Όταν η πνευματική διαταραχή συναντά την σαχλαμάρα.

Η αποθέωση του να λες πολλά, χωρίς να λες... τίποτα!

"Ποιός, ποιός, ποιός, καλέ μου,ποιός;"

    Υπάρχει ένας συριζάριος βουλευτής, νομίζω της Σάμου, ο οποίος ξεπερνά σε σαχλαμάρα τον γνωστό μισότρελο καραγκιόζη που υποδύεται τον... υφυπουργό Παιδείας. Αξίζει κανείς, όταν τον συναντήσει σε κάποιο κανάλι, να τον παρακολουθήσει. Εννοείται σπάζοντας πλάκα, τόσο με την απόλυτα κενή περιεχομένου μπουρδολογία του, όσο και με το βαθειά κουλτουριάρικο ύφος, με το οποίο αναλύει... «περί διαγραμμάτου», ολοστρόγγυλες ανοησίες και δυσνόητες πομφόλυγες. Υποτίθεται πως έχει και κάποιο πόστο καθηγητού... τρομάρα του!

   Ο τύπος αυτός, προοδευτικούριος κάργα, προσπαθούσε τις προάλλες σε κάποιο κανάλι να υπερασπιστεί τον σκοταδιστικό και ψηφοθηρικό νόμο που ετοίμασε ο... μπαρμπα-Μυτούσης της Παιδείας και προτίθεται -μετά την εργώδη προσφορά του μουτρωμένου Ροφού, (η αριστεία είναι ρετσινιά), και του πληθωρικού συμπλεγματικού αιώνιου -και νυσταλέου- αρχιντενεκέ φοιτητού, να την αποτελειώσει! Μετά την πρώτη επίθεση που της έκανε, γιά καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους, ο διαβόητος Αντρέας, ο οποίος εισήγαγε τον άκρατο κομματισμό στα σχολεία όλων των βαθμίδων, αρχής γενομένης από τα νηπιαγωγεία, η ασυδοσία και το μπάχαλο που επακολούθησε ανάγκασε όλα τα κόμματα να υπερψηφίσουν τον νόμο Διαμαντοπούλου, η οποία -ως μετανοούσα Μαγδαληνή- προσπάθησε να μαζέψει τους ανέμους που έσπειρε το αφεντικό της ώστε να σταματήσουμε να θερίζουμε -επί τέλους- θύελλες.

   Έχοντας τελειώσει ένα «ιερό» Μετσόβιο Πολυτεχνείο -πάνω από μισό αιώνα πριν- ακόμη νοσταλγώ την τάξη και ευπρέπεια που επικρατούσε τότε και  πονάω γιά την τωρινή κατάντια του.

   Μεγάλα αίσχη, που δυστυχώς ο μπαρμπα-Μυτούσης επαναφέρει είναι το άσυλο (!), η αιωνιότης της φοιτήσεως και η ανάμειξη των φοιτητών -διάβαζε θράσος- στα διοικητικά των ΑΕΙ. Με τον σεβασμό τον διδασκομένων προς τους διδάσκοντας να πηγαίνει περίπατο. Περνώντας στην αρχή της εβδομάδος μπροστά από τη Νομική, έφριξα. Κουρελαρία, βρώμα και γενική ατμόσφαιρα χαμαιτυπείου έως... αμέρικαν μπαρ.

   Αναλύοντας ένα έκαστον: -Το μεσαιωνικής προέλευσης... «άσυλο», προστάτευε τότε την δημιουργία και κυκλοφορία ιδεών, ερευνών και εφευρέσεων, (και φοιτητών εν επεκτάσει),  από τον συντηρητικό σκοταδισμό που εκτεινόταν μέχρι... πυράς. Όμως σήμερα -ως έννοια- παραβιάζει ανοιχτές θύρες! Όλες οι... ιδέες κυκλοφορούν πανελεύθερα, και όχι μόνο, αφού λερώνουν τοίχους με την κουρελοαφισσοκόληση. Εννοείται πως επιβάλλεται αυτές να είναι «δημοκρατικές» και μονίμως... αγωνιστικές. Δηλαδή μόνον αριστερές, π.χ. υπέρ... Μαδούρο, απεργιών, καταλήψεων, προπηλακισμών καθηγητών, τέτοια! Μόνη -και πανεύκολη- θεραπεία η αποβολή του κομματισμού από όλα τα σχολεία.

   -Η φοιτητική αιωνιότης εξυπηρετεί, κατά βάση, τον κομματισμό, με την μόνιμη εγκατάσταση στα Πανεπιστήμια ινστρούχτορων οι οποίοι μισθοδοτούνται από τα κόμματα -αριστερά κατά κανόνα- γιά να «σαλαγούν», μυούν και επιβλέπουν τους φοιτητές. Μέχρι... συνταξιοδοτήσεως, ή υπουργοποιήσεως, όρα Φίλη.

   -Η συμμετοχή φοιτητών στη διοίκηση των Πανεπιστημίων ηχεί τόσο... ενδιαφέρουσα, χρήσιμη και απαραίτητη, όσο η συμμετοχή φαντάρων στη διοίκηση του... στρατεύματος!

   Στα πάσης φύσεως θρανία και έδρανα στόχος και σκοπός είναι η μάθηση, με τη μορφή ροής γνώσεων από τον διδάσκοντα προς τον διδασκόμενο. Γιά να υπάρχει ροή θα πρέπει να υπάρχει -απαραίτητα- "διαφορά". Π.χ. ροή νερού προϋποθέτει "διαφορά υψομέτρου", ροή ηλεκτρονίων -δηλαδή ηλεκτρικό ρεύμα- "διαφορά δυναμικού", κ.λπ. Έτσι γιά να επιτευχθεί η ροή γνώσεων, η διαφορά συνίσταται στον σεβασμό και την αποδοχή των -αναγνωρισμένων ως υπέρτερων- διδασκόντων. Κάτι που γίνεται σε όλα τα Πανεπιστήμια του πολιτισμένου, αλλά και του υπό ανάπτυξη, κόσμου.

   Στη χώρα μας, με την εμφανή και πλήρη αγραμματοσύνη, η οποία πομπωδώς αναβλύζει έτσι κι ανοίξει το στόμα του το κάθε... «κυβερνητικόν στέλεχον» -έως αναλφαβητισμό κάποιων- η διάχυση της αμορφωσιάς στον λαό αποτελεί βασικό στόχο, καθ’ όσον έτσι δημιουργούνται άβουλα και ευκολορυμουλκούμενα αθύρματα, αντί άκρως ενοχλητικών και σκεπτόμενων υπεύθυνων πολιτών. Στη λογική του... «όμοιος, ομοίω αεί πελάζει», (μάλλον... «βελάζει», ως επιδίωξη), και κατά τα πρότυπα του εξόχου μορφώσεως πρωθυπουργού μας. 

   Αποτέλεσμα; Μιά χώρα μπάχαλο, ανυπόληπτη και ένας λαός γιά... φτύσιμο! (προς αποφυγή βασκανίας, εννοείται).     

Il colpo grosso. Το μεγάλο κόλπο της αριστεράς.

Ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας στην υπηρεσία του αριστερού αποπροσανατολισμού.

Ο Μούσης, το μούσι και τα... μούσια του!

 Λέμε, εμείς οι Έλληνες, πως: «ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρεται». Κι αυτό είναι πέρα γιά πέρα σωστό, αφού από τον δεύτερο, κιόλας, αρχίζει η αποκάλυψη, η προσγείωση στην πραγματικότητα, η ξεφτίλα. Έτσι -και επί τέλους- πιστοποιείται, γιά όποιον διαθέτει κοινό νου και άνω, η φενάκη της αριστεράς και η αναποτελεσματικότητα των όσων αιθεροβασιών πρεσβεύει το αποτυχημένο κομμουνιστικό σύστημα. Παρ’ όλη την ιδεολογική αγκύλωση που διακατέχει ένα αμετανόητο τμήμα του λαού μας, η ζωή και η πράξη απέδειξε, όχι μόνο την αδυναμία του να επιλύσει κοινωνικά προβλήματα, αλλά την δημιουργία περισσότερων και μεγαλύτερων. Γι’ αυτό και μέσα σ’ έναν αιώνα που «έζησε» και δοκιμάστηκε, απέτυχε παταγωδώς και βρέθηκε -απότομα και εκούσια- στα σκουπίδια της Ιστορίας. Βεβαίως, η αφροσύνη του λαού μας, χειραγωγημένη από κουτοπόνηρους κι αμετανόητους τυχάρπαστους δημαγωγούς, τον οδήγησε σε έναν όψιμο πειραματισμό με βέβαιη -και προβλέψιμη- κατάληξη.

   Σήμερα, το μείγμα των πεπαλαιωμένων ιδεοληψιών, το πάθος γιά εξουσία και η οικονομική ιδιοτέλεια έχει φέρει στην επιφάνεια έναν εσμό φελλών -οι φελλοί πάντα επιπλέουν- ο οποίος στην προσπάθεια να κρατήσει καρέκλα και μισθουλάκο, δεν ορρωδεί προ ουδενός. Μηχανεύεται ότι απίθανο ψέμα και όποια χοντροκομμένη αφέλεια μπορεί να σκαρφιστεί ένα αρρωστημένο αριστερό μυαλό, το ντύνει με συρραφή λέξεων από το πλούσιο ελληνικό λεξιλόγιο και εφαρμόζει την γνωστή τακτική: «καλύτερη άμυνα η επίθεση», μπουρδολογεί στοχεύοντας το χαχολικό θυμικό των οπαδών του και εκμεταλλευόμενο την -δυστυχώς- βαθειά αμορφωσιά των Νεοελλήνων. Στην ουσία και την πραγματικότητα, γιά όποιον διαθέτει λίγα γραμμάτια μυαλό, η... «γιά πρώτη φορά αριστερά» πηδάει από θέση σε θέση -προφανώς υποχωρώντας κατά κράτος- όπως τα σπουργίτια από κλαρί σε κλαρί. Με μόνη σταθερή κόκκινη γραμμή την παραμονή στην εξουσία αποδέχεται και την τελευταία απαίτηση των εταίρων-δανειστών. Αποκλειστική μέριμνα το... πλασσάρισμα των μέτρων και το χρύσωμα των πικρών χαπιών!

   Τελευταία μεγάλη απατεωνιά, την οποία προσπαθούν να περάσουν ζούλα, είναι το «τσοντάρισμα» στην διαδικασία επικύρωσης του τελευταίου διατάγματος σχετικά με τα προαπαιτούμενα της δεύτερης αξιολόγησης, των τελευταίων εναπομεινάντων και δυσμενέστερων όλων. Οι πιό προσεκτικοί εξ ημών, αυτοί που επιμένουμε να ενημερωνόμαστε από δηλώσεις Σόιμπλε, Μοσχοβυζή, κ.λπ. και όχι από τα ακαταλαβίστικα ενός Τζαναμπετόπουλου και τα ελληνικά κορακίστικα ενός Τσαλακώτου, θα έχουν επισημάνει πως η αξιολόγηση δεν έχει κλείσει ακόμη. Κι ας το ισχυρίζεται η συριζαρέικη μπαγαποντιά. Παραμένουν ανοιχτά κάπου 25 από τα 140 προαπαιτούμενα. Από τα πλέον επώδυνα! Αυτά «τσοντάρονται» στο τωρινό διάταγμα, ως τροπολογίες -fast track- καθ’ όσον εκεί ο κανονισμός δεν προβλέπει συζήτηση. Οπότε θα τα περάσουν με την λιγότερη δυνατή δημοσιότητα! Οι αρχιφαύλοι.

   Οι προσεκτικοί νοήμονες θα έχουν επισημάνει, πίσω από την παραπειστική φλυαρία, την συνεχή και αλληλοδιάδοχη μετάπτωση των συριζαρέικων στόχων, που οι ανένδοτοι αριστεροί «μαχητές» είναι έτοιμοι να επιτύχουν...  αμαχητί. Με κατεβασμένα χέρια και παντελόνια. Στο χρέος συμβιβάζονται με ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη και μιά αόριστη δήλωση, την QE -ποσοτική χαλάρωση- την ξεχνούν και το μόνο που προετοιμάζονται να... πανηγυρίσουν είναι η λήψη της προβλεπόμενης δόσης. Μιά δόση που θα περάσει από τη χώρα... τράνζιτ και θα εξοφλήσει δανειακή υποχρέωση. Τεράστια επιτυχία!!

   Δυστυχώς, το λιοντάρι που βρυχόταν προεκλογικά και παραμύθιαζε τους Έλληνες πως θα άλλαζε... τον κόσμο "ολάκερο", αποδεικνύεται -γιά τους εταίρους- μιά πολύ φιλική και χαδιάρα γατούλα, η οποία απλά κάνει... νάζια. Αυτογελοιοποιούμενη η ίδια και οδηγώντας στη διεθνή χλεύη, ολόκληρη τη χώρα.

Καζάκος, Μάνου και στο βάθος... Λαζόπουλος και λοιποί περισπούδαστοι αριστεροί.

   «Αναγνωρίσιμοι» vs «Αναγνωρισμένων» = 7 - 0 !

Μεγάλα λόγια, μεγάλων ανδρών, (αριστερών βεβαίως)

    Η χώρα βρίσκεται σε μεγάλη ένδεια αξιόλογων πνευματικών ανθρώπων. Ή, τουλάχιστον, έτσι δείχνει, καθώς αυτοί -οι άξιοι-  που, πράγματι, μπορούν να πουν κάτι σοβαρό και σπουδαίο, το οποίο θα εμπνέει και θα καθοδηγεί... σιωπούν. Κατά συνέπεια, βρίσκουν βήμα οι μετριότητες και όλοι οι θεματικά άσχετοι. Γεγονός που διασπείρει ανοησίες, αυθαιρεσίες και εμπαθή απωθημένα, τα οποία κάποιοι -λίγοι- παρακολουθούμε έκπληκτοι, περισσότεροι αδιάφορα και οι πλείστοι επικροτώντας, ένεκα του αριστερού μιθριδατισμού τον οποίον υφίστανται συστηματικά και με υπερδόσεις. Σπουδαιοφανείς «αυθεντίες» -αρκεί το όνομά τους να έχει ακουστεί κάπου κάποτε- βγαίνουν στα κανάλια, βγάζουν χρησμούς και διαλαλούν τη γνώμη τους, προσπαθώντας να κανοναρχήσουν τον αποπροσανατολισμένο λαό.

   Στο δημιουργημένο κενό πνεύματος, ήθους και ποιότητος επιπλέουν οι φελλοί, κατά κανόνα αριστεροί, οι οποίοι αξιοποιούν την ευκαιρία που χρόνια έψαχναν προκειμένου να προωθήσουν τις παρωχημένες και αποτυχημένες ιδέες τους. Έτσι οι απόψεις των Κασιμάτηδων και Ράμφων παρασιωπούνται και προβάλλονται οι ακραίες, έως αρρωστημένες, μονομανίες διαφόρων τύπων. Π.χ. Καζάκοι, Αφροδίτες Μάνου, Λαζόπουλοι και επ’ αυτών... γίνεται ντόρος!  

   Ο ελληνικός λαός, πελαγωμένος από τις αλλεπάλληλες σφαλιάρες που του έχουν αναστατώσει την καθημερινότητα και του προκαλούν αβεβαιότητα γιά το αύριο, είτε στρέφεται -εντελώς αποπροσανατολισμένος- στο αφιόνι του Survivor, είτε εντυπωσιάζεται από ασημαντότητες που επιπόλαια και άκριτα ξεστομίζουν άτομα που -πιθανόν- να είναι, ή ήσαν, σημαντικά σε κάποιο τομέα της κοινωνικής ζωής, και μόνον μέχρις εκεί. Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί ένας καλός μπαλαδώρος, ή μιά καλλίφωνη αοιδός, θα πρέπει -a priori- να διαθέτει... βαρυσήμαντο δημόσιο λόγο, τέτοιον που να δημιουργεί θέσφατα και πρότυπα.

   Πάντως, επειδή πάντοτε... «ουδέν κακόν αμιγές καλού», οι αμετροέπειες, οι απρέπειες, τα μίση και οι χολές, μαζί με τις ανόητες συμπλεγματικές ασυναρτησίες που εκτοξεύονται από τους διάφορους αριστερούς -κορυφαίος ο ανθυγιεινός Νεάντερταλ της Υγείας- αποκαλύπτουν την τοξικότητα της ελληνικής, εφηρμοσμένης, αριστεράς, η οποία οδηγεί την κοινωνία στο τέλμα, τη σήψη, τη γάγγραινα, τον θάνατο.

   Η σωτηρία επαφίεται στην αφύπνιση των υγειών δυνάμεων του λαού, ο οποίος -επί του παρόντος- καθεύδει.

Κουρουμπλής. Λαϊκισμός vs Αμετροέπεια = 0 - 0 !

"Το αισθητικό μειονέκτημα της αριστεράς"

   Το πρόβλημα είναι καθαρά αισθητικό. Το Γκρίσλυ το βλέπουμε, αλλά λόγω σκοτεινής λήψεως ο χαλκάς στη μύτη και η αλυσίδα είναι δυσδιάκριτα. Όσο γιά τον αρκουδιάρη γύφτο, αυτός έχει αποσυρθεί διακριτικά στο πλάι της σκηνής.

   Η ανάγκη άγρας δημοφιλίας και πιστοποιητικού λαϊκότητος οδηγεί στην άνευ ορίων γελοιοποίηση. Τόσο του ασίκικου χορού, όσο και του... λεβέντη χορευτού! Απολαύστε στο βίντεο την αναβίωση της παράνομης περιφοράς αρκούδας από γύφτους, ανά οδούς και ρούγας της παλιάς Αθήνας. Η χαρτούρα που εκτοξεύεται δεν είναι... πεντοχίλιαρα, αλλά εκφράζουν θαυμασμό(!) και -ίσως-  συμβολίζουν το προσδοκώμενο. Δηλαδή... ψήφους! 

   Πάντως επέμβαση υπηρεσιών προστασίας άγριων ζώων, του Αρκτούρου, ή του τοπικού μπόγια, δεν ανεφέρθη!

   

 

Ένας «Χάτσι» που τον έλεγαν... Μανούσο!

Δυό αληθινές, παράλληλες ιστορίες...

"Ο άνθρωπος πεθαίνει μόνο όταν ξεχαστεί από τους άλλους ανθρώπους"

    Προσπαθώ να μην συγκινηθώ. Μάταια όμως. Η σκηνή από το σκοτεινό εσωτερικό του C130, με τον Μανούσο Γρυλλάκη, καθιστή, ακίνητη  παραστάδα να σκιάζει το φέρετρο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, μοιάζει τόσο σπαρακτική που είναι αδύνατον να μ’ αφήσει αδιάφορο. Ή έστω λιγότερο αδιάφορο, με ένα δάκρυ που προσπαθώ να...  κρυφτεί. Μπορεί ο πολιτικός φανατισμός, η μισαλλοδοξία και τα άνανδρα χτυπήματα να ήθελαν τον Μητσοτάκη... «γκαντέμη», όμως πολύ λίγοι καταξιώνονται μιάς τέτοιας τύχης που λέγεται... Μανούσος Γρυλλάκης.

   Το μυαλό μου αμέσως γυρίζει σε μιά γιαπωνέζικη  ιστορία με πρωταγωνιστή έναν δάσκαλο, τον Χιντεσαμπούρο Ουένο και έναν σκυλάκο τον «Χάτσικο».  Γιά όσους τυχόν δεν ξέρουν το αληθινό αυτό γεγονός το παραθέτω. Ο «Χάτσι», όπως φώναζε χαϊδευτικά τον σκύλο του ο δάσκαλος, ήταν ένα κουτάβι ράτσας Ακίτα, που το βρήκε τυχαία στο δρόμο και το υιοθέτησε.

   Κάθε απόγευμα στις 5.00΄, ο μικρός «Χάτσι» πήγαινε και προϋπαντούσε το αφεντικό του στο σταθμό του τραίνου, καθώς αυτός γυρνούσε από τη δουλειά του, και γύριζαν μαζί σπίτι. Το ίδιο συνέχιζε να κάνει αδιαλείπτως, πλην ματαίως,  ο πιστός σκυλάκος γιά δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του δασκάλου. Όλοι γύρω από τον σταθμό τον είχαν μάθει, τον αναγνώριζαν, τον φρόντιζαν και τον τάιζαν, μέχρι που γέρασε κι αυτός και πέθανε. Δέκα ολόκληρα χρόνια μετά τον κύριό του. Όμως ο πιστός «Χάτσι» δεν εγκατέλειψε ποτέ τον δάσκαλο, ούτε μετά θάνατον, αφού τον έθαψαν κοντά στον αφέντη του. Το βίντεο που επισυνάπτω, αξίζει να το δείτε. Και πού ξέρεις, μπορεί να συγκινηθείτε κι εσείς.

   Τώρα, όποιος μπορεί να καταλάβει ας αναλογιστεί πως κι εμένα, μετά μία -σχεδόν- μηνιαία απουσία, παρ’ ολίγον μόνιμη, δεν με υποδέχτηκε μεν ένας «Χάτσι», αλλά ένας «Τζακ», ένας «Σποτ», μιά «Μαριλού», μια «Τζούλυ», μιά «Ντορεμί»... ένας.... μία...., δεκάξι χαρούμενες ουρές!

Έργα και ημέρες Πολάκη. Δόξα και τιμή.

Να τον χαιρόμαστε! Να τον χαίρονται!

 

   Η ανάρτηση αυτή στο facebook θα είχε πολύ πλάκα, αν δεν την σκίαζαν κάτι ενοχλητικές μικρολεπτομέρειες. Π.χ. ο θάνατος μιάς γυναίκας στην Φολέγανδρο, όπου από έλλειψη συντονισμού -ίσως χάζευαν περιμένοντας νέο "χτύπημα" Πολάκη- άργησαν να στείλουν διασωστικό ελικόπτερο. Θεός σχωρέστη και συλληπητήρια στους δικούς της.

   Με τις υγείες μας. Δόξα και τιμή στον μεγάλο μας υπουργό!

"Καλύτερα παπάκι, παρά τον Μητσοτάκη"!

Στερνή μου γνώση...

 

   Οι πιό παλιοί θα θυμούνται το όργιο της αριστεροπασοκικής απάτης, τα συνθήματα και την αθλιότητα, που παρουσίασε η κιτρινιάρα "Αυριανή", (πρόγονος της σημερινής "Κόντρα"), λίγο προ των εκλογών του '85. (Όπου βλέπεις κι ακούς Κουρή, πίσω του σέρνει βρωμιές, κιτρινίλα κι απάτες). Η φωτογραφία αυτή, προϊόν φωτομοντάζ -ομολογημένο αργότερα από τους δράστες- δημοσιεύτηκε πρωτοσέλιδο στην προαναφερθείσα φυλλάδα -που γκρέμισε τον... καραμανλισμό(!), όπως αυτάρεσκα ισχυριζόταν η ίδια- και την οποία, με το που την ακουμπούσες, έστω κατά λάθος,  χρειαζόσουν καλό πλύσιμο με... περμαγκανάτ. 
   Όμως, στη τούρλα του Σαββάτου, δηλαδή παραμονές εκλογών, είχε μεγάλη απήχηση στο τότε πασοκικό κυρακατιναριό, που στήριζε την αθλιότητα ΠΑΣΟΚ. Αυτήν που σήμερα βρίσκουμε, με ελεύθερη μεταγραφή, μεταστεγασμένη και σπονδυλική στήλη του ΣΥΡΙΖΑ. Π.χ. αρχιφαύλος Τειρεσίας, δυσκοίλιος Σπρίτζης, κάποια -μου διαφεύγει το ασημάντο όνομά της- μάλλον Τζάγκρη, ή κάπως έτσι, τελος πάντων και πλήθος άλλων διαπρεπών εξουσιολάγνων και καρεκλοκενταύρων!

   Όπως απεκαλύφθη -συντόμως αλλά με την ζημιά τετελεσμένη- η ματσαράγκα είχε εμπνευστή τον Λαλιώτη, ο οποίος σήμερα κάνει την πάπια, κρυμμένος στη σιωπή του παρασκηνίου, γιά να μην έχει την τύχη του φιγουρατζή Άκη και του ψευτοαριστοκράτη Γιάννου.

   Δυστυχώς, επιβεβαιώνεται η παλιά λαϊκή παροιμία που ορίζει πως όποιος θέλει το καλό σου σε κάνει να κλαις και όποιος το κακό σου να γελάς. Ο Μητσοτάκης -δυστυχώς γι' αυτόν και τη χώρα- προπορευόταν αρκετά από τον καιρό του και, ψηλέας όπως ήταν, άντε να τον φτάσεις! Αν και στην μακρότατη ζωή του αξιώθηκε των πάντων και απήλαυσε τα πάντα, του κόλλησαν το παρατσούκλι... "γκαντέμης", που αν το δεχτούμε γι' αυτόν θα πρέπει να παραγγείλουμε στον Μπαμπινιώτη και άλλους γλωσσολόγους να κατασκευάσουν κάτι υπερθετικό γιά τον σφετεριστή Μυγχάουζεν που μας κυβερνά και χάρις στην καλοτυχία που κουβαλεί και το γούρι που διαθέτει μας πάει από γκάφα σε γκάφα κι από το κακό στο χειρότερο. Ο...  Γκαστόνε της Ελλάδος! 

   Το πιό κάτω βίντεο αποτελεί χαρακτηριστική απόδειξη της πολιτικής διορατικότητος του παρεξηγημένου μεγάλου εκλιπόντος και αξίζει να το παρακολουθήσετε.

   Όσο γιά την περίφημη αποστασία του '65, γνωρίζοντας από χέρι τα πραγματικά δραματικά περιστατικά, περιμένω εναγωνίως την συνέντευξη που έδωσε στον Παπαχελά, προ 10/ετίας, γιά να μάθει ο κόσμος, επακριβώς, ευθαρσώς και υπευθύνως, τα γεγονότα που άνοιξαν την πόρτα στην δικτατορία, τον λαϊκισμό του Αντρέα και -τέλος- στην καταβύθιση του εύδρομου "Ελλάς".