Μαϊμού αριστερά vs Αυθεντική αριστερά = 5 - 0!

Όταν η ζωή ξεπερνά την φαντασία!

   Η στήλη -όπως πολλές φορές έχει αναφέρει- προέρχεται από αριστερή οικογένεια με σημαντική δράση και βαρύ, κομμουνιστικά, όνομα. Προϊόντος του χρόνου, ταξιδεύοντας, βλέποντας, ακούγοντας, και συγκρίνοντας με πολλή σκέψη, αλλά -κυρίως- μαθαίνοντας από πολύ μικρός πως βγαίνει το καρβέλι, ο ρεαλισμός της βιοπάλης με «έσπρωξε» πολύ μακρειά από κάθε κομμουνιστική ουτοπία.  Έμαθα να μην πιστεύω σε... «συλλογικότητες» και να μην φθονώ την «αριστεία», αλλά ο κάθε «προηγούμενος» εμού να αποτελεί παράδειγμα και κίνητρον δικής μου ανέλιξης. Ποτέ αντικείμενο φθόνου. Πίστεψα στην κατάταξη, την κοινωνική διαστρωμάτωση, τον οικονομικό διαφορισμό και τον σεβασμό στην αξιοκρατία. Γι’ αυτό και δεν προσπάθησα να επιπλεύσω χωμένος ανάμεσα στην ανώνυμη μάζα, περιβαλλόμενος κάποια αιγίδα -πολιτική ή άλλη- και υποστηριζόμενος από οιαδήποτε δύναμη ή προστάτη.  Άλλωστε τέτοιου στερήθηκα παντελώς, σχεδόν εξ απαλών ονύχων.

   Κατά συνέπεια ό,τι πέτυχα στη ζωή το οφείλω αποκλειστικά σε μένα και -χωρίς αυτό να είναι τίποτε εξαιρετικό- με ικανοποιεί απόλυτα και θεωρώ τον δρόμο που διάλεξα και τη διαδρομή του ως την πιό ενδεδειγμένη, πραγματοποιήσιμη και έντιμη, από κάθε άτομο που διαθέτει τον κοινόν νου, αυτοπεποίθηση και όρεξη γιά δουλειά. Μ' αυτά τα εφόδια θα πρέπει να προχωρεί κανείς και... όπου τον βγάλει η αξία του.

   Με δεδομένα τα πιό πάνω ο πάσης φύσεως αριβισμός, η πλαγιοδρομία, ο φαβοριτισμός, αλλά και η... «μαζικότητα» -ως τρόπος ζωής-  δεν μου πάει καθόλου. Παρ’ όλα αυτά και τις αδιαπραγμάτευτες πολιτικές μου αντιρρήσεις στην μαζικότητα και την φαλκίδευση των ατομικών ελευθεριών που πρεσβεύει η μαρξιστολενινιστική θεωρία και επέβαλαν διά της βίας και καταπίεσης οι στυγνοί ερυθροί δικτάτορες, (Στάλιν, Μάο, Χο Τσι Μινχ, Πολ Πότ, κ.λπ.), σέβομαι απεριόριστα τον κάθε αγνό ιδεολόγο κομμουνιστή -άσχετα αν τον θεωρώ λαθεμένο- υπό την προϋπόθεση να μένει συνεπής στις ιδέες του. Και, στ’ αλήθεια, γνώρισα αρκετούς τέτοιους. Συζήτησα, διαφώνησα, κονταροχτυπήθηκα, αλλά στο τέλος με άφηναν με την σεβαστή αίσθηση μιάς έντιμης αφοσίωσης και συνέπειας σε μιά ουτοπική αιθεροβασία. Και την αγνή αφέλεια της πιθανής επικράτησής της.

   Σήμερα, το -υποτιθέμενο αριστερό πολιτικό αληταριό που... «αυταπατώμενο» εξαπάτησε έναν -υποτίθεται- έξυπνο λαό,  του κάθισε στο σβέρκο και τον οδηγεί στην καταστροφή μέσω μιάς ανερμάτιστης πολιτικής που ουδεμία σχέση έχει με καμία από τις  παραλλαγές του πολυποίκιλου αριστερού φάσματος. Ένας εσμός κουτοπόνηρων αριβιστών που δεν διαθέτει καμιά από τις πολυδιαφημισμένες -και ως ένα βαθμό υπαρκτές- ηθικές αρετές της αριστεράς. Απλοί κομπιναδόροι οπορτουνιστές, τυχάρπαστοι αμοραλιστές και πειρατές-λαμόγια της εξουσίας, την οποία κατέλαβαν πέρυσι με ρεσάλτο από εφαλτήριο ψεμάτων και φρούδων ελπίδων, και προσπαθούν να την κρατήσουν με νύχια και δόντια, μη ορρωδώντας προ ουδενός. Με τελευταίο εφεύρημα τις καθαγιαστικές... «αυταπάτες»! Ξεγελάστε, κοροϊδέψτε και μετά πετάτε ένα... «αυταπατηθήκαμε» και...  καθαρίσατε! 
   Ενάμισης χρόνος στην εξουσία άρκεσε στην μετατροπή αδάμαστων αγωνιστών, αυτών που θα άλλαζαν την Ευρώπη όλη, σε σεμνές αρσακειάδες.  Των "λύκων" σε "αρνάκια"! Ενδοτικότεροι των ενδοτικών -τα τσαγκά παλικαράκια- έκαναν μιά διαπραγμάτευση-θέατρο και με την ουρά στα σκέλια δεν προλαβαίνουν να υπογράφουν, τίρα - βίρα, ό,τι μέτρα τους υποδεικνύουν οι... τοκογλύφοι δανειστές. Οι λαϊκοί αγωνιστές, οι προστάτες των λαϊκών στρωμάτων έγιναν χαμερπείς τσανακογλύφτες, προκειμένου να χάσουν τον λουφέ της "κουτάλας". Γιά ρίξτε μιά ματιά στο περιουσιολόγιο, που ομολογούν πως διαθέτουν, και βγάλτε συμπέρασμα! (Προσωπικά δεν έχω καμία αμφιβολία πως η φανερή τους περιουσία έχει και κρυφή... ουρά).

     Όμως, παρ’ όλες τις τυχοδιωκτικές ενέργειες του προβεβλημένου ψευτοαριστερού τσούρμου, ο μπρούτζος -όσο κι αν στιλβωθεί και ψευτογυαλίσει- χρυσός δεν θα γίνει ποτέ! Γι’ αυτό και οι πραγματικά συνεπείς αριστεροί έχουν διαχωρίσει πλήρως τη θέση τους από αυτά που -έκπληκτοι- βλέπουν να συμβαίνουν από τότε που ανέλαβε την  κυβερνητική ευθύνη η ανεύθυνη σπείρα του ΣΥΡΙΖΑ.

   Εμβληματικές φυσιογνωμίες της παραδοσιακής αριστεράς, βλέπουν, πονούν και... σιωπούν. Ακούει κανείς  να μιλάει ο Γλέζος, ο Θεοδωράκης και όσοι περίσσεψαν από εκείνους  που αγωνίστηκαν, μάτωσαν, διώχτηκαν και εξορίστηκαν γιά μιά ιδέα; Όσοι, στη συνέχεια, καταπιέστηκαν από τους νικητές, πληρώνοντας, φυσιολογικά, τον  φόρο της ήττας τους και προσδοκώντας δικαίωση σε κάποιον μετέπειτα γύρο; Αυτοί οι σεμνοί και σοβαροί μαχητές, έχουν καμία σχέση με τα βολεμένα τσογλάνια και τις σουρλουλούδες τσαπερδόνες που ξεχύθηκαν στα κανάλια γιά να πανηγυρίσουν τον θρίαμβο του... «κόφτη», κερνώντας φόρους κι εισφορές, και να διαλαλήσουν ενορχηστρωμένα τον εξαγνισμό που εξασφαλίζει ο κυνισμός μιάς... «αυταπάτης»! Δυστυχώς, η Κασταλία πηγή έχει στερέψει και η αποκατάσταση της παρθενίας των... «αυταπατεώνων» δεν είναι πλέον εφικτή.

   Υ.Γ. Και κάτι που εγγίζει τη βορειοκορεάτικη γελοιότητα. Μόλις ο... ηγέτης εξομολογήθηκε, απολογητικά και de profundis,  τις... "αυταπάτες" του, γέμισαν τα κανάλια κι οι ραδιοσταθμοί από... αναμεταδότες. Το τί απελευθερωμένοι, από τις ενοχές που τους διακατείχαν επί ενάμιση χρόνο οι... "αυταπάτες",  παρήλασαν και τί ανακούφιση ξεχύθηκε δεν λέγεται. Να δω την...  "αυταπατεώνισα" Αυλωνίτου να χτυπιέται τσιρίζοντας,  σαν την Παξινού στην Επίδαυρο, κι ας πεθάνω επί τόπου!

Απάτες κι αυταπάτες.

...και της τύχης τα καμώματα!

...Και πάνω στο σφίξιμο...

    Δύο νεαροί ορθοπεδικοί γιατροί έβγαιναν από το ΚΑΤ. Έχοντας τελειώσει μιά εξαντλητική βάρδια θα αναζητούσαν σε παρακείμενο μπαράκι τη δροσιά και ξεκούραση μιάς μπυρίτσας. Ξαφνικά, από τη γωνία ξεπροβάλλει ένας καλοντυμένος μεσήλικας ο οποίος περπατούσε αργά και περίεργα. Έσερνε τεντωμένο το δεξί πόδι με σφιγμένο το υπόλοιπο σώμα.

   -  Περίπτωση ισχιακού νεύρου, σπεύδει ο πρώτος.

   -  Μπά, κεφαλή ισχίου. Κλασσική περίπτωση, απαντά ο δεύτερος.

   - Επιμένω!

   - Κι εγώ επιμένω!

   - Ας τον ρωτήσουμε, λοιπόν.

   - Να τον ρωτήσουμε!

   Πλησιάζουν τον κύριο, τον σταματούν κι ο καθένας τον ρωτά αν πάσχει... κατά την άποψή του.

   Μετά την πρώτη έκπληξη, ο τύπος μ’ ένα μελαγχολικό χαμόγελο τους λέει:

  - Κύριοι, άπαντες... ηπατήθημεν. Και εγώ εθεώρησα πως επρόκειτο περί... πορδής, αλλά, δυστυχώς,  ήτο... αυταπάτη!

"Ελάφρυνση του χρέους". Η τελευταία αυταπάτη.

...  και μητέρα όλων!

 

      Ας ξεκαθαρίσουμε κάποιες έννοιες, με τον  -κατά το δυνατό- λιγότερα λόγια.  Το χρέος μας -και κάθε χρέος- συντίθεται από το άθροισμα των ετήσιων ελλειμμάτων, τα οποία γιά να ισοσκελιστεί ο προϋπολογισμός, καλύπτονται αναγκαστικά με δανεισμό από τις αγορές. Προφανώς κάθε δάνειο "φουσκώνει" από τους σχετικούς τόκους. 

   Όσο το χρέος αποτελεί ένα λογικό μέρος του ΑΕΠ, τότε θεωρείται βιώσιμο, με το επιτόκιο δανεισμού να ποικίλλει ανάλογα με τη σχέση: Χρέος / ΑΕΠ. Όσο το πηλίκον του κλάσματος ανεβαίνει, τόσον ανεβαίνουν τα επιτόκια, ενώ πέφτει η αξιοπιστία δανεισμού της χώρας. Και όταν το πηλίκον πλησιάσει, ή υπερβεί, τη μονάδα τότε... "κλάφτα Χαράλαμπε"! Τα επιτόκια εκτοξεύονται στον Θεό και η χώρα αναγκαστικά βγαίνει από τις αγορές και οδηγείται στην χρεωκοπία, ή σε έκτακτο δανεισμό από Ε.Ε. και ΔΝΤ με ειδικούς όρους, προς "γνώση και συμμόρφωση", και σκοπό το συμμάζεμα της Οικονομίας της. Το γεγονός αυτό, που χαρακτηρίζεται ως "οικονομική κρίση", οδηγεί σε αυστηρές προϋποθέσεις επιτροπείας, (μνημόνια) και ορισμό αρμόδιων οργάνων επιβλέψεως της εφαρμογής τους, (τρόικα). Εννοείται πως, σε τέτοια περίπτωση, η εθνική κυριαρχία πάει περίπατο. 

   Από της προ κρίσεως  εποχής -κακά τα ψέμματα-  το χρέος μας δεν ήταν βιώσιμο χωρίς αιματηρές θυσίες και αυστηρή -αλλά και αφόρητη- λιτότητα. Η χώρα χρειαζόταν σκληρά μέτρα και, κυρίως, αλλαγή καταναλωτικής νοοτροπίας. Κάτι πολύ δύσκολο, καθ' όσον -επί σειράν ετών-  έπλεε ανύποπτη, ασυνάρτητη και χαζοχαρούμενη σε πελάγη δανεικής και πλαστής ευδαιμονίας, οπότε κάθε συνετή φωνή περί αυτοπεριορισμού κι αυτοσυγκράτησης της σπατάλης, ήσαν έννοιες αδιανόητες. (Περίοδος του "λεφτά υπάρχουν"!). Ώσπου η βόμβα έσκασε στα χέρια του άφρονος και επίσης εξουσιολάγνου Γ. Παπανδρέου, οπότε μοιραία οδηγηθήκαμε στην δίνη των αλλεπάλληλων δανεικών και μνημονίων.

   Με τις κυβερνήσεις να λειτουργούν συνεχώς υπό το κράτος του πολιτικού κόστους, να δυστροπούν στην εφαρμογή συμφωνηθέντων, να δυσανασχετούν εκ των υστέρων και να υπεκφεύγουν κουτοπόνηρα, οι όροι του κάθε προηγούμενου μνημονίου δεν εφαρμόζονταν με αποτέλεσμα την αναγκαιότητα κάποιου επόμενου. Κατάληξη: η αποτυχία όλων! Με προσπίπτουσες και κάποιες ομολογημένες αστοχίες των δανειστών στη  συνταγή, οι οποίες όμως περισσότερο έδωσαν λαβή περαιτέρω στρεψοδικίας και δυστροπίας στην εφαρμογή των συμφωνηθέντων μέτρων, παρά έπαιξαν ουσιώδη ρόλο στην αποτυχία των μη εφαρμοσθέντων προγραμμάτων.

   Σήμερα, έξι χρόνια από την αρχή της κρίσης, η Ελλάδα βολοδέρνει σ' ένα αδιέξοδο σπιράλ προς τα κάτω, με την οικονομική της  θέση διαρκώς επιδεινούμενη, αντί να βελτιώνεται. Προσπερνώντας αίτια και υπαίτιους, αυτή τη στιγμή προέχει το: "τί κάνουμε τώρα"; Με την λιτότητα στο ζενίθ και το πορτοφόλι στο ναδίρ, οι επιλογές είναι δύο: Ή άτακτη χρεωκοπία, ή διευθέτηση του χρέους με την συγκατάθεση των δανειστών. Και αφού η απομείωση κατά -έστω- και ένα ευρώ του κεφαλαίου είναι αποκλεισμένη ως αδιανόητη, μόνο ζητούμενο απέμεινε η μείωση των καταβαλλόμενων δόσεων, ή ακόμη και η αναστολή πληρωμής των, με την χορήγηση περιόδου χάρητος, ώστε να προκύψουν χρήματα που θα πέσουν στην αγορά και θ' ανασάνει η οικονομία. (Αυξήσεις μισθών και συντάξεων, δάνεια γιά τόνωση επιχειρηματικότητος, μείωση φόρων, αύξηση δημοσίων επενδύσεων, προσέλκυση ιδιωτικών, κ.λπ.). Βεβαίως αυτή η "ευκολία πληρωμής" ανακουφίζει εμάς σήμερα, αλλά επιβαρύνει κάμποσες αθώες μελλοντικές γενεές, οπότε το τελικό όφελος είναι αμφίβολο και ... συζητήσιμο. 
   Σ' αυτόν τον στόχο -τελευταία καταφυγή- έχει γαντζωθεί η κυβέρνηση και δίνει γη και ύδωρ προκειμένου να πετύχει κάτι, έστω ελάχιστο, το οποίο θα βαφτίσει "θρίαμβο" και θά το επιδεικνύει στους μουδιασμένους οπαδούς της ως θησαυρό του Φορτ Νοξ, καμαρώνοντας σαν... "σκουρλέτικο" σκεπάρνι γιά το... σπουδαίο κατόρθωμα! Σημειωτέον πως αυτός υπήρξε μόνιμος στόχος όλων των προηγουμένων κυβερνήσεων και όχι ανακάλυψη του ΣΥΡΙΖΑ.

   Όμως βασικό εμπόδιο στο... "δέον γενέσθαι", η νοοτροπία και παγειωμένη αγκύλωση των νεοκομμουνιστών ηγετών μας στις κρατικίστικες απολυτότητες. Παρ' όλα αυτά, η αδήριτη ανάγκη τους οδηγεί -εκόντες άκοντες- στην εφαρμογή ενός ιδιόμορφου ¨νεοφιλελευθερισμού",  τον οποίον ξορκίζουν, χωρίς να ξέρουν γρι από δαύτον και χωρίς να αντιλαμβάνονται πως τον εφαρμόζουν συνεπέστερα κι από τον... Μητσοτάκη!! Με αποτέλεσμα την κακότροπη εφαρμογή του, καθώς δεν μπορείς να εφαρμόσεις κάτι στο οποίο δεν πιστεύεις. (Σπρίτζης-αεροδρόμια, Δρίτσας-λιμάνια, Σκουρλέτος-Σκουριές, Κατακούτελος-ασφαλιστικό, κ.α.).

   Όλα λοιπόν -ρέστα του- τα δίνει ο... "αυταπατεώνας" Τσίπρας, (μέχρι το άκρον άωτον του εξευτελισμού και αναξιοπρέπειας 4ο μνημόνιο-κάβα, προκειμένου να πετύχει έναν... ρούμπο εντυπωσιασμού, "ρουμπώνοντας" τον ελληνικό λαό και φεσώνοντάς τον με δυσθεώρητα βάρη.

  Παρά ταύτα, όλοι θα πρέπει να κατανοήσουμε πως δεν πρέπει να προσδοκούμε "πολλά κεράσια κουβαλώντας μεγάλο καλάθι". Διότι όσο κι αν διευκολυνθούμε στην εξυπηρέτηση του χρέους πρέπει να συνειδητοποιήσουμε δύο πράγματα:

   α) Κανείς δανειστής δεν χαρίζει κεφάλαιο και

   β) Αν η όποια ελάφρυνση δεν συνοδευτεί από την παύση δημιουργίας ελλειμμάτων -μέσω κακοδιοίκησης και αλόγιστης σπατάλης- αλλά αντιθέτως από δημιουργία υγειών πλεονασμάτων, η όλη ιστορία θα αποβεί σε μία ακόμη... αυταπάτη. Σαν κι αυτές που η αριστερή μας κυβέρνηση αρέσκεται να ακολουθεί και να εφαρμόζει ως θέσφατα.

   Συνεπώς, με όσες θυσίες και αβαρίες κι αν υπάρξουν -και θα υπάρξουν αρκετές με κακοβαφτισμένους "μηχανισμούς", "κόφτες" και λοιπές αριστερές παπαρδέλες- οι μόνες πιθανότητες να διασωθεί το σκάφος "Ελλάς", είναι το πλήρωμα που θα αναλάβει τη διακυβέρνησή του να γνωρίζει το αντικείμενο που καλείται να διαχειριστεί και να πιστεύει σ' αυτό. Αν μάλιστα συμπεριέχει στη γέφυρα και μπόλικους τεχνοκράτες-αξιωματικούς, τόσο το καλύτερο. Όμως -προς Θεού- μακρειά από Δρίτσηδες, Σπρίτζηδες, Μπαλντάδες, Φίληδες, Σκουρλέτους και... Σία.  Αυτοί ασχολούνται με την... "συλλογικότητα", την ουτοπία, τους μύθους και τις αυταπάτες τους, ζώντας το όνειρό τους στην καρέκλα της εξουσίας. Βδέλλες στην πλάτη του ελληνικού λαού.

Ο αξιότιμος υπουργός επί των Οικονομικών.

    Καρεκλίδης Τσακαλώτος

"Το δισάκι του στον ώμο, γιά το δρόμο, γιά το δρόοομο..."!

   Ο δυσλεκτικός και δυσνόητος υπουργός επί των Οικονομικών με τα τσουβάλια γιά κοστούμια και το ταγάρι στον ώμο, ο γνωστός λέτσος Ευκλείδης Τσακαλώτος, (γνωστός και ως... Μπομπ ο Σφουγγαράκης), είναι ένας πολιτικός "λίρα εκατό". Με τον λόγο του συμβόλαιο -κατά δήλωσή του- γιά πρώτη φορά στις ομιλίες του ήταν τόσο σαφής, όταν έλεγε πως: «Δεν είμαι διαθετειμένος(!), να δεχτώ αφορολόγητο κάτω των 9100 ευρώ»! Όμως τώρα που οι τροϊκανοί του κατέβασαν -μαζί με τα παντελόνια- το όριο στα 8636, έκανε τα λόγια του γαργάρα, υπέστειλε το λάβαρο της περηφάνειας και μετά τη θεαματική κωλοτούμπα, άρχισε κι αυτός τις μαλαγανιές και τις αλχημείες. Με το "συμβόλαιο τιμής" να γίνεται κουρελόχαρτο αυταπάτης, (μιάς ακόμη), και τις... κόκκινες γραμμές του να ανάβουν ξαφνικά πράσινο, όπως στους φανοστάτες της Τροχαίας. Αναφέρθηκε σε... μέσους όρους και άλλα τέτοια κουλά, προκειμένου να μπουρδουκλώσει τον κοσμάκη και να του κρύψει την πραγματικότητα, μνημονεύοντας το τί συμβαίνει εις τας... Ευρώπας.  Μέγας αυταπατεώνας κι αυτός!
   Δυστυχώς, ο άφρων, επιπόλαιος και μισοαμόρφωτος ελληνικός λαός, πηγαίνοντας συνεχώς γιά μαλλί και κυνηγώντας μαξιμαλιστικά ουτοπίες, βγαίνει μονίμως κουρεμένος γουλί. Θύμα ανερμάτιστων ψευτοϊδεολόγων, επιπόλαιων και άπειρων νεανίσκων, ανεπάγγελτων τεμπελχανάδων και ανίκανων ψευταράδων που -όλοι μαζί- συσπειρώθηκαν και τάζοντας λαγούς με πετραχήλια στους αφελείς, έκαναν την αιθεροβασία τους πολιτική πράξη. Τώρα όμως που έσπασαν τα μούτρα τους, απλά δικαιολογούν -εν τέλει- το έγκλημά τους, το έγκλημα κατά ολόκληρου λαού, ως... αυταπάτη! Δηλαδή άγνοια της πραγματικότητος και ανερμάτιστη πολιτική χωρίς πυξίδα. Στο άγνωστο με βάρκα την ουτοπία και την... ελπίδα. Που τελικά δεν ήρθε.
   -'Ντάξει μωρέ... και τί έγινε; Όπως θα 'ελεγε και ο κουτοπόνηρος... Μέντωρ!

   Συνεπέστατοι στις διαστρεβλωτικές και παραπλανητικές μετονομασίες, το προκαταβολικό 4ο μνημόνιο βαφτίστηκε... "κόφτης" και... "μηχανισμός". Αυτό  "μηχανεύτηκαν" γιά να μας δουλέψουν πάλι, καθώς το κράμα αναξιοπιστίας και ανικανότητος των κυβερνώντων, ομού με την αδυναμία πληρωμής του λαού, είναι ηλίου φαεινότερο πως δεν μπορεί να εφαρμοστεί, λόγω οικονομικής εξόντωσης των πολιτών! Και ως άκρον άωτον του δουλέματος και της φαυλότητος κυβερνώντων, αυλικών και χαχόλων οπαδών, οι... πανηγυρισμοί, γιά το μεγάλο κατόρθωμα!
   Η μεγάλη μπλόφα και το σωσίβιο στήριγμα απο το οποίο προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατηθεί και διασωθεί η κυβέρνηση, πανηγυρίζοντας -επί τέλους- το γκολ της τιμής, είναι το... δημόσιο χρέος. Το ξεκίνησε ως επαχθές, επονείδιστο, άδικο και απαράδεκτο, που θα "καταργούσε" μονομερώς και... κονοκοντυλιά. Μετά υποχώρησε στη "διαγραφή" του μεγαλύτερου μέρους -πάνω από 50%- ύστερα πέρασε σε κάποια αφηρημένη "ελάφρυνση" μέχρι να καταλήξει τώρα -εκλιπαρώντας- στην... "διευθέτηση"! Δηλαδή απλή παράταση του χρόνου αποπληρωμής, κάτι που σημαίνει μικρότερες, μεν,  δόσεις σήμερα αλλά και φορτίο στα τρισέγγονά μας. Και βέβαια πληρώνοντας τόκο.

      Το συνημμένο βίντεο απεικονίζει προφητικά τί μέλλει γενέσθαι σε λίγα χρόνια, όταν θα γιορτάζουμε την ολική καταστροφή της χώρας. Όπου -πάλαι ποτέ- άνθιζε η "φαιδρά πορτοκαλέα".

 

   Και κλείνοντας με τον λιγδοτάμπαρο υπουργό μας επί των Οικονομικών, με την κακομοίρικη εμφάνιση και τη φάτσα ικέτη, αφού κι εκείνος -πέρα και πάνω απ' όλα- λατρεύει την... «καρέκλα», (οπότε αυτά τα περί... ομάδας των «53» είναι μπαρούφες και κουροφέξαλα), φρονώ πως αντί Ευκλείδης, θα πρέπει, του λοιπού, να λέγεται... «Καρεκλίδης Τσακαλώτος».  

  

Μύθοι κι αυταπάτες

... και στο βάθος η ανώμαλη προσγείωση στην πραγματικότητα.

   Ένας από τους τελευταίους συριζαρέικους μύθους  -ίσως ο τελευταίος- κατέρρευσε χθές. Μέχρι τότε, υπήρχε μία ακόμη ψευδαίσθηση, εκείνη της ρητορικής δεινότητος του νεαρού δημαγωγού Τσίπρα. Το τεράστιο μπουκέτο με τις γλυκοάκουστες αυταπάτες που απλόχερα και ανενδοίαστα μοίρασε στους χαχόλους οπαδούς και τους αφελείς που... "τσίμπησαν" και τον πίστεψαν, είναι πολύ λογικό να τον εμφανίζει ως μέγα... ρήτορα! Πάντα τα ευχάριστα ακούσματα δίνουν πόντους σ' αυτόν που τα εκστομίζει. Από  τον Αίσωπο μέχρι τη θεία Λένα, αυτός ο κανόνας ισχύει απαρέγκλιτα και χωρίς εξαιρέσεις. Όποιος θυμάται εκείνο το απίθανο που είπε: "Όχι μόνο θα μας δανείσουν, αλλά θα μας παρακαλούν να τα... πάρουμε"(!) και διαθέτει -τουλάχιστον- τον κοινόν νου ξέρει καλά πως η υποσχεσιολογία και ο τυχοδιωκτισμός του άκρατου λαϊκισμού πόρρω απέχουν της πραγματικής ρητορικής δεινότητος. Η μελαγχολική χθεσινή του εμφάνιση στο βήμα πιστεύω πως θ' απογοήτευσε και τον τελευταίο σε νόηση οπαδό του. Γυμνός από επιχειρήματα αερολογούσε και γενικολογούσε, αοριστολογώντας και  αποκαλύπτοντας τη γυμνότητα του "βασιλιά", στο σχετικό παραμύθι του Άντερσεν.

   Βασικό επιχείρημα και κορυφαία έμμεση παραδοχή της πολιτικής του χρεωκοπίας -μαζί μ' αυτήν της χώρας- η αναγνώριση ελαφρυντικών, λόγω... αυταπάτης και όχι η επιβάρυνση ένεκα συστηματικής ψευδολογίας! Αντί περαιτέρω ανάλυσης, αρκεί ένα παράδειγμα-απάντηση που -καλή ώρα και κατά διαβολική σύμπτωση- εμπίπτει στην θεωρητική επαγγελματική του ιδιότητα, η οποία όμως παραμένει γι' αυτόν terra incognita, και... "άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε".

   Φανταστείτε έναν μηχανικό απολογούμενο σε δικαστήριο επειδή -παρακινούμενος από αυταπάτες- αντί  να βάλει στις κολώνες μιάς πολυκατοικίας 12 σίδερα Φ20, αυτός έβαλε μόνο 4, οπότε το κτήριο έπεσε! Πιστεύετε πως το επιχείρημα της αυταπάτης είναι ικανό να τον αθωώσει;  

    Τελικά, ο χθεσινός χλωμός και θλιβερός πρωθυπουργός το μόνο που πέτυχε είναι να δώσει απάντηση στο... υπαρξιακό ανερώτημα της "Θεανώς", (όχι Θεανούς, θα θυμώσει): "Δηλαδή τί, απατεώνες είμαστε;"

   - Όχι απατεώνες... αυταπατεώνες!