Ψήφος στα 17; Γιατί όχι στα... 7!

Όταν το άγχος της ψηφοθηρίας ξεπερνά τη λογική.

Διεκδικώντας το δικαίωμα της ψήφου

   Μία από τις συνηθέστερες διαστρεβλώσεις του όρου: «Αθηναϊκή Δημοκρατία», η οποία εφαρμόστηκε στο αθηναϊκό άστυ μετά τους Μηδικούς πολέμους και μέχρι την κατάλυσή της με την ήττα της Αθήνας κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο είναι να ταυτίζουμε την ουσιαστική «Ολιγαρχία» η οποία κυβερνούσε την Αθήνα με την έννοια «δημοκρατία», όπως την νοούμε σήμερα.

   Κατά τον Πλάτωνα και την ιδεώδη πολιτεία του, αυτή θα έπρεπε να έχει μόνον πέντε χιλιάδες πολίτες, ώστε να μπορούν να γνωρίζονται μεταξύ τους! Παρ’ όλα αυτά, κατά τον 5^ον αιώνα -κολοφώνας της ακμής του αθηναϊκού Άστεως- στο Άστυ κατοικούσαν γύρω στους σαράντα χιλιάδες Αθηναίοι πολίτες, είκοσι χιλιάδες Μέτοικοι και πάνω από εκατό χιλιάδες δούλοι. Οι γυναίκες και τα παιδιά ουδέποτε προσμετρήθηκαν σε οποιαδήποτε σχετική καταμέτρηση. Εξ όλων αυτών, Αθηναίοι πολίτες λογίζονταν μόνο όσοι ήσαν άνω των 18 ετών και είχαν τρεις γενιές Αθηναίους προγόνους. Αυτοί οι λίγοι και εκλεκτοί είχαν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι και μάλιστα με προϋποθέσεις. Να συμβάλλουν στους πολέμους όχι μόνο προσφέροντας  χρήματα γιά τους εξοπλισμούς, αλλά πολεμώντας και οι ίδιοι. Σωκράτης, Αισχύλος είναι κάποια γνωστά ονόματα που πολέμησαν και αναφέρω πρόχειρα. Ο Σωκράτης μετέσχε σε τρεις εκστρατείες κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο και ο Αισχύλος πολέμησε στον Μαραθώνα και την Σαλαμίνα.

   Τους μη μετέχοντες στα κοινά τους ονόμαζαν χλευαστικά «ιδιώτες», υπό την έννοια πως «ιδιωτεία» σημαίνει... ηλιθιότητα. Δηλαδή γιά να μην μετέχεις στο πολιτικό γίγνεσθαι της πόλης σου θα πρέπει να είσαι... βλάκας.

   Συμπέρασμα από τα προαναφερθέντα είναι πως: Ή κακώς θεωρούμε το αρχαίο αθηναϊκό πολίτευμα... «δημοκρατία», ή εμείς το εφαρμόζουμε λάθος! Πάντως ένα είναι σίγουρο. Οι φρόνιμοι αρχαίοι Αθηναίοι αγαπούσαν τόσο πολύ την πατρίδα τους ώστε δεν την διακύβευαν σε ανεύθυνα, ανώριμα μυαλά και επισφαλή χέρια.

   Ερχόμενοι, τώρα, στα σημερινά αναφέρω μερικά χαρακτηριστικά δικαιώματα-υποχρεώσεις και την ελάχιστη ηλικία η οποία απαιτείται γιά την συμμετοχή ενός πολίτη σ’ αυτά.

   -Στράτευση: Εντός του έτους που διανύουν το 19^ο χρόνο της ηλικίας τους.

   - Απόκτηση διπλώματος οδηγήσεως: Κλεισμένο το 18^ο έτος της ηλικίας.

   -Συμμετοχή σε τυχερά παιχνίδια: Δηλαδή γιά να παίξεις Τζόκερ, Λόττο, Προπό, κ.λπ. θα πρέπει να είσαι άνω των 18 ετών.

   - Είσοδος σε Καζίνο: Άνω των 21 ετών.

   Υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία περί της κυβερνητικής αθλιότητος; Όταν η κοινωνία δεν σε εμπιστεύεται να οδηγείς αυτοκίνητο ή μηχανάκι, αν δεν έχεις κλείσει τα 18, να σε θεωρεί ικανό να... οδηγείς ολόκληρη χώρα από τα 16 σου, σύν μία ημέρα!

   Όταν δεν θεωρείσαι ώριμος να κουμαντάρεις την «τσέπη» σου αν δεν είσαι 21 ετών, να θεωρείσαι ικανός να αποφασίζεις γιά τα οικονομικά της χώρας από τα... 17 σου, (και όχι καν κλεισμένα).

   Βεβαίως, όταν είσαι πολιτικός απατεώνας δυσθεώρητου βεληνεκούς είναι πολύ φυσικό να θέλεις να εκμεταλλευτείς την άγνοια, την ανωριμότητα, το ευμετάβλητο του χαρακτήρα και το ευκολορυμουλκούμενο των... «τσικό» της κοινωνίας. Την ίδια ώρα που αποκλείουν την εκλογική συμμετοχή όσων -αηδιασμένοι από την κατάσταση που εγκατέστησε στη χώρα ο εγκληματικός αριστερός εσμός- πήραν των ομματιών τους και ξενιτεύτηκαν γιά να δουν προκοπή.

   Και γιά να εδραιωθεί η εγκόλπωση της ανωριμότητος από την καταστροφική ιδιοτελή αριστερά, το απεχθές μορφολογικά και  κομπλεξικό στον χαρακτήρα τέρας της Α-παιδείας ανακοίνωσε την... κατάργηση του... «άριστα», θέτοντας ως ανώτατο όριο βαθμολογίας το «λίαν καλώς». Τενεκές συστηματικός και μόνιμος «κάτοικος» του πρώτου έτους της Νομικής, ευκαιρίας δοθείσης, βγάζει το μίσος κατά της κοινωνίας γενόμενος αριστερός, και το μίσος κατά εκείνων που προβιβάζονταν ενώ εκείνος πάτωνε. Έτσι, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, πως όταν εδραιωθεί το μηδενιστικό καθεστώς που οραματίζονται όλοι αυτοί οι «φελλοί» που επιπλέουν -με τον ένα, ή τον άλλο τρόπο-  και κόψουν όλες τις γέφυρες επιστροφής, η ισοπέδωση στην άγνοια, την αμάθεια και την ακρισία, πέραν από την θριαμβευτική ρεβάνς της ασημαντότητος προς την ικανότητα που θα πάρουν όλοι αυτοί οι ελεεινοί ρεμπεσκέδες τύπου Καρανίκα, διά της πνευματικής λοβοτομής και αμορφωσιάς που θα επιβάλλουν στην χώρα, θα εξασφαλίσουν και την κυβερνητική τους μακροημέρευση. Μέχρις ότου κάποιο νέο «κρυφό σχολειό» και κάποιος νέος... Κοραής της διασποράς, δημιουργήσει έναν νέο Διαφωτισμό, ικανό να σκορπίσει την πνευματική μαυρίλα που θα κυριαρχεί μέχρι τότε στην πατρίδα μας. Κι αυτό, όταν και αν. Οι εξ ημών παλαιότεροι -πλήν χαχόλων και αφελών- ας απογοητευτούν ελεύθερα και  κατά... βούληση.      

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ στο Πεκίνο! (Σαν να λέμε... "Ο Καραγκιόζης γιατρός").

Όπου η ενδυματολογική κακογουστιά ανταγωνίζεται την πολιτιστική μηδαμινότητα.

Λόγια μεγάλων ανδρών. Δεν χρειάζεται να έχεις ειδικές γνώσεις γραφολόγου γιά να καταλάβεις την εκχειλίζουσα μεγαλοπρέπεια του πληθυντικού, μέσα από τη βαθειά μόρφωση που ακτινοβολούν τα ορνιθοσκαλίσματα. Απλά θαυμάζεις την μεγαλοπρέπεια της σαχλαμάρας... στην "απεριόριστη εκτίμηση" του... Σινικού Τείχους!

    Το ταξίδι του συριζαρέικου ασκεριού στην Κίνα θα μπορούσε να διασκεδάσει όσους τυχερούς είδαν την κάθοδό του από το αεροπλάνο αλλά και τις μετέπειτα επίσημες εμφανίσεις της αριστερής κομπανίας στην μακρινή χώρα.  Υπό δύο προϋποθέσεις. Να μην είναι Έλληνας, οπότε δεν θα τον αγγίζει η εθνική ξεφτίλα που ανεδύεται άφθονη από τον χωριάτικο τσούρμο που περιεφέρεται αμήχανο, αφελές  και... ανίδεο περί του τί εκφράζει και τί συμβαίνει γύρω του, και -κυρίως- να διαθέτει στοιχειώδη μόρφωση, αισθητική και, φυσικά, χιούμορ. Ικανό να καταλαβαίνει, π.χ. την διαφορά γευστικής απόλαυσης μεταξύ πάπιας Πεκίνου και.. ρουμελιώτικου κοντοσουβλίου. Πάντως, είναι σίγουρο πως οι Κινέζοι θα ένοιωσαν άσχημα γιά τις τιμές, τα... "όργανα" και τα κόκκινα χαλιά που έστρωσαν υποδεχόμενοι την ελληνική λετσαρία.

   Βεβαίως, η λέξη "αισθητική" απεικονίζει άγνωστη έννοια γιά το κοπάδι της... εθνικής μας αντιπροσωπείας που επισκέπτεται -αμέριμνο- μία χώρα που ανταγωνίζεται επάξια, σε πανάρχαιο πολιτισμό, τη δική μας.  Οπότε, είναι πολύ λογικό πως δεν μπορεί να νοιώσεις προσβεβλημένος γιά την απουσία κάτι που δεν... διαθέτεις! Απλά είσαι μειονεκτικός, γενικώς, και το δείχνεις σε κάθε ευκαιρία.

Η ελληνική χωριατιά, συνοδευμένη από λαϊκή κακογουστιά και με την αμηχανία της μειονεξίας έκδηλη.

 

Κυριάκος Μαμιδάκης

Κατευόδιο σε έναν ευπατρίδη. Έναν πραγματικό ντεληκανή.

Καλό σου ταξίδι και καλή αντάμωση

    Είχα την ύψιστη τιμή να τον γνωρίσω στις αρχές της καριέρας μου. Εκεί στα τέλη της δεκαετίας του '60, όταν στέγαζε τις δραστηριότητές του στα μικρά γραφεία επί της οδού Αμερικής. Είχα την υψίστη τιμή να κερδίσω την εμπιστοσύνη και την εκτίμησή του προσφέροντας την συνεργασία μου σε διάφορα έργα που μου εμπιστεύτηκε ως μηχανικό. Από την μελέτη κι επίβλεψη των εγκαταστάσεων της Μινογκάζ, εταιρείας υγραερίων που διέθετε με συνέταιρο έναν άλλο τραγικό αυτόχειρα τον Διον. Γιαννούλη, σε Ασπρόπυργο Αττικής και Διαβατά Θεσσαλονίκης, μέχρι να απορροφηθούν από την Πετρογκάζ,  τις νομιμοποιήσεις της VITOM AE, του μεγαλυτέρου σε έκταση αυθαιρέτου εργοστασίου της Ελλάδος, μέχρι τις εγκαταστάσεις αποθήκευσης πετρελαιοειδών στο Καλοχώρι. 

   Στην μακροχρόνια συνεργασία μας είχα την ευκαιρία να θαυμάσω τις άμετρες αρετές του μικρού στο δέμας, αλλά τεράστιου σε ψυχικές αρετές ξεχωριστού ανδρός. Με κυριότερες αυτές που καθρεφτίζονταν στα μάτια και το αγαθό του χαμόγελο και τις διαπίστωνες με την πρώτη επαφή μαζί του. Την καλοσύνη, την πραότητα και την εντιμότητα.

   Πολυσχιδές και πολυτάλαντο επιχειρηματικό πνεύμα ασχολήθηκε και με την ναυτιλία και μέχρι την μή ευοδωθείσα διαπραγμάτευση ανάμειξής του σε διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές! Σαν τώρα θυμάμαι ένα απόγευμα στο γραφείο του, μιλώντας γιά κάποια εγκατάσταση, να χτυπάει το τηλέφωνό του και να συνδιαλέγεται με την... Βανέσα Ρέντγκραίηβ!
   H συναίσθηση ευθύνης γιά τον κύκλο των ανθρώπων που τον πλαισίωσαν και η αδιαμφισβήτητη ευαισθησία του δεν επέτρεψαν στον ντεληκανή ευπατρίδη να συμβιβαστεί με το μοιραίο τέλος του δημιουργήματος ζωής που με τόση αγάπη, μεράκι, μόχθο και θυσίες έχτισε. Δεν άντεξε να δει το θάνατο των ονείρων του και λεβέντικα πρόταξε τον δικό του.

   Όμως, πάνω και πέρα απ' όλα, δεν μπορώ παρά να εκφράσω την οφειλόμενη αιώνια ευγνωμοσύνη μου στον εκλιπόντα "Άνθρωπο", γιά το αμέριστο ενδιαφέρον του και την διευκόλυνση μεταφοράς χρημάτων στις ΗΠΑ, όταν χρειαζόμουν άμεσα δολάρια γιά την ιατρική μετάβαση της κόρης μου στο Rush Hospital του Σικάγου.

   Γιά ένα, πάντως, είμαι σίγουρος. Με τον καλό του χαρακτήρα και την αγάπη που εισέπραξε όσο ζούσε και τις ευχές που θα τον συνοδεύουν τώρα που "έφυγε", οπωσδήποτε θα είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.

Σκέψεις πάνω στο: «Και τώρα, τί κάνουμε»;

Στερνή μου γνώση....

Το μόνο ορατό από τη Σελήνη ανθρώπινο έργο. Μήκος 2200 χλμ.

   Η  σισύφεια κατάρα της Ελλάδος ξαναχτύπησε. Είναι αυτή που -σε μεταγενέστερη λαϊκή έκφραση- θέλει την κατσίκα να αναποδογυρίζει την καρδάρα με το γάλα, ευθύς μόλις τελειώσει το άρμεγμά της. Μόνο που τον σημερινό εφιάλτη, οι προσπίπτουσες δυσμενείς συγκυρίες τον καθιστούν εντελώς αβίωτο. Στην δυσκολότερη μεταπολεμική εποχή στο πηδάλιο της χώρας βρίσκονται ό,τι χειρότεροι πιλότοι μπορούσαμε να τοποθετήσουμε. Αρχίζοντας από τον χαρακτηρισμό: «ιδεολογικά καταστροφικοί» και τελειώνοντας στο: «ανίκανοι». Ενδιαμέσως βάλτε ό,τι χαρακτηρισμό διαθέτει το λεξιλόγιό σας. Και πάλι λίγα θα πείτε. Τη χειρότερη στιγμή, η χειρότερη επιλογή.

   Δυστυχώς, κατά τα τελευταία χρόνια, μεριά η απογοήτευση, μεριά η απελπισία, μεριά η αγανάκτηση και από την άλλη οι γλυκόλαλες Σειρήνες του λαϊκισμού και της δημαγωγίας, είχαν ξεχαρβαλώσει κάθε λογικό υπόβαθρο στη σκέψη και συγκρότηση ενός μεγάλου τμήματος του ελληνικού λαού. Έτσι, παραβλέποντας την αστική υπόσταση της χώρας, αφέθησαν να λειτουργήσουν άκριτα και επιπόλαια -σαν τον δυσαρεστημένο από τις ερωτικές επιδόσεις της συντρόφου του που γίνεται... γκέι, αντί ν’ αλλάξει σύντροφο-  και προσερχόμενοι στην κάλπη, οδήγησαν τον τόπο στον ανεπίστροφο και ολέθριο δρόμο του νεοκομμουνισμού και της εξαθλίωσης.

   Ήδη, το σχέδιο της απόλυτης ισοπέδωσης, της προς τα κάτω εξίσωσης, (τα θρανία που έλεγε πως θα εξισώσει ο Μπαλτάς!),  και της πλήρους προλεταριοποίησης προχωρεί γοργά με ανεβασμένες στροφές.  Πολλοί -οι επιμένοντες αδαείς και εθελοτυφλούντες- θα σκεφθούν πως, απλά, η ανίκανη κυβέρνηση τα έχει κάνει... σκατά, και στις προσεχείς εκλογές θα την αλλάξουμε! Λάθος και κούνια που τους κούναγε! Η κυβέρνηση προχωρεί συνεπέστατα προς την ιδεοληψία και το στόχο της που είναι η μετατροπή της αστικής Ελλάδος σε κομμουνιστική κοινωνία, όπου το παλαιό σύνολο των ανεξάρτητων και σκεπτόμενων μονάδων, το οποίο μέσω της ελευθερίας σκέψης-δράσης και του ελεύθερου ανταγωνισμού εξελίσσει και προάγει την κοινωνία, θα έχει μετατραπεί σε μία λοβοτομημένη ανθρώπινη αγέλη, αποτελούμενη από εργάτες, αγρότες και δημοσίους υπαλλήλους -όλοι μισθοσυντήρητοι με ψιχία- που δεν θα εργάζεται αλλά, απλώς, θα "απασχολείται". Χωρίς κίνητρο και ενδιαφέρον απόδοσης και παραγωγής έργου. Ζωή επίπεδη, μονότονη και χωρίς μέλλον και προοπτική. Μιά κοινωνία υποτεταγμένη στα θεωρήματα της κομμουνιστικής απάνθρωπης παραφροσύνης και καθοδηγούμενη από ταγούς-μύστες της μαρξιστικής και λενινιστικής κοσμοθεωρίας. Της νομενκλατούρας που την βλέπουμε να διαγράφεται στο πολιτικό μας στερέωμα. Με ινστρούχτορες-πρότυπα τύπους σαν τον Μέντορα Φλαμπουριάρη, τον ανέκφραστο ισοπεδωτή Μπαλτά, τον βλοσυρό αρχιντενεκέ Φίλη, τους αγκυλωμένους σκληροπυρηνικούς κομμουνιστές Δρίτσα και Σπρίτζη, τον κωμικοτραγικό αρλεκίνο Κατακούτελο και κάμποσους άλλους δευτεροκλασάτους στο κεφάλι. Με άξια τσιράκια της νεώτερης φουρνιάς τη γλυστριδοφάγο ασυνάρτητη Αυλωνίτη, την κακιόσα Καρακώστα, τον εμπαθή αρχιβλακέντιο Ζαχαριάδη, τον... «ως περί διαγραμμάτου» ακαταλαβίστικον αμπελοφιλόσοφο  Σεβαστάκη και όλον τον υπόλοιπο κουτοπόνηρο εσμό που ακολουθεί, χωρίς οι περισσότεροι εξ αυτών να γνωρίζουν τί τους περιμένει και πόσο αναλώσιμοι θα αποδειχθούν στη συνέχεια, όταν το καθεστώς εδραιωθεί κι αρχίσει να... καταβροχθίζει τα παιδιά του.

   Όσοι επιμένουν να μην βλέπουν πέρα από τη μύτη τους, όσοι δεν αντιλαμβάνονται την κομμουνιστική αναλγησία που  -πιστή στην απρόσωπη γραμμή και τον τελικό σκοπό- άρχισε την ισοπεδωτική της δράση, όσοι δεν βλέπουν πως τα «χτυπήματα» είναι τυφλά και επιδιώκουν την εξαθλίωση των μαζών, αρχίζοντας από αυτούς που είναι -ήδη- στο κατώφλι της, δημιουργώντας έτσι ταξική... πελατεία, όσοι εξακολουθούν ακόμη να πιστεύουν στα μυθεύματα και τις... αυταπάτες και όχι σε ότι βιώνουν και βλέπουν τα μάτια τους, αλλά εξακολουθούν να τους φταίνε οι... Σαμαροβενιζέλοι, ο Καραμανλής, ο Δηλιγιάννης και ο... Τρικούπης, ε΄ αυτοί  ας σκύψουν πάνω από τον σανό που τους σερβίρουν κι ας συνεχίσουν τη βοσκή. Οι νουνεχείς, πάντως, κατάλαβαν τί τους περιμένει κι ελπίζω να αντιδράσουν.

   ΥΓ. Δεν μπορώ ν’ αφήσω ασχολίαστο το γεγονός πως από την πολυμελή κουστωδία των υψηλού... μορφωτικού επιπέδου και πλατειάς κουλτούρας, αριστερή νομενκλατούρα που αξιώθηκε να επισκεφθεί το Σινικό Τείχος, μόνο 2-3 ανέβηκαν επάνω. Αιτία... "λόγω ζέστης", βαρέθηκαν ν' ανέβουν! (Αν και γνωρίζω καλά πως υπάρχει και τελεφερίκ). Σαν να λέμε, πως έρχεται κάποιος ταξιδιώτης στην Ακρόπολη και δεν ανεβαίνει στον Ιερό βράχο επειδή... ζεσταίνεται. Και κάθεται απέναντι στον... Διογένη να πίνει αναψυκτικά. Το παραμύθι με την πνευματική ανωτερότητα της Αριστεράς, που... λέγαμε! (Τυχαία σταχυολόγηση η... εξόχου μορφώσεως Γεροβασίλω! Όπως λέμε... "η αλεπού... γιατρός" ).

Ο «Κούλης» και ο «Τούλης».

"Οταν τα παιδία (τον) παίζει"!

 

   Τα αριστερούλικα τζιμάνια -τα μπαγάσικα και ατιμούλικα- όταν αναφέρονται στον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον αποκαλούν κοροϊδευτικά... «Κούλη» και αχνογελούν πονηρούτσικα, παίζοντας μαριόλικα τα ατσίδικα ματάκια τους. Θεωρούν πως έτσι γελοιοποιούν, λοιδορούν και -εν τέλει- υποτιμούν τον άνδρα. Κάποιον που οι σπουδές, το βάρος και η σοβαρότητα των πτυχίων του ξεπερνούν το άθροισμα του μορφωτικού παλμαρέ ολόκληρου του αριστερού κυβερνητικού θιάσου!

   Πέραν -όμως- απ’ αυτό και προσπαθώντας να δούμε το φαινόμενο στα σοβαρά, τα πάσης φύσεως παρατσούκλια ανήκουν σε τρεις μεγάλες κατηγορίες. Σε αυτά που σχετίζονται με το όνομα, π.χ. Κυριάκος - Κυριακούλης - Κούλης, σε όσα έχουν σχέση με εμφανισιακά χαρακτηριστικά, π.χ. καμπούρης, στραβούλιακας, χαβούζας και -τρίτον- σε ποιοτικά ιδιοχαρακτηριστικά του λοιδορούμενου, π.χ. ψευταράς, ηλίθιος, παραμυθατζής, αδερφάρα, σουπιά, κ.λπ. Προφανώς η εκμαίευση χλεύης από σπέκουλα του ονόματος αποτελεί κουταμάρα που αντανακλά σ’ αυτόν που «παίζει εν ου παικτοίς», καθ’ όσον το όνομα αφορά οικογενειακή επιλογή, εντελώς άσχετη με τον κάτοχό του και εν αγνοία του δοσμένο. Η εκμετάλλευση σωματικής αναπηρίας ενός αντιπάλου αποτελεί -οπωσδήποτε- άνανδρο χτύπημα κάτω από τη μέση, καθώς στοχεύει σωματική μειονεξία και θέση, εκ φύσεως δημιουργηθείσα, η οποία απαιτεί σεβασμό αλλά και πρόνοια, αφού κανείς δεν ξέρει τί του επιφυλάσσει η μοίρα και το μέλλον. 

   Συνεπώς όσο απρεπές θα ήταν να αποκαλέσει κανείς τον Κουρουμπλή... στραβούλιακα, άλλο τόσο είναι να χλευάσει την αναπηρία του... Σόιμπλε. Βεβαίως -και εδώ βρίσκεται το πραγματικό ηθικό πλεονέκτημα- ουδείς δεξιός διανοείται να «χτυπήσει» έτσι τον γυρολόγο υπουργό των εσωτερικών μας, αλλά ο εθνικός μας... διασκεδαστής -διαπρεπής αριστερούλης- διέπραξε την... απρέπεια με τον Γερμανό Υπουργό των Οκονομικών.  Προφανώς, όμως, η διακωμώδηση της πνευματικής μειονεξίας και συμπεριφοράς, δεδομένου πως αυτές συνδέονται άρρηκτα με τα εξωτερικευόμενα ψυχικά και πνευματικά ιδιοχαρακτηριστικά και τη δραστηριότητα του ατόμου, αποτελεί -και πρέπει- το κυρίως πεδίον κριτικής, επαίνου ή ψόγου και χλεύης του κάθε δημόσιου προσώπου.

   Κάτω από την προαναφερθείσα ανάλυση, το προσωνύμιο-παρατσούκλι... «Τούλης», από το «ψευτούλης», ή ακόμη και το... «Ρούλης», από το «ψευταρούλης» -διαλέξτε και πάρτε- ταιριάζουν γάντι και, πάντως, απείρως καλύτερα στον αξιότιμο Πινόκιο-πρωθυπουργό, από τον άχρωμο «Κούλης», που -στο κάτω, κάτω-  δεν λέει και τίποτα κατά του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίυευσης.

   Αλλά είπαμε, αριστεροί είναι, οπότε έχουν ελευθέρας στη βλακεία, τον χαϊβανισμό και την σανοτροφία.  

«Εκάς οι κουτοπόνηροι «κλεφτοκοτάδες»!

Όπου η ξεφτίλα ανταγωνίζεται επιτυχώς την αναξιοπιστία.

 

- Κορόιδα Κινέζοι, σας την... έφερα!

   Η πρωτότυπη φράση: «Εκάς οι βάρβαροι» αποτελεί τμήμα του όρκου που έδωσαν οι Έλληνες, πριν από την μάχη των Πλαταιών και σημαίνει: «Μακριά οι βάρβαροι».

   Η στήλη ανέκαθεν δεν έτρεφε και μεγάλη εκτίμηση στην πνευματική συγκρότηση των αριστερών συμπολιτών της, παρ’ όλον τον συστηματικό υπερτονισμό αυτού του μύθου. Το γιατί απλούστατο. Βλέποντας και κρίνοντας από τα καζάντια της πεπλανημένης ιδεοληψίας τους, αν πράγματι τους έκοβε, δεν θα παρέμεναν αριστεροί! Θα άφηναν κατά μέρος την θεωρητική μπουρδολογία, θα δούλευαν και θα πρόκοβαν, χωρίς να περιμένουν την προκοπή τους από το... σύστημα και την ανατροπή του... προηγούμενου κακού, που εκμεταλλεύεται.... και μπλα - μπλα - μπλά! Κι αυτό στην αγνότερη των περιπτώσεων, γιατί -συνήθως- ο τυπικός αριστερός αγωνιστής επιβιώνει λάθρα, παρασιτικά και εκμεταλλευόμενος την αιγίδα της αριστεροφροσύνης του. (π.χ. συνδικαλισταρέοι, αφισσοκολλητάδες, αργόμισθοι δημοσιοθεσίτες, σφουγγοκωλάριοι τσανακογλείφτες και διάφοροι ανίκανοι παραγωγικά που υποασχολούνται με κομματικές εργασίες, σαν -ας πούμε- τον εξοχότατο σύντροφο  Καρανίκα).

   Ο σημερινός φαύλος συριζαρέικος εσμός -ελληνική εκδοχή της παγκόσμιας κομμουνιστικής φενάκης-  μέχρι πέρυσι, από το ασφαλές και ανεύθυνο μετερίζι της αντιπολίτευσης και με μοναδική σε στειρότητα άρνηση των πάντων, δημαγωγούσε μοιράζοντας κίβδηλες υποσχέσεις και αφειδή παροχολογία προς πάσα κατεύθυνση. Υιοθέτησε κάθε άκριτο και υπερβολικό αίτημα, κολάκεψε κάθε περιθωριακό «σκουπίδι» και εγκολπώθηκε κάθε «περίεργο» ή αλλόκοτο τύπο, λιθοβολώντας συνεχώς και μονότονα την εκάστοτε κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας τερατώδη ψέματα και ακραίες απιθανότητες, (π.χ. «θα μας παρακαλούν γιά να μας... δανείσουν»!). Έτσι, διεκδικώντας δι' εαυτόν την αποκλειστική κατοχή του ελιξίριου της παλλαϊκής ευδαιμονίας και την ικανοποίηση απαξάπαντων των αιτημάτων του κάθε... πικραμένου! Και... «λέγε, λέγε το κοπέλι», παρέσυρε όλους τους αφελείς, τους μωρόπιστους, τους ανόητους, τους φανατικούς κι αμετανόητους κομμουνιστές, τους ιδιοτελείς καιροσκόπους, τους πολιτικούς σουλατσαδόρους, τους αδαείς και άπειρους νεαρούς, καθώς και όλους όσοι ξεκινούσαν από τον... πόνο τους, και πέτυχαν να τους δοθεί το τιμόνι διακυβέρνησης της χώρας, με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα.

   Σήμερα, μόλις ενάμιση χρόνο μετά την αποφράδα Κυριακή του προπερασμένου Ιανουαρίου, όλοι αντιλήφθηκαν το μέγεθος του σφάλματος που διέπραξε ο λαός και τις ολέθριες συνέπειες που πληρώνουν και θα πληρώνουν επί γενεές επί γενεών. Πιστεύοντας τερατώδη ψέματα και εμπιστευόμενοι την τύχη της χώρας και των απογόνων τους σε αμόρφωτους, αδέξιους, ανίκανους και κουτοπόνηρους κλεφτοκοτάδες, σε φτωχομπινέδες απατεωνίσκους και λοιπούς «αλλόκοτους» τύπους, (π.χ. Μπαρουφάκηδες, Φίληδες, Μαδράδες, Κατακούτελοι, Δρίτσηδες, Σουρουκλεμέδησες, μπεκροκανάτες Γεμιστούδες, Ορανγκουτάγκοι με σκουλαρικάκι, Πινόκιοι  και λοιποί ανευθυνοϋπεύθυνοι καραγκιόζηδες). Το απίθανου θράσους κυβερνητικό μπουλούκι, το οποίο δικαιολογεί την αποτυχία του με ψευτοδικαιολογίες περί... λάθους, αυταπάτης και λοιπών ανοησιών, θα μπορούσε -σαν επιθεωρησιακός θίασος- να σκορπίζει άφθονο και ξεκαρδιστικό γέλιο, αν τα καμώματά του -διάβαζε κυβερνητικό έργο-  δεν κατέφερναν τόσο πολλά και βαθιά καίρια χτυπήματα στο βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού, το οποίο -υποτίθεται- θα... ανόρθωνε από την κακή πολιτική των... Σαμαροβενιζέλων! Ήδη οι συριζαρέικοι ερασιτεχνισμοί και η τελική απόλυτη υποταγή στα κελεύσματα των δανειστών, που βρίσκοντας απέναντί τους πολιτικά «ψοφίμια» αλωνίζουν, αντιστάσεως μη ούσης, μας βυθίζουν στην απόλυτη φτώχεια, την βαθιά κοινωνική διαίρεση και -ξύνοντας παλιές πληγές- αναζωπυρώνουν καταλαγιασμένα μίση και πάθη και ολοκληρώνουν την καταστροφή.

   Διασκεδάζοντας το χάλι και τον πόνο μας, απομονώνω μερικά μεμονωμένα περιστατικά αυτογελοιοποίησης, κακόγουστου «θεάτρου» και λοιπών ηλιθιοτήτων των μαθητευόμενων μάγων της αριστερής πολιτικής, προκειμένου να σκάσει λιγάκι το πικραμένο μας χειλάκι. Έτσι διαλέγω το... κλάμα του σαχλέουρα Σπρίτζη που υπογράφοντας την παραχώρηση των αεροδρομίων, πλάνταξε στους λυγμούς. Την τελική υπογραφή του τουρκόγυφτου «σκουριομάχου» της Χαλκιδικής. Την άτακτη «κωλοτούμπα» του αγκυλωμένου ραμολιμέντου της Ναυτιλίας στο θέμα της COSCO, όταν οι σοβαροί Κινέζοι τον «τσίμπησαν» να κάνει λαθροχειρίες και φτωχομπινεδισμούς σε υπογεγραμμένες διεθνείς συμφωνίες, προκειμένου -αυτός ο πανύβλαξ- να ξεγελάσει τον κινέζικο κολοσσό. Το «κράξιμο» του αγριάνθρωπου της Υγείας, οσάκις τολμήσει να εμφανιστεί δημόσια. Τα ντιντελάντικα φληναφήματα της μπουφονικής φιγούρας του δανδή της Φιλοθέης, της pochette και της κουρσάρας. Των απολαυστικών εξυπνακίστικων μονολόγων της δευτεροκλασάτης κομπαρσαρίας, (Ζαχαριαδούλης, Φαμέλης, Καρακώστα, ακαλαβίστικος ψευτοκουλτουριάρης Σεβαστάκης), με κορυφαία την ενζενύ Αυλωνίτου. Και πλήθος άλλων επιθεωρησιακών πολιτικών «νούμερων», των οποίων -λόγω ηλικίας- η εξασθενημένη μου μνήμη αδυνατεί να συγκρατήσει σε βάθος και τα οποία θα κάνουν τα κόκαλα των παλιών διαπρεπών επιθεωρησιογράφων, (Τσιφόρος, Παπαδούκας, Τραϊφόρος, Σακελλάριος, Γιαννακόπουλος, κ.α.), να τρίζουν από... ζήλεια.