Το παιδί της Ρούπα, στη χώρα της υπερβολής.

"Ο ψεύτης και ο κλέφτης, τον πρώτο χρόνο χαίρονται. Ο τρομοκράτης...  κάτι παραπάνω!"

   Η παρατεταμένη οικονομική κρίση που μαστίζει την χώρα έχει οδηγήσει εκατομμύρια Έλληνες στην ανεργία, την ανέχεια και την απόλυτη ένδεια. Συνεπώς δεκάδες χιλιάδες -τουλάχιστον- παιδιά βουλιάζουν στην απόλυτη στέρηση και τον υποσιτισμό. Παρά τους κυβερνητικούς διθυράμβους περί επιτυχούς αντιμετώπισης της... «ανθρωπιστικής κρίσης» -πολυδιαφημισμένης προεκλογικά και πεταμένης στα σκουπίδια, μετεκλογικά-  με τα γεμιστά και τις μαρμελάδες της προσφιλούς μου και εορτάζουσας σήμερα Θεανώς, (όχι «Θεανούς», γιατί θα θυμώσει και χρόνια της πολλά).

   Η αναμενόμενη σύλληψη -μιά του κλέφτη, δυό του κλέφτη- της διαβόητης κακοποιού Πόλας Ρούπα, μαζί με την όποια ανακούφιση που προκάλεσε, καθ’ όσον βγήκε ένα ακόμη δόντι από την μασέλα του ελληνικού αναρχικού περιθωρίου, αναπάντεχα και μη προϋπολογισμένα, ένα άλλο  μεγάλο  πρόβλημα προέκυψε. Το εξάχρονο παιδί της.

   Και μέγας ντόρος ξεσηκώθηκε, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους του θέματος, με επίκληση των φιλάνθρωπων αισθημάτων του ευαίσθητου και αφελούς λαού μας.

   Μαζί με τον γνωστό δικολάβο και συστηματικό υποστηρικτή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παντός αναρχικού εγκληματία και επικίνδυνου κακοποιού, που αυτοαναγορεύεται «λαϊκός αγωνιστής», σκοτώνοντας αθώους και ληστεύοντας τράπεζες, αυτού που υπερασπίζεται τα δικαιώματα της μιαρής πελατείας του και παραβλέπει τα αντίστοιχα των θυμάτων τους, ένας τεχνητός ορυμαγδός «προοδευτικούριων» και... «αλληλεγγυούχων» ξεσηκώθηκε, που κήδονται του μέλλοντος του -όντως αθώου, επί του παρόντος-  μικρού.

   Μεταξύ αυτών, πρωτοπόρος, ο αγνός και αφελής γέροντας Μ. Γλέζος. Απογοητευμένος από την διάψευση των ιδεολογικών οραματισμών του και την παρούσα ηγεσία της αριστερής ουτοπίας του, μετά το αρχικό αποσβόλωμα που τον έσπρωξε στην σιωπή, και ευκαιρίας δοθείσης, βγήκε από την αυτοαπομόνωσή του και ξιφουλκεί -βαστάτε Τούρκοι τ’ άρματα- με μία θυελλώδη και ακαταλαβίστικη καταγγελία, ως νεώτερος «Orlando furioso», καταφερόμενος λάβρος κατά του... συστήματος! Κακόμοιρε εμβληματικέ Μανώλη, κακόμοιρη αριστερή νομενκλατούρα που αφυπνίζεσαι σιγά-σιγά και θλιβερή μακάρια χαχολαρία που συνεχίζεις αμέριμνη να μασουλάς τον σανό και το κουτόχορτο μέσα στην ιδεολογική σου αφασία, που η μικρόνοια σε έχει παγιδευμένη! Πρόβλημα μείζον... το παιδί της Ρούπα και πρόβλημα ασήμαντο και παραβλέψιμο τα χιλιάδες παιδιά του κοσμάκη! Τρέξτε νταντάδες, τρέξτε παιδοψυχολόγοι, τρέξε κοινωνικό κράτος, μπας και στενοχωρηθεί και κλάψει το εξάχρονο παιδάκι που του πήραν τα παιχνίδια του. Το μικρό περίστροφο και το μεγάλο καλάσνικοφ της μαμάς!

   Και λίγοι κάνουν μερικές αυτονόητες σκέψεις: «Αφού κυρά μου -και κύριε- έχεις αποφασίσει να αλλάξεις τη χώρα, αλλάζοντάς της τα φώτα, με ληστείες και φόνους, το παιδί τί το ’θελες; Δεν σκέφτηκες πως σε περίπτωση -νομοτελειακά δεδομένη- που θα κατέληγες στον φυσικό σου χώρο, το χώμα ή το κελλί, το παιδί που ασυλλόγιστα έσπειρες και αφήνεις πίσω ορφανό και ψυχικά λαβωμένο, τί θα γίνει; Γιατί το αφήνεις στο έλεος και την μεγαλοψυχία μιάς κοινωνίας που εσύ πολεμάς λυσσαλέα; Και με ποιό θράσος εκβιάζεις, με απεργίες πείνας και άλλες κούφιες σαχλαμάρες, να επιβάλλεις τις απόψεις σου γιά τη μοίρα του; Εσύ ο αυταπόδεικτα άστοργος και ανεύθυνος γονιός!»

   Απαιτούνται ισχυρά αποθέματα μεγαλοψυχίας στην δεινοπαθούσα, από την αναρχία και τη δράση του εγκληματικού κοινωνικού περιθωρίου, κοινωνία, ώστε να συναινέσει στο να αντιμετωπιστεί κατ’ εξαίρεση, προτεραιότητα και εκτός των πλαισίων της κειμένης νομοθεσίας η περίπτωση του αθώου μικρού. Πέραν από ό,τι αντιμετωπίζει, σε αντίστοιχη περίπτωση, το παιδί του κάθε «ενού ανθρώπου», όπως έλεγε κάποτε ένας απίθανος  λαϊκός και αγροίκος τύπος -αγλάισμα αγραμματοσύνης- που κάποτε κοσμούσε τα έδρανα της Βουλής και διασκέδαζε από τα κανάλια το πανελλήνιο. Νομίζω πως και στην προκείμενη περίπτωση θα πρέπει να εφαρμοστεί -κατά γράμμα και προς άρση πάσης κακόβουλης αμφιβολίας και πολιτικής καπηλείας- ό,τι λέει ο Νόμος.

   Προσωπικά πιστεύω πως, με πασίγνωστο και δεδομένο το οικογενειακό DNA του μικρού, το πνευματικό του γράφημα και το κανάλι δράσης του -μετά 10, το πολύ 12 χρόνια- είναι απόλυτα προβλέψιμο. Μακάρι να διαψευστώ και, στην προκείμενη περίπτωση, να βγει ο ήλιος από τη... δύση!

   Έτσι, μαζί με όλες τις φροντίδες που, κατά Νόμον, δικαιούται ο μικρός, μαζί με την οικονομική άνεση που θα του προσφέρουν τα κλεψιμέικα των γονιών του και την εντατική προσπάθεια επιστημονικής απόπλυσης των αντικοινωνικών του καταβολών, μιά συνεχής και διακριτική αστυνομική παρακολούθηση -προληπτικά και μόνον- δεν θα ήταν άσκοπη, αλλά πολύ-πολύ χρήσιμη.

Αλέξης Τσίπρας - Αρτέμης Σώρρας. Βίοι παράλληλοι, ψέματα παράλληλα!

«Δεν πληρώνω» ο ένας, «δεν πληρώνω ο άλλος»!

... Τσουπ! και ο Γέτι των Ιμαλαϊων

     Υπάρχουν πολλοί οι οποίοι -ακόμη και τώρα- επιμένουν να ζουν σε «παράλληλο» σύμπαν  και να ελπίζουν στο «παράλληλο» πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Και κάποιοι άλλοι -λίγοι αυτοί, μεταξύ των οποίων κι η στήλη- που αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν την ασύλληπτη ηλιθιότητα που καλύπτει σαν το παλιό νέφος τη χώρα. Δεν μπορούν να καταλάβουν πως ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας πιάστηκε τόσο κορόιδο και πίστεψε στην... «ελπίδα» που... ερχόταν, σκίζοντας μνημόνια και καταργώντας την λιτότητα, ενώ τα δημόσια ταμεία ήσαν άδεια και η κάθε κρατική πληρωμή εξαρτιόταν από τα υπό κατάργηση -μ’ έναν νόμο κι ένα άρθρο- μνημόνια. Μου είναι αδιανόητο το πώς, ακούγοντας τον... Γουρλή -υποψήφιο πρωθυπουργό τότε- να λέει: «.... και αν τους τα πούμε όλα αυτά, (στους «δυνάστες»-δανειστές, εννοούσε), όχι μόνο θα μας δανείσουν λεφτά, αλλά θα μας παρακαλάνε να τα πάρουμε»!!!, πίστεψε τέτοιες αφελείς μπούρδες. Και ακούγοντας αυτές τις παρλαπίπες, αντί να τον γιαουρτώσουμε, τον ψηφίσαμε... πρωθυπουργό!  Με τα «τσαρούχια» του -κυριολεκτικά- τον κακόγουστο λαϊκισμό του και το απίθανο καρακατσουλιό που συνέθεσε γιά να κυβερνήσει, μαθητεύοντας ανεύθυνα. 

   Δηλωτικό όχι σοβαρής κυβέρνησης χώρας που βρίσκεται σε κίνδυνο, αλλά κάτι μεταξύ comedia del arte  με μπουρλέσκ φιγούρες, π.χ. ο παλιάτσος Φίλης, ο μπούφος Μπαλντάς, ο δανδής Ψαλιδοχέρης, η Σουρουκλεμέ, κ.λπ. αστέρια, και επαρχιακού θιάσου γιά αρπαχτές παραστάσεις σε μπερντέδες καφενείων ορεινών χωριών. Έτσι, από τον Ιανουάριο του ’15, η Ελλάδα πελαγοδρομεί μέσα σε χοντρά ψέματα, απίθανες τερατολογίες, εκκεντρικότητες, αυτοσχέδιες προχειρότητες «περίεργων» και περιθωριακών τύπων, νεκρανάσταση αποτυχημένων και εγκαταλελειμμένων ιδεολογιών, απωθημένα συμπλεγματικών ανοήτων και επικίνδυνους τυχοδιωκτικούς και αυτοσχέδιους πειραματισμούς. Βάρκα γιαλό και ό,τι ήθελεν προκύψει! 

   Τελικά, η αφέλεια, η μωρία και η ευπιστία -στοιχεία που συνθέτουν αυτό που λέγεται: ηλιθιότητα- δεν απολείπει απ’ αυτόν τον λαό που αυτοπροσδιορίζεται ως: «ο εξυπνότερος λαός του κόσμου»! Αυταπόδεικτο γεγονός και πρόχειρο δείγμα των ανωτέρω, το ότι η... λαοπρόβλητη κυβέρνησή μας σπρώχνει την Ελλάδα -μόνη χώρα- προς μία καθεστωτική κατεύθυνση από την οποία φεύγουν -τρέχοντας μάλιστα- όλοι οι λαοί της Γης. Με ταχύτερους όσους είχαν την ατυχία να... γευτούν την κομμουνιστική γλύκα. Γιατί προς τα εκεί σπρώχνουν τη χώρα αυτοί που παραδειγματίζονται από τον Κάστρο, θεοποιούν Τσε και Βελουχιώτη, (με τεράστια πορτραίτα στα γραφεία τους), και εμπνέονται από τον «μπολιβαρισμό» του... Μαντούρο και του μπανιστιρτζή Μοράλες.

   Συνεπώς, δεν θα πρέπει να εκπλήσσει κανέναν η παράκρουση και η ακροβασία μεταξύ λογικής, τρέλας και παραίσθησης, που ακούει στο όνομα: Αρτέμης Σώρρας και η "Εθνική έγερσις" του. Οι πιό παλιοί θα θυμούνται ανάλογους παροξυσμούς με το νερό του Καματερού, την Αγία Αθανασία του Αιγάλεω και οι παλαιότεροι την περίπτωση Καραμουρτζούνη και την πικραγγουριά κάποιου τσαρλατάνου, το όνομα του οποίου μου διαφεύγει τώρα και του οποίου η οικογένειά μου είχε πέσει θύμα, στην απελπισία της από τον καρκίνο της μητέρας. (Λεγόταν Σταυροπιερράκος και πουλούσε το μπουκάλι πανάκριβα!).

   Όμως η εξωφρενική περίπτωση αγυρτείας τύπου Σώρρα, απείρως επικινδυνοδέστερη από εκείνη του άλλου καραγκιόζη με τις σαγιονάρες, του Τσάκα με τον Σαουδάραβα... «πρίγκηψ», που θα αγόραζαν τον Παναθηναϊκό, δεν αποτελεί την σοβαρότερη κοινωνική απειλή, με την παράνοια που καλλιεργεί. Σπουδαιότερο κίνδυνο συνιστά η ύπουλη φημολογία περί... δραχμής, που άρχισε πάλι να εξαπλώνεται κουτοπόνηρα από τις γνωστές ηλίθιες αριστερές σιγανοπαπαδιές που υποδύονται τους οικονομολόγους και παρασύρουν την άφρονα, αμετανόητη και μόνιμα ευεπίφορη στο γλυκόλαλο παραμύθι του λαϊκισμού, ελληνική κοινωνία στο χάος. Υποτίθεται ως ριζοσπαστική ενέργεια που θα μας απελευθερώσει από τα δεσμά του χρέους και της ασφυκτικής ξένης κηδεμονίας.

   Κοντολογίς, για ποιές αξιολογήσεις, τί ΔΝΤ, τί Σόιμπλε και τί εταίρους δανειστές και ποιά μνημόνια μιλάμε;   Ζήτω ο Τσίπρας, ζήτω ο Σώρρας, ζήτω η αμυαλιά μας, ζήτω η Ελλάς, ζήτω η τρέλα. Αλλά πάνω απ’ όλα ζήτω η... Μ@Λ@ΚΙ@ μας. Η εθνική μας ιδιοσυστασία με την «ιδιόχειρη... διέγερση»!      

Ελισάβετ Β΄ - Μητσοτάκης = 0 - 1 !

Ένας ενδιαφέρων τελικός, μέχρι τελικής πτώσεως, στέφει νικητή τον αειθαλή Έλληνα.

 

 

   Οι αγώνες, ως γνωστόν, στο Παγκόσμιο ΚΑΠΗ, (Κύπελλο Απόσυρσης Πολύχρονων Ηγετών), διεξάγονται με σύστημα... νοκ-άουτ.

   Μετά την σταδιακή αποχώρηση του ημετέρου... «έντιμου» Προέδρου Κωστή Στεφανόπουλου, του στυγνού «δημοκράταρου»-δικτάτορα της Κούβας, του πολυγκομενιάρη Φιντέλ Κάστρο και του λαοφιλέστατου, στη χώρα του, Ταϋλανδού βασιλιά Μπουμιμπόλ, απέμειναν να αγωνιστούν στον μεγάλο τελικό, η Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄, της Μ. Βρετανίας, και ο ημέτερος, τέως Πρωθυπουργός, Κώστας Μητσοτάκης!

   Η μάχη ήταν σκληρή, συγκλονιστική και πείσμων, με τους αντιπάλους να τα «δίνουν όλα» στον... «υπέρ όλων» αγώνα. Οι... παίκτες, γαντζωμένοι πεισματικά στην καρέκλα της ζωής  -όπως ο ΣΥΡΙΖΑ στρογγυλοκάθεται με μανιώδες πείσμα σ’ αυτήν της εξουσίας- μάχονται με αξιοθαύμαστο ηρωισμό, αλλά και άφθαστο ήθος και αξιοπρέπεια, (π.χ. όχι σαν κι αυτή που λέει πως διαθέτει η πάμπλουτη αρχικομπιναδόρισσα της Άρτας).  Θεαματικά τάγκλινγκς στα κρυολογήματα, σκληρά μαρκαρίσματα στις λοιμώξεις, ηρωικές αποκρούσεις στα μικρόβια. Όλα μέσα στα πλαίσια του «ευ αγωνίζεσθαι» και της πιό εξελιγμένης σύγχρονης φαρμακολογίας, χωρίς χρήση γενοσήμων!

   Κάθοδοι από τα άκρα η Ελισάβετ, με πλαγιοκοπήσεις από τα εξτρέμ. Με μακρινές μπαλιές ακριβείας και σέντρες ψηλοκρεμαστές επιχειρεί να διεμβολίσει και διασπάσει την ελληνική άμυνα. Ανυπέρβλητος και άσσος στο ψηλό παιχνίδι ο... Ψηλός, βράχος αγέρωχος, αποκρούει με αυτοκρατορική άνεση τις βασιλικές επιθέσεις, κρατώντας ανέπαφη την... υγεία του. Και αντεπιτίθεται ταχύτατα με μακροβούτια στα δροσερά νερά της Κρήτης, ενώ το βρετανικό κρυογάτσουλο, η Μπέτυ, αμύνεται απεγνωσμένα με ζεστά υδρομασάζ στο ευρύχωρο ζαγκούζι του Μπάκιγχαμ. Συνεπώς -λογικό και αναμενόμενο- η αφόρητη πίεση του αειθαλούς Έλληνα απέδωσε καρπούς. Έκλεισε την Μεγαλειοτάτη στα... καρέ της και την έριξε στο κρεβάτι. (Χωρίς πονηρές και αήθεις σκέψεις, παρακαλώ!).

   Συνεπώς και αναμενόμενα -«Διατί να το κρύψωμεν, άλλωστε»-  η παλάντζα της ζωής γέρνει υπέρ του Έλληνα... Δρακουμέλ. Αν ήταν δυνατόν να συγκριθεί η υπέροχη υγιεινή κρητική διατροφή, με το απαράμιλλο παρθένο ελαιόλαδο, τους ντάκους, τους σκύφους, τους μπουμπουριστούς χοχλιούς, τα οφτά, τα γαμοπίλαφα και τα «Μπους-μπαϊλντί» ξεροτήγανα της Μαρίκας, με τις βρετανικές ανοστιές. Όπως τα κρυόκωλα πόριτζ, τις άγλυκες πουτίνγκες και τα ανούσια fish and ships!

   Άρα -και φυσικώς επακόλουθο- η Ελλάδα, η Κρήτη, η οικογένεια Μητσοτάκη  θα μπορούν να ξεκινήσουν την διαδικασία πανηγυρισμού, καθ’ όν χρόνον η Βρετανία κινεί τις μελαγχολικές διαδικασίες διαδοχής. (Μελαγχολικές γιά όλους τους Άγγλους, πλην ενός. Του Κάρολου, φυσικά, που με δυσκολία κρύβει τον ενθουσιασμό του! «Θέλει η... «κυρία» να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει», που λέει μιά παλιά βρετανική παροιμία)!

   Ήδη, βρισκόμαστε σε απόσταση μερικών αναπνοών από τη λήξη του μεγάλου τελικού. Σε λίγο ο χαλκέντερος Μητσοτάκης θα ανακηρυχθεί ως ο Μεγαλύτερος Μαθουσαλίξ του παγκόσμιου γαλατικού χωριού με το χρυσό μετάλλιο μακροζωίας να κοσμεί το δασύτριχο στήθος του! Άντε και να τα... χιλιάσει! (Κι άστε τα κορόιδα νεοκομμούνια να τον λένε... γκαντέμη, σε αντίθεση με τον... γουρλή Τσίπρα, που όπου πάει γίνεται καταστροφή και ό,τι πιάνει γίνεται στάχτη και μπούρμπερη).

   ΥΓ. Μιλώντας σοβαρά -λιγόλογα λόγω στιγμής-  και αντικειμενικά, η όμορφη -στα νειάτα της- και σοφή -στη διαδρομή της- Βασίλισσα Ελισάβετ Β’, αποτέλεσε έμπρακτη δικαίωση γιά όλους όσους πιστεύουν στον θεσμό της μοναρχίας. Σίγουρα η μνήμη της θα μείνει ανεξίτηλη στο μυαλό των Βρετανών και η αγάπη γι’ αυτήν, άσβεστη στην καρδιά τους. Γιά μας τους υπόλοιπους, κάθε κρίση περιττεύει. Ας εστιάσουμε στο χάλι μας.

Έλα μωρέ, και τί έγινε... δηλαδής!

Με τις βροχές βγαίνουν τα σαλιγκάρια και με τους φόρους, μας την "πέφτουν"... Θεοπεφτάτες.

Αυτή τη γλυκειά μορφή, μην την ξεχνάτε ποτέ. Το αξίζει!

    Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να σε βιάζουν και -γιά ανακούφιση- να σε λοιδωρούν και να σε δουλεύουν από πάνω.

   Η εικονιζόμενη, πανελληνίως άγνωστη, βουλευτής Κεφαλληνίας εγκαινίασε με απιθάνου ηλιθιότητος επιχειρηματολογία, την νέα φοροκαταιγίδα που... "θεόπεσε" επί των αφρόνων κεφαλών μας. (Το "αφρόνων" το φέρομεν υπερηφάνως  ώς "κόσμον" -με την αρχαία έννοια της λέξης- αφού ψηφίσαμε, και μάλιστα κατ' επανάληψη, αυτό το πανάσχετο ερασιτεχνικό τσούρμο, το οποίο εκπροσωπώντας την κομμουνιστική ουτοπία εν Ελλάδι, βάλθηκε να καταστρέψει με ψυχρή αναλγησία τον τόπο, αφού προηγουμένως τρελάνει τους Ελληνες.)

   Παραθέτω αυτούσια την λαϊκίστικη συριζαρέικη άποψή της επί του θέματος:

  «Προσπαθήσαμε το ποσό να μοιραστεί σε διάφορα είδη. Επειδή δύσκολα συμβαίνει και να πίνεις πολύ και να καπνίζεις πολύ και να πηγαίνεις να πίνεις πολλούς καφέδες, δηλαδή πρέπει να συμπίψουν πάρα πολλά πράγματα γιά να επιβαρυνθεί σοβαρά ένα νοικοκυριό, γι' αυτό μοιράστηκε...».

   Αυτό το... φιλολαϊκό αγλάισμα, με το "ηθικό πλεονέκτημα" της... "διά πρώτη φορά αριστερά", και το μορφωτικό υπόβαθρο που καταδεικνύει ο λεκτικός της πλούτος, κατ' εφαρμογή των αρχαίων  σοφών ρήσεων: "οία η μορφή, τοιάδε και η ψυχή" και "εξ όνυχος τον λέοντα", αποδεικνύει περίτρανα τον αδίστακτο κομμουνιστικόν ολοκληρωτισμό και την αναλγησία του γιά την ανθρώπινη μονάδα, τον Έλληνα "προλετάριο".

   Με τις αποδοχές να υποχωρούν, την ανεργία να καλύπτει σαν πλημμυρίδα, τους πάντοιους φόρους να εκτοξεύονται σαν πύραυλος του Κανάβεραλ, την δαμόκλεια ύπαρξη του "κόφτη" να ομολογείται -έστω με μισόλογα- από την κυβέρνηση και τις ασφαλιστικές εισφορές όσων... επιμένουν ακόμη να... δουλεύουν, να ακολουθούν θεότρελες και πανάδικες διαδρομές, οι προοπτικές γιά οικονομική ανάκαμψη ισοφηφούν με το ενδεχόμενο ανατολής του ήλιου από τη... δύση! Κι ας λέει όσα "μούσια" θέλει ο αντιπαθής "μουσιού" με το μούσι, που αντικατέκτησε την παμπόνηρη απατεώνισσα! Τα πιστεύουν μόνο όσοι πανύβλακες επιμένουν να σιτίζονται από το παραπλανητικό κουτόχορτο και τον διαστρεβλωτικό σανό που μοιράζουν άφθονα τα υπόγεια της "Κουμουντούρου" και του Μινίμου. 

   Όσο γιά την ανεξάντλητη και άλειωτη "καραμέλα": "Τα ίδια έκαναν κι οι προηγούμενοι"!, η απάντηση είναι προφανής:

   "Ο λαός τους τιμώρησε και έφερε εσάς -που του τάξατε λαγούς με πετραχήλια- ακριβώς γιά να μην κάνετε τα ίδια! Να κάνετε τα... καλύτερα που του τάξατε. Όμως εσείς κάνετε... οχι μόνο τα ίδια, αλλά τα τρισχειρότερα! Συν τα ψέμματα, η κοροϊδία, η απειρία, η ιδιοτέλεια, οι σπατάλες και η ασχετοσύνη που σας χαρακτηρίζει. Συνεπώς, γιατί να μην μείνουν οι παλιοί, οι... κακοί, που -στο κάτω, κάτω- έχουν πείρα διοίκησης". 

   Άσε το "πόθεν έσχες" που καταδεικνύει τους αριστερούς ηγέτες ως τους πλουσιότερους Έλληνες!!! Κάτι που σοκάρει και εξοργίζει, ως πλήρης αντίφαση ιδεολογίας και τρόπου ζωής. 

   ΥΓ. Και μην εκπλαγείτε, αν -μέσα στην ηλίθια προπαγανδιστική μπουρδολογία τους- ισχυριστούν ότι με τη εξοντωτική φορολογία που επιβάλλουν σε ποτά, καφέδες, τσιγάρα, κ.λπ. βλαπτικά είδη, συμβάλλουν, κηδόμενοι της καλής μας υγείας, στην άνοδο του προσδόκιμου της ζωής μας. Με δαύτους που μπλέξαμε, όλα είναι πιθανά! 

Ο Έλλην Αντετοκούμπος, το εθνικό σύμπλεγμα και η δίψα γιά μιά κάποια διάκριση.

Κλεμμένες δόξες. Τουλάχιστον μισές και αμφιλεγόμενες.

 

   Ο "Γιάννης" μας είναι ένας σπουδαίος μπασκετμπολίστας και ένας εξαίρετος χαρακτήρας. Τουλάχιστον όπως λένε όσοι τον γνώρισαν, μεταξύ των οποίων και η κόρη μου, που τον είχε μαθητή στο γυμνάσιο.

   Ο Αντετοκούνμπο γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1994 στη γειτονιά του Ζωγράφου της Αθήνας, από Νιγηριανούς γονείς. Παρά το γεγονός ότι είναι Νιγηριανός στην ουσία -αναντάμ, παπαντάμ-  δεν έχει τη νιγηριανή ιθαγένεια. Γεννήθηκε εδώ και απέκτησε, επίσημα, την ελληνική υπηκοότητα στις 9 Μαΐου 2013. Δηλαδή γιά μόλις 2,5 χρόνια είναι Έλλην και με τη βούλα.

   Εδώ θα πρέπει να διευκρινιστεί, όσο κι αν δυσαρεστηθούν ορισμένοι, ότι άλλο η εθνικότητα και άλλο η υπηκοότητα. Η πρώτη είναι αντικειμενική και μόνη. Δεν αλλάζει, δεν απονέμεται, δεν παραποιείται. Κατέχεται και χαρακτηρίζεται από το γενεαλογικό σου δέντρο. Η υπηκοότητα... παίζει και μπορεί να γίνει και.. πολλαπλή, ανάλογα με το... κέφι, τα συμφέροντα και τους νόμους των διαφόρων χωρών.

   Έχει δύο μεγαλύτερα αδέλφια, τον Φράνσις και τον Θανάση, καθώς και δύο νεότερους αδελφούς τον Κώστα και τον Αλέξη. Με τον Θανάση ήταν συμπαίκτες στον Φιλαθλητικό και επίσης έπαιξαν μαζί στο All-Star παιχνίδι του 2013, ενώ ο Φράνσις έχει παίξει επαγγελματικά ποδόσφαιρο στη Νιγηρία και ο Κώστας άρχισε να παίζει επίσημα στον Φιλαθλητικό κατά τη διάρκεια 2013-14. Όλα τα αδέρφια Αντετοκούνμπο έχουν παίξει μπάσκετ στο Φιλαθλητικό.

  Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι Αντετοκούμποι, (επί το ελληνικότερο), γεννήθηκαν στην Ελλάδα, γαλουχήθηκαν στην Αθήνα και -κατά τον Ισοκράτη- «μετέσχον της ελληνικής παιδείας». Όμως ποιός μπορεί αμφιβάλλει γιά το νιγηριανό DNA τους, το οποίο τους οδηγεί σε μία εκπληκτική αθλητική σταδιοδρομία. Συνεπώς, καλόν θα ήταν να μετριαστεί κάπως η φρενίτιδα ενθουσιασμού και η άκρα εθνική... υπερηφάνεια γιά την λαμπρή του καριέρα στο ΝΒΑ.
   Δυστυχώς, η δίψα γιά τόνωση του πενιχρού μας «σήμερα», οδηγεί στην ελληνοποίηση και ιδιοποίηση κάθε διαφαινόμενης πιθανότητος που θα τονώσει το φτωχό από θετικές διακρίσεις παρόν μας, και μας στέλνει συνέχεια στους... «ένδοξους ημών προγόνους, οι οποίοι έχτιζαν Παρθενώνες όταν οι άλλοι... έτρωγαν βελανίδια και... μπλα, μπλα, μπλά». Καπηλεία, καχεξία, μειονεξία, υπερβολή, ανοησία!

   Και αφού μιλάμε γιά μπάσκετ, αξίζει τον κόπο μιά σύγκριση, η οποία αναδεικνύει την αντίφαση και την εθνική μας κουτοπονηρία, συμφεροντολογία και μωρία. Η αντίφαση λέγεται: «Νίκος Γκάλης».

   Ο Γκάλης γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1957 στο Νιού Τζέρσεϋ των ΗΠΑ. Γιος μεταναστών με καταγωγή από τη Ρόδο μεγάλωσε στην Αμερική. Εκεί ασχολήθηκε αρχικά με την πυγμαχία, αλλά γρήγορα τον κέρδισε η καλαθοσφαίριση. Το 1975 εισήχθη στο καθολικό πανεπιστήμιο του Σίτον Χολ, του οποίου η ομάδα μπάσκετ φημίζεται για τις διακρίσεις της. Ξεχώρισε γρήγορα και έγινε ένας από τους καλύτερους καλαθοσφαιριστές του κολλεγιακού πρωταθλήματος. Ήρθε στην Ελλάδα το 1979 όπου καταξιώθηκε -και δικαίως- ως ο μεγαλύτερος Έλλην μπασκετμπολίστας όλων των εποχών. Αναμορφωτής και αναβαθμιστής του αθλήματος.

   Συγκρίνοντας τις περιπτώσεις: Γκάλης - Αντετοκούμπος, η απλή λογική λέει πως αν ο Γκάλης είναι Έλλην, ο Αντετοκούμπος είναι... Νιγηριανός, δεν είναι ο... «Γιάννης» μας. Και, αντιστρόφως, αν ο Γιάννης λογιστεί Έλλην, ο Γκάλης -αυτομάτως και δικαιωματικά- είναι Αμερικανός! Διαλέξτε και παίρνετε. Όχι ... «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ». Αυτό θυμίζει συριζαρέικη -δηλαδή κουτοπόνηρη- λογική! Προσωπικά, πιστός στο δελφικό «μηδέν άγαν», θα διάλεγα την μέση οδό, αυτή της καμήλας. Ελληνοαμερικανός ο Γκάλης, Ελληνονιγηριανός ο Αντετοκούμπος!

   Και όποιος διαφωνεί θέλοντας, μονά-ζυγά, όλα δικά του, οδηγεί τη σκέψη και βούλησή του στην δικαίωση του Τσαρούχη και -κατ’ επέκταση- των... Σκοπιανών: «Είσαι... ό,τι δηλώσεις»!