Ave Alexis… morituri te salutant. Χαίρε Αλέξη… Οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν.

Γιά να μην ξεχνιόμαστε

Απελπισία καλείται μιά ελπίδα φερμένη από τον Αλέκσισ.

   Κάποιες φορές, προσωπικά και οικογενειακά προβλήματα σε φρενάρουν, σου στερούν την έμπνευση, σε αποπροσανατολίζουν. Τότε καταφεύγεις σε... "υιοθεσίες". Το πιό κάτω κείμενο, αν και μακροσκελές, αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε. Αργά-αργά, υπομονετικά και προσεκτικά. Μετά, θα έχετε όλο τον καιρό να μελαγχολήσετε. Και αν σας παίρνει, να προβληματιστείτε και να διδαχθείτε. Γιατί η κατηφόρα θα πρέπει, κάποτε, να σταματήσει. 
   Δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν. Η ευτέλεια, η "τιποτοκρατία", η κουτοπονηριά, η καπατσοσύνη -με λίγα λόγια, ο κατιμάς και το περιθώριο- δεν  πρέπει να επικρατήσουν. Το σκοτάδι δεν μπορεί να νικήσει το φως, το ψέμα την αλήθεια και το "τελευταίο" θρανίο να επιβληθεί του "πρώτου". Δεν γίνεται. Ο κόσμος θα αφυπνιστεί και ο εφιάλτης θα περάσει.

   "Με αφορμή την επικείμενη βράβευση του πρωθυπουργού, στο Παρίσι, από τον Δικηγορικό Σύλλογο Παρισίου και την επιθεώρηση Politique Internationale, θα πρέπει σίγουρα να βγάλουμε όλοι το καπέλο στον Αλέξη.

   Σκεφτείτε ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα παραλάβει το Βραβείο Πολιτικού Σθένους!! (Prix du Courage politique) ένα βραβείο δηλαδή με το οποίο στο παρελθόν έχουν τιμηθεί πολιτικές προσωπικότητες όπως ο Εμανουέλ Μακρόν, η Κριστίν Λαγκάρντ, ο Νικολά Σαρκοζί, η Άνγκελα Μέρκελ. Γι' αυτό λοιπόν το γράφω και το ξαναγράφω. Tου βγάζω το καπέλο του Αλέξη. Tον παραδέχομαι. Είναι μάγκας !

   Όταν εγώ ήμουν ήδη τριαντάρης και δούλευα απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ για να τα φέρω βόλτα, αυτός σαν ανεύθυνος 16αρης ζούσε το όνειρο, κάνοντας καταλήψεις, πίνοντας μπίρες, και καταγγέλλοντας το σύστημα, μπορεί και το σύμπαν, το οποίο η γενιά του θα άλλαζε. Σήμερα, είκοσι και βάλε χρόνια μετά, εγώ εξακολουθώ να δουλεύω σαν μ@λ@κ@ς για να τα φέρω βόλτα και ο Αλέξης έχει ήδη γίνει… πρωθυπουργός! Μετεωρική άνοδος…

   Μου θυμίζει κάτι Ρώσους νεόκοπους μεγιστάνες, οι οποίοι μέχρι το 1990 ζούσαν στην μαύρη φτώχια του κομμουνισμού, αλλά στο ενδιάμεσο πρόλαβαν και έγιναν δισεκατομμυριούχοι, ενώ εμείς οι μάγκες, που ζούσαμε ανέκαθεν μέσα στον καπιταλισμό, στην καλύτερη διοριστήκαμε στο δημόσιο ή ανοίξαμε ΜΙΚΕΛ.

   Ότι και να λέμε λοιπόν, άσχετα από την εμφανή ανεπάρκεια, στα πάντα, του Αλέξη, η αλήθεια είναι ότι μας έχει πάρει ολονών τα σώβρακα. Και των ψηφοφόρων που τον λατρεύουν και τον ψηφίζουν ό,τι και να κάνει, και των πολιτικών, που τους έχει αποδεκατίσει απαξάπαντες. Και η πλάκα είναι ότι ο Αλέξης δεν είναι και κανένας σοβαρός και αξιόπιστος πολιτικός. Αναμφισβήτητα πρόκειται για έναν ημιμαθή, πρώην καταληψία, τον οποίο χαρακτηρίζει η απόλυτη άγνοια στα πάντα όλα. Όμως έχει άστρο και είναι και καπάτσος. Και το απέδειξε όχι μόνο καταφέρνοντας να εκλεγεί πρωθυπουργός, στην πιο κρίσιμη φάση της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας, αλλά καταφέρνοντας επίσης να εξαφανίσει από τo προσκήνιο μεγαθήρια της πολιτικής, που ήταν ή έγιναν στην πορεία πολιτικοί του αντίπαλοι. Όλα αυτά στα 41 του χρόνια! Και χωρίς να είναι γόνος…

   Ο Αλέξης, όπως το βλέπω εγώ, έχει ένα ιδιαίτερο χάρισμα, που δεν το έχουν όλοι οι άνθρωποι, το οποίο είναι πάρα πολύ χρήσιμο στην πολιτική. Οπουδήποτε αλλού αυτό το «χάρισμα» είναι επιλήψιμο, στην πολιτική όμως επιβραβεύεται!

   Αναφέρομαι στο γεγονός ότι μπορεί να μην διαθέτει κανένα θεωρητικό εφόδιο, καμιά κατάρτιση, είναι όμως αδίστακτος και διαθέτει «ψυχρότητα», «αγνωμοσύνη» και απουσία οποιασδήποτε συναισθηματικής δέσμευσης ή ενσυναίσθησης, με αποτέλεσμα σήμερα αυτός ο «αριστερός» να συνεργάζεται και να χαριεντίζεται με τον «ακροδεξιό» Καμένο, την ώρα που είναι στα μαχαίρια με τους άλλοτε συντρόφους του στους αγώνες «για την προκοπή του τόπου». Συν το γεγονός ότι μπορεί από την μια στιγμή στην άλλη να κάνει το μαύρο άσπρο χωρίς καμιά ντροπή…

   Πού είναι λοιπόν σήμερα ο Κωστάκης της Ραφήνας, πού στα χέρια του έσκασε η βόμβα; Πού είναι ο ΓΑΠ, με το βαρύ του όνομα, πρωθυπουργός με 44%, γιος και εγγονός πρωθυπουργών; Πού είναι ο Σαμαράς; Πού είναι ο κυρ Φώτης; Πού είναι ο πολύς Μπένυ; Πού είναι οι θρύλοι της αριστεράς Λαφαζάνης, Στρατούλης, Βαλαβάνη, Κωνσταντοπούλου, κ.ά.; Πού είναι ο Δρ Μπαρουφάκης; Πού είναι ο μέντοράς του ο Αλαβάνος; Πού είναι όλο αυτό το βαρύ πυροβολικό της πολιτικής μας ζωής; Στο χρονοντούλαπο της ιστορίας όπως θα έλεγε κι ο Ανδρέας, που αν τα έβαζε με τον Αλέξη πιθανόν να εξαφανίζονταν κι εκείνος. Η μόνη που κατάφερε να επιβιώσει είναι η Φώφη, αλλά κι αυτή, παρά την αναμφισβήτητη επικράτησή της πάνω σε όλους τους εσωκομματικούς της αντιπάλους, βολοδέρνει σε ανυπόληπτα δημοσκοπικά ποσοστά. Οι υπόλοιποι που επιβίωσαν μέσα σε αυτά τα κρίσιμα τελευταία χρόνια είναι όσοι προσκύνησαν τον Αλέξη και αποφάσισαν να στοιχηθούν πίσω του. Όλους τους άλλους τους έφαγε η μαρμάγκα. Και να ήταν μόνο αυτό; Μόνο δηλαδή στην εσωτερική πολιτική σκηνή; Όχι… ο Αλέξης τρώει και ξένους ηγέτες… Σκεφτείτε μόνο πόσους "τιτανοτεράστιους" πολιτικούς έχει στείλει ο Αλέξης στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Τον Ολάντ στη Γαλλία, τον Ρέντσι στην Ιταλία, τον Κάμερον στην Αγγλία, τον Σούλτς στη Γερμανία, τον Πάμπλο Ιγκλέσιας, τον αρχηγό των Podemos στην Ισπανία, αλλά και τον βλαμένο αρχηγό των Καταλανών, που τώρα ψάχνει πολιτικό άσυλο στο Βέλγιο

Και βέβαια, οσονούπω, ακολουθούν κι άλλοι, όπως για παράδειγμα ο Χερ Σόιμπλε και κυρίως, όπως όλα δείχνουν, και η μαντάμ Μέρκελ, την οποία από καιρό είχε προειδοποιήσει ο Αλέξης, αλλά αυτή δεν άκουγε. Ας λουστεί τώρα την απόφασή της να πάει κόντρα στον "Τσε Παπάρα" των Βαλκανίων…

   Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί φτάσαμε στο σημείο να τιμούν τον Αλέξη, με το Βραβείο Πολιτικού Σθένους, παρόλο που δεν είναι κανένας πολιτικός του βεληνεκούς ενός Κένεντι, ενός Αντενάουερ, ενός ΝτεΓκώλ, ενός Σιράκ, ενός Σμίτ, ενός Ομπάμα,… ούτε καν μιας Θάτσερ!!!

   Μιλάμε για έναν νεαρό που αγνοεί βασικά πράγματα, βασική ιστορία, βασικές διεθνείς σχέσεις, με μια επιφανειακή επιδερμική γνώση του μαρξισμού, τον οποίο επικαλείται, και όμως παρόλα αυτά έχει το «θράσος» να κυβερνάει μια χώρα στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της σύγχρονης ιστορίας της, κουνώντας το δάχτυλο δεξιά και αριστερά, και απειλώντας να αλλάξει την Ευρώπη! Σίγουρα η άγνοιά του τον βοηθά στο να μη σκέφτεται τις συνέπειες των πράξεών του, αφού ανέκαθεν η ημιμάθεια ήταν το όπλο των δημοκόπων. Αλλά δεν μπορεί, σίγουρα έχει και κάτι άλλο… κάτι που τον καθιστά απρόσβλητο. Σαν να έχει πιει το μαγικό φίλτρο όταν ήταν παιδάκι… Αλλιώς δεν εξηγείται. Σκεφτείτε μόνο πόσες κωλοτούμπες έχει κάνει μέσα σε τρία χρόνια, έχοντας μετεξελιχθεί στον Νούμερο 1 “Γερμανοτσολιά” και παρόλα αυτά συνεχίζει να μαζεύει 20αρια στις δημοσκοπήσεις.

   Δείτε πώς άδειασε Λαπαβίτσες, Μπαρουφάκηδες, Ζωζώκες, και Ραχήλ, παραμένοντας στο αφρό του κύματος, μοναδικός άρχοντας της ντόπιας αριστεράς… Δείτε πώς καθάρισε, τον περασμένο χειμώνα, τους αγρότες, οι οποίοι ορκίζονταν να πεθάνουν στα μπλόκα αν δεν πέσει ο Αλέξης. Δείτε πώς περνάει ανώδυνα την προσφυγική κρίση, που μας έχει μετατρέψει σε τριτοκοσμική χώρα και παρόλα αυτά, πέρισυ τέτοιον καιρό, έβρισκε την όρεξη και τον χρόνο να χαριεντίζεται με την Αντζελίνα Τζολί. Δείτε πώς αντιμετώπισε τις πλημμύρες της Αττικής, με τους 22 νεκρούς, περνώντας απλά από τον τόπο της καταστροφής, transit, πηγαίνοντας για Σουηδία, με καλή παρέα βέβαια... Και δείτε, τέλος, πώς καταφέρνει και περνάει τα πιο επώδυνα οικονομικά και άλλα μέτρα από συστάσεως ελληνικού κράτους, χωρίς να ιδρώνει το αυτί του. Κάνοντας πράγματα που αν τολμούσε να τα σκεφτεί και μόνο ο Σαμαράς, ακόμη θα τον ψάχναμε μεταμφιεσμένο στο Περού.

   Κι όμως ο Αλέξης ζει και βασιλεύει και επιβραβεύεται... Λίγο πιο παχύς, λίγο πιο στρεσαρισμένος, αλλά πάντα στο τιμόνι, καθαρίζοντας αντιπάλους δεξιά κι αριστερά, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Με όπλο του το στραβοστομιασμένο χαμόγελο, και ισχύ του την λατρεία του λαού του. Ενός λαού που ζει στην πράξη το “σύνδρομο της Στοκχόλμης”, όπου ο όμηρος ερωτεύεται τον απαγωγέα του και το θύμα ταυτίζεται με τον θύτη. Ένα είδος Μιθριδατισμού, όπου σιγά - σιγά, συστηματικά, κάθε μέρα που περνάει, έχουμε συνηθίσει στις σφαλιάρες, και μάλιστα κάποιες τις επικροτούμε, αφού “τα ήθελε ο κώλος μας”.

   Γι’ αυτό και έχουμε ουσιαστικά ανύπαρκτες τράπεζες, capital controls, κλειστά σύνορα, ανεργία στο 50%, φόρους στα πάντα, το ΝΑΤΟ και τους Τούρκους στο Αιγαίο, με το ένα πόδι εκτός Σένγκεν, εθνικές υποχωρήσεις και παραχωρήσεις παντού, τον συγκαμένο συγκυβερνήτη, τον κάθε αγράμματο υπουργό, χωρίς καμιά επένδυση να υλοποιείται στη χώρα, αλλά αντίθετα την Αθήνα να γίνεται ελκυστικός προορισμός του διεθνούς ακτιβιστικού υπόκοσμου, τον “Ρουβίκωνα” μετεξελιγμένο Ες-Ες του επίσημου παρακράτους, που κάνει "ντου" ακόμα και στο Πεντάγωνο, αλλά και με μια απίστευτη καθημερινή ταλαιπωρία των πολιτών, πότε εξαιτίας του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και πότε εξαιτίας των απεργιών στα ΜΜΜ, με καταβολή διπλών φόρων στο τέλος κάθε μήνα, και .. και ... και ..

   Όμως, παρόλα αυτά, ο Σύριζα του Αλέξη συνεχίζει ακάθεκτος την καταστροφική για την χώρα πορεία του, αποπροσανατολίζοντας την κοινή γνώμη, πότε με την αλλαγή φύλου στα 15 και την προστασία των τραβεστί, πότε με τον μπάφο και τη δυνατότητα καλλιέργειας ινδικής κάνναβης σε γλάστρες και πότε με το κοινωνικό μέρισμα! Και όλα αυτά, με μια ισχνή πλειοψηφία 3-4 βουλευτών, οι τρεις εκ των οποίων Μουσουλμάνοι. Μάλιστα, σαν να μας προκαλεί, ο Αλέξης κάνει κάθε μέρα ότι μπορεί για να μας πείσει ότι δεν τον κουνάει κανείς από την καρέκλα του. Γι’ αυτό έχει διορίσει τον κάθε απίθανο ως σύμβουλό του, χώρια τους γκόμενους και τα ξαδέλφια της κάθε συριζαίας συνεργάτιδός του. Τρίβοντάς μας στη μούρη την αναμφισβήτητη ισχύ του.

   Σκεφτείτε ότι την ώρα που το Εφετείο Αθηνών κρατούσε στη φυλακή τα χαϊδεμένα παιδιά του ΣΥΡΙΖΑ Ηριάνα και Περικλή, ο Αλέξης Τσίπρας περνούσε το κατώφλι του Λευκού Οίκου! Εάν την ίδια απόφαση έπαιρνε ένα Εφετείο, επί ΝΔ, τότε τα υπόλοιπα χαϊδεμένα παιδιά του ΣΥΡΙΖΑ θα έκαιγαν την Αθήνα! Τώρα, απλώς ξεδώσανε στα πληκτρολόγια! Όπως θα την έκαιγαν επίσης εάν στο Λευκό Οίκο δεν ήταν ο Αλέξης Τσίπρας αλλά ένας άλλος πρωθυπουργός που θα συμφωνούσε την αναβάθμιση της βάσης της Σούδας και την παραγγελία- μαμούθ 2,4 δις. ευρώ για τον εκσυγχρονισμό των F-16! Τόσο απλά…

   Η θεωρία που θέλει τον Αλ. Τσίπρα να “περνά” στο λαό κάθε ρύθμιση δίχως την παραμικρή αντίδραση επιβεβαιώνεται κάθε μέρα. Και πραγματικά είναι να απορεί κανείς πώς το καταφέρνει! Όλοι αυτοί οι συνειδητοί Αριστεροί, που έχουν λιώσει δεκάδες σόλες παπουτσιών σε πορείες, που καταλήγουν έξω από την Αμερικανική Πρεσβεία, όλοι αυτοί που μεγάλωσαν ξελαρυγγιάζοντας “Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι”, όλοι αυτοί που διαμόρφωσαν πολιτική συνείδηση πάνω στην βεβαιότητα πως πηγή κάθε κακού είναι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός και ο καπιταλισμός πώς αισθάνονται σήμερα; Πώς αισθάνθηκαν όταν άκουσαν τον αρχηγό τους να λέει ότι “σήμερα (σ.σ. δηλαδή επί αριστερής κυβέρνησης), οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις είναι καλύτερες από ποτέ”, δηλαδή εγώ μπορώ να κάνω καλύτερη τη συνεργασία μας από ό,τι έκανε κάθε δεξιός ή σοσιαλιστής προκάτοχος μου… Γι’ αυτό σας λέω, ότι ό, τι και να κάνει ο Αλέξης ΔΕΝ πέφτει. Το βλέπουμε και στις δημοσκοπήσεις. Η αξιοθαύμαστη προσαρμοστικότητα απέναντι στα προβλήματα που επέδειξε στα σχεδόν τρία χρόνια που κυβερνά, σε συνδυασμό με την εκπληκτική ικανότητα να μεταλλάσσεται πολιτικά και να βαφτίζει χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό το κρέας ψάρι, φανέρωσε ένα ταλέντο το οποίο πρέπει κανείς να ψάξει πολύ για να το ταυτίσει με κάτι ανάλογο που παρουσιάστηκε στην πολιτική ζωή της χώρας, τις τελευταίες τουλάχιστον δεκαετίες. Μετρ στη διαστροφή της πραγματικότητας και εξαιρετικός στο να παρακάμπτει και ταυτόχρονα να αποενοχοποιείται από τη σωρεία των ψευδών με τα οποία κατάφερε να κερδίσει δύο απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις, ο Αλ. Τσίπρας δεν μοιάζει καθόλου ο χαμένος από χέρι, όπως τον εμφανίζουν οι δημοσκοπήσεις.

   Προσλήψεις, μέτρα για τους αγρότες, ειδικά επιδόματα, κινήσεις βελτίωσης της καθημερινότητας, μέτρα για την Παιδεία, ταξί, τροπολογία για τη Θράκη, ΦΠΑ στα νησιά, νόμος για την αλλαγή φύλου, κινήσεις για τη νομιμοποίηση της κάνναβης - όλα στοχεύουν σε ένα και μόνο πράγμα: στην ενίσχυση μιας εκλογικής βάσης η οποία αποσυσπειρώθηκε σοβαρά από την άγρια λιτότητα, την υπερφορολόγηση και νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

   Όσοι λοιπόν από την αντιπολίτευση, και ειδικά την αξιωματική, πιστεύουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται με το ένα πόδι στην έξοδο, μάλλον θα πρέπει να εξετάσουν προσεκτικότερα τις αναλύσεις τους... Εκείνος είναι που μας κάνει να χορεύουμε στους ρυθμούς των ζουρνάδων του. Τί να λέμε τώρα. Το παιδί έχει άστρο. Τον παραδέχομαι… μπορεί και κατά βάθος να τον ζηλεύω… ποιος ξέρει;

   Γι’ αυτό λοιπόν: Ave Alexis… morituri te salutant."

Αντρέας Μπάαντερ και Ουλρίκε Μάινχοφ. Εκεί που το Κράτος νικά κατά... κράτος!

Μερικές πολύ ωραίες και πολύ διδακτικές ιστορίες.

 

   Η Φράξια Κόκκινος Στρατός (Rote Armee Fraktion, ή RAF), γνωστή στα ΜΜΕ και ως Ομάδα Μπάαντερ-Μάινχοφ, ήταν ακροαριστερή οργάνωση που διεξήγαγε αντάρτικο πόλεων και έδρασε στη Δυτική Γερμανία, από το έτος 1970. Ιδρύθηκε από τους Αντρέας Μπάαντερ, Γκούντρουν Έσλιν, Χορστ Μάλερ, Ουλρίκε Μάινχοφ, Ίρμγκαρντ Μέλερ και μερικούς άλλους.

   Η οργάνωση προήλθε ως αντίδραση στην πολιτική εξουδετέρωσης της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς από το γερμανικό κράτος. Υιοθέτησε αρχές του λεγόμενου "αντάρτικου των πόλεων" και κήρυξε τον ένοπλο αγώνα γιά την εξουδετέρωση του καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού κρατικού μηχανισμού της Δυτικής Γερμανίας.

   Η δράση της ΡΑΦ έληξε με τη σύλληψη και το θάνατο των ηγετών της (Μπάαντερ, Ένσλιν και Ράσπε) στη φυλακή του Σταμχάιμ το 1977. Οι συνθήκες απομόνωσης στις οποίες κρατούνταν είχαν προκαλέσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, αλλά, παρά τις σχετικές κατηγορίες, δεν παρουσιάστηκαν στοιχεία που να επιβεβαιώνουν ότι ήσαν απάνθρωπες. Ο θάνατός τους έδωσε λαβή γιά πολλές θεωρίες. Σύμφωνα με τις αρχές αποδόθηκε σε αυτοκτονία, όμως άλλες πηγές υπέθεσαν σκόπιμη εγκληματική "εκκαθαριστική" ενέργεια από το κράτος και τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες. Η Ούλρικε Μάινχοφ συνελήφθη στις 15 Ιουνίου 1972 και καταδικάστηκε στις 29 Νοεμβρίου 1974 σε οκτώ χρόνια φυλάκιση γιά βομβιστική επίθεση σε κεντρικό κτίριο.  Στις 21 Μαΐου 1975 ξαναδικάστηκε γιά τετραπλή ανθρωποκτονία. Πριν όμως καταδικαστεί, βρέθηκε κρεμασμένη στο κελλί της στις 9 Μαΐου 1976. Η απόδοση του θανάτου της σε αυτοκτονία αμφισβητείται από μερικούς, αλλά δεν έχει, ως σήμερα, παρουσιαστεί κανένα στοιχείο που να ανατρέπει την επίσημη εκδοχή. Έτσι, όμορφα κι ωραία, - αλλά προ παντός αθόρυβα- η Γερμανία απηλλάγη από μερικά καθάρματα.

   Η υπόθεση της RAF  διδάσκει και ο μύθος δηλοί το δέον γενέσθαι, καθώς:

   α) Επρόκειτο γιά σκληρούς και αδίστακτους κακοποιούς, με ληστείες, εμπρησμούς και φόνους στο ενεργητικό τους, και όχι -όπως εδώ- γιά κακομαθημένα «φλωράκια»-μπαχαλάκηδες, ρουβίκονες, χουλιγκάνους και αναρχικούς του... πρωκτού, τα οποία εκμεταλλεύονται την ασυλία που τους παρέχει ο... μπαμπάς, (πρόεδρος κοινοβουλίου), και το κυβερνόν κόμμα που τους γέννησε, εξέθρεψε και κατευθύνει.

   β) Η Γερμανία, ως σοβαρό κράτος, τακτοποίησε όμορφα, παστρικά και αθόρυβα το ζήτημα, με αποτέλεσμα -κατόπιν της «αυτοκτονίας» των ηγετών της RAF- τα δευτεροκλασσάτα στελέχη να μουλώσουν, κατουρημένα από το φόβο τους.
   Και τώρα, τί συμβαίνει εδώ. Οι άθλιοι ταγοί μας, αφού επιτρέπουν, ενθαρρύνοντας μάλιστα, σε μιά δράκα ψυχανώμαλων και θραδύδειλων βουτυρομπεμπέδων να διαλύουν τη χώρα, αποδεικνύονται έρμαια της βούλησης ενός παλιόπαιδου, το οποίο αναδεικνύουν σε ρυθμιστή του κανονισμού της Δικαιοσύνης. Και πανικόβλητοι σπεύδουν να υποταχθούν -σέρνοντας πίσω από τη δειλία τους ολόκληρη χώρα- στις απαιτήσεις ενός υποψήφιου δολοφόνου, αναδεικνύοντάς τον σε ρυθμιστή του σωφρονιστικού μας συστήματος!

   Το ελληνικό "αντάρτικο πόλεων", κακέκτυπο και ντιλετάντικο, αποτελείται από θρασείς κουραδόμαγκες που δρουν εκ του ασφαλούς και με ομπρέλα προστασίας. Άρα η εξουδετέρωσή του είναι απλή, εύκολη και ριζική. Αρκεί η πολιτική βούληση προς τούτο, που όμως δεν υπάρχει. Δεν το θέλει, κυρίως ο... Βούτσης κι ο Δραγασάκης! Θα μπορούσαμε, με ειδικό νόμο, να χαρακτηριστεί η δράση των πάσης φύσεως κουκουλοφόρων μπαχαλάκηδων -ακροδεξιών, ακροαριστερών και αναρχικών- ως «έγκλημα ιδιώνυμο», που θα επιτρέπει την κρατική αντίδραση με απεριόριστη δράση των δυνάμεων καταστολής της βίας. Και όταν λέμε απεριόριστη, εννοούμε απεριόριστη. 
   Δίνεις εύλογη προθεσμία αμνηστίας με κατάθεση όπλων και τερματισμό "εχθροπραξιών", με... «απελευθέρωση» των Εξαρχείων, Πανεπιστημίων -τέρμα το παραμύθι του ασύλου- και όλων των... «κατειλημμένων» ή «απαλλοτριωμένων» από το αναρχικό αληταριό κτιρίων. Παρερχομένης αυτής της προθεσμίας, η χώρα να θεωρηθεί ευρισκομένη σε πόλεμο και σε νόμιμη άμυνα, οπότε ειδικά εκπαιδευμένες δυνάμεις θα αρχίσουν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις. 
   Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία πως με τον πρώτο «ξαπλωμένο» ψευτοπαλληκαρά και καμμιά δεκαριά εξαφανισμένους στα βάθη ειδικών φυλακών -χωρίς Ραγκούσηδες, ανθρώπινα δικαιώματα και τέτοια γλυκανάλατα- αλλά με άγνωστη... τύχη, η Αθήνα θα γίνει... κολλέγιο. Όσο γιά τα επαρχιωτάκια συντροφάκια, που βλέποντας το μπάχαλο της πρωτεύουσας ξετσουτσούρδωσαν και δαύτα, θα σπεύσουν να εξαφανιστούν από το χάρτη, δεδομένης και της μικρής κοινωνίας που ζουν και δρουν τώρα. Και αν η επιφυλακή κρατήσει γιά μερικούς μήνες, με σοβαρότητα και αυστηρότητα, μιά δεύτερη -το πολύ- προσπάθεια θα είναι και η ταφόπλακα της εσωτερικής αναρχίας. Όταν οι επίδοξοι λεβέντες αντιληφθούν πως το κράτος δεν αστειεύεται και πως τους περιμένει η γη κι ο... «ένδοξος» θάνατος, θα γίνουν αρνάκια. Και αντί γιά θόρυβο κροτίδων και μολότοφ, θ’ αντιλαλούν χαρούμενα βελάσματα. Ο φόβος φυλάει τα έρημα κι ο θάνατος τους θρασύδειλους χέστες. Τώρα ξέρουν, από την Κούρτοβικ και τον Ραγκούση, τα ανθρώπινα... δικαιώματά τους, έτσι και συλληφθούν. Αυτά που δεν αναγνωρίζουν στους άλλους, στα θύματά τους!
   Θυμάμαι κάποτε στην Τζακάρτα, οσάκις η κοινωνία κουραζόταν από τη δράση των συμμοριών, η Αστυνομία προμηθευόταν φωτογραφίες επιφανών κακοποιών και τα ποτάμια άρχιζαν να γεμίζουν με τα πτώματά τους. Τότε, έντρομοι και πατείς με πατώ σε, οι επιζώντες της... "επιχείρησης αρετής", έσπευδαν μέσω μικροαδικήματος, να κλειστούν στην ασφαλή αγκαλιά της φυλακής, γιά να... γλυτώσουν το τομάρι τους! 
   Διαφορά φαντασίας, διαφορά τακτικής -άλλη η Γερμανία, άλλη η Ινδονησία- όμως αποτέλεσμα το ίδιο! Απαλλαγή από αντικοινωνικά βδελύγματα.

   Τώρα, όποιοι βρούν αυτές τις λύσεις, ανορθόδοξες και... φασιστικές, ας αναλογιστούν την... ορθοδοξία του να καταστρέφεται -άδικα και αναίτια-  η περιουσία, το μέλλον και η ζωή μιάς αθώας οικογένειας ιδιοκτήτη καταστήματος, σύν των εργαζομένων στην κατεστραμμένη και χρεωκοπούσα επιχείρηση, από το κέφι μιάς χούφτας κοινωνικών αποβρασμάτων, αμετανόητων και παντελώς άχρηστων και επιζήμιων. Ας φέρουν τον εαυτό τους σε μιά τέτοια θέση και τα ξαναλέμε. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν λειτουργούν -και δεν πρέπει-  μονοδρομικά. Η επιείκεια έχει όρια και οι αντοχές της κοινωνίας το ίδιο. Η ανόητη ρήση του Μάο -"μεγάλη αναστάτωση, ευχάριστη κατάσταση"- είδαμε που οδήγησε την Κίνα. Καιρός να σοβαρευτούμε και να αμυνθούμε ενεργητικά και όχι ως απλοί θεατές.

Σκάνδαλα. Φέρτε σκάνδαλα γιατί χαθήκαμε! Επειγόντως.

 Άρτος λιγοστός και σκάνδαλα να φαν κι οι κότες. Όταν η Ιστορία επαναλαμβάνεται χωρίς να διδάσκει.

Οι πέτρες του... σκανδάλου

    Ως επληροφορήθην από τας δέλτους της Ιστορίας, η κατασκευή της Ακροπόλεως απετέλεσε το μεγαλύτερο σκάνδαλο του Αρχαίου κόσμου. Ανάλογο με εκείνο των εξοπλισμών του Μεσαιωνικού Βυζαντίου και της Novartis, των Νεώτερων χρόνων.

   Ο ηγέτης της εποχής, ο παμπόνηρος Περικλής, μαζί με τον κολλητό του, τον άθλιο Φειδία, καταχράστηκαν... τόνους χρυσού, ενώ κατασκεύαζαν το τεράστιο χρυσελεφάντινο άγαλμα της θεάς Αθηνάς! Ο πολιτικός τους αντίπαλος Θουκυδίδης, τους έστησε προδικαστική έρευνα και, τελικά, ο Φειδίας μπουζουριάστηκε ισόβια και πέθανε στην φυλακή. Η σύντροφός του Περικλή, η Μαρέβα -παρντόν, Ασπασία ήθελα να πω- κατηγορήθηκε, μεταξύ άλλων, πως διέθετε εξωχώριο εταιρεία στα Εκβάτανα, όπου και φυγάδευαν τα κλεψιμέικα! Τελικά, το μούτρο ο Περικλής, παρά τις κατακεραυνώσεις του Θουκυδίδη-Παπαγγελή, με τις κλάψες του στο δικαστήριο κατάφερε να την σκαπουλάρει, (τήν... "πήδηξε" πάλι, είχε γράψει το "Documento" της εποχής). Τόσον αυτός, όσον και η... Μαρέβα -παρντόν, η Ασπασία! Και όχι μόνον αυτό, αλλά πέτυχε να στείλει τον αντίπαλό του Θουκυδίδη στη... Μακρόνησο, γιά δέκα ολόκληρα χρόνια! Κάτι που δεν είναι δυνατόν να ξεχαστεί από τους συνεπείς αριστερούς, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

   Συνεπώς, αφού έχουμε άλλο ένα τρανταχτό σκάνδαλο των Σαμαροβενιζέλων της εποχής, το οποίο σπεύδω να καταγγείλω αμφιβάλλοντας αν οι συριζαρέοι -ιδίως ο εξόχου μορφώσεως Αλέκσις- γνωρίζουν ποιός ήταν ο Περικλής και τί δουλειά έκανε ο... Φειδίας, σκόπιμο είναι στην συσταθείσα προανακριτική επιτροπή γιά την Novartis, να συνεξετασθεί και αυτό το σκάνδαλο. Όσο γιά το σκάνδαλο των βυζαντινών εξοπλισμών, θα πρέπει να ψαχθεί εξονυχιστικά το πόθεν έσχες του λαμόγιου Καλλίνικου και να αξιολογηθούν οι μαρτυρίες των τριών κουκουλοφόρων αραπισσών, που κατέθεσαν ανωνύμως πως τα είχε κάνει πλακάκια με τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Δ΄ και κατάκλεψαν το δημόσιο ταμεία της Βασιλεύουσας, υπερτιμώντας -οι μπαγάσηδες- το ευτελούς κόστους πετρέλαιο, που ονομαζόταν -τότε- "υγρόν πυρ".

   Επομένως, είναι πλέον πασιφανές πως ο χαζός ελληνικός λαός δεν θα πρέπει να βλέπει το χάλι του πορτοφολιού του, ούτε το άγριο μπάχαλο στο οποίο έχουν καταντήσει τη χώρα οι διάφορες νεοβάνδαλες συνιστώσες, συλλογικότητες, ιδιαιτερότητες και σαχλαμαρότητες που λυμαίνονται ασύδοτα την Ελλάδα, αλλά να παραβλέπει τέτοιες ασήμαντες λεπτομέρειες και να στηρίζει ομοθυμαδόν, μόνιμα και φανατικά τη... κυβέρνηση του λαού. Την κυβέρνηση Τσίπρα. Αυτή που διαθέτει στις τάξεις της πλήθος εκατομμυριούχων και αμέτρητους βολεμένους, όπως π.χ., ο υφυπουργός Μπαλαφάρας που θεωρεί τις περικοπές συντάξεων... ψιλολοΐδια και η βουλευτίνα Καρακώστα, που δηλώνει με απελπισία: «Προσπαθώ να τα βγάλω πέρα με τα δύο χιλιάρικα που μου μένουν»!

Φώτης-Φανούρης Κουβέλης. Όταν τα στερνά τιμούν τα πρώτα.

Ποτέ δεν είναι αργά γιά αυτοδιασυρμό, αν τον «κουβανείς μεσ’ στην ψυχή σου».

 

   Η περίπτωση Κουβέλη με βρίσκει σε δύσκολη ψυχολογική στιγμή. Όμως η εικόνα ενός αξιοθρήνητου ραμολιμέντου που σέρνεται αμήχανος και με ασταθή βήματα πάνω σε κόκκινο χαλί επιθεωρώντας τιμητικό άγημα, ξεπερνά σε θλίψη και μελαγχολία την δική μου. Το άθλιο θέαμα μιάς...  εμβληματικής φιγούρας της αριστεράς, που κατευθύνεται και οδηγείται από την κωμική φιγούρα του Έλληνα... «Ντούτσε», του οποίου απεδέχθη να διοριστεί ορντινάτσα -κατ’ άλλους... «Φιλιππινέζα»- τις επικαλύπτει πλήρως. Σε βαθμό που η περίπτωση να με κάνει να ξεχνιέμαι διασκεδάζοντας.

   Είναι γνωστόν πως στην πολιτική αρκετές φορές αναγκάζεσαι να αλλάξεις, να ελιχθείς, να μπαλώσεις, να κάνεις κυβίστηση -κοινώς κωλοτούμπα. Όμως αυτή η κατάντια Κουβέλη είναι πρωτοφανής. Σε ελάχιστο χρονικό βεληνεκές, να ανταλλάσσεις κομπλιμέντα με κάποιον που πριν λίγο βριζόσουν, χάριν μιάς αμφιβόλου ισχύος... καρέκλα, αποκαλύπτει το πραγματικό σου πολιτικό ήθος, τον έρωτα της -παντί τρόπω και πάση θυσία- εξουσίας και την ανυπαρξία  ηθικού έρματος, σε επίπεδο χαρακτήρος. Ανατρέχοντας σε αντίστοιχα αριστερά  δείγματα, το περιλάλητο «ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς» μοιάζει με την αυτοδιατυμπανιζόμενη παρθενία μιάς άσχημης γεροντοκόρης, μέχρις ότου βρεθεί κάποιος με ιδιόρρυθμα... γούστα που θα την... «περιποιηθεί»!

   Λέγεται πως η τοποθέτηση του κυρ-Φώτη σ’ αυτό το πόστο αποτελεί συμπεφωνημένο κόλπο Τσίπρα και Καμμένου, με τον φουκαρά κυρ-Φανούρη να παίζει τον ρόλο του... καρπαζοεισπράκτορα. Στην προσεχή σύνοδο ΝΑΤΟ, όπου θα γίνει το καλωσόρισμα των Σκοπίων στο... κλαμπ, ο Έλληνας «Νεομουσολίνι» θα απόσχει επιδεικτικά εκφράζοντας -τάχα- την αντίθεση γιά τα αποφασισμένα «βαφτίσια» και το πανελλήνιο... «φτύσιμο» θα το εισπράξει ο φουκαράς κυρ-Φανούρης! Ο μιά ζωή ξορκίζων τους... "φονιάδες των λαών", να εκπροσωπεί τη χώρα στην πιό εχθρική τελετή εναντίον της, ως μέλος και κολλητάρι τους. Με χαμόγελα, φιοριτούρες, τσιριμόνιες, δείπνα και προπόσεις. Αν αυτό το σενάριο αληθεύει, η ξεφτίλα του εξουσιολάγνου γέροντα, ο οποίος παίζει το τελευταίο του χαρτί προκειμένου να γλείψει κι αυτός λίγο κοκαλάκι εξουσίας, ανάγεται σε εκθετική δύναμη.

Μακεδονικό. Η καλύτερη πρόταση!

   Μιά καλή ιδέα γιά τον τρυφερό ποιητή του πρωκτού κ. Ν. Κοτζιά, (αντιδιαστολή προς τον ομοϊδεάτη του, εντιμότατον αντιπροέδρο της Βουλής κ. Τ. Κουράκη, ποιητού του αιδοίου).

   Ας του το θυμίσει κάποιος. Πρόκειται γιά όνομα με πολλά... λιπαρά -κάτι ξέρει αυτός από λίπη- και καθόλου light!