥΣΤΗΡΗ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ. Οσάκις αναφέρεται θα πρέπει να συνοδεύεται με την ιδιότητα του κλέφτη και με υπόμνηση της κλοπής που διέπραξε, της οποίας κλεπταποδόχος είναι το Βρετανικό Μουσείο και κατ’ επέκτασιν ο αγγλικός λαός. Συνεπώς, φρονώ πως καλύτερος και πιό ενδεδειγμένος τίτλος του αντικειμένου θα ήταν: «Τα κλεμμένα από τον Λόρδο Έλγιν γλυπτά του Παρθενώνος». Αυτά επί της ουσίας.
    Όσον αφορά την πολιτιστική συριζαρέικη πρεμούρα και το... «ένθερμο» ενδιαφέρον της σύγχρονης αριστερίλας γιά τα εθνικά και πολιτιστικά δρώμενα, αυτά αρχίζουν από τα γεμιστά της Φωτίου, τον αξονικό τομογράφο της Γεροβασίλως και αφού διασχίσουν τον αραιωμένο εγκέφαλο της Αναξιόγλου, κάνει στάση στον αντικαριερίστα Καρανίκα, πιτσιλιέται από τον κατρουλή αλληλέγγυο Κυρίτση, συγκρούεται μετωπικά με τον Σφακιανό Νεάντερνταλ και τον μισοπάλαβο Ζουρλάρη και καταλήγει στο αγλάισμα της μόρφωσης και επιτομή της Οικονομίας, τον μέγα ηγέτη, που δεν ξέρει το όνομα του ΑΕΙ, από το οποίο -υποτίθεται- αποφοίτησε. (Εθνικό Μετσόβειο... Πανεπιστήμιο!).
    Η προέλευση των γλυπτών είναι γνωστή, δεδομένη και αυτονόητη. Ανήκουν στο σπουδαιότερο πνευματικό κατασκεύασμα της αρχαιότητος και ουδείς μπορεί να τα οικειοποιηθεί, να τα αμφισβητήσει, ή να εκχωρήσει τίτλους ιδιοκτησίας πουθενά. Όπως πασίγνωστος είναι και ο τρόπος που αποκόπηκαν και αρπάχτηκαν από τον Παρθενώνα και ο άτιμος που διέπραξε τον βανδαλισμό τους.
 

   Έτσι, το αίτημα δανεισμού που υπέβαλε ο Μητσοτάκης αποτελεί παγίδα γιά τους Βρετανούς, αφού ανοίγει ένα κλειστό κεφάλαιο γιά δαύτους. Κατ’ αρχήν δανεισμός και μετά... βλέπουμε. Η κουρελού θ’ αρχίσει να ξεφτίζει!

   Γι’ αυτό πιστεύω ακράδαντα πως οι πανέξυπνοι Εγγλέζοι δεν θα τσιμπήσουν και τα «κλεμμένα ελγίνεια γλυπτά του Παρθενώνα ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να κουνηθούν ρούπι από τη θέση τους. Ακόμη κι αν τους δελεάσουμε με τον αντιδανεισμό του περιεχομένου του τάφου του Φιλίππου στη Βεργίνα.

Υπόθεση «ΔΕΗ» και άλλα τινά.

Προσωπικές σκέψεις και απόψεις. 

   Η αριστερή φιλοσοφία γιά τη ζωή, την παραγωγή και την «πρόοδο» ήταν γνωστή και αποτυχημένη σε όλο το μήκος και το πλάτος του Πλανήτη, πλην της χώρας μας. Έτσι χρειάστηκε η εφαρμογή της -γιά λίγο ευτυχώς- ώστε να αποκαλυφθεί η αντεθνική της λογική, η ατελέσφορη διαδικαστική επαγωγή, η ηλίθια διαχείριση, η αφελής επιχειρηματολογία, η αναποτελεσματικότητα πραγματικής προόδου που την συνιστούν. Τόσο στην θεωρία, όσο και στην πράξη. Βασικό της όραμα η ουτοπία, πρακτική της η ατζαμοσύνη και δικαιολογητικό επιχείρημα της αποτυχίας το ακατάσχετο ψέμα και η δημαγωγία. Με προσεταιρισμό της πάσης φύσεως μειονεκτικής περιθωριακής σπερματολογίας και των πάσης φύσεως κοινωνικών κατακαθιών τα οποία εγκολπώνεται και υποστηρίζει. Π.χ. αναρχικοί, μπαχαλάκηδες, λαθρομετανάστες, κακοποιοί, πρεζόνια, τουρκόγυφτοι «ρομά», κ.λπ, αρκεί να δηλώνουν οπαδοί του Σύριζα. Άσπονδοι εχθροί του αριστερού -θεσμικού ή δημιουργουμένου- άκριτου και ανεγκέφαλου «προλεταριάτου», το οποίο εξαγοράζεται με ψίχουλα και χειραγωγείται ευχερώς, όλοι οι κοινωνικά και πνευματικά υγιείς αστοί, που συνιστούν τον παραγωγικό ιστό της κοινωνίας μας. Αυτοί που εργάζονται σκληρά, μοχθούντες και ιδροκοπώντας, προκειμένου η φαύλη αριστερίλα να μαζέψει όλα όσα τους «αρμέγει» με υπερφορολόγηση και θα μοιράσει -gratis και ως ψίχουλα- στους πάσης φύσεως αναξιοπαθούντες αριστερούς κηφήνες, το μείζον τμήμα των οποίων η ίδια δημιούργησε σκόπιμα  με την πολιτική της. Όσοι διαβάζουν αυτές τις γραμμές ας αναλογιστούν τις πρωτοφανείς απόψεις που διατύπωσαν μόλις ήρθαν στην εξουσία -και πάνω στον ενθουσιασμό και τη μέθη της νίκης ανερυθρίαστα διατράνωσαν- θεωρώντας την επικράτησή τους οριστική και μόνιμη: «Η αριστεία είναι ρετσινιά», «η καριέρα είναι χολέρα», «να ενώσουμε το πρώτο με το τελευταίο θρανίο», και άλλες τέτοιες παπαρδέλες που κατέληξαν με την εισαγωγή στα Πανεπιστήμια των «αριστούχων τενεκέδων» του 3 και του 5!

   Και τώρα... η ΔΕΗ. Τα νούμερα λένε πως στην προ Σύριζα εποχή αυτή ήταν κερδοφόρος επιχείρηση με αντικειμενική αξία 2,5 δις ευρώ. Στη διάρκεια της συριζαρέικης λαίλαπας, όπου με διάφορες ανεύθυνες πολιτικές, όπως τα πάσης φύσεως... «κοινωνικά τιμολόγια», όπου ενθαρρύνονταν οι πάσης φύσεως μπαταξήδες να μην πληρώνουν και οι λοιπές ανόητες σπατάλες -αγορά σκοπιανής μπαταρισμένης ηλεκτροπαραγωγικής εταιρείας- και αδιανόητες ενέργειες -διάθεση σε μεταπράτες ανταγωνιστές της ΔΕΗ ιδιώτες ρεύματος με τιμές κάτω του κόστους παραγωγής- έριξαν την ΔΕΗ στα βράχια, με την εμπορευματική της αξία να πέφτει στα 0,3 δις, μόλις!

   Επειδή μιά δημιουργηθείσα ζημιά δεν μπορεί να καλυφθεί αλλιώς, παρά μόνο με εισροή μετρητών στο ταμείο, θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Όλοι θα πρέπει να βάλουμε το χέρι βαθύτερα στην τσέπη προκειμένου να καλυφθούν οι επιπόλαιες σπατάλες του παρελθόντος. Ζητούμενο αυτό το... «βαθύτερα» να μην είναι πολύ... βαθύ. 

   Και κάτι άλλο -πολύ σημαντικό κατ’ εμέ- είναι η περίφημη έκπτωση που χορηγείται στους καλοπληρωτές καταναλωτές. Μολονότι ανήκω σ’ αυτούς και η έκπτωση με βολεύει, θεωρώ περίπου παλαβή την επιβράβευση γιά κάθε επιδεικνυόμενη συνέπεια προς μία υποχρέωση! Και η έγκαιρη και συνεπής πληρωμή ενός λογαριασμού αποτελεί υποχρέωση η οποία δεν γεννά δικαιώματα ανταμοιβής. Η ΔΕΗ μου παρέχει ρεύμα κι εγώ της πληρώνω το αντίτιμο! Απλά, το αντίθετο -δηλαδή η ασυνέπεια στην πληρωμή- συνιστά παραβατική, αντισυμβατική και κολάσιμη συμπεριφορά, η οποία σε περίπτωση αφεύκτου ανάγκης -π.χ. ανέχεια- παρέχει στον ασυνεπή καταναλωτή πολλά ελαφρυντικά. Συνεπώς, τα όποια μέτρα πρέπει να στοχεύουν στην τίμια συναλλαγή και είσπραξη της αξίας του παρεχομένου ρεύματος και όχι στην ανοχή και ενθάρρυνση των πάσης φύσεως... «δεν πληρώνω»! Στο κάτω, κάτω, επί αιώνες η ανθρωπότητα επέζησε χωρίς την ευκολία και την άνεση του ηλεκτρικού ρεύματος.  Γιατί όχι και τώρα, εφ’ όσον αδυνατεί να αγοράσει τη χρήση του!

   Πάντως, οι μόνοι που... «δεν δικαιούνται διά να ομιλούν» είναι οι ιδεοληπτικοί και αγκυλωμένοι σε ανόητα κοινωνικοοικονομικά, αντιπαραγωγικά ιδεολογήματα του παρελθόντος, που μας ταλαιπώρησαν με την αλλοπρόσαλλη μανία εφαρμογής τους, επί 5/τία. Οι συστηματικά διαστρεβλώνοντες την αλήθεια πολιτικάντηδες, προκειμένου να την «υποτάξουν» στις συμπλεγματικές τους επιδιώξεις.