«Μάζευε κι ας ειν’ και ρώγες»

Όταν η μοντέρνα ελληνική λεβεντιά συναντά την παρωχημένη.

 

    Η Άλκη έφυγε όπως ακριβώς έζησε. Διακριτικά, αθόρυβα και με αξιοπρέπεια. Το προσωπικό δράμα με έβγαλε από την ενασχόληση με τα καθημερινώς τεκταινόμενα, αλλά αφού η ζωή προχωρεί αναγκάζομαι να πιάσω και πάλι το νήμα της. Σαν πρώτης τάξεως διαφυγή του νου.

  - «Ο Σαμαράς έλεγε ψέματα! Ο Τσίπρας, απλά, είχε αυταπάτες»! Ποιός εξέχων ευρωβουλευτής είπε -άραγε- αυτά τα σοφά λόγια; Γιά όποιον δεν γνωρίζει το γεγονός -μαζί και ιταλικά, γιατί θα ντραπώ αν ξέρει- ποιός άλλος από τον... κ. Culo-γλου. Δηλαδή είναι λόγια... «al Culo-γλου»! Και όχι μόνον αυτό, αλλά προανήγγειλε και... 13η σύνταξη! Πάντως, έτσι και παρατηρήσετε λιγάκι τη φάτσα του εν λόγω μεγαλόσχημου κυρίου ευρωβουλευτού θα δυσκολευτείτε σε ποιόν να δώσετε προβάδισμα γελοιότητος. Σ' αυτόν ή  στον ανυπέρβλητο γνωστό γελωτοποιό, τον εξοχότατο κ. Μαδρά!

    - Η εξόχου ικανότητος υπουργός Εργασίας -διά διορισμού στο Δημόσιο των ημετέρων- κυρία Αναξιόγλου, προκειμένου να σαρώσει ψηφοθηρικά και το τελευταίο κοινωνικό περιθωριακό κατακάθι, δεν δίστασε να χαριεντιστεί με "το" ουδέτερο... πράμα -κατά δική του δήλωση- που ακούει στο όνομα Jason-Αντιγόνη. Εννοείται πως "το τυπάκι" δεν με ενοχλεί, ούτε με σοκάρει, αρκεί να μην προκαλεί. Ίσα-ίσα, που φέρνει άλλη μία πρωτιά, έστω όχι και τόσο αξιοζήλευτη, στη χώρα. Μετά τα δύο φύλα συνηθίσαμε το τρίτο και τώρα καλωσορίζουμε -πρώτοι απ' όλους στον κόσμο- και το... τέταρτο!

   - Ο γνωστός σοβαροφανής κομμουνιστής της πλάκας και γενικώς σαχλέουρας -αξούριγος αλλά με μαντηλάκι στο τσεπάκι-  επί μήνες πάσχιζε να μας ξεγελάσει πως με τον περίφημο νόμο του δεν έκοβε συντάξεις, αλλά μόλις το ΣτΕ έκρινε το κόψιμο συνταγματικό, ξετσουτσούρδωσε και... πανηγυρίζει: "Το είδατε;  Καλά τα έκανα"!

   Ένα σωρό ενδείξεις προμηνύουν πως η χώρα πορεύεται προς εκλογές. Το πότε, πώς και αν θα φτάσει σ' αυτές... άγνωστον. Ένα είναι σίγουρο. Η πορεία προς αυτές και οι συνθήκες διεξαγωγής τους θα θυμίζουν πάρα πολύ τον... Jason-Aντιγόνη. Ελπίζω και εύχομαι, όχι και το αποτέλεσμα.

Σκέψεις γιά μετά Θάνατον.

   Δεν πρωτοτυπώ, μάλλον γιά κοινό τόπο πρόκειται, αν ασχοληθώ με ό,τι ακολουθεί την νομοτελειακή έλευση του Θανάτου. Γιατί επερχόμενος -τον αναγράφω με κεφαλαίο «Θ»- αποτελεί το ερμητικό σφράγισμα του κύκλου της Ζωής, ο οποίος είχε ανοίξει με την Γέννηση.

   Προπατορικά και παραδοσιακά -και συνεπώς προς την γνωστή ρήση: «χους ην και εις χουν απελεύσει»- η μάνα Γη αποδέχεται στην αγκαλιά της, αποσυνθέτει και εξαφανίζει στο χωνευτήρι των σπλάχνων της, ότι έμβιον κατασκεύασε με τα υλικά της ο Μέγας Δημιουργός. Διαδικασία λογική, φυσιολογική και ευρύτατα εφηρμοσμένη. 

   Με την πάροδο των χιλιετηρίδων όλη αυτή η φυσική αλληλουχία «σκοντάφτει» πλέον στη ζοφερή πραγματικότητα που δημιουργεί ο αλματωδώς αναπτυσσόμενος υπερπληθυσμός της Γης. Οι χώροι ταφής -τα υπάρχοντα νεκροταφεία-  ασφυκτιούν κεκορεσμένα... «πελατών» και η ανάγκη απαιτεί, ολοένα, δημιουργία νέων, τα οποία αποστερούν χρήσιμη γη γιά τις ανάγκες των ζωντανών και εγκυμονούν κινδύνους μολύνσεως του υδροφόρου ορίζοντος. Τελικά, και παρά τις κατά καιρούς δοθείσες λύσεις, π.χ. εκταφή και χρήση οστεοφυλακίων, η συνεχής ροή «αποδρομών» -με γεωμετρική πρόοδο μάλιστα δημιουργουμένη- καθιστά προσωρινή και ατελέσφορη κάθε διαχείριση λειψάνων. Η οικονομική εκμετάλλευση του θέματος και η χρονική απόσταση που δημιουργείται μεταξύ του εκλιπόντος και των συνεχώς απομακρυνόμενων χρονικά απογόνων του, κάνει τα λείψανά του να καταλήγουν σωρηδόν και ανωνύμως σε κάποια δημοτική χωματερή. Αναγκαίο και αναπόφευκτο γεγονός, καθώς κάποιος -στην καλύτερη περίπτωση- τρίτος ή τέταρτος απόγονος, δυσφορών, θα πάψει να ασχολείται με αυτά και να πληρώνει φύλακτρα οστεοφυλακίου. Και τότε... τρέχα γύρευε και ό,τι ήθελεν προκύψει. Αυτή είναι η μοίρα των πολλών κοινών ανθρώπων και ο παρών προβληματισμός αφορά αυτούς. Τους άσημους και ανώνυμους. Όσων το στίγμα υπάρχει και διαρκεί εν όσω η παρουσία τους διατηρείται στη μνήμη όλων εκείνων που την έζησαν -ως συγγενείς, γνωστοί και φίλοι- και όλων όσοι τους γνώρισαν από τις διηγήσεις των προηγουμένων. Μετά, τα πέπλα της λήθης πέφτουν βαριά και τους καλύπτουν. Μέχρι που, τελικά, τους εξαφανίζουν. Τους λίγους και διάσημους τους αναλαμβάνει η Ιστορία.

   Συνηθέστατα, το μέγιστο τμήμα της κοινωνίας δεν θέλει να ασχολείται με το... «μετά», το θεωρεί μακάβριο και... γρουσούζικο και το αποφεύγει. Και στρουθοκαμηλίζοντας υποδύεται τον Λουδοβίκο 14^ο. («Μετά από μένα το χάος»!), ακολουθώντας μία παράδοση, (ταφή), που οι αντικειμενικές συνθήκες την ξεπερνούν, πλέον.  Και αυτό είναι λάθος, καθώς προδίδει έλλειψη αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας, αφού παύουμε να σκεπτόμαστε το τί θα απογίνει  το γήινο περίβλημα της υπάρξεώς μας, όταν το εγκαταλείψει η ψυχή και το πνεύμα που κατοικοεδρεύουν μέσα του.

   Προσωπική μου άποψη πως οι άμεσα εναπομείναντες συγγενείς μπορούν να εξασφαλίσουν αξιοπρεπή παρακολούθηση των άψυχων υλικών συστατικών του προσφιλούς αποβιώνοντος μέχρις της οριστικής εξαφάνισης αυτών, ή της ασφαλούς εναποθέσεώς τους κατά το δοκούν. Άμεσα, οριστικά και σίγουρα. Μέχρι το τελευταίο υλικό ίχνος του. Με τρόπο που διασφαλίζει την δημόσια υγεία με την αποσυμφόρηση των νεκροταφείων και αποτρέπει την οικονομική εκμετάλλευση των απογόνων, οι οποίοι απαλλάσσονται από την διαρκή και ψυχοφθόρο μέριμνα μακάβριων εκταφικών διαδικασιών και συναλλαγών με κοιμητήρια, οστεοφυλάκια και άλλες εγγενείς γραφειοκρατίες.      

   Η μόνη διαδικασία που τακτοποιεί όλα τα ανωτέρω, αποφεύγοντας τα απορρέοντα εκ της απώλειας αρνητικά και εξασφαλίζοντας αξιοπρέπεια στην αποδρομή είναι η αποτέφρωση. Με αγάπη και σεβασμό γιά την προσωπικότητα του εκλιπόντα. Όσο γιά την πεισματικά αρνητική θέση της Εκκλησίας της Ελλάδος επί του θέματος, η εξήγηση είναι και προφανής αλλά και άστοχη, αφού πλείστες τελετές, (κηδεία, μνημόσυνα), θα εξακολουθήσουν να γίνονται και η οικονομική ζημιά της θα περιορίζεται. Τέλος, όσον αφορά τις θεολογικές ενστάσεις, δεν κρίνονται σοβαρές. Ένα ερώτημα αρκεί γιά να το επιβεβαιώσει:  Όλες οι χριστιανικές χώρες -ανεξαρτήτως δόγματος-  που αποδέχονται την αποτέφρωση είναι αιρετικές, ή αμαρτάνουν;

Θλιβερή αγγελία

                               

      

                   

   Όλοι εσείς που την αγαπήσατε. Όσοι γνωρίσατε την σοβαρότητα, το ήθος και την ακεραιότητα του χαρακτήρα της. Όσοι θαυμάσατε την ζωντάνια και ενεργητικότητα της ακμής, αλλά και την αξιοπρέπεια, την εγκαρτέρηση, το θάρρος, την στωικότητα και το πείσμα με τα οποία αντιμετώπισε, στα ύστερα χρόνια, την επάρατη νόσο η προσφιλής μας 

ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

   Όλοι εσείς, μπορείτε να την αποχαιρετίσετε μαζί μας. 
   Με τον σύζυγο Αλέξανδρο, την κόρη Χριστίνα, την αδελφή Μαρία, τον εγγονό Αριστείδη, τα εξαδέλφια και ανίψια, θα κατευοδώσουμε την Τρίτη στις 3.00΄ το απόγευμα, από τον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου του Κοιμητηρίου της Καισαριανής, την πολυαγαπημένη  μας στον μακρύ, ανηφορικό και ανεπίστροφο δρόμο της γιά τον ουρανό. Με ένα δάκρυ στα μάτια και ένα λουλούδι στο χέρι.
   Παράκλησις όπως, αντί στεφάνου, όποιος νομίζει, ας καταθέσει στο "Χαμόγελο του παιδιού".

"Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω..."

   In memoriam

         

     Η Άλκη μας σήμερα "κοιμήθηκε". Και θα "ξυπνήσει" στους Ουρανούς, περιστοιχισμένη από Αγγέλους. Το πολυβασανισμένο από την κακιά αρρώστεια κορμάκι της ξεκλείδωσε την ακατάβλητη ψυχούλα του, που ελεύθερη πλέον πέταξε γιά Κόσμους άλλους. Ήρεμους και γλυκούς, χωρίς κακίες και βάσανα. Αποφάσισε, στις 19.59΄, να ξεκουραστεί στην αγκαλιά του Πλάστη της. Καλό σου τελευταίο ταξίδι καλή μου...

 

                      ΑΠΩΛΕΙΑ                         

- Ξεκίνησες μακρύ ταξίδι,

Στην άλλη άκρη τ’ ουρανού,

Θλίψη σκορπίζοντας παντού,

Πολύτιμο της Γης στολίδι.

- Η μέρα έχασε τον ήλιο

Και γίνηκε το φως σκοτάδι,

Χάθηκαν όλα ένα βράδυ

Σ’ ένα δωμάτιο ανήλιο.

- Σ’ άγνωστους κόσμους θα πλανιέσαι,

Τώρα ελεύθερη και μόνη,

-Πληγές γιατρεύτηκαν και πόνοι-

Γλυκιά μορφή που δεν ξεχνιέσαι.

- Μ’ ένα μυαλό σταματημένο

Σε ένα γέρικο σαρκίο,

Σπουργίτης μόνος μέσ’ στο κρύο,

Παλιό πηγάδι, ξεραμένο.

- Με πόρτα της ζωής κλειστή,

Τώρα το τέλος περιμένω,

Ίδια τσιγάρο αναμμένο,

Αφηρημένου καπνιστή.

- Καθώς η μοίρα έχει κλειδώσει

Το πεπρωμένο το δεινό,

Μόνο μου μέλημα στερνό

Ο Χάρος που θα με λυτρώσει. 

Υπόθεση... «Ελληνικό» και η κατάρα του.

 Το υφάδι της σύγχρονης Πηνελόπης, που το έλεγαν... «Οικολογία».

- Καλά, ρε παιδιά, πού πήγε η θάλασσα; Αυτοί οι ρουφιάνοι οι φιλελέδες μα την έκρυψαν τελείως!

   Οι διαθέσεις της αριστεράς για την πραγματική πρόοδο της κοινωνίας είναι πλέον πασιφανείς και πασίγνωστες. Κόμπλεξ, βλακεία -και των γονέων- και μανιασμένη αντίδραση, με παντοειδείς γελοίες προφάσεις που μπορεί να σκαρφιστεί ένα αρρωστημένο μυαλό, προκειμένου να φρενάρουν την ανάπλαση. Το κράμα ανικανότητος, μίσους γιά τους άξιους και ικανούς και μανιασμένης αντίδρασης, στην αποθέωσή του. Από χρόνια θυμάμαι τον ουρακοτάγκο με το σκουλαρικάκι -αναπληρωματικό βουλευτή, τότε, του ΣΥΡΙΖΑ και με έδρα τώρα- που ξεδίπλωνε σε κανάλι τρόπους, κόλπα και στρεψόδικα τερτίπια με τα οποία η φρεσκοεκλεγμένη -τότε- κυβέρνηση, θα ματαίωνε τη σύμβαση αξιοποίησης του παλιού αεροδρομίου. Μπας και κερδίσει το μισητό...κεφάλαιο, παραβλέποντας το πόσοι "φουκαράδες" θα κέρδιζαν το ψωμί τους ισοβίως.

   Έτσι, χωρίς καμμία αίσθηση του γελοίου, στοιχειώδη αυτοσεβασμό και ίχνη αξιοπρέπειας, η γνωστή αριστερή αντιδραστική κομπανία, πιστή στην προς τα κάτω κοινωνική ισοπέδωση και τον φθόνο γιά τους ικανούς που σκέπτονται, εργάζονται και προοδεύουν... ξαναχτύπησε. Προσέβαλε την επένδυση στο Ελληνικό, (δηλαδή την μεταμόρφωσή του από εγκαταλελειμμένο σκουπιδότοπο που είναι τώρα  σε μοντέρνο και πολιτισμένο οικιστικό και εμπορικό προάστιο), η οποία θα δώσει μόνιμη δουλειά σε χιλιάδες Έλληνες, επειδή, λέει, οι δύο ουρανοξύστες που προβλέπει το master plan της επένδυσης θα τους κρύβουν τη θέα προς την... θάλασσα!

   Τελικά, η αριστερά μπορεί να μην έχει μυαλό γιά προκοπή, σοβαρότητα στις ενέργειες και τσίπα που να την εμποδίζει να εκστομίζει σαχλαμάρες, αλλά από φαυλότητα και υποκρισία... να φαν κι οι κότες!