Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Η Κεντροαριστερά και η φενάκη της ενώσεως των δυνάμεών της.



"O tempora, o mores. Παιχνίδια εξουσίας..."
Αποτέλεσμα εικόνας για δημοκρατική συμπαραταξη
Τουρλού-τουρλού κι απάνω... τούρλα!
    Λέγεται πως η Ιστορία, όταν επαναλαμβάνεται, αυτό γίνεται με τη μορφή φάρσας και καταλήγει πάντοτε στην απαξία και τη χλεύη. Όμως χαρακτηριστικό ελληνικό γνώρισμα είναι η μη διδαχή μας από τα λάθη του παρελθόντος, με συνέπεια την συνεχή επανάληψή τους.
   Επίκαιρο πολιτικό ζήτημα η προσπάθεια σύμπηξης κεντροαριστερού σχηματισμού αρχίζοντας από την εκλογή ηγεσίας του. Προσωπικά -και με βάση παλαιότερες κεκτημένες εμπειρίες- τολμώ μία πρόβλεψη! Ο πολιτικός φορέας που προσπαθούν να δημιουργήσουν στον κεντρώο χώρο είναι, προφανώς και εγγενώς, θνησιγενής και δεν πρόκειται να μακροημερεύσει. Από την μία οι προσωπικές φιλοδοξίες -κυρίως- και από την άλλη οι μεγάλες ιδεολογικές διαφορές στους ετερόκλητους κόλπους του θα οδηγήσουν εκ του ασφαλούς στη σύντομη διάλυσή του. Και τούτο γιατί αυτή η συσπείρωση δεν εκφράζει συγκεκριμένες πολιτικές «θέσεις» και νέο στίγμα στο πολιτικό στερέωμα, που να επιδέχονται διαλόγου, σύγκλισης και συγχώνευσης, ούτε εκφέρουν κάτι διαφορετικό και ρηξικέλευθο, αλλά, κατά βάση, εκφράζουν απλή «άρνηση» του νυν υπάρχοντος δίπολου εξουσίας. Δηλαδή των ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ.
   Έχοντας βιώσει έντονα στα χρόνια της πρώτης νεότητος την άδοξη πορεία της Ένωσης Κέντρου, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’60, βλέπω τα ίδια κίνητρα και τα ίδια δεδομένα στη δημιουργία της νέας κεντρώας παράταξης. Διαβλέπω την ίδια πορεία και προβλέπω την ίδια κατάληξη. Πολλώ δε μάλλον, ένεκα της ύπαρξης ενός ιστορικού πυρήνα, του ΠΑΣΟΚ, του οποίου δεν θεωρώ εφικτή την διύλιση σε ευρύτερο όνομα και την μη ύπαρξη ισχυρής υποψηφιότητος ηγεσίας.


   Γιά όσους δεν έζησαν εκείνη την εποχή, ή την λησμονούν, αξίζει μία σύντομη αναδρομή στα τότε γεγονότα. Μετά την λήξη του Εμφυλίου, το 1949, ακολούθησε μακρά περίοδος πολιτικής αστάθειας στη χώρα, μέχρις ότου ο καταστείλας σε Γράμμο και Βίτσι την κομμουνιστική ανταρσία Αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, προφανώς απηυδήσας από την ακυβερνησία και παρά την θέληση του Βασιλέως Παύλου, ίδρυσε νέο κόμμα -τον Ελληνικό Συναγερμό- το οποίο στις εκλογές της 19/11/1952 σάρωσε με ποσοστό κοντά στο 50% και, λόγω πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος, 240 έδρες. Μετά τον θάνατο του Παπάγου, 4/10/1955, η διακυβέρνηση της χώρας ανετέθη -κατ’ αρχήν- στον Κωνστ. Καραμανλή και μετά, κατόπιν διαδοχικών εκλογών, την κέρδισε μόνος του με το κόμμα που αυτός ίδρυσε, την ΕΡΕ, (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση).

   Εκείνα τα χρόνια, λογικά και φυσιολογικά, το ΚΚΕ ήταν εκτός νόμου και οι πάσης φύσεως αριστεροί και κομμουνισταί είχαν στεγαστεί στην ΕΔΑ, (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά). Όλες οι ενδιάμεσες πολιτικές δυνάμεις -κυρίως αρνητές των δύο άκρων- είτε από ιδεολογία, είτε από προσωπικές διαφορές, αποτελούσαν μία πανσπερμία καπετατανάτων περιορισμένης ισχύος ή τοπικής επιρροής, σφηνωμένη ανάμεσα τους.

   Ενδεικτικά θα αναφέρω τα κυριότερα κόμματα, κομματίδια και προσωπαγείς σχηματισμούς οι οποίοι κατόρθωσαν -μετά κόπου και βασάνων- να συγκολληθούν σε ένα εύθραυστο πολιτικό κατασκεύασμα, ονόματι: «Ένωση Κέντρου», υπό την ηγεσία των Γ. Παπανδρέου και Σοφ. Βενιζέλου, κατ’ αρχήν, και μετά τον θάνατο του δευτέρου, μόνο του Γεωργίου Παπανδρέου. Στην Ένωση Κέντρου σωρεύτηκαν: Το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα του Γεωργίου Παπανδρέου, το Κόμμα Φιλελευθέρων του Σοφοκλή Βενιζέλου, (υιού και πολιτικού κληρονόμου του Ελευθέριου Βενιζέλου), η ΕΠΕΚ του Σάββα Παπαπολίτη, πολιτικού κληρονόμου του Νικ. Πλαστήρα, το Λαϊκό Κοινωνικό Κόμμα του δεξιού Στέφ. Στεφανόπουλου, η Δημοκρατική Ένωση του αριστερού Ηλία Τσιριμώκου, το Αγροτικό Κόμμα του Αλέξ. Μπαλτατζή, καθώς και διάφορες μεμονωμένες προσωπικότητες, όπως ο Παυσανίας Κατσώτας, ο Γ. Μαύρος, ο Γ. Αθανασιάδης-Νόβας, ο Στ. Αλλαμανής, ο Κωνστ. Μητσοτάκης και άλλοι, τα ονόματα των οποίων τώρα μου διαφεύγουν.


   Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως το όραμα και το κυνήγι της εξουσίας αποτελεί την ισχυρότερη συγκολλητική ύλη της κάθε ασταθούς και ετερόκλητης πολιτικής κομπανίας. Όμως όταν αυτή η ομάδα καταφέρει να την καταλάβει, οι προσωπικοί ανταγωνισμοί, οι φιλοδοξίες και η νομή της διαμορφώνουν τόσο ισχυρές φυγόκεντρες και διασπαστικές δυνάμεις, ώστε η αποσύνθεση είναι, απλά, θέμα χρόνου. Αυτό, ακριβώς, συνέβη και με την Ένωση Κέντρου. Αφού ίδρωσαν γιά να καταλάβουν την εξουσία, μέσω ενός... «ανένδοτου αγώνος» και δύο εκλογικών αναμετρήσεων, (8/11/1963 και 18/2/64), η έλλειψη ισχυρής ηγεσίας, η ασυνεννοησία και οι διάφορες φυγόκεντρες εσωτερικές δυνάμεις σύντομα  διέσπασαν το κόμμα, (15/7/1965), και άνοιξαν διάπλατα την πόρτα σε μιά παρατεταμένη πολιτική αστάθεια, που κατέληξε στην ολέθρια χούντα των Συνταγματαρχών. Αυτοί, με στρατοκρατική νοοτροπία, αποδιέλυσαν ό,τι με κόπους και θυσίες είχε οικοδομήσει η προηγηθείσα επταετία Καραμανλή.

   Σήμερα, μιά δεκάδα μικρών και ολίγων -έως σπιθαμιαίων-  ψώνιων της πολιτικής, οραματίζονται εαυτούς ηγέτες κόμματος εξουσίας, υπό το προσωρινό όνομα: «Δημοκρατική Συμπαράταξη», αφήνοντας στα αζήτητα την σοβαρότερη και ισχυρότερη προσωπικότητα του χώρου, τον Ευάγ. Βενιζέλο, ο οποίος -σίγουρα- θα καγχάζει, ενθυμούμενος την ρήση του Χαρ. Τρικούπη, όταν έχασε την έδρα της Αιτωλοακαρνανίας από κάποιον... Γουλιμή. («Ανθ’ ημών ο... Γουλιμής»)!


   Δυστυχώς, η απόλυτη σημερινή ένδεια ισχυρών προσωπικοτήτων έχει καλύψει -απ’ άκρου εις άκρον- το πολιτικό φάσμα της χώρας -γιατί όχι και όλου του πλανήτη. Οπότε, καταντήσαμε την μεν Ελλάδα να την κουμαντάρει ένας ανώριμος, αγράμματος και ψευταράς νεαρός τυχοδιώκτης, την Γαλλία ένας άχρωμος βουτυρομπεμπές, την Βρετανία μιά ιδιόρρυθμη ξερακιανή κυρία, στην Ιταλία να διεκδικείται η πρωθυπουργία από Μπερλουσκόνι και Πέπε Γκρίλο και τις ΗΠΑ να τις κυβερνά ένας μισοπάλαβος εκκεντρικός καουμπόυς.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου