Η Μόρια και η μωρία!

Εντυπωσιακά πλάνα της κατάκτησης του Έβερεστ από γυναικόπαιδα του Αφγανιστάν.

   Τελικά, το «ό-μικρον» της Μόριας, με το χάλι που μας εξευτελίζει ως χώρα και νησί που -στο παρά τσακ- έχασε το Νόμπελ  Ειρήνης(!), (κατ’ άλλους αυτό εμπίπτει στην αρμοδιότητα ΖουρΛάρι), αναδεικνύεται αντάξιον του «ω-μέγα» της μωρίας των σκιτζήδων συριζαρέων. Εκείνων -του σκουλαρικάκια ουρακοτάγκου προεξάρχοντος-  που θεωρούσαν τις... επαύλεις της Αμυγδαλέζας σαν... Νταχάου, σε σύγκριση με τις σκηνές που, θυμίζοντας κατασκήνωση ανάβασης στα Ιμαλάια, είναι τοποθετημένες διάσπαρτα στην Μόρια της Λέσβου, τη Μυτιλήνη, (!), τη Χίο και αλλαχού!

   Ο αρμόδιος υπουργός, ο κ. Μπουντάλας, με παρουσιαστικό και ύφος "Ντρούπυ", γιά όσους θυμούνται τους ήρωες των Μίκυ μάους των παιδικών μας χρόνων, (όσοι δεν τον ξέρουν, ας το ψάξουν. Πάντως, ίδιος είναι!), με φωνή αργή και ύφος καταθλιπτικού σε διαδικασία ανάρρωσης, κοκορευόταν πως... «κέρδισε το στοίχημα»! Αυτά στο γυαλί προ ημερών, αναφερόμενος στο αντικείμενο της αρμοδιότητός του και εννοώντας πως όλοι οι λαθρομετανάστες θα περάσουν τη χειμωνιάτικη δοκιμασία στεγασμένοι και ασφαλείς από τον χιονιά που ήδη ταλανίζει τη χώρα. Με φωνή αργή και γλώσσα αναλόγου ζωηράδας και κινητικότητος με το μυαλό του... το διαβεβαίωνε. Το συνημμένο βίντεο, όμως, μας δείχνει πως ο αξιόπιστος κ. υπουργός μάλλον πάει γιά... τζακ ποτ στο στοίχημά του! Το βλέπουμε όλοι, παρ’ όλες τις απαγορεύσεις φωτογράφισης που αναβιώνουν σταλινικά καμώματα.    

   "Όταν η αλήθεια δεν μας βολεύει, τόσο το χειρότερο γιά δαύτη"! Την κρύβουμε, ή την αλλάζουμε. Το συριζαρέικο καρκατσουλιό, κάνει και τα δύο,. Ματαίως όμως, καθ’ όσον κάποια δημοσιογραφικά τσακάλια τους πρόλαβαν! Έτσι ο αφυπνισθείς κ. Μπουντάλας, από τα υπουργικά έδρανα της Βουλής ωρυόταν ψευδόμενος, απαντώντας στους μύδρους της αντιπολίτευσης με το αμάχητο επιχείρημα: «Λέτε... ψέματα»! Ό,τι καλύτερο, προκειμένου να προσβληθούν, κατά σειράν: τα μάτια, τα αυτιά, η νοημοσύνη μας και, κυρίως, η αλήθεια! Πάντως, ο πελαγωμένος τάλας Μπουντάλας ανταγωνίζεται επάξια τον... χαραμοφάη οινόφλυγα... «Μέντωρ» γιά το «Κύπελλο Αμέτρου Κυβερνητικής Αχρηστότητος», («ΚΑΚΑ), που αθλοθετεί η στήλη και υποβάλλει σήμερα σε δημόσια ψηφοφορία. (Μεταξύ μας, όλοι ... «κακά» είναι!).

   Τελικά, ο θίασος των σκιτζήδων που υποδύεται την κυβέρνηση, όπως κάνει κάθε φορά που στριμώχνεται, ξεθάβει κάτι γιά αντιπερισπασμό. Παλιά ήσαν το mail Χαρδούβελη, ο... Παπασταύρου, η λίστα Λαγκάρντ, κ.α. Τώρα μαθαίνουμε γιά κάποια... Novartis. Χαιρετίσματα! Αποδεικνύεται, γιά άλλη μία φορά, πως στο μόνο που διακρίνεται, διαπρέπει και αποδίδει η κυβερνητική comedia del arte είναι το ψέμα, η παραπληροφόρηση και η διαστρεβλωτική επικοινωνιακή τακτική.

   Συμπερασματικά και κοιτώντας μπροστά, ετοιμαστείτε γιά τον νέο κυβερνητικό αλαλούμ τραγέλαφο: Σ’ αυτόν θα πρωταγωνιστήσουν λέξεις και έννοιες όπως: «Μπλοκάκι, ΕΦΚΑ, πλαστικό χρήμα, αποδείξεις, κάρτες, αφορολόγητο, κόφτης και γιά μας -τα ταλαίπωρα υποζύγια- το μαγικό... «διευκολυντικό» φάρμακο, η... βαζελίνη!

Tο δράμα του Ελληνικού και η φαρσοκωμωδία των αναξιόπιστων συριζαρέων.

Το αριστουργηματικό τέρμιναλ. Έργο Σαάρινεν.

   Η ιστορία τραβάει σε μεγάλο βάθος, το φιλέτο σαπίζει και δεν κάνει πιά ούτε γιά πεινασμένους λαθρομετανάστες. Η αθλιότητα του ακριβότερου οικοπέδου της Ευρώπης ανταγωνίζεται επάξια αυτήν του συριζαίου ουρακοτάγκου με το σκουλαρικάκι και το ψυχρό βλέμμα. Από δαύτον, μόλις είχε πάρει τη διακυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ κι αυτός ήταν απλό... «στέλεχον», (επιλαχών βουλευτής, νομίζω), κατάλαβα πως η επένδυση που θα άλλαζε τη μοίρα της περιοχής και του πλήθους που θα μπορούσε να φάει ψωμί από κει, μάλλον δεν θα γίνει ποτέ. Είπε -θυμάμαι- σε κάποιο κανάλι, πως η συμφωνία προέβλεπε και την υπογειοποίηση της παραλιακής λεωφόρου. Το έργο αυτό, που ήταν στις υποχρεώσεις του ελληνικού κράτους και όχι του αναδόχου, και θα γινόταν προκειμένου να εκταθεί η ιδιοκτησία μέχρι τη θάλασσα, δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ! Με γυάλινο μάτι, σαρδόνιο χαμόγελο και τον χαρακτηριστικό κυνισμό σκληρού αφεντικού, προδιέγραψε την τακτική που θα ακολουθούσε η ανακόλουθη παράταξή του στο θέμα: «Υπογράψαμε να το κάνουμε, όμως δεν υπογράψαμε το πότε. Θα περιμένουν πάρα πολύ»!

   Η περιοχή που σήμερα ονομάζεται «Ελληνικό» άρχισε να κατοικείται το 1925 μετά τη μικρασιατική καταστροφή από Πόντιους πρόσφυγες προερχόμενους από τα Σούρμενα του Πόντου. Πριν από αυτό αναφέρεται ως ακατοίκητος χώρος, άγονος και άνυδρος με αγροτικό χαρακτήρα, που αποτελούσε ως το 1830 βοσκοτόπι ιδιοκτησίας του Τούρκου Πασά Χασάν (Χασάνι Τσιφλίκι) που εκτεινόταν από το Καλαμάκι μέχρι τη Βούλα.

   Το 1925-26 αρχίζει ο εποικισμός από Πόντιους, με μέριμνα της Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων που είχε ως πρόεδρο τον Μοργκεντάου (πρέσβη των ΗΠΑ στην Κωνσταντινούπολη το 1914), και στη συνέχεια και από Θράκες με την ανταλλαγή των πληθυσμών.

   Το υπουργείο Γεωργίας μοίρασε κλήρους ανταλλάξιμης γης 5 στρεμμάτων στους πρόσφυγες. Όσοι κατέφθαναν και το επιθυμούσαν κατοχύρωναν τον κλήρο τους. Η περιοχή αυτή ονομάστηκε Σούρμενα και αργότερα Ελληνικό, Άνω και Κάτω. Στο Κάτω Ελληνικό προϋπόθεση γιά την εγκατάσταση ήταν η δήλωση ότι αναλάμβανε ο κάτοικος να κάνει εκβραχισμούς του οικοπέδου του, περιμάνδρωση και κήπο. Αυτονόητο είναι ότι αυτές τις προϋποθέσεις μπορούσαν να εκπληρώσουν μόνο οι πιο εύποροι της εποχής. Έτσι η περιοχή κατοικήθηκε από εμπόρους, εφοπλιστές, εύπορους και εγγράμματους που κατάγονταν από τη Σμύρνη, τον Πόντο και την Κωνσταντινούπολη. Την ονόμασαν, δε, «Κηπούπολη».

   Η κυβέρνηση Μεταξά, αργότερα, αποφασίζει να δημιουργηθεί αεροδρόμιο στην περιοχή. Οι κάτοικοι της Κηπούπολης δεν αντιδρούν πιστεύοντας ότι δεν θα τους επηρεάσει το θέμα. Γίνονται οι πρώτες απαλλοτριώσεις και το 1935 ο ίδιος ο Μεταξάς βάζει το θεμέλιο λίθο γκρεμίζοντας τα σπίτια στο Χασάνι έως τα όρια της Κηπούπολης.

   Το αεροδρόμιο άρχισε να κατασκευάζεται το 1938, με διάδρομο προσγειώσεως 1.800 μέτρων μετά από απαλλοτρίωση τμημάτων των τότε κοινοτήτων Κομνηνών και Ελληνικού. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος όμως δεν επέτρεψε την ολοκλήρωσή του. Κατά την περίοδο της Γερμανο-Ιταλικής κατοχής επέσπευσαν οι Γερμανοί την επέκτασή του για δικούς τους σκοπούς. Αντίθετα η συμμαχική αεροπορία επεδίωξε να παρεμποδίσει τη συμπλήρωσή του ενεργώντας σειρά επιδρομών, κυρίως νυκτερινών βομβαρδισμών, προς αποφυγή θυμάτων εκ των εργαζομένων εκεί Ελλήνων. Από τους βομβαρδισμούς εκείνους είχαν προκληθεί πολλές ζημιές ακόμη και στους παρακείμενους οικισμούς. Κατά την αποχώρησή τους όμως οι Γερμανοί κατέστρεψαν και υπονόμευσαν τους διαδρόμους του.

   Το 1956 ενόψει της επίσκεψης Αϊζενχάουερ κατεδαφίζονται τελείως τα οικήματα στο Χασάνι και σε τμήμα του Κάτω Ελληνικού γιά τις ανάγκες επέκτασης του αεροδρομίου και της Αμερικανικής Στρατιωτικής Βάσης, (συνολικής έκτασης 5.000 στρεμμάτων). Στις 30 Μαΐου του 1962, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έθεσε τον θεμέλιο λίθο του Ανατολικού αεροδρομίου Ελληνικού που έχει σχεδιαστεί από τον διάσημο Φινλανδό αρχιτέκτονα Έερο Σαάρινεν. Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν το 1969. Τη δεκαετία του 1970 ο κυρίως διάδρομος επιμηκύνθηκε στα 3.500 μέτρα, ενώ το 1976 η Ελληνική Κυβέρνηση ανέθεσε σε Κοινοπραξία της Aeroports de Paris και του Αεροδρομίου της Φρανκφούρτης την επιλογή της κατάλληλης τοποθεσίας γιά τη μεταφορά του αεροδρομίου. Η τοποθεσία που επιλέχθηκε τελικά ήταν τα Σπάτα. Τη δεκαετία του 1990 το αεροδρόμιο εξυπηρετούσε από 10 έως 12 εκατομμύρια επιβάτες το χρόνο.

   Έπειτα από τον τερματισμό λειτουργίας του, το 2001, το Αεροδρόμιο του Ελληνικού παραμένει κλειστό καθώς ο Νέος Διεθνής Αερολιμένας "Ελευθέριος Βενιζέλος" αποτελεί πλέον το κεντρικό αεροδρόμιο των Αθηνών. Το τελευταίο αεροσκάφος που αναχώρησε από το αεροδρόμιο ήταν ένα Boeing 737 των Ολυμπιακών Αερογραμμών με προορισμό τη Θεσσαλονίκη.

   Έκτοτε, άρχισε η κακοδαιμονία της περιοχής, ομού με την μελαγχολία των παλαιοτέρων χρηστών εξ ημών, που έβλεπαν το αριστούργημα του Σααρίνεν να ερειπώνεται μετατρεπόμενο σε άντρο πάσης παραβατικότητος, έως ότου καταστεί καταφύγιο εξαθλιωμένων λαθρομεταναστών.

   Σκέψεις και προτάσεις γιά την αξιοποίησή του διατυπώθηκαν πολλές, με ηλιθιότερη -ποιά άλλη βεβαίως- αυτή των αριστερών, που ήθελαν στο χώρο ένα τεράστιο πάρκο γιά τον... λαό. Μεγαλύτερο κι από το... Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης! Γιά να μην -λέει- γίνει αντικείμενο... «κονόμας» του κεφαλαίου! Παραβλέποντας οι αγκυλωμένοι τα τεράστια έξοδα κατασκευής και τα ακόμη μεγαλύτερα της συντήρησης ενός θηριώδους Πάρκου. Εδώ το Πεδίο του Άρεως και το Πάρκο Τρίτση τα εγκατέλειψαν στη τύχη τους και τα κατάντησαν σαν τα μούτρα τους, και τα μεγαλεία του Σέντραλ Παρκ τους γυάλισαν!

   Η στήλη είχε προτείνει -γράφτηκε σε κάποια εφημερίδα και τα... αμελέτητα των αρμοδίων- μιά πρόταση αντιπαροχής. Σε πυκνοκατοικημένες περιοχές, π.χ, Κυψέλη, όπου το μόνο πράσινο ήταν οι αφίσες του ΠΑΣΟΚ και τα γκράφιτις του Παναθηναϊκού, να απαλλοτριώνονταν μερικά οικοδομικά τετράγωνα, μετατρεπόμενα σε μικρά πάρκα, και οι ιδιοκτήτες να αποκτούσαν νέες ιδιοκτησίες, ανάλογης επιφάνειας, σε κατασκευαζόμενους νέους οικισμούς με νέες σύγχρονες πολυκατοικίες εντός ενός σύγχρονου και πρότυπα ρυμοτοποιημένου Ελληνικού. Εννοείται με εργολαβικό κίνητρο, κοινόχρηστους χώρους και... όλα τα καλά. Μάλιστα, με μιά άλλη πρόταση -δημοσιευθείσα και... εγγραφείσα αρμοδίως- είχα προτείνει, σε ένα μεγάλο πάρκο στο κέντρο της έκτασης και κάποιο μουσείο μοντέρνας τέχνης, στα πρότυπα του Γκούγκενχαϊμ στο Μπιλμπάο. Τελικά αποφασίστηκε... ό,τι αποφασίστηκε και καλώς επράχθη. Όμως, με την εικόνα του συριζάριου ουρακοτάγκου με το σκουλαρικάκι στο νου και τις πάγιες μίζερες «προοδευτικούριες» απόψεις των αγκυλωμένων κρατικιστών αριστερών, π.χ. Σπρίτζης-αεροδρόμια, Δρίτσας-Cοsco, Σκουρλέτος-Σκουριές, άμα περπατήσει η συμφωνία να μου... γράψετε!

   Ήδη, ο μουρτζούφλης Μπαλντάς έβαλε τις πρώτες τρικλοποδιές, θέλοντας να κηρυχτούν διατηρητέοι -ως σπανίου υψίστου κάλλους-  οι... διάδρομοι απογειώσεως, η μισοσκουριασμένη κι ετοιμόρροπη δεξαμενή της αμερικανικής βάσεως -προφανώς ως ο ελληνικός πύργος του Άιφφελ- και διάφορες άλλες αηδίες του χώρου.

   Και όποιος προσδοκά, με τέτοια μυαλά -μην ξεχνάτε π.χ. Φίλη, Ζουρλάρι και τον γελωτοποιό Μάδρα- προκοπή και επενδλύσεις, ας ηρεμήσει και απολαύσει μακάρια τον σανό του. Όλα βαίνουν καλώς!      

Το χρονικό μιάς προδιαγεγραμμένης ατιμίας.

... και μακάρι να διαψευστώ.

- Αιωνία αυτών η μνήμη!

     Η «γιά πρώτη φορά αριστερή» κυβέρνηση, με το αμάχητο... «ηθικό της πλεονέκτημα» είναι έτοιμη να διαπράξει και αυτό. Έχοντας χρεωθεί με του κόσμου τις ατιμίες, σε μία ακόμη θα κόλλαγε;

   Αφού παίζει στα ζάρια, ανεύθυνα και τυχάρπαστα, τη ζωή 10 εκατομμυρίων συμπολιτών υπηκόων της, σ’ αυτή 8 ταλαίπωρων Τούρκων θα κωλώσει; «Σιγά τα... ωά»! Όπως θα έλεγε και ο αρχαιολογολάγνος υπουργός της επί του Αυνανισμού. Ή, όπως απεφάνθη από την πρώτη στιγμή και η διαπρεπής νομομαθής τσιρίδα, η Δρ Αυλωνίτου: «Σιγά μη διακυβεύσουμε τις σχέσεις μας με την Τουρκία, γιά 8... πραξικοπηματίες»! Πάντα συνεπής προς μία ιδεολογία στην οποία ο κάθε κάτοικος του κομμουνιστικού παραδείσου είναι -απλώς- ένα νούμερο. Μιά απρόσωπη μονάδα παραγωγής έργου, ένα γρανάζι της πελώριας μηχανής, που λέγεται: κράτος. Αντικαταστάσιμο και αποβαλλόμενο μόλις φθαρεί και δεν μπορεί να εκπληρώνει την αποστολή του, ή όταν το καλεί κάποια κομματική σκοπιμότητα. (Εννοείται πως στον λογαριασμό δεν «παίζει» η επίλεκτη ηγετική ημέτερη νομενκλατούρα, η ευρύτερη παρέα και το συγγενολόι μας. Π.χ. τα ανίψια του Κουρουμπλή!).

   Η παρατηρητικότητα και διεισδυτικότητα της στήλης, εκτιμώντας τα μισόλογα του... γουρλή Comandatiskos και του Χοντρομπαλά χαζοχαρούμενου υπουργού του επί των Εξωτερικών, δεν αφήνει καμία αμφιβολία γιά τις προθέσεις της ψοφοδεούς αριστερής κυβέρνησης με τις πομπώδεις ψευτοπαλληκαριές και τα ηρωικά σαλπίσματα άτακτης φυγής προς τα... πίσω. (-«Βαστάτε με, ρε, μην ορμήσω και... με πλακώσει στο ξύλο»!).

   Τελευταία -και μόνη- ελπίδα γιά τη σωτηρία των δυστυχισμένων ικετών, αλλά και του γοήτρου της χώρας και της πανάρχαιας παράδοσής της, ως υπερήφανο προπύργιο αρετής, αλτρουισμού και προστάτιδος του δικαίου και της ικεσίας, η Ελληνική Δικαιοσύνη. Ένας εναπομείνας βράχος, όπως απέδειξε η στάση του ΣτΕ, που αντέστη ερρωμένως σε εκβιασμούς και πιέσεις, με την απόφαση-κόλαφο στη φαυλότητα και τους παππατζηδισμούς του Παππά. Τόλμησε να αντισταθεί στην προσπάθεια αλώσεως της πληροφόρησης με την κουτοπόνηρη  λοβιτούρα Καλογρίτσα που... «βγήκε στον πηγαιμό γιά την Ιθάκη» με δανεικά βοσκοτόπια!

   Διαίσθηση της στήλης -και μακάρι να διαψευστεί- πως η περήφανη απόφαση του ΣτΕ αποτελεί την τελευταία αναλαμπή θάρρους, λεβεντιάς και εντιμότητος των Ελλήνων δικαστών. Το ελεεινό πολυπλόκαμο καθεστώς των αριστερών πολυεκατομμυριούχων, σίγουρα θα έχει λάβει μέτρα αποτροπής νέας ήττας στο δικαστικό επίπεδο. Οπότε, εκεί -μάλλον- μας τελειώνουν οι σύγχρονοι Τερτσέτηδες και Πολυζωίδηδες και απομένουν μόνο προσκυνημένοι Σούτσοι, Βουλγαρέοι και Φραγκούληδες.

   Γι’ αυτό, πολύ φοβάμαι πως η τύχη των 8 άτυχων Μεμέτηδων, που πάνω στην απελπισία τους, διάλεξαν να την εναποθέσουν στα χέρια ενός Τσίπρα, ενός Παρασκευόπουλου, ενός Κοντονή, (άπαντες αριστεροί ανθρωπιστές), έχει προδιαγραφεί ανάμεσα στις κλειστές αίθουσες του Αρείου Πάγου και το... «οβάλ» γραφείο του Μινίμου. Και είναι μαύρη. Πιό μαύρη κι από τα λάβαρα του ISIS.

   Τουλάχιστον ας βρεθεί κάποιος μεγαλόψυχος φρουρός, απ’ αυτούς που, ως νεκροπομποί,  θα τους επιβιβάσουν στο αεροπλάνο των δημίων του Ερντογάν, να τους βάλει κρυφά στην τσέπη από ένα χάπι υδροκυάνιου. Θα κάνει τεράστιο ανθρωπιστικό έργο που, σίγουρα, θα πιστωθεί στην ψυχή τους και θα εκτιμηθεί δεόντως, κατά τη δική τους συνάντηση με τον Δημιουργό.

Η ψύχωση Σώρρα και η λαϊκή ψυχοπάθεια.

Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται!

Μετά την "Ελπίδα", που μας την κοπάνησε, σειρά της... "Νέμεσης". "Σώρρας και... ξερό ψωμί"!

   Το φαινόμενο Σώρρα και ο παροξυσμός που δημιούργησε, θα έπεφταν στη χλεύη και την γελοιοποίηση, αν η απλωμένη στη χώρα ψυχοπαθολογία δεν το καθιστούσε πολύ σοβαρή υπόθεση.

   Ένας λαός σε απόλυτη σήψη, λόγω οικονομικής εξαθλίωσης, και πολιτισμική αποσύνθεση, ένεκα μορφωτικής καθεξίας, (Σκέψου, ηγεσία υπουργείου παιδείας ο Μπαλντάς, ο Φίλης, η Σία και τώρα κάποιος Γιαβρούμ, Γιαβρόγλου, ή κάπως έτσι), κάτι που  φαίνεται πεντακάθαρα από όσα θεότρελα συμβαίνουν, θεωρούμενα εφικτά και με την στήλη να απορεί και να εξίσταται, κατάπληκτη από την ύπαρξή τους. 

   Απίθανης ηλιθιότητας φαινόμενα, παρωχημένα ιδεολογήματα, θεότρελες θεωρίες και παραπλανητικές ουτοπίες μπόρεσαν να διεισδύσουν μέσα στα άδυτα απελπισμένων και εύπιστων εγκεφάλων, περιορισμένης ευστροφίας και ευφυΐας, (μερικά και αρκετά περιορισμένης τριχοφυΐας), ως μη ώφειλε, δυστυχώς, και να προβάλλουν στο εκράν της ταραγμένης τους ψυχοσύνθεσης διάφορους αίτιους της δυστυχίας τους. Με μαγικές και ανέφικτες διεξόδους από την μιζέρια τους.

   Αρχίζοντας από τους ψεκασμούς του βουτυρομπεμπέ Μπούλη, αναπτύχθηκε στην σανόβρωτη ντόπια χαχολαρία ένα βολικό σκεπτικό ευθύνης, ικανό να καθησυχάσει αναστατωμένες συνειδήσεις και «περιορισμένης πνευματικής ευθύνης» συλλογιστικές εξόδου από την κρίση, από πανάλαφρα μυαλά. Τα... «καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών», και πλέον... ού! Ο Καραμανλής φταίει, ο Σημίτης, οι Σαμαροβενιζέλοι, ο Πεισίστρατος, ο Αρχίδαμος, ο...!  Και βουρ στον... Τσίπρα που θα μας σώσει! Άκριτα και -σε μεγάλο βαθμό ηλίθια-  πίστεψαν πως ο αμόρφωτος και ανεύθυνος νεαρός τυχοδιώκτης και λαοπλάνος παρλαπίπας πρώτης, θα σκίσει μνημόνια, θα καταργήσει ΕΝΦΙΑ, θα μειώσει φόρους, θα αυξήσει μισθούς, συντάξεις, παροχές, κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ. Κάτι που οι άλλοι...., οι «κακοί», μπορούσαν να κάνουν, αλλά δεν το ήθελαν, καθ’ όσον -ως κλασικοί σαδιστές- ... «γουστάρανε» να βασανίζουν τον κοσμάκη! Με έναν -άκρως άωτον- συνδυασμό φαύλου πομπού και ανεγκέφαλης αφασίας δέκτου, το αμίμητο: «Αν τους πούμε όλα αυτά, όχι μόνο θα μας δανείσουν λεφτά, αλλά θα μας παρακαλάνε να τα πάρουμε»!!!

   Με δεδομένα όλα τα ανωτέρω κωμικοτραγικά λόγια και πράξη τον διετή αποτυχημένο βίο και πολιτεία της μόνης... αδιάπλεκτης και φουλ στα «ηθικά πλεονεκτήματα» κυβέρνησης, ο διορισμός ως υπουργού επί του Αυνανισμού -κατ’ εξοχήν «παραγωγικού» και αρμόδιου- του εξοχότατου σπεσιαλίστα χειρηλάτου κ. ΖουρΛάρι, θεωρείται ως η μόνη ορθή και ενδεδειγμένη ενέργεια  της -«γιά πρώτη φορά αριστερά»- διακυβέρνησης. Αυτός θα οργανώνει, συντονίζει και «συγχρονίζει», πλέον, τον παλινδρομικό ρυθμό λειτουργίας της κυβέρνησης. Καθ’ όσον ο οινόφλυξ χαραμοφάης Μέντωρ -λόγω ηλικίας- εμφανίζεται ανεπαρκής. Όμως, παρ΄όλη την εντατική υπερλειτουργία της συνταγής ΖουρΛάρι το κακό γίνεται χειρότερο και η χώρα βουλιάζει, όλο και βαθύτερα, στο τέλμα.

   Ήδη, μετά την καταβαράθρωση των δημοσκοπικών ποσοστών του σωτήριου ΣΥΡΙΖΑ, η λύση Σώρρα προβάλλεται, πλέον, ως η μόνη εναπομείνασα αξιόπιστη και αποτελεσματική. Αντάξια της σοβαρότητος του «ευφυέστερου λαού του κόσμου». Βασικό πλεονέκτημα -και από μηχανής θεός- έναντι του άθεου και κομμουνιστικής έμπνευσης συριζαρέικου εσμού, ο θεόπεμπτος Αρτέμης. Και μάλιστα απ' ευθείας εκπρόσωπος του φωτοβόλου Απόλλωνα και του νεφεληγερέτη Δία!

   Άρα, ομόψυχα και ομοθυμαδόν. Με μιά ψυχή και ένα σώμα: «Σώρρας for prime minister»! Και με ένα χέρι, (το άλλο το απασχολεί μόνιμα ο ΖουρΛάρις), όλοι μονοκούκι στην κάλπη: «Σώρρας». Φανατικά και δαγκωτό!

Πολά Ρούπα - Αντιτρομοκρατική = 0 - 1

Χωρίς πολλά λόγια, αλλά τεράστια υπομονή αναρτώ αυτούσιες τις επιστολές-απολογίες της μισοπάλαβης επαναστάτριας και του... κολαούζου της, που εξηγούν την αταλάντευτη απόφασή τους να... αλλάξουν τον κόσμο!

   Αυτές οι επιστολές-μανιφέστα κατά του κράτους, των αρχών, της πολιτικής και οικονομικής ελίτ και... του κόσμου όλου (!) δόθηκαν στη δημοσιότητα, καθώς η διαβόητη Πόλα Ρούπα αρνήθηκε να  απολογηθεί. Προφανώς... μη αναγνωρίζουσα το κράτος!

   Με δύο διαφορετικά σημειώματα που δημοσιοποιήθηκαν τις προηγούμενες ώρες, η αγέρωχη αναρχική αγωνίστρια της πλάκας και της ανεμορριπής,  επαναλαμβάνει την «επαναστατική» συνθηματολογία, με ένα... θρασύτατο μανιφέστο. 

   «Είμαι επαναστάτρια και δεν έχω να απολογηθώ για τίποτα, γράφει. Τρομοκράτες, εγκληματίες, ληστές είναι όσοι απαρτίζουν την οικονομική και πολιτική ελίτ. Είναι οι θεσμοί και οι κυβερνήσεις που μέσα από τα μνημόνια διεξάγουν την πιο βίαιη, την πιο αποτρόπαια επίθεση ενάντια στην κοινωνική βάση στο όνομα της "διεξόδου" από την κρίση. Τρομοκράτης, εγκληματίας, ληστής είναι το κράτος και το κεφάλαιο. Είναι αυτοί που πολεμάω ταγμένη με όλη μου την ψυχή στον ένοπλο αγώνα, στον Επαναστατικό Αγώνα. Είναι αυτοί που έχει βάλει στο στόχαστρο η οργάνωση μου όλα αυτά τα χρόνια της δράσης μας. Τρομοκράτες, εγκληματίες, ληστές είσαστε εσείς που υπηρετείτε και αναπαράγετε την κρατική βία και τρομοκρατία.  

   Όταν άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα, το κρύο, τις αρρώστιες, όταν άνθρωποι μένουν άστεγοι και πετιούνται στο κοινωνικό περιθώριο, όταν πάνω από τον μισό πληθυσμό της χώρας ζουν σε συνθήκες φτώχειας και εξαθλίωσης, όταν το οικονομικό και πολιτικό καθεστώς επιτίθεται με τον πλέον ανελέητο τρόπο στην κοινωνική πλειοψηφία, ο ένοπλος αγώνας για την Κοινωνική Επανάσταση είναι καθήκον και υποχρέωση. Γιατί εκεί μόνο βρίσκεται ελπίδα. Η μόνη ελπίδα για την οριστική διέξοδο από την κρίση. Είναι η μόνη ελπίδα για να ανατραπεί η καπιταλισμός το σύστημα που γεννά τις κρίσεις. Για να ανατραπεί το κράτος και το κεφάλαιο. Είναι η μόνη ελπίδα για την ένοπλη αντεπίθεση της κοινωνικής βάσης ενάντια σε ένα σύστημα που τη συνθλίβει. Είναι η μόνη ελπίδα για την ανατροπή του κράτους και του κεφαλαίου για την κοινωνική επανάσταση. Για μία κοινωνία οικονομικής ισότητας και πολιτικής ελευθερίας για όλους». 

   Πόλα Ρούπα.

Η επιστολή-μανιφέστο της Ρούπα.




Αναφορικά με το παιδί της γράφει:

   "Όταν φτάσαμε στην ασφάλεια πήραν το παιδί μου μακριά μου. Η βίαιη απομάκρυνση ανηλίκου από τη μάνα του είναι αρπαγή. Το παιδί μου, παρά τις επίμονες προσπάθειες που έκανα δεν μπόρεσα να το δω και μέχρι το βράδυ της Πέμπτης 5 Ιανουαρίου κανείς δεν γνώριζε που βρίσκεται. Το παιδί μου είναι όμηρος του κράτους. Είναι ένας αιχμάλωτος του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Αρνούνται να τον δώσουν σε συγγενικά πρόσωπα, παρά το γεγονός ότι είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν.  Επειδή γνωρίζουν ότι είμαι αμετανόητη εχθρός του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου. Επειδή πολέμησα και πολεμάω με όλη μου την ψυχή ένα εγκληματικό, τρομοκρατικό σύστημα. Επειδή μάχομαι για την κοινωνική επανάσταση, ο γιός μου έγινε στόχος. Επειδή δεν μπορούν να λυγίσουν εμένα και τον πατέρα του, επιχειρούν να τσακίσουν  ένα 6χρονο παιδί με το να τον κρατούν απομονωμένο από μένα και τα συγγενικά μου πρόσωπα σε ίδρυμα, φρουρούμενο από μπάτσους (!!!). Είναι η πιο ποταπή πράξη σε αυτόν τον πόλεμο. Δείχνουν πόσο ελεεινοί είναι όσοι υπηρετούν τον κρατικό μηχανισμό...".

   Όπως φαίνεται καθαρά από τα γραφόμενά της, η σκληρή επαναστάτρια και ψυχανώμαλη λιονταρίνα, χωρίς το καλάσνικοφ στο χέρι μοιάζει με παραπονιάρικο γατάκι. Τρυφερή μανούλα που δεν θυσιάζει, δα, και τα πάντα στον... αγώνα, όπως π.χ. οι αδίστακτοι Ίσιδες που στέλνουν τα παιδιά τους να γίνουν σκόνη, γιά τον δικό τους... δίκαιο αγώνα. Κλαψουρίζει και θέλει να παίξει το παιχνίδι της... ζαβολιάρικα! Με τα δικά της, δικά της και τα του έννομου κράτους, πάλι δικά της! Με το κράτος να εφαρμόζει νόμους και κανόνες που αυτή γράφει, εκεί που δεν πιάνει μελάνι!

   Μεγαλοποιεί θεωρώντας... "στόχο" ένα παιδάκι, λες και ο Νόμος κι οι εκφραστές του είναι ύπουλοι κι εκδικητικοί σαν τα μούτρα της! Και απαιτεί να καθορίσει αυτή -η ανεύθυνη- τη μοίρα ενός άτυχου πλάσματος που άκριτα έφερε στον κόσμο και άπονα του καθορίζει την μαύρη μοίρα, διά βίου. Γιατί ποιός αμφιβάλλει πως ο μικρός δεν θα φιγουράρει στα κατάστιχα της ΚΥΠ, σε μερκά χρόνια, σαν αρχικατσαπλιάς τρομοκράτης. Χωρίς αιτία οι παλαβοί αντικοινωνικοί γονείς του, με αιτία -την οικογενειακή παράδοση και την δίψα της εκδίκησης- αυτός!

   Όποιος αμφιβάλλει γιά την "ολική απώλεια" του -από χέρι- κακότυχου μικρού, αιθεροβατεί και ας ξαναδιαβάσει το μανιφέστο της. Είτε συγγενείς τον κατηχήσουν στο κοινωνικό μίσος, είτε κάποιο ίδρυμα αναλάβει να το γαλουχίσει στα κοινωνικά ιδεώδη. Μιά επίσκεψη στις φυλακές των γονιών του, θα το φέρνει ίσια στον... "ίσιο" δρόμο τους, την εκδίκηση και τον ρεβανσισμό ! Το μήλο πέφτει πάντοτε κάτω από τη μηλιά. Ρωτήστε και τον Νεύτωνα που του έκανε ένα καρούμπαλο, νά!

Το χειρόγραφο της 25χρονης

«Είμαι αναρχικιά, μέλος της ένοπλης επαναστατικής οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας. Οι μόνοι τρομοκράτες είναι το κράτος και το κεφάλαιο. Αρνούμαι να φάω και να πιώ έως ότου το παιδί των συντρόφων μου Πόλας Ρούπα και Νίκου Μαζιώτη δοθεί σε συγγενικά τους πρόσωπα», αναφέρει η Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου.

- Κι εμείς, χ#στ*κ@μ#, αν φας και αν πιείς! είναι η μόνη πρέπουσα απάντηση στο νεαρό σούργελο, που πριν μάθει να λύνει το βρακοζώνι του, έγινε... "αναρχικιά" και μέλος "επαναστατικής οργάνωσης". Και μάλιστα... "ένοπλης"!

Πηγή: Επιστολή-μανιφέστο της Ρούπα: «Ταγμένη με όλη μου την ψυχή στον ένοπλο αγώνα» [εικόνες] | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/311425/epistoli-manifesto-tis-roypa-tagmeni-me-oli-moy-tin-psyhi-ston-enoplo-agona-eikones#ixzz4Uz5Bhx5S